II SO/Kr 11/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Łoboz po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku [...] sp. z o.o. z siedzibą w K. o wymierzenie Wojewodzie grzywny za nieprzekazanie kompletnych akt administracyjnych w terminie postanawia: oddalić wniosek W dniu 24 marca 2022 r[...] sp. z o.o. z siedzibą w K. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosek o wymierzenie Wojewodzie grzywny za nieprzekazanie w terminie 30 dni wraz ze skargą i odpowiedzią na skargę akt administracyjnych organu I instancji. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w dniu 27 grudnia 2021 r. do Wojewody wpłynęła skarga spółki na decyzję tego organu z dnia 19 listopada 2021 r., znak: [...] Wojewoda w dniu 25 stycznia 2022 r. przekazał skargę wraz z aktami administracyjnymi II instancji do sądu administracyjnego. Organ wyjaśnił, że nie jest w posiadaniu akt organu I instancji. Brakujące akta zostały przez niego dosłane w dniu 16 lutego 2022 r. Zdaniem wnioskodawcy zaniechanie w przesłaniu kompletnych akt administracyjnych wraz ze skargą było nieuprawnione, albowiem akta I instancji zostały doręczone Wojewodzie wraz z odwołaniem w dniu 12 sierpnia 2021 r. Dodatkowo strona skarżąca zwróciła uwagę na opieszałość organu w zakresie przekazania skargi, która mimo, że została sporządzona w dniu 19 stycznia 2022 r. do sądu została przekazana dopiero 25 stycznia 2022 r. Wskazała również, że postępowanie odwoławcze było prowadzone przewlekle co zostało potwierdzone przez Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego w postanowieniu z dnia 28 października 2021 r. W odpowiedzi na wniosek Wojewoda wniósł o oddalenie wniosku o wymierzenie grzywny. Organ wyjaśnił, że akta administracyjne II instancji zostały przekazane do elektronicznej skrzynki podawczej 25 stycznia 2022 r., zaś skarga w dniu 26 stycznia 2022 r., a więc w ostatnim dniu 30-dniowego terminu. Organ nie dysponował w tym czasie aktami organu I instancji, albowiem zostały one zwrócone wraz z decyzją organu II instancji w dniu 22 listopada 2021 r. Prezydentowi Miasta K.. Akta te wpłynęły do Wojewody w dniu 27 stycznia 2022 r., a w dniu 16 lutego 2022 r. zostały przekazane do sądu. Organ zaznaczył, że z racji znacznej objętości akta zostały przekazane osobiście, bez pośrednictwa poczty polskiej, w cotygodniowym transporcie samochodowym, który odbywa się w środy. W piśmie z dnia 19 maja 2022 r. wnioskodawca ustosunkował się do odpowiedzi na wniosek. Podniósł, że obowiązujące przepisy prawa nie nakładają na organ II instancji obowiązku zwrotu akt sprawy wraz z decyzją. Organ winien natomiast planować, organizować i podejmować działania w taki sposób by usprawniały one postępowanie, a nie destabilizowały czy przedłużały. Wnioskodawca podkreślił, że organ nie wskazał w jakim terminie od dnia otrzymania skargi zwrócił się do Prezydenta Miasta K. o przesłanie akt. Brak jest również wzmianki na temat tego kiedy przedmiotowe akta wpłynęły do organu oraz przyczyn opóźnienia w ich przekazaniu. Wnioskodawca zaakcentował, że organ zwlekał z przekazaniem brakujących akt administracyjnych do sądu przez ok. 20 dni, a ponadto gdyby faktycznie w ich przekazaniu kierował się względami ekonomicznymi, nie odsyłałby akt organowi I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek o wymierzenie grzywny należało oddalić. Stosownie do art. 54 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnego (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Organ przekazuje skargę sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, w postaci papierowej lub elektronicznej, w terminie trzydziestu dni od dnia jej otrzymania. Skargę wniesioną za pośrednictwem konsula oraz skargę na decyzję wydaną przez ministra właściwego do spraw zagranicznych w zakresie spraw uregulowanych w ustawie z dnia 12 grudnia 2013 r. o cudzoziemcach, minister właściwy do spraw zagranicznych przekazuje sądowi wraz z kompletnymi i uporządkowanymi aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie sześćdziesięciu dni od dnia jej otrzymania odpowiednio przez ministra właściwego do spraw zagranicznych albo konsula. Z kolei w myśl art. 55 § 1 p.p.s.a. w razie niezastosowania się do obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a., sąd na wniosek skarżącego może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a., czyli do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Termin, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. jest terminem instrukcyjnym. Zatem samo jego uchybienie nie pociąga za sobą negatywnych skutków dla organu administracji publicznej, którego działalność zaskarżono. Wymierzenie zaś grzywny za niedochowanie przez organ administracji wymogów wynikających z art. 54 § 2 p.p.s.a., jest jedynie środkiem dyscyplinującym, mającym na celu doprowadzenie do wykonania przez organ administracji ciążącego na nim obowiązku procesowego. Omawiany środek stanowi gwarancję procesową nadania biegu sprawie. Ma on skutecznie przeciwdziałać "przetrzymywaniu" skarg przez administrację. Przy czym zawarte w powołanym przepisie art. 55 § 1 p.p.s.a. sformułowanie, że sąd "może orzec o wymierzeniu organowi grzywny" oznacza, że wymierzenie grzywny ma charakter fakultatywny, sąd może, ale nie musi wymierzać grzywny w razie uchybienia przez organ terminowi określonemu w art. 54 § 2 ww. ustawy. Wymierzenie grzywny jest elementem władzy dyskrecjonalnej sądu. W orzecznictwie trafnie wskazuje się, że sąd, rozpoznając wniosek o wymierzenie organowi grzywny, nie wymierza jej automatycznie, lecz bierze pod uwagę specyfikę i charakter okoliczności danej sprawy, w tym przyczyny niewypełnienia przez organ obowiązków, o których mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Zakres i forma działania sądu administracyjnego nie powinna wykraczać poza to, co jest konieczne do osiągnięcia celu jakim jest sądowa kontrola wykonywania administracji publicznej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2022 r., sygn. III OZ 314/22). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie brak jest podstaw do wymierzenia organowi administracji grzywny na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a. Analiza akt sprawy II SA/Kr 109/22 potwierdziła, że skarga wraz z aktami organu II instancji została przekazana z zachowaniem terminu określonego w art. 54 § 2 p.p.s.a. Podkreślić wypada i stanowi to istotną okoliczność w sprawie, że wniosek o wymierzenie grzywny dotyczy opóźnienia wyłącznie w przesłaniu akt administracyjnych organu I instancji. Dokonując oceny niewywiązania się przez Wojewodę z powyższego obowiązku, należało wziąć pod uwagę, że organ przesyłając skargę w piśmie przewodnim wyjaśnił, że akta organu I instancji zostaną dosłane niezwłocznie po ich pozyskaniu od Prezydenta Miasta K.. W dniu 16 lutego 2022 r. akta te zostały przekazane do sądu. Przedstawiony stan faktyczny pozwala na stwierdzenie, że organ administracji uchybił w niewielkim zakresie obowiązkom określonym w art. 54 § 2 p.p.s.a., albowiem opóźnienie dotyczyło jedynie części akt zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego, które fizycznie nie były w posiadaniu organu w dacie przekazania skargi. Uzupełnienie brakujących akt w dniu 16 lutego 2022 r. nie wpłynęło w żadnym stopniu na opóźnienie w załatwieniu sprawy II SA/Kr 109/22, gdyż braki formalne skargi zostały uzupełnione dopiero w dniu 21 lutego 2022 r. Uchybienie terminowi nie wstrzymywało więc przeprowadzenia kontroli sądowej. Przesłanie skargi umożliwiło nadanie biegu sprawie. Tym samym podstawowy cel, jakim jest przekazanie sprawy do rozstrzygnięcia sądowi został zrealizowany. Taki stan rzeczy prowadzi do wniosku, że wymierzenie organowi administracji grzywny w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie spełniałoby zarówno celu prewencyjnego, jak i represyjnego. Dlatego też na podstawie art. 55 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł, jak w sentencji.