III SA/Kr 1004/15

sygn. akt III SA/Kr 1004/15 Kraków, dnia 17 sierpnia 2015 r. POSTANOWIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 17 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 czerwca 2015r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. M. S. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 czerwca 2015r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżąca podniosła, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, doprowadzi do zamknięcia prowadzonej działalności gospodarczej, a ona sama nie dysponuje środkami koniecznymi do uiszczenia kary. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm - oznaczanej dalej jako p.p.s.a.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W niniejszej sprawie należy zwrócić uwagę na ugruntowaną już linię orzecznictwa, zgodnie z którą do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a., nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre, tj. niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, Lex Omega nr 1166174 oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 921/12, Lex Omega nr 1137672). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do tak ogólnikowego stwierdzenia, lecz precyzyjnie musi wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 768/12, Lex Omega nr 1145639). Zauważyć też należy, że o przesłance jaką jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody można mówić wówczas, jeśli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju (tak Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 24 kwietnia 2012r., sygn. akt II OZ 327/12, Lex Omega nr 1145709). W niniejszej sprawie skarżąca ograniczyła się do lakonicznego stwierdzenia, że wykonanie decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, doprowadzi do zamknięcia prowadzonej działalności gospodarczej, a ona sama nie dysponuje środkami koniecznymi do uiszczenia kary. Nie rozwinęła jednak tej argumentacji oraz nie poparła swoich twierdzeń jakimikolwiek dowodami. W sytuacji braku danych na temat obrotów firmy, posiadanego majątku, oszczędności oraz niezbędnych wydatków nie można ocenić, czy zapłata kwoty 24.000 zł rzeczywiście może doprowadzić do skutków, wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Nie sposób na podstawie samej wysokości spornej kwoty, określonego w decyzji oraz niczym nie popartego oświadczenia strony przyjąć, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca nie uprawdopodobniła więc, że zachodzą przesłanki, od których ustawa uzależnia wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Z uwagi na powyższe Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia, za podstawę przyjmując art. 61 § 3 p.p.s.a.