III SA/Kr 1009/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Janusz Bociąga (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi M. B. na decyzję Wojewody z dnia 19 lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie pozbawienia prawa do stypendium I. uchyla zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji oraz postanowienie Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r. znak: [...], II. uchyla decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r. znak: [...] oraz decyzję Wojewody z dnia 5 kwietnia 2018 r. nr [...]. Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2018 r. nr [...] działając na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 10 ust. 7 pkt 1, art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy , art. 145 § 1 pkt 5 i art. 151 § 1 pkt 2 K.p.a. po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem z dnia [...] 2018 r. uchylił decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 r. znak [...] orzekającą o utracie przez M. B. od dnia 6 października 2017 r. prawa do stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku, na zasadach określonych w ustawie o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i orzekł o pozbawieniu M. B. od dnia 1 września 2017 r. prawa do stypendium w wysokości 120 % kwoty zasiłku. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. M. B. zarejestrowała się w Grodzkim Urzędzie Pracy 8 marca 2016 roku, jako osoba bezrobotna (decyzja z 8 marca 2016 roku). Następnie została skierowana na staż w Komendzie Miejskiej Policji i otrzymała z tego tytułu stypendium stażowe od 6 kwietnia 2017 roku w wysokości 120 % kwoty zasiłku (decyzja z [...] 2017 roku). Prawo do stypendium skarżącej ustało od 5 października 2017 r. w związku z zakończeniem odbywania stażu (decyzja z 18 października 2017 roku). W dniu 7 listopada 2017 r. M. B. złożyła w urzędzie zaświadczenie opatrzone datą 25 października 2017 r., potwierdzające jej udział w zajęciach na kierunku Terapeuta zajęciowy w Szkole Policealnej [...], gdzie zajęcia rozpoczęły się we wrześniu 2017 r. i były prowadzone w trybie dziennym. Dodatkowo złożyła wniosek o wykreślenie z rejestru osób bezrobotnych w związku z podjęciem nauki w systemie dziennym od 1 września 2017 r. Organ ustalił, że zajęcia w szkole we wrześniu nie odbywały się ze względu na organizację roku szkolnego. W związku z powyższym Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] 2018 r. orzekł o pozbawieniu M. B. od dnia 1 września 2017 r. statusu bezrobotnego z uwagi na podjęcie nauki w systemie dziennym. Wojewoda decyzją z dnia 5 kwietnia 2018 r. orzekł o utrzymaniu w mocy decyzji organu I instancji. Skarżąca nie wniosła skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Biorąc pod uwagę okoliczności sprawy Prezydent Miasta postanowieniem z dnia [...] 2018 r. wznowił postępowanie. Organ wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości 120 % kwoty zasiłku o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1. Powyższy przepis jednoznacznie wskazuje, że prawo do stypendium z tytułu odbywania stażu przysługuje wyłącznie osobie bezrobotnej. Należy jednak wskazać, że na podstawie zebranego w sprawie materiału dowodowego organ I instancji ustalił, że od dnia 1 września 2017 r. M. B. została pozbawiona statusu bezrobotnego w związku z podjęciem nauki w systemie dziennym. Organ wskazał, że z dniem podjęcia nauki przestała ona spełniać warunki dla posiadania statusu bezrobotnego, a co się z tym wiąże także i do pobierania stypendium z tytułu odbywania stażu. Od tej decyzji odwołanie wniosła M. B. podnosząc, że nauka w szkole [...] odbywa się w piątki od godziny 16.30 oraz w weekendy co nie koliduje z podjęciem pracy. Wojewoda decyzją z dnia 19 lipca 2018 r. nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania, gdyż wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję a to pozbawienie statusu bezrobotnego, które dało podstawy do wznowienia postępowania w sprawie. Organ odwoławczy ustalił, że bezspornym jest że od 6 kwietnia 2017 roku skarżąca odbywała staż, jednak od dnia 1 września 2017 roku, utraciła status bezrobotnego z uwagi na podjęcie nauczania (szkoła, w której podjęła naukę ma status szkoły dziennej). Konsekwencją pozbawienia statusu bezrobotnego było ustanie prawa do stypendium. Istota przepisu art. 53 ust. 6 ustawy sprowadza się do tego, że tylko osobie bezrobotnej, która odbywa staż przysługuje stypendium. Skoro ustała przesłanka uzasadniająca wypłatę stypendium (utrata statusu bezrobotnego), organ nie mógł wydać innej decyzji, jak tylko decyzję orzekającą o utracie prawa do stypendium z datą utraty statusu bezrobotnego, czyli od 1 września 2017 roku. Warunkiem wypłaty stypendium jest posiadanie statusu bezrobotnego, a jego utrata zawsze oznacza koniec wypłaty stypendium stażowego. W związku z tym, zaskarżoną decyzję organu l instancji należy uznać za prawidłową, zgodną z obowiązującymi przepisami. Biorąc powyższe pod uwagę orzeka się jak w sentencji. Organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy: "Ilekroć w ustawie jest mowa o: (...) bezrobotnym - oznacza to osobę, (...) niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, (...) nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych (...)". Zatem stwierdził, że z powyższego, że tylko osoba studiująca w systemie studiów niestacjonarnych (jeżeli jest zdolna i gotowa do podjęcia do zatrudnienia, a jej zajęcia nie kolidują z podjęciem zatrudnienia) może posiadać status osoby bezrobotnej. Natomiast skarżąca studiuje w szkole, która posiada uprawnienia szkoły publicznej. Zajęcia prowadzone są w godzinach popołudniowych, w weekendy, ale w trybie studiów stacjonarnych. W takim przypadku utrata statusu następuje niezależnie czy to bezrobotny złoży wniosek o wykreślenie z ewidencji, czy też organ l instancji wszczyna postępowanie w sprawie utraty statusu z urzędu. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła M. B. zarzucając naruszenie: 1/ art. 145 § 2 pkt 5 K.p.a. poprzez błędne przyjęcie, że nową okolicznością faktyczną w rozumieniu tego przepisu jest wydanie decyzji w przedmiocie pozbawienia statusu osoby bezrobotnej ze skutkiem wstecz; 2/ art. 7 K.p.a. poprzez zaniechanie podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego a w szczególności nierozpatrzenie dostarczonego organowi dowodu w postaci zaświadczenia z dnia 17 maja 2018 r.; 3/ art. 6 K.p.a. oraz art. 8 K.p.a. poprzez orzeczenie o pozbawieniu prawa do stypendium stażowego za wrzesień 2017 r., w sytuacji gdy staż ze skierowania organu był wykonywany a tym samym naruszenie art. 13 Kodeksu pracy; 4/ art. 110 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że stanowisko wyrażone przez organ w jednej konkretnej sprawie wiąże ten sam organ w innych sprawach; 5/ art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez błędne ustalenie, że skarżąca jest osobą uczącą się w szkole wyższej, w trybie stacjonarnym, pomimo że szkoła w której podjęła naukę nie figuruje w wykazie szkół wyższych prowadzonym przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego a ujęta jest w ewidencji Szkół Niepublicznych prowadzonej przez Prezydenta Miasta pod nr [...]; 6/ art. 13 Kodeksu pracy poprzez orzeczenie o utracie prawa do stypendium w kwocie 120 % kwoty zasiłku pomimo pełnego wykonania przez skarżącą zobowiązań związanych ze skierowaniem na staż. W uzasadnieniu skarżąca rozwinęła powyższe zarzuty w konkluzji wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm. – dalej powoływanej jako P.p.s.a.). Orzekanie w myśl art. 135 P.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Przepis art. 135 P.p.s.a. obliguje sąd administracyjny do stosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Zamieszczone w przepisie pojęcie "sprawa" występuje w znaczeniu materialnym, a nie procesowym zatem granice materialne danej sprawy administracyjnej wyznaczają zakres sądowej kontroli wykonywania administracji publicznej, o której stanowi art. 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a. Skargę wniesioną w niniejszej sprawie należy uznać za zasadna. Zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca wydane zostały w wyniku wznowienia postępowania administracyjnego zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta z dnia [...] 2017 r. wydaną na postawie art. 10 ust. 7 pkt 1, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b oraz art. 53 ust. 6 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, o utracie przez skarżącą prawa do stypendium w wysokości 120 % kwoty zasiłku. Jako podstawę prawną wznowienia postępowania organ przyjął art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. W myśl tego przepisu w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji lecz nie znane organowi, który wydał decyzję. Wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 1 i 2 K.p.a.). Organ administracji publicznej, o którym mowa w art. 150, po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 wydaje decyzję, w której: 1) odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej, gdy stwierdzi brak podstaw do jej uchylenia na podstawie art, 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, albo 2) uchyla decyzję dotychczasową, gdy stwierdzi istnienie podstaw do jej uchylenia na podstawie art. 145 § 1, art. 145a lub art. 145b, i wydaje nową decyzję rozstrzygającą o istocie sprawy (art. 151 § 1 pkt 1 i 2 kpa ). W przypadku gdy w wyniku wznowienia postępowania nie można uchylić decyzji na skutek okoliczności, o których mowa w art. 146, organ administracji publicznej ograniczy się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa oraz wskazania okoliczności, z powodu których nie uchylił tej decyzji (art. 151 § 2 ). Stan faktyczny w przedmiotowej sprawie nie jest sporny. Sporna jest natomiast ocena tego stanu w świetle regulacji wynikającej z przepisów art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy oraz art. 53 ust. 6 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy, za osobę bezrobotną uznaje się osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Przepis art. 53 ust. 6 ustawy stanowi, ze bezrobotnemu w okresie odbywania stażu przysługuje stypendium w wysokości 120% kwoty zasiłku, o którym mowa w art. 72 ust. 1 pkt. 1, wypłacane przez starostę (....). Okoliczności stanu faktycznego sprawy i dokonana przez organy ich ocena skutkowały wydaniem w stosunku do skarżącej zaskarżonej oraz poprzedzającej ją decyzji, a także decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r. o pozbawieniu skarżącej od dnia 1 września 2017 r. statusu bezrobotnego i utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody z dnia 5 kwietnia 2018 r. Jako okoliczność faktyczną, stanowiącą przesłankę wznowienia w kontrolowanej sprawie organ przyjął fakt podjęcia przez skarżącą nauki w Szkole [...]. W uzasadnieniu postanowienia o wznowieniu postępowania Prezydent Miasta wskazał, że skarżąca była słuchaczem na kierunku Terapeuta Zajęciowy w semestrze pierwszym roku akademickiego 2017/2018. Niesporne jest, że w dacie wydania zaskarżonej decyzji w obrocie prawnym pozostawała ostateczna i prawomocna decyzja Wojewody z dnia 5 kwietnia 2018 r. (oraz poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r.) orzekająca o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej (k. 12 akt adm.) Skarżąca nie wniosła skargi do sądu administracyjnego od tej decyzji. Zatem w świetle regulacji zawartej w art. 53 ust. 6 ustawy, skarżącej jako nie posiadającej od dnia 1 września 2017 r. statusu osoby bezrobotnej, nie przysługiwało prawo do stypendium w okresie odbywania stażu, co znalazło wyraz w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Zaskarżona decyzja jest konsekwencją istnienia ostatecznej decyzji o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej. Nie ulega bowiem wątpliwości, że do odbywania stażu i otrzymywania z tego tytułu stypendium może być skierowana tylko osoba bezrobotna. Zatem utrata statusu osoby bezrobotnej oznacza utratę wszelkich związanych z tym świadczeń, oraz możliwości korzystania z instytucji przewidzianych w ustawie jako środki wspierania i aktywizacji zawodowej osób bezrobotnych, w tym odbywania stażu i otrzymywania z tego tytułu stypendium. Przeszkodą w posiadaniu statusu osoby bezrobotnej jest między innymi uczenie się w szkole, z wyjątkiem odbywania nauki w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych. Zatem kluczowe w niniejszej sprawie stało się rozstrzygnięcie czy skarżącą faktycznie podjęła naukę w szkole, a jeśli tak to w jakim systemie odbywała się nauka w tej placówce. Biorąc pod uwagę materiał zgromadzony w sprawie nie sposób zaakceptować stanowisko organów i skutki podjętych rozstrzygnięć. Z dowodów zgromadzonych w toku postępowania wynika istotnie, że skarżąca podjęła naukę w Szkole [...]. W aktach administracyjnych znajduje się zaświadczenie dyrektora szkoły z dnia 17 maja 2018 r. z którego wyraźnie i jednoznacznie wynika, że szkoła ta kształci w zawodzie terapeuta zajęciowy, a ponadto, że M. B. "uczestniczyła w zajęciach zgodnie z harmonogramem organizacji szkoły (...)", a "zajęcia odbywają się w piątki po godzinie 16.20 do niedzieli". Zatem wbrew ocenie organów trudno uznać, że skarżąca podjęła naukę w systemie dziennym. Bez wątpienia Szkoła [...] jest szkołą dla dorosłych, gdyż jednym z wymagań wstępnych jest to, aby kandydat miał ukończony 18 rok życia, a ponadto jak wynika z jednoznacznie brzmiącego zaświadczenia z dnia 17 maja 2018 r. skarżącą odbywała zajęcia w trybie weekendowym. Tym samym za niezasadne i pozbawione podstaw prawnych należy uznać działania organów administracyjnych. Przede wszystkim jednak należy wskazać, że zgodnie z art. 135 P.p.s.a., Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Z rozwiązania powyższego wynika, że zasada niezwiązania sądu administracyjnego granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.) dotyczy również fazy orzekania przez ten sąd. Przepis ten wyznacza przedmiotowy zakres orzekania wojewódzkiego sądu administracyjnego. Sąd ten jest zobowiązany do podjęcia przewidzianych w ustawie środków, a więc wydania stosownego orzeczenia w celu usunięcia naruszenia prawa w zakresie wskazanym tym przepisem. Użyte w nim określenie "sprawa, której dotyczy skarga" oznacza sprawę w znaczeniu materialnoprawnym a nie tylko procesowym. Sąd administracyjny jest władny do skorzystania z uprawnień określonych w tym przepisie, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy i powinien z urzędu rozpatrzyć, czy zachodzą przesłanki uzasadniające zastosowanie w/w przepisu. Celem kontroli przeprowadzanej przez sąd administracyjny jest bowiem doprowadzenie do stanu zgodnego z prawem, dlatego sąd jest władny wyciągnąć przewidziane prawem konsekwencje do wszystkich wydanych aktów prawnych i czynności w sprawie (por. T. Woś [w:] T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz pod red. T. Wosia, LexisNexis, wyd 5, kom. do art. 135 ustawy). Zdaniem Sądu decyzja o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej i późniejsza, zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja o odmowie przyznania skarżącej prawa do stypendium są decyzjami wydanymi w granicach sprawy, której dotyczy skarga, w rozumieniu art. 135 P.p.s.a. Obydwa te rozstrzygnięcia są konsekwencją zaistnienia tej samej przyczyny faktycznej, powodującej zdaniem organów konieczność pozbawienia skarżącej statusu osoby bezrobotnej i w konsekwencji prawa do stypendium w związku z odbywaniem stażu, na który została skarżąca skierowana jako osoba bezrobotna. Postępowanie zakończone decyzją zaskarżoną i postępowanie zakończone decyzją o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej prowadzone były w granicach tej samej sprawy administracyjnej w znaczeniu materialnoprawnym i relacja między tymi postępowaniami zobowiązywała Sąd orzekający w niniejszej sprawie do podjęcia środków, o których mowa w art. 135 P.p.s.a. Błędna ocena stanu faktycznego zaistniałego na skutek podjęcia przez skarżącą nauki w szkole dla dorosłych legła u podstaw wydania decyzji o pozbawieniu statusu osoby bezrobotnej a następnie pozbawienia skarżącej zaskarżoną decyzją prawa do stypendium. Na niesłuszność tej oceny wskazywała skarżąca już w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji, jednak organ odwoławczy w całości pominął wszystkie te argumenty. Organ ten dysponował wszak stosownymi środkami w celu usunięcia negatywnych skutków wadliwego załatwienia sprawy w przedmiocie utraty przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej. Skoro tego nie uczynił, to na podstawie art. 135 P.p.s.a. obowiązkiem Sądu orzekającego w niniejszej sprawie jest także dokonanie oceny legalności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r. oraz utrzymującej ją w mocy decyzji Wojewody z dnia 5 kwietnia 2018 r. o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej. Stanowisko organów skutkujące pozbawieniem skarżącej statusu osoby bezrobotnej w stanie faktycznym sprawy wynika z niedostatecznej analizy treści art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy w powiązaniu ze okolicznościami stanu faktycznego. Brak rozważenia rzeczywistej treści regulacji dotyczącej istoty przesłanek decydujących o pozbawieniu statusu bezrobotnego w odniesieniu do stanu faktycznego kontrolowanej sprawy spowodował błędną interpretację powyższego przepisu. W konsekwencji powyższego uchybienia organy naruszyły także przepisy art. 53 ust. 6 ustawy. Jak wynika z ich treści dają one podstawę do pozbawienia bezrobotnego jego statusu, oraz odmowy przyznania stypendium i prawa do zasiłku wyłącznie w sytuacji niespełniania przez osobę warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy. Zdaniem Sądu skarżąca nie może ponosić konsekwencji podjęcia nauki w szkole dla dorosłych skoro zajęcia odbywały się wyłącznie w trybie weekendowym i w żaden sposób nie kolidowałyby z ewentualnie podjętym zatrudnieniem. Z wyżej wskazanych przyczyn zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja, jak i decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 i decyzja Wojewody z dnia 5 kwietnia 2018 r. podlegały wyeliminowaniu z obrotu prawnego. Należało również uchylić postanowienie tego Prezydenta Miasta z dnia [...] 2018 r. o wznowieniu z urzędu postępowania w sprawie przyznania skarżącej prawa do stypendium w okresie odbywania stażu, ponieważ w przedstawiony stanie faktycznym i prawnym brak było podstaw do jego wydania z przyczyn wskazanych jako podstawy wznowieniowe. Oznacza to, że rozpoznając ponownie sprawę w postępowaniu wszczętym z urzędu o pozbawienie skarżącej statusu osoby bezrobotnej organy winny uwzględnić stanowisko Sądu i przedstawioną wyżej ocenę prawną zdarzeń faktycznych i wydać stosowne rozstrzygnięcie procesowe. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należało, że zaskarżona i poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego - przepisu art. 2 ust. 1 pkt. 2 ustawy przez błędną jego interpretację mającą wpływ na wynik sprawy, oraz w konsekwencji art. 53 ust. 6 z tych samych przyczyn, oraz z naruszeniem art. 7, 80 i 107 § 3 K.p.a. mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, polegającym na zaniechaniu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, braku wszechstronnego rozważenia materiału dowodowego w sprawie i sporządzeniu błędnego uzasadnienia. Z tych przyczyn, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i lit. c), oraz art. 135 P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji.