III SA/Kr 1014/18

Dnia 13 listopada 2018r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Jarosław Wiśniewski po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2018r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Międzynarodowego Transportu Drogowego i Spedycji "[...]" E. M M. M. Spółka jawna z siedzibą w N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 lipca 2018r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Międzynarodowy Transport Drogowy i Spedycja "[...]" E. M. M.M. Spółka jawna z siedzibą w N. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 13 lipca 2018r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za zgłoszenie danych niezgodnych ze stanem faktycznym, w której zawarła jednocześnie wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podano, że z uwagi fakt, iż wobec Spółki, oprócz przedmiotowego postępowania toczy się kilka postępowań wszczętych na podstawie ustawy z dnia 9 marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz. U. z 2017r. póz. 708 ze zm.), a decyzje w tych sprawach są ostateczne, lecz nie prawomocne, wykonanie nałożonych na stronę kar będzie powodować utratę płynności finansowej, co w istocie może doprowadzić do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca podkreśliła, iż płynność finansowa podmiotów prowadzących działalność na rynku obrotu paliwami płynnymi ma istotne znaczenie z punktu widzenia ciągłości i ryzyka prowadzenia działalności gospodarczej w tym sektorze. Podmioty prowadzące taką działalność osiągają bowiem stosunkowo wysokie obroty, przy w istocie minimalnej marży. Posiadanie zatem odpowiednich zasobów finansowych jest niezbędne już nie tylko z uwagi na sytuację strony skarżącej, ale również z uwagi na pewność obrotu na rynku paliw płynnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018r. póz. 1302 ze zm.; dalej jako: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Przepis ten zawiera regulację dotyczącą tymczasowej ochrony interesów strony skarżącej w toku zawisłego postępowania sądowoadministracyjnego. Ochrona ta uzależniona jest jednak od istnienia w konkretnej sprawie wymienionych w Sygn. akt III SA/Kr 1014/18 powołanym przepisie przesłanek tj. wystąpienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków. "Należy podkreślić, że wykazanie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji, spoczywa na stronie skarżącej. Jak podnoszono wielokrotnie w orzecznictwie, sąd nie bada z urzędu faktu, czy szkoda lub trudne do usunięcia skutki rzeczywiście mogą zaistnieć, lecz wykazanie tego faktu ciąży na wnioskodawcy. Pozostaje bowiem poza sporem, że przytoczona regulacja nakłada określone obowiązki nie tylko na sąd administracyjny, ale i na wnioskodawcę. Jest on zobowiązany: "do rzeczowego uzasadnienia swego wniosku, poprzez poparcie go twierdzeniami, tezami oraz stosownymi dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek udzielenia ochrony tymczasowej" (por. postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2008r., sygn. akt l FSK 983/08, LEX nr 468877). Pozostawienie przez ustawodawcę uznaniu sądu zasadności wstrzymania aktu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia przez stronę skarżącą wniosku, wykazującego potrzebę wstrzymania wykonania aktu (por. postanowienie NSA z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11, LEX nr 795365). Jak z powyższego wynika, uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o istnieniu powyższych zagrożeń, co dopiero uzasadniać może wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Argumentacja takiego wniosku musi być odpowiednia, tzn. w sposób przekonujący pokazująca konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji, a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Brak należytego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji w istocie uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Przypomnieć w tym miejscu należy, że każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013r, sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682). Obowiązkiem wnioskodawcy jest natomiast wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty, grozi Sygn. akt III SA/Kr 1014/18 mu szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa zapłaty, bądź też, że do odwrócenia skutku wykonania zaskarżonej decyzji nie wystarczy zwrot zapłaconej dobrowolnie, bądź wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami (tak; Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 maja 2014r., sygn. akt II GSK 1020/14, Lex Omega nr 1467667). Walor ochronny ma również prawna możliwość zmiany lub uchylenia przez sąd w każdym czasie, z urzędu lub na żądanie skarżącego, własnego postanowienia w sprawie wstrzymania wykonania aktu, w sytuacji wykazania zmiany okoliczności, które warunkowały jego podjęcie (por. postanowienie NSA z dnia 19 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 520/11, LEX nr 786115). W sytuacji, gdy - tak jak w niniejszej sprawie - chodzi o decyzję rodzącą obowiązek zapłaty konkretnej sumy pieniężnej, a zatem rozporządzenie majątkiem strony, koniecznym jest wykazanie konkretnych przesłanek wskazujących na trudną sytuację materialną oraz wykazanie, że uszczuplenie tego majątku o kolejne sumy, grozi wyrządzeniem znacznej szkody lub spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienie NSA z dnia 26 stycznia 2010 r., l FZ 481/09). Odnosząc się do zaprezentowanej we wniosku argumentacji wskazać należy, że nosi ona znamiona ogólnikowych, nieskonkretyzowanych twierdzeń dotyczących płynności finansowej podmiotów prowadzących działalność na rynku obrotu paliwami płynnymi oraz ryzyka prowadzenia tego typu działalności gospodarczej w tym sektorze. Strona skarżąca nie uprawdopodobniła, w jaki sposób utrata płynności finansowej strony skarżącej, doprowadzi do spowodowania trudnych do odwrócenia skutków i w jaki sposób do utraty tej płynności dojedzie. Nadto fakt, że Spółka podniosła, iż oprócz przedmiotowego postępowania, toczy się wobec niej jeszcze kilka innych postępowań wszczętych na podstawie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów - nie ma znaczenia w kontekście rozpoznawania zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, tym bardziej, że strona nie uprawdopodobniła, w jaki sposób wpływałoby to na spełnienie przez nią warunków, wynikających z ww. przepisu dotyczącego wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Co więcej, strona skarżąca na poparcie swoich twierdzeń nie przedłożyła żadnych dokumentów źródłowych. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że uprawdopodobnienie okoliczności nie oznacza gołosłownego stwierdzenia przez podmiot na nią się powołujący, że okoliczność ta istnieje (por. postanowienie NSA z 19 września 2014r., sygn. akt: II FZ Sygn. akt III SA/Kr 1014/18 1419/14). Przy czym sąd administracyjny - w razie braku takich dokumentów, czy to w aktach sprawy, czy też z powodu niedołączenia ich do wniosku - nie jest uprawniony przed rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie; do wzywania strony o ich przedstawienie. W przypadku bowiem wniosku o wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności, p.p.s.a. nie przewiduje, jak choćby w ramach instytucji prawa pomocy, możliwości skorzystania z uzupełniającego postępowania dowodowego (por. postanowienie NSA z 12 września 2014r., sygn. akt: l FZ 268/14). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawione powyżej poglądy oraz stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 grudnia 2012r., sygn. akt: II GZ 455/12, w którym stwierdzono, że "postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności wydawane jest wyjątkowo, na wniosek skarżącego i nie stosuje się w odniesieniu do niego treści art. 49 p.p.s.a. Oznacza to, że w przypadku nieuzasadnienia lub niedostatecznego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania aktu lub czynności przewodniczący nie ma obowiązku wzywania strony do jego uzupełnienia lub poprawienia, a inicjatywa dowodowa i odpowiedzialność za skuteczność złożonego wniosku, spoczywa w całości na wnioskodawcy". Tym bardziej, gdy - jak w przedmiotowej sprawie - wniosek był sformułowany przez fachowego, profesjonalnego pełnomocnika. W niniejszej sprawie do kompleksowej analizy wniosku zabrakło informacji odnoszących się do majątku strony skarżącej. Strona reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, nie przedłożyła żadnych danych dotyczących aktualnego stanu majątkowego, np. deklaracji podatkowych, czy też wyciągów z rachunków bankowych lub lokat Mając na uwadze powyższe okoliczności nie sposób przyjąć, że strona skarżąca wywiązała się z ciążącego na niej obowiązku wywiedzenia, że wykonanie zaskarżonego aktu może skutkować dla niej niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca Spółka nie przedłożyła dokumentów pozwalających na precyzyjne i kompleksowe ustalenie jej sytuacji majątkowej i finansowej. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że ustalenia w powyższym zakresie, stanowią punkt wyjścia dla rozważań odnośnie tego, czy wykonanie wynikającego z zaskarżonej decyzji obowiązku może doprowadzić do wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sygn. akt III SA/Kr 1014/18 Ponadto rozstrzygnięcie, którego wstrzymania domaga się skarżąca Spółka ma charakter pieniężny, a skutki jego wykonania są co do zasady odwracalne. W przypadku uwzględnienia skargi uiszczone już, a nienależne zobowiązania, podlegać będą zwrotowi wraz z odsetkami, stanowiącymi swoistą formę odszkodowania (postanowienie NSA z 28 kwietnia 2011 r, sygn. akt: l FSK 547/11-CBOSA). Wyjaśnić również należy, że subiektywne przekonanie o wadliwości wydanej decyzji nie uzasadnia uwzględnienia wniosku. Wskazać należy, iż kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a zatem prawidłowości zastosowania przez organy przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, sąd dokona dopiero na rozprawie. Wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji, jako środek ochrony tymczasowej nie przesądza o zasadności samej skargi i oceniany jest w oderwaniu od postawionych w niej zarzutów. Jak wskazuje B. Dauter w: [B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze 2005], środki ochrony tymczasowej nie mogą zastępować orzeczeń zawierających merytoryczną ocenę aktu, czy też wpływać na ich treść. Sąd zwraca jednocześnie uwagę, że postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd orzeczenia uwzględniającego skargę lub uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, orzekł, jak w sentencji postanowienia.