III SA/Kr 1029/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Pasternak (spr.) Sędziowie WSA Dorota Dąbek NSA Krystyna Kutzner Protokolant Honorata Kuźmicka-Wełna po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2011 r. sprawy ze skargi A. J. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia 14 lipca 2010 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania stwierdza nieważność zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji Starosta decyzją z dnia [...] 2010r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 105 § 1 kpa, art. 7d ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2005r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.) - po rozpatrzeniu wniosku E. K. - umorzył postępowanie w sprawie wykreślenia z urzędu z ewidencji gruntów prowadzonych przez Urząd Gminy przypisanych na mocy komunistycznych dekretów jako właścicieli działki 3930 położonej w B, A. i E. M. Starosta wskazał, że postanowieniem z dnia [...] 2010r. Urząd Gminy przesłał do Starosty, jako organu właściwego wniosek J. G. działającej przez pełnomocnika E. K. Na podstawie analizy danych zawartych w operacie ewidencyjnym Starosta ustalił, że działka nr 3930 została ujawniona jako własność E. i A. M. na podstawie ostatecznego Aktu Własności Ziemi Nr [...] z dnia 19 sierpnia 1977r. wydanego przez Naczelnika Gminy. Kolejne zmiany w stanie ewidencyjnym następowały na podstawie: postanowień sądowych o nabyciu spadku oraz o dział spadku, a ostatni stan w obowiązującym operacie ewidencyjnym, prowadzonym dla obrębu ewidencyjnego: B, jednostka ewidencyjna A zarejestrowany jest na podstawie aktu notarialnego darowizny Rep.[...] sporządzonego dnia 26 listopada 2008r. W konsekwencji tych zmian, działka nr 3930 o powierzchni 0.0665 ha zarejestrowana jest obecnie w jednostce rejestrowej [...], w której jako właściciel wpisany jest C. S. Wpis jest dokonany zgodnie ze stanem własnościowym ujawnionym w księdze wieczystej [...] prowadzonej przez Wydział Ksiąg Wieczystych Sądu Rejonowego. Dlatego poinformowano wnioskodawcę, że wniosek o wykreślenie A. i E. M. jako właścicieli działki 3930 położonej w B był pozbawiony podstaw prawnych i faktycznych, albowiem nie figurują oni w obowiązującym operacie ewidencyjnym jako właściciele przedmiotowej działki, a zarejestrowany stan co do właściciela działki 3930 jest zgodny ze stanem własnościowym wynikającym z księgi wieczystej, co z kolei było zgodne z zasadami prowadzenia ewidencji gruntów i budynków określonymi w § 44 pkt 2 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Starosta wyjaśnił, że nie należy do jego kompetencji rozstrzyganie o prawidłowości wydanych aktów własności ziemi, albowiem zgodnie z art. 63 ust.2 ustawy z dnia 19 października 1991 r. o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 107, poz.464) - do ostatecznych decyzji (aktów własności ziemi) wydanych na podstawie przepisów ustawy z dnia 26 października 1971 r. uregulowaniu własności gospodarstw rolnych, nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego wznowienia postępowania, stwierdzenia nieważności, uchylenia lub zmiany decyzji. Mimo tych wyjaśnień E. K. domagała się wydania decyzji odmawiającej wykreślenia z urzędu z ewidencji gruntów osób, które nie będąc właścicielami uwłaszczyły się nie na swoim gruncie. W związku z tym Starosta orzekł o umorzeniu postępowania, albowiem uznał, że nie jest możliwe rozstrzyganie w sprawie o wykreślenie A. i E. M. z operatu ewidencji gruntów, skoro takie osoby w przedmiotowym operacie nie figurują. Wnioskodawca nie przedłożył również żadnych nowych dokumentów potwierdzających inne prawo własności do nieruchomości niż to zarejestrowane w obowiązującym operacie ewidencyjnym. Odwołanie od powyższej decyzji wniosła E. K. Zdaniem odwołującej się Starosta umorzył postępowanie i wskazał niewłaściwy organ odwoławczy, którym powinien być Wojewoda, ponieważ przydzielenie prawa własności dla E. i A. M. było czynnością administracyjną a nie geodezyjną. Odwołująca się podniosła, że czynność administracyjna oparta na komunistycznych dekretach, które straciły swoją ważność sprawia, że nieważne były dalsze przekształcenia własnościowe i spadkowe. Wojewódzki Inspektor Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego decyzją z dnia 14 lipca 2010r. znak: [...], wydaną na podstawie art. 7b ust.2 pkt 2 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz art. 138 § 2 kpa, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ l instancji. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu l instancji, iż E. K. -wnioskująca o wykreślenie z ewidencji gruntów i budynków A. i E. M. ujawnionych jako właściciele działki nr 3930 o pow. 0,0665 ha obr. B, jedn. ewid. A nie należała do podmiotów, które są uprawnione do wnioskowania zmian w ewidencji gruntów i budynków odnośnie ww. nieruchomości. Podmioty uprawnione do żądania aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków zostały jednoznacznie określone przepisem § 46 ust. 1 w zw. z § 10 i § 11 rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa w sprawie ewidencji gruntów i budynków. Również w orzecznictwie wskazuje się, iż w postępowaniu dotyczącym wprowadzenia zmian w ewidencji, przymiot strony przysługuje tylko właścicielom gruntów lub też użytkownikowi wieczystemu (tak: NSA w wyroku z dnia 5 lutego 2009r. l OSK 1386/07), a tylko wyjątkowo stroną może być również władający gruntem, jeżeli nie jest uregulowany stan własności danej nieruchomości (na mocy art. 51 ustawy — Prawo geodezyjne i kartograficzne). Natomiast w postępowaniu dotyczącym wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów i budynków, niedopuszczalne jest kwestionowanie stanu prawnego wynikającego z ostatecznych decyzji administracyjnych, prawomocnych orzeczeń sądowych, umów zawartych w formie aktów notarialnych czy dyspozycji zawartych w księgach wieczystych. Dokonując aktualizacji ewidencji gruntów i budynków, organy administracyjne nie są uprawnione do merytorycznego kontrolowania treści dokumentów stanowiących źródło ujawnionych w niej praw, wydanych przez uprawnione do tego podmioty, m.in. sądy powszechne i organy administracji publicznej. Zatem nie może organ administracji samodzielnie rozstrzygać o uprawnieniu danej osoby do własności gruntu. W świetle przepisów, w ocenie organu II instancji, złożony wniosek nie pochodził od strony w rozumieniu przepisu art. 28 kpa. Natomiast J. G., reprezentowana przez córkę E. K. nie przedłożyła żadnego dokumentu umocowującego ją do żądania aktualizacji operatu ewidencji gruntów i budynków w zakresie działki nr 3930, a z posiadanych przez organ dokumentów nie wynika, by posiadała tytuł prawny do objętej wnioskiem działki. Dołączone bowiem do akt sprawy dokumenty własności, w tym akt notarialny oraz odpis księgi wieczystej dowodzą, iż stan prawny działki nr 3930 jest uregulowany. Winnik wskazał, że zgodnie z tymi dokumentami przedmiotowa działka jest własnością C. S. Mimo wyraźnego wskazania właściciela przedmiotowej działki, nie został on uwzględniony przez organ l instancji w postępowaniu wyjaśniającym. Zdaniem WINGiK Starosta winien prawidłowo ustalić strony postępowania i zapewnić im udział w każdym jego stadium. Z uwagi zaś na przepis art. 15 kpa uznanie C. S., jako strony postępowania wyłącznie przez organ odwoławczy pozbawiłoby go możliwości uczestnictwa w postępowaniu przed organem pierwszej instancji i naruszałoby art. 10 kpa. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu, WINGiK wyjaśnił, że jego umocowanie do rozstrzygania w postępowaniu odwoławczym wynika z art. 6a ust. 2 oraz 7b ust. 1 i 2 Prawa geodezyjnego i kartograficznego. Skargę na powyższą decyzję Winnik wniosła E. K., która ponownie zakwestionowała w/w akt własności ziemi, który w jej ocenie zapoczątkował wadliwe wpisy w ewidencji gruntów. Skarżąca zarzuciła też, że WINGiK nie był organem właściwym do rozpatrzenia wniesionego przez nią środka odwoławczego. Podniosła, że pominięty C. S. nie wniesie nic nowego do sprawy, o czym z góry wiadomo. W odpowiedzi na skargę WINGiK wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153,. poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Skargę należało uwzględnić, aczkolwiek nie z powodu uwzględnienia zarzutów w niej podnoszonych. Zgodnie z treścią art. 28 kodeksu postępowania administracyjnego, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny. Organ administracji publicznej obowiązany jest z urzędu ustalić, kto ma w danej sprawie interes prawny lub obowiązek. Ustalając status strony w postępowaniu administracyjnym organ obowiązany jest brać pod uwagę treść art. 28 kpa w związku z art. 30 , oraz art. 32 kpa. Z akt sprawy administracyjnej zakończonej zaskarżoną decyzją wynika, że wniosek wszczynający postępowanie o "wykreślenie z ewidencji gruntów jako właścicieli działki 3930 położonej w B, A. i E. M." złożyła J. G., działając przez pełnomocnika E. K. We wniosku tym J. G. upoważniła swoją córkę E. K. do wszelkich działań w tym zakresie przed wszelkimi urzędami i instytucjami w tej sprawie. Decyzja organu pierwszej instancji doręczona została E. K. Odwołanie od decyzji pierwszoinstancyjnej wniosła E. K. Decyzja ostateczna doręczona została E. K. Zgodnie z art. 33 § 2 i § 3 kpa, pełnomocnictwo powinno być udzielone na piśmie lub zgłoszone do protokołu, a pełnomocnik dołącza do akt oryginał lub urzędowo poświadczony odpis pełnomocnictwa. Pozostaje poza wszelką wątpliwością, że wniosek wszczynający postępowanie został podpisany przez E. K. (k. 2 akt adm.). Wobec treści art. 33 § 2 kpa, uznać należy, iż koniecznym formalnym wymogiem pozwalającym uznać dokument stwierdzający ustanowienie pełnomocnictwa za zgodny z treścią tego przepisu jest oznaczenie pełnomocnika oraz osoby udzielającej pełnomocnictwa i jej podpis. Jak stwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 6 stycznia 2009 r. , II GSK 599/08 (LEX nr 516110):"Z momentem przedstawienia pełnomocnictwa pełnomocnik wykazuje umocowanie do działania w postępowaniu, a organ uzyskuje możliwość zbadania prawidłowości pełnomocnictwa.(....) Pełnomocnictwo, aby mogło wywrzeć skutki w postępowaniu, musi zostać uzewnętrznione, czyli informacja o jego istnieniu musi dotrzeć do organu po myśli art. 33 § 2 kpa. Informacja ta, zgodnie z obowiązującą w postępowaniu administracyjnym zasadą pisemności (art. 14 § 1 kpa) musi znaleźć odzwierciedlenie w aktach sprawy". Należy jednak zwrócić uwagę, że czym innym jest samo udzielenie pełnomocnictwa zaś czym innym złożenie do akt sprawy administracyjnej dokumentu pełnomocnictwa będącego tylko potwierdzeniem udzielonego pełnomocnictwa. Uregulowania prawne w zakresie pełnomocnictwa zawarte w k.p.a. nie są kompletne, dlatego przy wyjaśnianiu sytuacji odnoszącej się do tej instytucji należy posiłkowe stosować zasady wyrażone w kodeksie cywilnym. Zgodnie z tymi zasadami, nawet w przypadku braku umocowania po stronie pełnomocnika, ważność czynności zależy od potwierdzenia jej przez mocodawcę (art. 103 § 1 i art. 104 k.c.). Potwierdzenie to ma charakter uniwersalny w tym znaczeniu, że obejmuje zarówno formę, jak i termin dokonania czynności oraz przewidziane dla niej skutki (por. wyrok NSA z dnia 4 lipca 2006 r., II OSK 941/05, LEX nr 275483). W aktach sprawy administracyjnej wszczętej wnioskiem J. G. brak dokumentu pełnomocnictwa odpowiadającego wymogom art. 33 § 2 kpa. Wniosek wszczynający postępowanie zawiera umocowanie do działania dla E. K., brak jednakże podpisu osoby udzielającej pełnomocnictwa – J. G. Brak też dokumentu, którego treść świadczyłaby o potwierdzeniu przez mocodawczynię czynności dokonane przez pełnomocnika. Z kolei art. 30 § 1 kpa stanowi, ze zdolność prawną i zdolność do czynności prawnych stron ocenia się według przepisów prawa cywilnego, o ile przepisy szczególne nie stanowią inaczej. Odnośnie zdolności prawnej osób fizycznych, to zgodnie z art. 8 k.c. każdy człowiek od chwili urodzenia ma zdolność prawną. Zdolność prawna osoby fizycznej ustaje z chwilą jej śmierci. Z tą chwilą gasną prawa i obowiązki osoby fizycznej o charakterze osobistym i niezbywalnym, zaś pozostałe przechodzą na inne osoby, stosownie do ich uprawnień w tym zakresie. Udzielenie pełnomocnictwa jest jednostronną czynnością prawną, która upoważnia pełnomocnika do dokonywania czynności prawnych w imieniu i ze skutkiem dla mocodawcy. Umocowanie to trwa, dopóki pełnomocnictwo nie zostanie odwołane (art. 101 k.c.), bądź dopóty, dopóki nie nastąpi śmierć mocodawcy lub pełnomocnika, chyba, że w pełnomocnictwie inaczej zastrzeżono z przyczyn uzasadnionych treścią stosunku prawnego będącego podstawą pełnomocnictwa. Jak wynika z odpisu skróconego aktu zgonu nr [...], wydanego przez Kierownika USC, J. G. zmarła 9 stycznia 2010 r. (k. 34 akt). Kwestie wszczynania i prowadzenia postępowania w stosunku do osoby zmarłej, czy też z udziałem osoby zmarłej, oraz kierowania do takiej osoby decyzji administracyjnej były wielokrotnie przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych. W orzeczeniach tych dominuje pogląd, że wszczęcie i prowadzenie postępowania w stosunku do osoby zmarłej powoduje, iż decyzja taka dotknięta jest uchybieniem, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności, l tak, w wyroku z dnia 14. 11. 1999r. (LEX nr 82653) Naczelny Sąd Administracyjny orzekł: "Prowadzenie postępowania w stosunku do osoby zmarłej i wydanie decyzji ocenione być musi jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 kpa, jest to bowiem uchybienie, w wyniku którego powstają skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia praworządności". WSA w Poznaniu w wyroku z dnia 21. 10. 2010r. II SA/Po 369/10 uznał, że : "Prowadzenie postępowania wobec osoby zmarłej oraz wydanie decyzji, która została w stosunku do tej osoby skierowana, zakwalifikowane musi być jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. Tego rodzaju uchybienie w postępowaniu, w którym jednym z adresatów decyzji jest osoba, która obiektywnie nie mogła być stroną postępowania, a tym samym nie mogła się zapoznać z treścią decyzji i ewentualnie podjąć w stosunku do niej określonych działań, nie daje się pogodzić z kryteriami praworządności (...)". W wyroku z dnia 20. 10. 2010 r. l SA/Wa 614/10 (LEX nr 750873) WSA w Warszawie stwierdził: "Skierowanie decyzji do zmarłej strony, tj. osoby, która w danym momencie nie miała już przymiotu strony, jest wadliwością decyzji, która nie podlega konwalidacji. Prowadzenie postępowania administracyjnego w stosunku do osoby zmarłej i wydanie decyzji musi być ocenione jako rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt. 2 kpa. Charakter strony przysługujący osobie fizycznej wygasa wraz z jej śmiercią. Oznacza to, że w stosunku do osób zmarłych nie można wszczynać postępowania i wydawać decyzji. Skoro doszło do wydania decyzji w stosunku do osoby zmarłej należy przyjąć, że jest ona obarczona wadą nieważności i powinna być usunięta z obrotu prawnego, aby nie wywoływała skutków prawnych". W sprawie zakończonej zaskarżoną decyzją postępowanie toczyło się w stosunku do osoby nie żyjącej i decyzje organów obydwu instancji skierowane zostały do osoby nieżyjącej. Od dnia śmierci J. G., E. K. nie mogła być pełnomocnikiem swojej matki, ponieważ pełnomocnictwo udzielone przez J. G. wygasło z chwila jej śmierci, tj. z dniem 9 stycznia 2010 r. Inną kwestią natomiast jest brak w aktach sprawy dokumentu pełnomocnictwa tj. w istocie dokumentu potwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa przez J. G., bądź potwierdzenia czynności dokonanych przez E. K., co jest skutkiem uchybienia organów polegającego na zaniechaniu obowiązku wezwania pełnomocnika do przedłożenia dokumentu pełnomocnictwa i rozpatrzeniu sprawy pomimo jego, co stanowi naruszenie art. 63 § 3 w zw. z art. 33 § 3 kpa. Te naruszenia skutkowały prowadzeniem postępowania w stosunku do osoby zmarłej i wydaniem przez organ pierwszej instancji decyzji skierowanej do osoby zmarłej, czyli decyzji obarczonej wadą nieważności. Natomiast organ odwoławczy miał obowiązek ustalić, czy E. K. jest legitymowana do wniesienia odwołania i w sytuacji stwierdzenia braku pełnomocnictwa wezwać o uzupełnienie tego braku. Zaniechanie organu odwoławczego w tym przedmiocie skutkowało nie tylko rozpatrzeniem odwołania wniesionego przez osobę nieuprawnioną ale - przede wszystkim -skierowanie decyzji ostatecznej do osoby nie żyjącej a więc także obarczonej wadą Odnośnie ujawnienia przesłanki stanowiącej podstawę stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji już po jej wydaniu stwierdzić należy, że okoliczność ta nie może mieć wpływu na treść zapadłego wyroku, ponieważ stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania decyzji stanowił podstawę do stwierdzenia jej nieważności niezależnie od informacji posiadanych przez organ i niezależnie od tego, czy wada ta miała wpływ na treść wydanej decyzji. Zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a, w przypadku ustalenia, że zaskarżona decyzja lub postanowienie dotknięte jest jedną z wad określonych w art. 156 § 1 kpa, sąd administracyjny jest obowiązany stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia nie badając wpływu tej wady na treść zaskarżonej decyzji lub postanowienia (por. T. Woś w komentarzu do art. 145 p.p.s.a.: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Wyd. Prawnicze LexisNexis, W-wa 2005 ). Powyższa wadliwość zaskarżonej decyzji stanowiąca przesłankę stwierdzenia jej nieważności sprawia, że rozpoznanie zarzutów skargi podnoszonych w odniesieniu do meritum sprawy jest przedwczesne. Odnieść się jednak należy do zarzutu dotyczącego rozpoznania odwołania od decyzji Starosty przez organ niewłaściwy a to z tego względu, że uwzględnienie tego zarzutu wynikałoby ze stwierdzenia przez sąd rozpoznający skargę wady zaskarżonej decyzji wyczerpującej dyspozycję art. 156 § 1 pkt. 1 kpa, a więc decydowałoby o istnieniu kolejnej podstawy stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Zarzut ten pozbawiony jest jednak oparcia w obowiązujących przepisach prawa. Zgodnie bowiem z treścią art. 7b ust. 2 pkt. 2 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz.U. z 2005 r. Nr 240, poz. 2027 ze zm.), w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego wojewódzki inspektor nadzoru geodezyjnego i kartograficznego jest organem wyższego stopnia w stosunku do organów administracji geodezyjnej i kartograficznej. Zaskarżona decyzja została więc wydana z uwzględnieniem przepisów o właściwości i w tym zakresie nie jest obarczona żadną wadą. W związku z żądaniami skargi podkreślić nadto należy, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z póz. zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z powyższej regulacji, pozostającej w związku z przytoczonym już wyżej przepisem art. 3 p.p.s.a., a także z art. 145 p.p.s.a. wynika, że rozstrzygnięcia podejmowane przez sąd administracyjny nie są rozstrzygnięciami merytorycznymi lecz mają charakter kasacyjny, ponieważ sąd administracyjny posiada tylko uprawnienia kasacyjne. Może zatem w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie uchylić lub stwierdzić nieważność (stwierdzić wydanie z naruszeniem prawa) zaskarżonego aktu w całości lub w części. Sąd nie jest natomiast władny w żadnym wypadku zmienić zaskarżonej decyzji ani orzekać o legalności aktów nie będących przedmiotem zaskarżenia, chyba, że zachodzi sytuacja uregulowana w art. 135 p.p.s.a. to znaczy konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego aktów lub czynności wydanych lub podjętych w postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Wobec stwierdzenia, że zaskarżona, oraz poprzedzająca ją decyzja zostały wydane z rażącym naruszeniem prawa polegającym na prowadzeniu postępowania w stosunku do osoby zmarłej i skierowaniu decyzji do osoby zmarłej, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji. Wobec niezgłoszenia wniosku o przyznanie należnych kosztów, pomimo uwzględnienia skargi nie orzeczono o zwrocie kosztów postępowania, stosownie do art. 210 p.p.s.a.