III SA/Kr 1031/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędziowie Protokolant Sędzia NSA Grażyna Danielec WSA Elżbieta Kremer AWSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Monika Musiał po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2007r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 23 czerwca 2006r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. na rzecz skarżącego M. D. kwotę 200, - (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu [...].12.2004 r. P. J., B. J. i M. D. złożyli wniosek o dokonanie rejestracji samochodu osobowego marki [...], zakupionego [...].12.2004 r. w N. W dniu [...].01.2005 r. Starosta [...] orzekł o zarejestrowaniu ww. pojazdu na nazwisko P. J. wraz z wydaniem karty pojazdu serii [...]. Za wydanie karty pojazdu organ pobrał opłatę w wysokości [...] zł. Decyzję o zarejestrowaniu strony odebrały [...].01.2005 r. i dnia [...].02.2005 r. P. J., B. J. i M. D. wnieśli od tej decyzji odwołanie, zarzucając organowi I-instancji dokonanie zarejestrowania pojazdu tyko na rzecz P. J. z pominięciem pozostałych współwłaścicieli. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia [...].04.2005 r. w całości uznało odwołanie za zasadne i uchyliło zaskarżoną, decyzję w całości przekazując sprawę do ponownego rozpoznania. Starosta [...] ponownie prowadząc postępowanie dokonał rejestracji samochodu osobowego marki [...] na rzecz P. J., B. J. i M. D. w dniu [...].10.2005 r. oraz w dniu [...].02.2006 r. Tą ostatnią decyzję (z dnia [...].02.2006 r.) P. J., B. J. i M. D. odebrali [...].02.2006 r. i dnia [...].02.2006 r. złożyli oni wniosek do organu I-instancji, domagając się zwrotu kwoty 425 zł jako części uiszczonej opłaty za wydanie karty pojazdu. W uzasadnieniu wniosku podniesiono, że pobranie tej kwoty było niezasadne. Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z dnia 17.01.2006 r. sygn. U 6/04 orzekł, że § 1 ust. l1rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28.07.2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu jest niezgodny z art. 77 ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. l i 217 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Opłata za wydanie karty pojazdu jest niewspółmierna do rzeczywistych kosztów wydania tej karty i tym samym jako rodzaj daniny publicznej winna być uregulowana w ustawie. Ponieważ w znowelizowanym stanie prawnym kwota opłaty za wydanie karty pojazdu wynosi 75 zł, tym samym zasadnym jest domaganie się zwrotu kwoty 425 zł. Do zwrotu tej części kwoty zastosowanie winny znaleźć przepisy Ordynacji podatkowej. We wniosku wskazano na możliwość wznowienia postępowania w tej sprawie. Starosta [...] decyzją z dnia [...],03.2006 r. odmówił stwierdzenia nadpłaty i jej zwrotu. Uzasadniając swoje rozstrzygnięcie Starosta podniósł, że pobranie opłaty nastąpiło na podstawie § 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28.07.2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Zobowiązanie jako danina publiczna powstało z dniem podjęcia decyzji o rejestracji pojazdu, czyli [...].12.2004 r. Nie można w tej sprawie wznowić postępowania, ponieważ nie doszło do wydania decyzji i doręczenia jej w trybie art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Tym samym Starosta [...] potraktował ten wniosek jako wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. W tej sprawie nie pobrano nienależnego podatku, ponieważ wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17.01.2006 r. sygn. U 6/04 ustalił termin obowiązywania § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28.07.2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu do dnia 1 maja 2006 r., a więc przepis ten obowiązuje jeszcze w dniu wydania tej decyzji. Trybunał nie określił wysokości opłaty za wydanie karty pojazdu. Decyzję tą doręczono stronom w dniu [...].04.2006 r., na którą dnia [...] .04.2006 r. odwołanie wniósł M. D., domagając się zmiany zaskarżonej decyzji i stwierdzenia nadpłaty w wysokości 425 zł wraz z odsetkami podatkowymi za uiszczenie opłaty za wydanie karty pojazdu lub uchylenie zaskarżone decyzji i zwrot sprawy do ponownego rozpoznania organowi I-instancji. W uzasadnieniu odwołania zarzucono Staroście Nowosądeckiemu naruszenie art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28.07.2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, art. 25 i 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, przepisy dyrektywy Komisji z 22.12.1969 r. w sprawie zniesienia środków mających skutek równoważny do ograniczeń ilościowych w przewozie i nieprzewidzianych innymi przepisami, a także art. 74 Ordynacji podatkowej. W odwołaniu podniesiono, że jakakolwiek danina publiczna winna być nakładana w drodze ustawy, Z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej nakładanie opłaty za wydanie karty pojazdu tylko wobec takiej osoby, która sprowadziła pojazd z innych państw członkowskich Unii jest bezprawne, ponieważ dyskryminuje towar pochodzący z tych państw. Opłata ta nie obowiązuje nabywców samochodów, które zostały w Polsce zarejestrowane przed 1999 r. jak również nabywców nowych samochodów, którym kartę pojazdu wydaje producent. Naruszenie prawa Unii Europejskiej wynika z dyskryminacji i stosowania innych niż ograniczenia ilościowe środków ograniczających swobodny handel. Traktat Europejski jest zaś prawem wprost obowiązującym w Polsce. Odwołujący podniósł, iż skoro cały obszar Unii Europejskiej stanowi jeden obszar celny, to nie można wprowadzać większych obciążeń fiskalnych na takie same produkty zakupione w innych państwach Unii. Wskazano, że w Niemczech opłata za wydanie karty pojazdu wynosi 14 euro. Odwołujący zarzucił naruszenie art. 72 Ordynacji podatkowej w tym zakresie, w jakim nie uznano za nadpłatę kwoty uiszczonej opłaty w wysokości przekraczającej 75 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. decyzją z dnia 23.06.2006 r. uchyliło zaskarżoną decyzje i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że opłata z tytułu wydania karty pojazdu nie jest objęta Ordynacją podatkową. Jest to rodzaj zobowiązania cywilnoprawnego, które może być dochodzone przed sądem cywilnym. O braku zastosowania Ordynacji podatkowej przesadza okoliczność, że jej ustalanie nie należy do właściwości organów podatkowych i dokonywane jest na podstawie innych ustaw niż ustawy podatkowe. Tym samym należało umorzyć postępowanie w sprawie. Decyzję tą doręczono stronie w dniu [...].07,2006 r., która dnia [...].07.2006 r. wniosła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, z żądaniem uchylenia zaskarżonej decyzji i zasądzenia kosztów postępowania według norm przepisanych. W skardze zarzucono zaskarżonej decyzji naruszenie art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 Prawa o ruchu drogowym, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28.07,2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, art. 25, art. 28 i art. 90 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską, przepisy dyrektywy Komisji z 22.12.1969 r. w sprawie zniesienia środków mających skutek równoważny do ograniczeń ilościowych w przewozie i nieprzewidzianych innymi przepisami, a także art. 2 § 1 , art. 74 i art. 240 Ordynacji podatkowej, poprzez braku wznowienia postępowania w sprawie. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że organy nie respektują wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17.01.2006 r. sygn. U 6/04, który stwierdził niekonstytucyjność przepisu rozporządzenia na podstawie którego ustalono wysokość opłat)' za wydanie karty pojazdu. Wskazano, że jakakolwiek danina publiczna winna być nakładana w drodze ustawy. Z chwilą przystąpienia Polski do Unii Europejskiej nakładanie opłaty za wydanie karty pojazdu tylko wobec takiej osoby, która sprowadziła pojazd z innych państw członkowskich Unii jest bezprawne, ponieważ dyskryminuje towar pochodzący z tych państw. Opłata ta nie obowiązuje nabywców samochodów, które zostały w Polsce zarejestrowane przed 1999 r. jak również nabywców nowych samochodów, którym kartę pojazdu wydaje producent. Naruszenie prawa Unii Europejskiej wynika z dyskryminacji i stosowania innych niż ograniczenia ilościowe środków ograniczających swobodny handel. Traktat Europejski jesi zaś prawem wprost obowiązującym w Polsce. Odwołujący podniósł, iż skoro cały obszar Unii Europejskiej stanowi jeden obszar celny, to nie można wprowadzać większych obciążeń fiskalnych na takie same produkty zakupione w innych państwach Unii. Wskazano, że w Niemczech opłata za wydanie karty pojazdu wynosi 14 euro. Odwołujący zarzucił naruszenie art. 72 Ordynacji podatkowej w tym zakresie, w jakim nie uznano za nadpłatę kwoty uiszczonej opłaty w wysokości przekraczającej 75 zł. Skarżący nie zgodził się z poglądem Samorządowego Kolegium Odwoławczego o braku podstaw zastosowania Ordynacji podatkowej i wyjaśnił, że pobrana opłata stanowi rodzaj świadczenia ekwiwalentnego uiszczanego w zamian za usługę innego podmiotu prawa publicznego. Pełna ekwiwalentneść oznacza, że kwota opłaty winna być dostosowana do wartości danej usługi, a ta w tej sprawie w przeważającej części została pobrana nieekwiwaletnie, powyżej kosztów. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sprawie o sygn. akt III SA/Wa 2972/05 orzekł, że opłata ta jest daniną publiczną. Nie można opłaty za wydanie karty pojazdu uznać za świadczenie cywilnoprawne z uwagi na przedmiot tego świadczenia jak i zakres podmiotowy. W skardze podniesiono również, że organy nie ustosunkowały się do wniosku o wznowienie postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, w całości podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżone decyzji. Ustosunkowując się do argumentów zawartych w skardze podniesiono, że Wojewódzki Sad Administracyjny w Krakowie posadowieniem z dnia [...].05.2006 r., sygn. akt SAB/Kr 2/06 uznał, że zwrot tej opłaty ma charakter cywilnoprawny. Na rozprawie strony podtrzymały swoje stanowiska. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje Skarżący M. D. wniósł w dniu [...] lipca 2006 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 23 czerwca 2006 r., doręczoną stronie [...] lipca 2006 r. Skargę wniesiono z zachowaniem 30-dniowego terminu. Właściwym do rozpoznania niniejszej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, który w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, póz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.), W tej sprawie organy administracji naruszyły przepisy postępowania w stopniu uzasadniającym uchylenie tak zaskarżonej decyzji jak i poprzedzającej ją decyzji organu I-instancji. Istota sporu między stronami w tej sprawie dotyczy charakteru prawnego opłaty za wydanie karty pojazdu. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. opłata ta ma charakter cywilnoprawny, a więc domaganie się jej zwrotu jako nienależnego świadczenia również ma charakter cywilnoprawny. Skarżący utrzymuje zaś, że opłata ta stanowi świadczenie publicznoprawne, zbliżone do podatku i stąd domaganie się jej zwrotu winno być oparte o przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, póz. 60 z późn. zm.). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w tej sprawie nie podziela stanowiska organu odwoławczego. Obowiązujące przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r. Nr 108, póz. 908 z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "Prawem o ruchu drogowym", regulują wydawanie karty pojazdu w niejednolity sposób, odmiennie w przypadku rejestracji nowego pojazdu zakupionego w Polsce lub nowego pojazdu zakupionego za granicą, a odmiennie w przypadku rejestracji innych pojazdów. Zgodnie z art. 77 ust. 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym producent lub importer nowych pojazdów jest obowiązany wydać kartę pojazdu dla każdego pojazdu samochodowego wprowadzonego do obrotu handlowego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej i karta ta jest przekazywana właścicielowi pojazdu. Zgodnie zaś z art. 77 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym kartę pojazdu dla pojazdu samochodowego, innego niż określony w art. 77 ust. 1 ww. ustawy wydaje, za opłatą i po uiszczeniu opłaty ewidencyjnej, właściwy w sprawach rejestracji starosta przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, z wyłączeniem pojazdów zabytkowych i pojazdów należących do przedstawicielstwa dyplomatycznego, urzędu konsularnego i misji specjalnej państw obcych lub organizacji międzynarodowej, a także ich personelu korzystającego z przywilejów i immunitetów dyplomatycznych lub konsularnych na mocy ustaw, umów bądź powszechnie uznanych zwyczajów międzynarodowych lub na zasadzie wzajemności. Wydanie karty pojazdu w przypadku, o którym mowa w art. 77 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym nie następuje w drodze administracyjnej. Zgodnie z treścią § 1 ust. 1 obowiązującego w dniu pobrania w tej sprawie opłaty za wydanie karty pojazdu rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. z 2003 r. Nr 137, póz. 1310), za jej wydanie przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 500 zł. Wykładnia tego przepisu prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż organ administracji publicznej obligatoryjnie pobierał opłatę w wysokości 500 zł za dokonanie określonej czynności, jaką było wydanie karty pojazdu. Analogicznie sposób podejmowania tej czynności został uregulowany w rozporządzeniu Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. z 2006 r. Nr 59, póz, 421), zgodnie z którym za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 75 zł. Różnica między tymi regulacjami dotyczy jedynie kwoty opłaty za wydanie karty pojazdu. Rozporządzenie zaś to obowiązywało w dacie podjęcia zaskarżonej decyzji. Pobranie opłaty za wydanie karty pojazdu w tej sprawie nastąpiło w związku z podjęciem czynności w postępowaniu administracyjnym przez właściwego starostę. Starosta wydając kartę pojazdu i dokonując pobrania stosownej opłaty nie występował jako reprezentant Skarbu Państwa. Opłata ta nie stanowiła bowiem świadczenia ze stosunku cywilnoprawnego z udziałem Skarbu Państwa. Pobierając opłatę za wydanie karty pojazdu starosta występował jako organ administracji publicznej i stąd oplata ta stanowi przykład należności publicznoprawnej. Opłata za wydanie karty pojazdu należy do opłat publicznoprawnych, stanowiących dochody powiatu określone w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2003 r., N'r 203. póz. 1966 z późn, zm.). Analogiczne rozważania co do charakteru opłaty za wydanie karty pojazd zwiera wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17.01.2006 r., sygn. U 6/04, opub. w OTK-A 2006 r., nr. I, póz. 3. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał Konstytucyjny wprost wskazał, ze "(...opłata charakteryzuje się cechami podobnymi cło podatku, z tymże w przeciwieństwie do podatków, jest świadczeniem ekwiwalentnym (...). W przekonaniu Trybunału Konstytucyjnego podwyższenie opłaty za -wydanie karty pojazdu do wysokości 500 zł, nie pozostające w związki z kosztami świadczonej usługi, jest sprzeczne z art. 217 Konstytucji Takie rozwiązanie oznacza uregulowanie przez organ wydający akt wykonawczy materii zastrzeżonej do regulacji ustawowej. Opłata ta, w części wynikającej z jej podwyższenia stanowi bowiem nową daninę publiczną, co narusza postanowienia art. 217 Konstytucji, zgodnie z którym tego rodzaju daniny mogą być nakładane tylko ustawą na co Trybunał Konstytucyjny wskazywał w swoim dotychczasowym orzecznictwie (...)", Przytoczony fragment uzasadnienia wyroku Trybunału Konstytucyjnego jednoznacznie wskazuje, iż opłatę za wydanie karty pojazdu w wysokości 500 zł Trybunał ten uznał za sprzeczne z Konstytucją również dlatego, że jako świadczenie publicznoprawne będące w istocie podatkiem mogło opierać się jedynie o normę ustawową, a nie przepis rozporządzenia. Opłata za wydanie karty pojazdu w tej sprawie jest świadczeniem pieniężnym, ogólnym, bezzwrotnym, przymusowym i odpłatnym. Odpłatność opłaty oznacza, że w zamian za jej pobranie podmiot ją uiszczający ma prawo żądać określonego działania ze strony organu publicznego, czyli w tej sprawie właściwego starosty. Jest to swoista zapłata za uzyskanie zindywidualizowanego świadczenia oferowanego przez podmiot prawa publicznego. Opłata za wydanie karty pojazdu nie jest jednak pobierana w drodze decyzji administracyjnej. Zgodnie z powołanymi przepisami rozporządzeń w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu ustalenie jej wysokości następuje wprost w przepisie właściwego rozporządzenia, czyli ex legę. Nie ma podstawy prawnej wydawanie w tym zakresie decyzji administracyjnej. Również pobranie tak ustalonej opłaty za wydanie karty pojazdu nic następuje w drodze decyzji administracyjnej, a to dlatego, że żaden obowiązujący przepis nie pozwala na wydawanie w tym zakresie decyzji. W tej sprawie opłata za wydanie karty pojazdu stanowi zobowiązanie podatkowe, które stanowi zobowiązanie danej osoby do zapłacenia na rzecz powiatu opłaty w wysokości w terminie oraz w miejscu określonych we właściwych przepisach. Zobowiązanie to powstaje z mocy prawa, co oznacza, że z mocy prawa określone są wszystkie elementy zobowiązania podatkowego i wobec tego nie jest potrzebne wydawanie decyzji o charakterze podatkowym lub złożenie deklaracji podatkowej. Taki sposób powstania zobowiązań podatkowych wprost przewiduje art. 21 § 1 pkt l Ordynacji podatkowej. Odmowa zwrotu za kartę pojazdu opłaty, która została pobrana na podstawie art. 77 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym oraz § l ust. l rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, póz. 1310). stanowi czynność materialne -techniczną, w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 P.p.s.a. Takie stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w postanowieniu z dnia 28.11.2005 r., sygn. akt II SA/Op 380/05, opub. w ZNSA 2006 r., nr 2, póz. 116. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pełni akceptuje powołane stanowisko zajęte w tym orzeczeniu sądowym. Tym samym uzasadnionym było uchylenie tak decyzji organu I-instancji jak i decyzji organu odwoławczego, która to ostatnia decyzja wprawdzie uchyliła decyzję Starosty [...] i umorzyła postępowanie w sprawie, tym niemniej oba organy administracji przyjęły odmienną wykładnię obowiązujących w tym zakresie przepisów prawa. Organ 1-instancji uznał bowiem, że odmowa zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu winna być dokonana w drodze decyzji administracyjnej i odmówił zwrotu, natomiast organ odwoławczy uznał, że sama sprawa w ogóle nie podlega rozpatrzeniu w drodze administracyjnoprawnej i umorzył postępowanie. Oba stanowiska są błędne z przyczyn już wskazanych w uzasadnieniu. W tym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny odstępuje od wykładni zawartej w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia [...].05.2006 r., sygn. akt III SAB/Kr 2/06. W związku z powyższym, działając na podstawie art. 145 § 1 pkt c P.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku, ponieważ stwierdzono naruszenie przepisów postępowania administracyjnego (art. 77 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym, § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu oraz art. 2 i 21 Ordynacji podatkowej), które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 141 § 4 P.p.s.a. właściwy w tej sprawie organ I-instancji powinien ponownie przeprowadzić postępowanie administracyjne i zakończyć je podjęciem czynności materialno-technicznej w przedmiocie zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu. Podejmując taką czynność należy stronę pouczyć o procedurze wniesienia na nią skargi do właściwego sądu administracyjnego wraz z zachowaniem wymogów proceduralnych przed skutecznym wniesieniem takiej skargi, określonych w art. 52 § 3 P.p.s.a. Sąd, mając na uwadze art. 152 P.p.s.a. nie orzekł o wstrzymaniu wykonania decyzji, ponieważ nie reguluje ona praw lub obowiązków skarżącego tym zakresie, w którym podlegałyby one wykonaniu. O kosztach rozstrzygnięto na podstawie art. 200 P.p.s.a., zgodnie z którym w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżoną decyzję, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw, W tej sprawie zwrot kosztów postępowania obejmuje zwrot kwoty uiszczonego wpisu. Mając powyższe na względzie, orzeczono jak w sentencji wyroku.