III SA/Kr 1041/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędziowie: Sędzia WSA Renata Czeluśniak Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 marca 2022 r. sprawy ze skargi K. Ł. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 14 maja 2021 r. Nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 31 grudnia 2020 r. nr [...] działając na podstawie art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2140) oraz art. 92a ust. 5 tejże ustawy nałożył na K. Ł. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą Ł. K. Transport [...] karę pieniężna w wysokości 15000 zł, wskazując, że łączna suma kar za stwierdzone naruszenia podczas kontroli wynosi 88100 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły: 1. lp. 1.5. – niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie – sankcjonowane karą w wysokości 800 zł za każdą zmianę; 2. lp. 5.2. – przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny, sankcjonowane karą w wysokości 100 zł; 3. lp. 5.6. – niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku: skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny, sankcjonowane karą w wysokości 100 zł, skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonowane karą w wysokości 200 zł; 4. lp. 5.7. – skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilku osobowej: o czas do 1 godziny, sankcjonowane karą w wysokości 150 zł, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin, sankcjonowane karą w wysokości 350 zł, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin, sankcjonowane karą w wysokości 550 zł; 5. lp. 6.3.8. – niepełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy – za każdy wpis, sankcjonowane karą w wysokości 50 zł; 6. lp. 6.3.16 – nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego – za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy, sankcjonowane karą w wysokości 500 zł; 7. lp. 6.3.17. – naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy – za każdego kierowcę, sankcjonowane karą w wysokości 500 zł; 8. lp. 6.3.18 – naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu – za każdy pojazd, sankcjonowane karą w wysokości 500 zł. Powyższe naruszenia zostały stwierdzone w wyniku kontroli przeprowadzonej w siedzibie przedsiębiorcy. Skarżący podczas kontroli okazał licencję Nr [...] na wykonywanie międzynarodowego transportu drogowego rzeczy z terminem ważności do 21.09.2024 r. oraz licencję na wykonywanie krajowego transportu drogowego rzeczy Nr [...]. Kontrolą objęto okres od 1 marca 2020 r. do 31 października 2020 r. Ustalenia kontroli zostały utrwalone w protokole nr [...] z dnia 4 grudnia 2020 r. Skarżący od decyzji organu I instancji wniósł odwołanie, zarzucając naruszenie art. 7, 8, 77, 80 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego poprzez niewyczerpujące zbadanie i rozpatrzenie materiału dowodowego wskazując, że wszelkie dane cyfrowe zostały przekazane 27 listopada 2020 r., co potwierdza karta pobrania, jednak nie zostały one prawidłowo odczytane. Brakowało jedynie danych z pojazdu o nr rej. [...], gdyż skarżący zapomniał sczytać tachograf przed sprzedażą pojazdu do Grecji. Skarżący podniósł, że okazano wydruki jako odwzorowanie oryginalnych zagubionych, a kierowca C. został ukarany upomnieniem. Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z 26 lipca 2021 r. utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy w całości. Organ odwoławczy powołał art. 92a ust. 1 i 7, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 i art. 4 pkt 22 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 189a § 2 k.p.a., podnosząc, że pkt 1-3 tego przepisu nie znajdują zastosowania w niniejszej sprawie, jak również art. 189e art. art. 189f k.p.a., gdyż kwestie te zostały odrębnie uregulowane w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym oraz art. 92b ust. 1 tej ustawy. Organ odwoławczy podniósł, że w odwołaniu skarżący nie kwestionował naruszeń z lp.1.5, lp. 5.2, lp. 5.6, lp. 5.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W odniesieniu do naruszenia z lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy powołał treść art. 34 ust. 1 i ust. 3-7 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i podniósł, że zgodnie z lp. 6.3.8. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy sankcjonowane jest karą pieniężną w wysokości 50 zł za każdy wpis. Organ kontrolny wezwał skarżącego m.in. o przedstawienie danych cyfrowych z urządzeń rejestrujących oraz z kart wszystkich kierowców wykonujących pracę w okresie objętym kontrolą. Stwierdzono następujące naruszenia: - kierowca K. Ł. nie dokonał wprowadzenia manualnie na kartę kierowcy danych o okresach aktywności podczas powrotu pojazdu w dniu 11.09.2020 r., za co kara wynosi 50 zł; - kierowca K. Ł. nie dokonał wprowadzenia manualnie na kartę kierowcy danych o okresach aktywności podczas dojazdu do pojazdu za dzień 26.08.2020 r., za co kara wynosi 50 zł; - kierowca K. Ł. nie dokonał wprowadzenia manualnie na kartę kierowcy danych o okresach aktywności podczas powrotu pojazdu w dniu 26.08.2020 r., za co kara wynosi 50 zł; - kierowca K. Ł. nie dokonał wprowadzenia manualnie na kartę kierowcy danych o okresach aktywności podczas dojazdu do pojazdu za dzień11.09.2020 r., za co kara wynosi 50 zł; - kierowca J. K. nie dokonał wpisu kraju rozpoczęcia lub zakończenia dziennych okresów pracy za dni: 10, 11, 12, 21, 29 i 31 sierpnia 2020 r., 3, 4, 5, 7, 8, 9 września 2020 r., za co kara wynosi 650 zł; - kierowca T. C. nie dokonał wpisu kraju rozpoczęcia lub zakończenia dziennych okresów pracy za dni: 25 sierpnia 2020 r., 2 września 2020 r., za co kara wynosi 100 zł. Łączna kara za powyższe naruszenia wynosi 900 zł. W odniesieniu do naruszenia z lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy powołał treść art. 10 ust. 5 lit. a tiret pierwsze rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych i podniósł, że zgodnie z lp. 6.3.17 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy skutkuje karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdego kierowcę. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżący nie dochował maksymalnego okresu na wczytywanie danych z karty kierowcy T. C., gdyż skarżący okazał m.in. plik potwierdzający pobranie danych cyfrowych kierowcy w dniu 23.07.2020, a następnie 7.10.2020r. Pomiędzy plikami zostało zarejestrowane 76 dni kalendarzowe i 43 dni aktywności kierowcy (kara za powyższe naruszenie wynosi 500 zł) oraz K. Ł., gdyż skarżący okazał m.in. plik potwierdzający pobranie danych cyfrowych kierowcy w dniu 12.08.2020, a następnie 1.10.2020r. Pomiędzy plikami zostało zarejestrowane 50 dni kalendarzowe i 33 dni aktywności kierowcy (kara za powyższe naruszenie wynosi 500 zł). W odniesieniu do naruszenia z lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy powołał treść art. 10 ust. 5 lit. a tiret pierwsze i drugie rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) nr 581/2010 z 1 lipca 2010 r. w sprawie maksymalnych okresów na wczytanie odpowiednich danych i podniósł, że zgodnie z lp. 6.3.18 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu skutkuje karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy pojazd. Organ odwoławczy stwierdził, że dane cyfrowe z pojazdu o nr rej. [...] zostały pobrane 28.01.2017 r., a następnie 7.07.2020 r. Pomiędzy plikami cyfrowymi zostało zarejestrowane ponad 90 dni zarejestrowanej działalności oraz 1256 dni kalendarzowych (kara za powyższe naruszenie wynosi 500 zł). W odniesieniu do naruszenia z lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy powołał treść art. 10 ust. 5 lit. a tiret pierwsze i drugie rozporządzenia (WE) nr 561/2006 oraz art. 32 ust. 1-3, art. 33 ust. 1-3, art. 34 ust. 1, 3, 4 i 5 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i podniósł, że zgodnie z lp. 6.3.16 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym naruszenie obowiązku udostępnienia podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego skutkuje karą pieniężną w wysokości 500 zł za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy. Organ odwoławczy stwierdził następujące naruszenia: - nie okazano danych z karty kierowcy M. J. za dni 28 i 31 sierpnia 2020 r., 3, 4, 7, 8, 9, 28 września 2020 r. (pojazd o nr rej. [...]). Kara za powyższe naruszenie wynosi 4000 zł; - nie okazano danych z tachografu cyfrowego pojazdu o nr rej. [...] za dni od 1 do 10 sierpnia 2020 r. Kara za powyższe naruszenie wynosi 5000 zł; - nie okazano danych z tachografu cyfrowego pojazdu o nr rej. [...] za dni od 1 do 30 sierpnia 2020 r. Kara za powyższe naruszenie wynosi 15000 zł; - nie okazano danych z tachografu cyfrowego pojazdu o nr rej. [...] za dni od 1 do 30 sierpnia 2020 r. Kara za powyższe naruszenie wynosi 15000 zł; - nie okazano danych z tachografu cyfrowego pojazdu o nr rej. [...] za dni od 1 do 25 sierpnia 2020 r. Skarżący w dniu 8 sierpnia 2020 r. sprzedał pojazd, jednak kupujący go nie odebrał i do 25 sierpnia 2020 r. wykonywano tymże pojazdem przewozy w imieniu skarżącego. Kara za powyższe naruszenie wynosi 125000 zł. Organ odwoławczy podniósł, że art. 92c ustawy o transporcie drogowym nie ma zastosowania do błędnych zachowań kierowcy, a skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które uzasadniałyby zastosowanie art. 92b i art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy podkreślił, że wielokrotność naruszeń popełnionych przez kierowców powinna być dostrzeżona przez skarżącego podczas terminowego sczytywania danych z kart kierowców, a skarżący nie kontrolował w sposób prawidłowy pracy swoich kierowców, skoro w kontrolowanym okresie czasu stwierdzono tak liczne naruszenia. Nadto organ odwoławczy podkreślił, że ustawodawca penalizuje fakt nieokazania danych cyfrowych bez względu na przyczynę. Wydruki okazane przez skarżącego zostały sporządzone 20.11.2020, a dotyczą dni 29 i 31 sierpnia 2020 r., zatem nie bezpośrednio po powstaniu naruszenia. Nawet gdyby podzielić argumentację skarżącego, to i tak nie mogłyby stanowić podstawy do odstąpienia od nałożenia kary, gdyż skarżący nie wskazał przyczyn powstania naruszeń. W odniesieniu do naruszeń z lp. 6.3.17 i 6.3.18 organ odwoławczy wskazał, że do dni zarejestrowanej działalności zostały zaliczone dni, w których karta kierowcy była zalogowana w tachografie i rejestrowały się na niej wymagane przez przepisy okresy aktywności. W odniesieniu do dni, w czasie których kierowca nie prowadził pojazdu, a jego karta kierowcy była zalogowana, bądź też został wykonany wpis manualny należy stwierdzić, że podlegał on obowiązkowi odpoczynku, gdyż nie zostały przedstawione inne dokumenty, wskazujące np. na przebywanie na urlopie wypoczynkowym czy zwolnieniu lekarskim. Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł skarżący K. Ł. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie: 1. przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, a w szczególności art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie istoty sprawy oraz nieprzeprowadzenie wyczerpującego postępowania dowodowego, a także jego wadliwą analizę; 2. przepisu art. 140aa ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym poprzez pozorne przeprowadzenie postępowania dotyczącego wystąpienia okoliczności wyłączających odpowiedzialność przedsiębiorcy; 3. art. 77 § 1 w zw. z art. 7 k.p.a. poprzez zebranie materiału dowodowego w sposób niewystarczający i uchybienie zasadzie prawdy obiektywnej. Wskazując na powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. Skarżący ponownie podniósł argumenty przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentacje zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, zwanej dalej "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż sąd rozpoznając skargę ocenia, czy zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego. Zgodne z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając skargę według powyższych kryteriów Sąd uznał, iż nie zasługuje ona na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja, jak i decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Badając zaskarżoną decyzję, należałoby w pierwszej kolejności ocenić prawidłowość postępowania dowodowego, jednakże z uwagi na to, że zakres tego postępowania jest wyznaczany przez treść przepisów prawa materialnego, które wskazują, jakie okoliczności są istotne z punktu widzenia stanu faktycznego, jaki powinien być ustalony przez organy administracyjne, w pierwszej kolejności należy zbadać prawidłowość zastosowanych norm prawa materialnego. Zgodnie z art 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 180, powoływanej dalej jako "u.t.d.") podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie z treścią art. 4 ust. 15 u.t.d. przewoźnikiem drogowym jest przedsiębiorca uprawniony do wykonywania działalności gospodarczej w zakresie transportu drogowego. Natomiast zgodnie z art. 5 u.t.d. podjęcie i wykonywanie transportu drogowego, z zastrzeżeniem art. 5b ust. 1 i 2, wymaga uzyskania zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, na zasadach określonych w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającym wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającym dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanym dalej "rozporządzeniem (WE) nr 1071/2009". Zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone w rozporządzeniu (WE) nr 1071/2009. Zgodnie z przepisami załącznika Nr 3 – wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz waga naruszeń: - niezgłoszenie w formie pisemnej, w postaci papierowej lub elektronicznej, organowi, który udzielił zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji, zmiany danych, o których mowa odpowiednio w art. 7a i art. 8 ustawy o transporcie drogowym, w wymaganym terminie skutkuje karą pieniężną w wysokości 800 zł za każdą zmianę (lp. 1.5); - przekroczenie dziennego czasu prowadzenia pojazdu powyżej 10 godzin w sytuacji, gdy jego wydłużenie w danym tygodniu było dozwolone o czas do mniej niż 1 godziny skutkuje karą pieniężną w wysokości 100 zł (lp. 5.2); - niespełnienie wymogu dzielonego dziennego okresu odpoczynku - skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas do 1 godziny skutkuje karą pieniężną w wysokości 100 zł, natomiast skrócenie drugiej części odpoczynku dzielonego o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin skutkuje karą pieniężną w wysokości 200 zł (lp. 5.6); - skrócenie wymaganego skróconego okresu odpoczynku dziennego - zarówno w przypadku załogi jednoosobowej, jak i załogi kilkuosobowej o czas do 1 godziny skutkuje karą pieniężną w wysokości 150 zł, o czas powyżej 1 godziny do 2 godzin skutkuje karą pieniężną w wysokości 350 zł, za każdą rozpoczętą godzinę powyżej 2 godzin skutkuje karą pieniężną w wysokości 350 zł (lp. 5.7); - niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy skutkuje karą pieniężną w wysokości 50 zł za każdy wpis (lp. 6.3.8); - nieudostępnienie podczas kontroli w przedsiębiorstwie wykresówek oraz pobranych i przechowywanych danych z karty kierowcy i tachografu cyfrowego skutkuje karą w wysokości 500 zł za każdy dzień w odniesieniu do każdego kierowcy (lp. 6.3.16); - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z karty kierowcy skutkuje karą w wysokości 500 zł za każdego kierowcę (lp. 6.3.17); - naruszenie obowiązku terminowego pobierania danych z tachografu skutkuje karą w wysokości 500 zł za każdy pojazd (lp. 6.3.18). Organ prawidłowo zakwalifikował stwierdzone podczas kontroli naruszenia jako spełniające przesłanki wyżej wymienionych regulacji. Zastosowanie znalazły zatem właściwe przepisy prawa materialnego. Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo i nie budzi wątpliwości. Za bezpodstawne należy uznać zarzuty naruszenia przepisów dotyczących postępowania administracyjnego. W szczególności bezpodstawny jest zarzut naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Istnienie wszystkich naruszeń, o których mowa w decyzji, zostało stwierdzone w protokole kontroli nr [...] z dnia 4 grudnia 2020 r. Organ w zaskarżonej decyzji w sposób bardzo szczegółowy opisał każde ze stwierdzonych naruszeń, a skarżący nie przedstawił żadnych dowodów na okoliczności przeciwne, niż te, które zostały ustalone w toku postępowania wyjaśniającego przed organami administracji. Nie jest zasadny zarzut skarżącego, iż organ orzekł w oparciu o niekompletne dane. Należy podzielić stanowiskom organu, iż ustawodawca spenalizował fakt nieokazania danych cyfrowych bez względu na przyczynę. Wydruki okazane przez skarżącego zostały sporządzone 20.11.2020 r., a dotyczą dni 29 i 31 sierpnia 2020 r., zatem nie bezpośrednio po powstaniu naruszenia. Nawet gdyby podzielić argumentację skarżącego, to i tak nie przedstawione dokumenty nie mogłyby stanowić podstawy do odstąpienia od nałożenia kary, gdyż skarżący nie wskazał przyczyn powstania naruszeń. Zarzut naruszenia art. 140aa ust. 4 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 450) jest bezzasadny, gdyż przepis ów nie może znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie. Powyższy przepis dotyczy nakładania kar pieniężnych za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 ustawy, lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia. W niniejszej sprawie kara pieniężna została nałożona w oparciu o przepisy ustawy o transporcie drogowym. Ewentualne wyłącznie odpowiedzialności strony byłoby możliwe jedynie na podstawie przepisów art. 92b i art. 92c u.t.d. Zgodnie z art. 92b ust. 1 u.t.d. nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił: właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR, d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców; 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Zgodnie z ust. 2 powyższego przepisu przepis ust. 1 pkt 1 u.t.d. stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. Zgodnie z art. 92c ust. 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1 u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1. okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2. za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3. od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Zgodnie z ust. 1a powyższego przepisu przepisy ust. 1 stosuje się odpowiednio w sprawach o nałożenie kary pieniężnej wobec osób, o których mowa w art. 92a ust. 2 u.t.d. Podmiot wykonujący transport ma zapewnić właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych. Odpowiedzialność przedsiębiorstwa za naruszenia przepisów transportowych wynika wprost z przepisów unijnych: z rozporządzenia nr 165/2014 oraz z rozporządzenia nr 561/2006. Do podstawowych obowiązków przedsiębiorcy wynikających z ww. aktów prawnych należy bieżący nadzór nad pracą zatrudnionych kierowców oraz pojazdami będącymi własnością przedsiębiorstwa. Przy czym samo przeszkolenie kierowców, czy zapoznanie ich z regulaminem jest niewystarczające, jeżeli przedsiębiorca tylko pozornie egzekwuje przestrzeganie ustalonych zasad. Przedsiębiorca powinien organizować pracę kierowcy w taki sposób, aby zadania przewozowe powierzone kierowcy nie kolidowały jednocześnie z możliwością ich wykonania w zgodzie z obowiązującymi normami czasu pracy kierowców. Brak stosowania przez przedsiębiorcę właściwych rozwiązań obciąża pracodawcę, który powinien wykazać się dbałością o osiągnięcie zamierzonego celu prowadzonej działalności. Rzeczą przedsiębiorcy jest przy tym obmyślenie takich rozwiązań, które skutecznie przeciwdziałają naruszeniom. Administracyjna kara pieniężna nie jest celem samym w sobie. Prócz niewątpliwego elementu represji zawiera też pierwiastek prewencyjny. Jej istotę stanowi wymuszenie na przedsiębiorcy takiej organizacji pracy i postawy zatrudnionych kierowców, by praca tych ostatnich odbywała się w sposób bezpieczny, bez stwarzania zagrożenia dla życia i mienia innych użytkowników dróg, a także życia i zdrowia kierowcy. Bezradność przedsiębiorcy w egzekwowaniu obowiązków pracowników żadną miarą nie może stanowić przesłanki do uznania, że ziściły się wyjątkowe zdarzenia i okoliczności nie dające się przewidzieć. Wpływ przedsiębiorcy na pracę zatrudnionych przezeń kierowców polega nie tylko na prowadzonych szkoleniach czy odbieraniu oświadczeń od kierowców o zobowiązaniu do przestrzegania przepisów itp., lecz przede wszystkim na doborze kadry w taki sposób, aby do naruszeń nie dochodziło. Wskazane w art. 92c u.t.d. przesłanki egzoneracyjne (zwalniające z odpowiedzialności) odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. Nie można więc skutecznie powoływać się na treść przepisu w sytuacji, gdy to pracownik przedsiębiorcy, działający w ramach powierzonych mu zadań dopuszcza się działań, za które ustawa przewiduje nałożenie kary. Sam fakt, że winę za naruszenia ponosi kierowca, nie stanowi przesłanki zwalniającej przedsiębiorcę z odpowiedzialności. Orzecznictwo sądów administracyjnych jest w tej materii jednolite (por. m.in. wyroki w sprawach o sygn. akt: II GSK 976/09, II GSK 4240/17, I SA/Ke 152/21, II SA/Op 381/21, II SA/G1 104/13 - CBOSA). Nie można zatem przyjąć, iż okoliczności, na które powoływał się skarżący, świadczą o spełnieniu przesłanki z pkt 1ust. 1 art. 92c u.t.d. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie orzekł jak w sentencji.