III SA/Kr 1062/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. T. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 16 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, postanawia: oddalić wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 15 lipca 2015 r. R. T. (dalej: skarżący) wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 16 czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na jego uzasadnienie podano, że wykonanie zaskarżonej decyzji może wyrządzić skarżącemu znaczną i nieodwracalną szkodę. Ze względu na dokonane przez Urzędy Celne zatrzymania urządzeń oraz wydawanie decyzji, kondycja finansowa osoby fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą została mocno naruszona powodując stratę. Taka sytuacja może doprowadzić do szybkiego zakończenia prowadzenia działalności, a więc niewątpliwie do sytuacji, w której ani wygranie sporu, ani późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, nie przywróci pierwotnego stanu rzeczy i nie naprawi szkody. Skarżący wyjaśnił, że już na chwilę obecną ponosi duże straty nie tylko nie osiągając planowanych zysków z zatrzymanych urządzeń, ale ponosząc straty finansowe. Uiszczanie kar pieniężnych na obecnym etapie postępowania dodatkowo pogorszy jego sytuację finansową i będzie niewspółmierne do zaistniałych okoliczności. Wobec powyższego, Skarżący ocenił, iż zasługuje na tymczasową ochronę w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Konstytucyjny o losie przepisów będących podstawą do wymierzenia mu kary pieniężnej. Skarżący wskazał ponadto, iż brak jest przesłanek negatywnych wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący zauważył ponadto, że w latach 2010-2013 Służba Celna zajęła 13.221 automatów, na których nielegalnie urządzano gry hazardowe, co w ocenie skarżącego oznacza, że w razie wydania przez TK wyroku o niezgodności z konstytucją podstawy prawnej zaskarżonej decyzji, Skarb Państwa będzie zobowiązany do zwrotu poszkodowanym co najmniej 160.000.000 zł. Skarżący zauważył także, że w przypadki przychylnego mu rozstrzygnięcia Trybunału Konstytucyjnego powstanie możliwość wznowienia postępował administracyjnych, a przywrócenie stanu poprzedniego będzie nad wyraz długie i uciążliwe zarówno dla strony skarżącej, jak i organów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednak stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości, że potrzeba wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu powinna być wykazana przez skarżącego, gdy weźmie się pod uwagę fakt, że wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu pozostawione jest uznaniu Sądu i może nastąpić wyłącznie na wniosek strony skarżącej. Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu Sądu wiąże się w związku z powyższym z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie, zwłaszcza że na tym etapie postępowania Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W szczególności strona skarżąca powinna wykazać, że w związku z wykonaniem zaskarżonego aktu zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego należy zauważyć, że skarżący na uzasadnienie wniosku przedstawił szeroko swoje stanowisko na temat skutków ewentualnego negatoryjnego wyroku Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt P 32/12 oraz szereg uwag i tez orzeczeń sądowych na temat przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W żadnym jednak miejscu skarżący nie skonkretyzował tych spostrzeżeń do okoliczności dotyczących jego samego. Mając na uwadze fakt, że zaskarżoną decyzją wymierzono skarżącemu karę pieniężną, to z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. oczywistym jest, że rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową skarżącego, tak by Sąd rozpoznający ten wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie kary pieniężnej (24.000 zł) przed rozpoznaniem sprawy rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tego jednak nie sposób doszukać się w rozpatrywanym wniosku, choć został on sporządzony przez profesjonalnego pełnomocnika wykonującego zawód adwokata. Trzeba zatem stwierdzić, że ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1099/14; LEX nr 1550923). Należy również podkreślić, że autor wniosku skupił się na kwestii nie mającej znaczenia z perspektywy art. 61 § 3 p.p.s.a., a zatem na postulowanej przez niego treści orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego oraz wpływie tego wyroku na powstanie zobowiązań po stronie Skarbu Państwa. Okoliczności te mogłyby mieć znaczenie, gdyby Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w niniejszej sprawie mógł wstrzymać wykonanie wszystkich aktów administracyjnych wydanych w oparciu o normę prawną będącą przedmiotem kontroli TK w sprawie P 32/12. Tymczasem ani Sąd ani nawet Trybunał Konstytucyjny nie posiadają takiej kompetencji. W istocie zatem skarżący uzasadniał potrzebę wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie wystąpieniem przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a., ale wysoką – jego zdaniem – szansą na uwzględnienie skargi w oparciu o oczekiwany wyrok Trybunału Konstytucyjnego. Okoliczność ta w świetle przepisów ustawy procesowej nie może jednak stanowić podstawy do przyznania skarżącemu oczekiwanej przez niego ochrony tymczasowej. Wobec powyższego, wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oddalono na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a.