III SA/Kr 1073/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek (spr.) Sędziowie WSA Elżbieta Kremer WSA Barbara Pasternak Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 października 2010 r. sprawy ze skargi A S.A. w K. na decyzje Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 2 października 2007 r. nr [...] z dnia 2 października 2007 r. nr [...] z dnia 26 września 2007 r. nr [...] z dnia 2 października 2007 r. nr [...] w przedmiocie wymogów sanitarnych wody ze studni I. uchyla zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji, II. orzeka, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, III. zasądza od Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego na rzecz strony skarżącej A S.A. w K. kwotę 2228,00 (słownie: dwa tysiące dwieście dwadzieścia osiem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 30 września 2009r., sygn. akt II OSK 1446/08 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 maja 2008r., sygn. akt III SA/Kr 984/07 i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. Uchylony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie został wydany w następującym stanie faktycznym. Powiatowy Inspektor Sanitarny, działając na podstawie art. 12 ust. 1 i art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.), art. 2 pkt 18, art. 12 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków z dnia 7 czerwca 2001r. (Dz. U. z 2006r. Nr 123, poz. 858 z późn. zm.), § 14 ust. 1 pkt 4 i § 14 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), decyzjami z dnia [...] 2007r. znak: [...], [...] 2007r. znak [...], [...] 2007r. znak [...] i z [...] 2007r. znak [...], orzekł o braku przydatności do spożycia przez ludzi wody ze studni publicznych odpowiednio przy ul. A, ul. B, oś. C, oś. D w K. Nakazał również unieruchomienie tych studni publicznych poprzez oznaczenie studni "woda niezdatna do spożycia" oraz polecił doprowadzić wodę do właściwej jakości określonej w rozporządzeniu w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi w terminie do 30 dni. W uzasadnieniu decyzji zostało podniesione, że - zgodnie z zapisem art. 2 pkt 18 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę - za wodę przeznaczoną do spożycia przez ludzi rozumie się wodę w stanie pierwotnym lub po uzdatnieniu, przeznaczoną do picia, przygotowania żywności lub innych celów domowych, niezależnie od jej pochodzenia i od tego, czy jest dostarczana z sieci dystrybucyjnej, cystern, w butelkach lub pojemnikach oraz wodę wykorzystywaną przez przedsiębiorstwo produkcji żywności do wytworzenia, przetworzenia, konserwowania lub wprowadzania do obrotu produktów albo substancji przeznaczonych do spożycia przez ludzi. Organ sanitarny wskazał, iż badanie wody z przedmiotowych studni wykazało ponadnormatywną obecność parametrów fizykochemicznych i mikrobiologicznych. Zgodnie z zapisem art. 5 ust. 1 ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków, przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem oraz dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnić należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków. Od tych decyzji odwołanie wniosło A S.A. w K. podnosząc, że przejęło studnie awaryjne w 2004r. na podstawie umowy z Zarządem Gospodarki Komunalnej zobowiązując się do ich bieżącego utrzymania z czym nie wiąże się zapewnienie właściwej jakości wody, które jest ponadto technicznie niemożliwe. Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzjami z dnia 2 października 2007r. nr [...], nr [...], nr [...] i z dnia 26 września 2007r. nr [...], utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu I instancji. Jako podstawę prawną wskazano art. 12 ust. 2 pkt 1, art. 27 ust. 2 ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006r. Nr 122, poz. 851 z późn. zm.), art. 138 §1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.), art. 2 pkt 16; pkt 18 lit. a, art. 5 ust. 1, ust. 1a, art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. z 2006r. Nr 123, poz. 858 ), § 14 ust. 1 pkt 4, ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. z 2007r. Nr 61, poz. 417 ), załącznika Nr 3 do powołanego rozporządzenia "Dodatkowe wymagania mikrobiologiczne, organoleptyczne, fizykochemiczne oraz radiologiczne, jakim powinna odpowiadać woda", art. 9 ust. 1 w związku z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Organ odwoławczy podzielił zasadność zastosowanych podstaw prawnych przez organ I instancji i uznał, że jego decyzje są prawidłowe. Stwierdził też, że art. 5 ust. 1 i 1a ustawy o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków stanowi, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody w wymaganej ilości i pod odpowiednim ciśnieniem oraz dostaw wody i odprowadzania ścieków w sposób ciągły i niezawodny, a także zapewnić należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków, a ponadto jest obowiązane do prowadzenia regularnej wewnętrznej kontroli jakości wody. Z kolei - zgodnie z art. 2 pkt 18 tej ustawy - urządzenia wodociągowe to ujęcia wód powierzchniowych i podziemnych, studnie publiczne, urządzenia służące do magazynowania i uzdatniania wód, sieci wodociągowe, urządzenia regulujące ciśnienie wody, a więc mieszczą się w tej definicji przedmiotowe studnie. Zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty również w zakresie zaopatrzenia w wodę należy do zadań własnych gminy, która może tworzyć w tym celu jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami. Bieżące utrzymanie studni awaryjnych należy do odwołującego się Przedsiębiorstwa na podstawie umowy zawartej z Gminą. Organ II instancji wskazał również, że z § 5 ust. 1 pkt 1 statutu Przedsiębiorstwa wynika, iż przedmiotem działalności spółki jest pobór i uzdatnianie wody. Skargi do sądu administracyjnego na powyższe decyzje Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego wniosło A S.A. w K., domagając się ich uchylenia. Zaskarżonym decyzjom strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6, 7, 8, 28 i 107 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez nieprzestrzeganie zasady działania na podstawie obowiązujących przepisów prawa, nieprzestrzeganie zasady praworządności, czym naruszono zasadę pogłębiania zaufania obywateli oraz zaadresowanie decyzji do podmiotu nie będącego jej stroną oraz niewłaściwe uzasadnienie wydanej decyzji. Podniesiono także, że organ II instancji naruszył art. 2 pkt 7, 16, 21, art. 3 ust. 1, art. 5 pkt 1 i 1a ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747) poprzez zastosowanie niewłaściwej wykładni. Zdaniem strony skarżącej naruszony został również art. 7 ust. 1 pkt 3 oraz art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. Nr 16, poz. 95) poprzez zastosowanie niewłaściwej wykładni. Naruszono ponadto "obwieszczenie Rady Ministrów z dnia 18 grudnia 2001r. w sprawie wykazu uchwał Rady Ministrów, zarządzeń i innych aktów normatywnych Prezesa Rady Ministrów, ministrów i innych organów administracji rządowej, które utraciły moc z dniem 30 marca 2001 r. (M.P. Nr 47, poz. 782). Po jego uchyleniu uchwalona została bowiem nowa zbiorcza regulacja zawarta w ustawie z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków (Dz. U. Nr 72, poz. 747) poprzez niezastosowanie." Kolejny zarzut podniesiony przez stronę skarżącą dotyczył naruszenia art. 9 ust. 1 pkt 19 lit.d ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. - Prawo wodne (Dz. U. z 2005 r. Nr 239, poz.2019) poprzez zastosowanie niewłaściwej wykładni, a ostatni - naruszenia rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 29 marca 2007r. w sprawie jakości wody przeznaczonej do spożycia przez ludzi (Dz. U. Nr 61, poz. 417) poprzez zastosowanie niewłaściwej wykładni. Skarżąca spółka podkreśliła, iż umową zobowiązała się do bieżącego utrzymania przedmiotowych studni, remontu studni kopanej i studni wierconej, wymiany pompy, nie było natomiast w umowie, że ma również utrzymywać jakość wody w stanie zdatnym do spożycia przez ludzi, zgodnie z warunkami określonymi w przepisach w sprawie jakości wody. W ocenie strony skarżącej ustawa o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę nie odnosi się do studni awaryjnych. Dotyczy to również regulaminu dostarczania wody i odprowadzania ścieków. Definicja urządzeń wodociągowych obejmuje urządzenia połączone w jeden system, nie dotyczy natomiast studni awaryjnych. W sytuacjach kryzysowych nie przewiduje się uruchomienia studni awaryjnych do zaopatrzenia w wodę w miejsce sieci wodociągowej, lecz przepięcia tej sieci, a w dalszej kolejności dostawę wody beczkowozami. W ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę nie ma mowy o studni awaryjnej, lecz użyte jest pojęcie studni publicznej, nie obejmujące pojęcia studni awaryjnej. Studnie publiczne stanowią urządzenia wodociągowe, będące częścią sieci wodociągowej. Gmina ponadto nie jest władna swoich zadań przekazać, może je jedynie powierzyć powołanym przez siebie jednostkom gospodarki komunalnej, nie wyzbywając się jednakże ani swojego zadania własnego, ani tym bardziej odpowiedzialności za jego wykonanie. Studnie nie zostały wniesione aportem do majątku skarżącej spółki, pozostają we władaniu Gminy, która odpowiada za ich stan i jakość znajdującej się w nich wody, natomiast skarżąca strona ma jedynie utrzymywać je zgodnie z zawartą umową. W odpowiedziach na skargi Wojewódzki Inspektor Sanitarny ogólnie odniósł się do podnoszonych przez skarżącą zarzutów, powtarzając argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji i wniósł o oddalenie przedmiotowych skarg. Wyrokiem z dnia 20 maja 2008r., sygn. akt III SA/Kr 984/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je decyzji organu I instancji. Sąd w uzasadnieniu podkreślił, iż niesporne między stronami było to, że woda we wskazanych w decyzjach studniach nie nadawała się do spożycia, zaś spór dotyczył podstaw prawnych do nałożenia na skarżącego wynikających z tego faktu obowiązków, zwłaszcza zaś doprowadzenia wody w tych studniach do właściwej jakości. Wymagającą podkreślenia kwestią - w ocenie Sądu - było to, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę i zbiorowe odprowadzanie ścieków jest zadaniem własnym gminy, co wynika wyraźnie zarówno z art. 3 ustawy z dnia 7 czerwca 2001r. o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i zbiorowym odprowadzaniu ścieków, jak i z art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 z późn. zm.). Sąd wskazał, iż skarżący ma status przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego i jego obowiązki w zakresie zbiorowego zaopatrzenia w wodę zostały określone w powyższej ustawie z dnia 7 czerwca 2001r. Przepis art. 16 tej ustawy przewiduje, że na prowadzenie zbiorowego zaopatrzenia w wodę lub zbiorowego odprowadzania ścieków jest wymagane uzyskanie zezwolenia wydawanego przez organ gminy (wójta, burmistrza, prezydenta) w drodze decyzji, w którym określa się (art. 18 pkt 3) m.in. przedmiot i obszar działalności. Według Sądu, analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów, a w szczególności treść udzielonego skarżącemu zezwolenia wskazywała, że przedmiotowe studnie, pozostające kiedyś w systemie awaryjnego zasilania w wodę, pozostają poza przedmiotem działania skarżącego. W pkt 1 zezwolenia określono działalność, polegającą na ujmowaniu, uzdatnianiu i dostarczaniu wody za pomocą wymienionych we wniosku o wydanie zezwolenia urządzeń. Wniosek zaś określał środki techniczne i finansowe wnioskodawcy oraz infrastrukturę wodociągową jako sieć wodociągową z przyłączami, brak natomiast w przedmiotowym wniosku jakichkolwiek wzmianek o studniach. Należało zatem przyjąć, że zezwolenie obejmowało jedynie sieć wodociągową, o której mowa we wniosku, nie obejmowało natomiast żadnych studni. Na temat przedmiotowych studni nie ma żadnej wzmianki w statucie skarżącego Przedsiębiorstwa ani też w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków przez Przedsiębiorstwo, a tym samym nie zostały one zaliczone do systemu zbiorowego zaopatrzenia w wodę. Zgodnie z art. 19 ust. 1 i 2 cyt. ustawy to właśnie w regulaminie dostarczania wody i odprowadzania ścieków, który jest aktem prawa miejscowego, określa się prawa i obowiązki przedsiębiorstwa wodociągowo-kanalizacyjnego, w tym minimalny poziom usług świadczonych przez przedsiębiorstwo. Sąd podniósł również, że w art. 5 ust. 1 ustawy wskazano, że przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne ma obowiązek zapewnić zdolność posiadanych urządzeń wodociągowo-kanalizacyjnych i urządzeń kanalizacyjnych do realizacji dostaw wody, a także zapewnić należytą jakość dostarczanej wody i odprowadzanych ścieków, zaś w art. 6 ust. 1 przewidziano, że dostarczanie wody odbywa się na podstawie pisemnej umowy. Skarżące Przedsiębiorstwo świadczy usługi w powyższym zakresie na podstawie umów zawieranych z odbiorcami, w których jest mowa wyłącznie o dostarczaniu wody z wodociągu, a nie ze studni. Skarżące Przedsiębiorstwo nie mogło zatem, zdaniem Sądu, być adresatem nałożonych przez organ administracji w zaskarżonych decyzjach obowiązków związanych ze złą jakością wody w przedmiotowych studniach wobec braku podstaw prawnych. Sąd stwierdził, że umowa zawarta pomiędzy Gminą a skarżącym z dnia 1 kwietnia 2004r. ma charakter jedynie cywilny i nie może stanowić podstawy prawnej do nałożenia obowiązków administracyjnych na skarżącego, w tego typu umowie nie jest bowiem możliwe przeniesienie przez administrację odpowiedzialności za realizację zadań publicznych. Powoływany przez organ dokument "Dokumentacja zapewnienia funkcjonowania publicznych urządzeń zaopatrzenia miasta K. w wodę w warunkach specjalnych" nie ma w sprawie znaczenia, jako mający wyłącznie charakter wewnętrzny i dotyczący nie funkcjonującego już w obecnym stanie prawnym tzw. systemu zaopatrzenia w wodę w warunkach specjalnych. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł Wojewódzki Inspektor Sanitarny. Na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 30 września 2009 r. pełnomocnik organu poparł skargę kasacyjną jednocześnie oświadczając, że "po wniesieniu skargi kasacyjnej zostało zawarte porozumienie między organem, gminą i przedsiębiorstwem", w którym "przedsiębiorstwo zobowiązało się, że będzie zapewniało odpowiedni poziom sanitarny wód z 10 studni, a co do pozostałych ma zbadać, jakie będą możliwości techniczne." Naczelny Sąd Administracyjny uchylając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 20 maja 2008r., sygn. akt III SA/Kr 984/07 przyznał rację skarżącemu organowi - Wojewódzkiemu Inspektorowi Sanitarnemu co do tego, że stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w kwestii zaistnienia przesłanki z art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego jest nieodpowiednie. Zdaniem Naczelnego Sąd Administracyjnego - jest niewątpliwym, że zbiorowe zaopatrzenie w wodę należy do zadań własnych samorządu gminnego (art. 7 ust. 1 pkt 3 ustawy o samorządzie gminnym), jak też to, że zadania tego nie prowadzi gmina poprzez swój urząd (pracowników urzędu gminy), lecz jako organ założycielski tworzy wyodrębnione jednostki komunalne na określonych ustawowo zasadach. Taką właśnie jednostką działającą jako przedsiębiorstwo komunalne będące spółką akcyjną jest A S.A. w K. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego - nie powinno też budzić wątpliwości, iż takie urządzenia jak studnie, które wcześniej stanowiły system awaryjnego zaopatrzenia w wodę, a następnie zostały pozostawione do użytkowania, mogą w zależności od woli gminy i odpowiedniego porozumienia się jej z utworzonym w celu zapewnienia zbiorowego zaopatrzenia w wodę przedsiębiorstwem wodociągów i kanalizacji, pozostać -wszystkie istniejące na danym terenie, lub tylko niektóre - jako urządzenia wodociągowe, stosownie do ustawowej definicji zawartej w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż o porozumiewaniu się w powyższym zakresie m.in. świadczą oświadczenia złożone przez pełnomocników stron na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym. Tym samym Naczelny Sąd Administracyjny uznał, iż twierdzenie zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, że bez podstawy prawnej obciążono komunalne przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne określonymi obowiązkami, a więc zachodzi przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, jest co najmniej przedwczesne. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzje wskazują na nałożenie na skarżące Przedsiębiorstwo obowiązki w odniesieniu do znacznej liczby studni, a jednocześnie zachodzi prawdopodobieństwo, iż nie we wszystkich studniach możliwe jest doprowadzenie do osiągnięcia odpowiedniej jakości wody. Okoliczność ta nie stanowi jednak podstawy do stwierdzenia nieważności zaskarżonych decyzji, lecz do uznania, że zostały one wydana przedwcześnie, bez szczegółowego wyjaśnienia wszelkich, niezbędnych okoliczności faktycznych. Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy strona skarżąca pismem z dnia 23 marca 2010 r. powiadomiła, że wspólnie z Gminą – Zarządem Infrastruktury Komunalnej I Transportu opracowano Aneks do umowy z dnia 1 kwietnia 2004 r. precyzujący zakres nałożonych na stronę skarżącą obowiązków. Na rozprawie w dniu 24 marca 2010 r. pełnomocnik organu – Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nie sprzeciwił się wnioskowi strony skarżącej, która wniosła o odroczenie rozprawy celem podpisania Aneksu i podniósł, że treść porozumienia może mieć wpływ na ewentualne uchylenie zaskarżonych decyzji. Wraz z pismem z dnia 6 lipca 2010r. pełnomocnik strony skarżącej przedłożył Aneks Nr 1 do umowy Nr [...] z dnia 1 kwietnia 2004r., zawarty w dniu 22 kwietnia 2010 r. pomiędzy Gminą a A S.A. w K. dotyczący bieżącego utrzymania studni. Do pisma dołączono także Załącznik Nr 1 do umowy z dnia 1 kwietnia 2004 r. określający szczegółowe warunki realizacji tego zadania. Pismem z dnia 21 września 2010 r. organ administracyjny został wezwany o podanie w terminie 7 dni, czy zawarty Aneks (porozumienie między Gminą a stroną skarżącą) wpłynął na stanowisko organu, a w szczególności na uchylenie we własnym zakresie zaskarżonych decyzji. Mimo odebrania pisma w dniu 24 września 2010 r. organ nie przedstawił swego stanowiska. Na rozprawie w dniu 13 października 2010 r. pełnomocnik organu oświadczył, że zawarcie porozumienia przez stronę skarżącą z Gminą nie wnosi niczego do sprawy przyznając, że z zawartym Aneksem zapoznał się w dniu rozprawy i wnioskując o odroczenie rozprawy, do czego Sąd nie przychylił się. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na wstępie należy zaznaczyć, że zgodnie z art. 190 zdanie pierwsze ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a): "Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny." Nie sposób nie zgodzić się ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, że "takie urządzenia jak studnie, które wcześniej stanowiły system awaryjnego zaopatrzenia w wodę, a następnie zostały pozostawione do użytkowania, mogą w zależności od woli gminy i odpowiedniego porozumienia się jej z utworzonym w celu zapewnienia zbiorowego zaopatrzenia w wodę przedsiębiorstwem wodociągów i kanalizacji, pozostać (wszystkie istniejące na danym terenie, lub tylko niektóre) jako urządzenia wodociągowe, stosownie do ustawowej definicji zawartej w ustawie o zbiorowym zaopatrzeniu w wodę i odprowadzaniu ścieków". Stanowisko to Sąd orzekający w obecnym składzie w pełni podziela. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że z uwagi na to, że na terenie K. liczba studni, które wcześniej stanowiły system awaryjnego zaopatrzenia w wodę, a następnie zostały pozostawione do użytkowania – jest znaczna, a "zachodzi prawdopodobieństwo, iż nie we wszystkich studniach możliwe jest doprowadzenie do osiągnięcia odpowiedniej jakości wody" i z takim stanowiskiem należy w pełni się zgodzić. Jak wynika z akt – istotnie, po dokonanej inwentaryzacji stwierdzono, że spośród 351 studni aż 327 zawiera "wodę niezdatną do picia". Sytuacja ta powoduje konieczność ustalenia, w ilu z nich i w których możliwe jest doprowadzenie do osiągnięcia odpowiedniej jakości wody. Sąd orzekający podnosi, że w toku dotychczasowego postępowania nie wyjaśniono w odniesieniu do studni będących przedmiotem zaskarżonych decyzji, czy istotnie możliwe jest w nich doprowadzenie do osiągnięcia odpowiedniej jakości wody. Sytuacja ta powoduje stwierdzenie, że zaskarżone decyzje zostały wydane "przedwcześnie, bez szczegółowego wyjaśnienia wszelkich, niezbędnych okoliczności faktycznych", pomimo obowiązku wynikającego z art. 7 i art. 77 § 1 Kpa. Mając na względzie powyższe – Wojewódzki Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu I instancji polecając przy ponownym rozpatrzeniu spraw wzięcie pod uwagę stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w tej sprawie i wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, jakie wyżej wskazano, z uwzględnieniem porozumienia zawartego w formie Aneksu przez stronę skarżącą z Gminą. W takiej sytuacji Sąd – na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. "c" p.p.s.a. - orzekł jak w pkt I wyroku. W oparciu o treść art. 152 p.p.s.a Sąd orzekł, ze uchylone decyzje nie mogą być wykonane – jak w pkt II wyroku. O zwrocie stronie skarżącej kosztów postępowania sądowego orzeczono w oparciu o treść art. 200 p.p.s.a. mając na względzie wynagrodzenie radcy prawnego w wysokości po 240 zł w każdej z czterech połączonych spraw, wydatki związane z opłatą skarbową od pełnomocnictwa (po 17 zł) oraz zwrot wpisu w kwocie po 300 zł od każdej ze spraw – jak w pkt III wyroku.