III SA/Kr 1090/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski Sędziowie WSA Halina Jakubiec WSA Elżbieta Kremer (spr.) Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 maja 2011 r. sprawy ze skargi R. J. na rozstrzygnięcie Prezydenta Miasta z dnia 6 listopada 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy I. skargę oddala, II. przyznaje od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na rzecz adwokata R. R. - Kancelaria Adwokacka ul. [...] - tytułem zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) podwyższoną o podatek od towarów i usług przewidziany dla tego rodzaju czynności. R. J. wniosła w dniu 30.09.2009r. do Prezydenta Miasta o przyznanie jej lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy z tytułu zamieszkiwania w lokalu niemieszkalnym (zagrożonym). W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta pismem z dnia [...] 2009r. znak [...] odmówił przyznania jej lokalu. Wyjaśnił, że przepisy w zakresie świadczenia przez Gminę pomocy mieszkaniowej zawarte w uchwale Nr [...] Rady Miasta z dnia 24 października 2007r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy (Dz. Urz. Woj. z dnia 5 grudnia 2007r., Nr 850, poz. 5588 ze zm.) wymagają od wnioskodawców spełnienia jednocześnie dwóch kryteriów: niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych i osiągania niskich dochodów. Osobami o niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych są między innymi najemcy lokali, które nie spełniają warunków technicznych wymaganych dla pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Uprawnienie to dotyczy wyłącznie najemców lokali stanowiących własność Gminy oraz najemców lokali stanowiących własność osób fizycznych i prawnych, na podstawie umowy najmu, której pierwotną podstawą był tytuł prawny wydany przez odpowiedni organ lub sąd w związku z okolicznością, która miała miejsce przed dniem 12.11.1994r. oraz w oparciu o skierowanie do zawarcia umowy najmu wydane przez organ reprezentujący Gminę. Przez niski dochód rozumie się średni miesięczny dochód netto na jednego członka gospodarstwa domowego, który nie przekracza 150% (1012,65 zł) najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100 % (675,10 zł) tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym. Złożony przez skarżącą wniosek o przyznanie lokalu mieszkalnego nie jest kompletny, gdyż brakuje potwierdzenia uzyskiwanych przez synów skarżącej D. M. i R. M. dochodów netto za rok 2008. Wstępna już jednak analiza dokumentów pozwala na stwierdzenie, że wniosek skarżącej nie kwalifikuje się do pozytywnego rozpatrzenia. Jak wynika bowiem z dokumentów, nie zostało spełnione kryterium dochodowe. Osiągnięty przez rodzinę skarżącej w roku 2008 miesięczny dochód netto przekroczył dopuszczalne 100 % najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym tj. 675,10 zł i wynosił 710,96 zł. Rozliczenia dokonano tylko na podstawie osiągniętego przez skarżącą dochodu netto w przeliczeniu na 3 osoby w rodzinie. Prezydent Miasta poinformował skarżącą o prawie do złożenia skargi do sądu administracyjnego na w/w pismo, kwalifikując je jako akt prawny z zakresu administracji publicznej. Pismo doręczono R. J. w dniu 16 października 2009r., w odpowiedzi na które skarżąca pismem z datą wpływu do Urzędu Miasta 23.10.2009r. wniosła o podanie według jakiego kryterium (jakiej podstawy prawnej) zostały wyliczone jej dochody, w tym o podanie szczegółowego rozliczenia dochodu. Prezydent odpowiedział pismem z dnia 06 listopada 2009r. znak [...] , że podstawą prawną przyjęcia, iż wniosek R. J. nie kwalifikuje się do pozytywnego rozpatrzenia ze względów niespełnienia kryterium dochodowego jest w/w uchwała Rady Miasta z 24 października 2007r. Stosownie do zapisu § 4 ust. 1 pkt 1 tej uchwały za niskie dochody dla osób ubiegających się o zawarcie umowy najmu gminnego lokalu mieszkalnego uważa się średni miesięczny dochód netto na jednego członka gospodarstwa domowego, który nie przekracza 150% (1012,65 zł) najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 100% (675,10 zł) tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym. W rozumieniu tych przepisów za dochód uważa się sumę wszelkich przychodów wnioskodawcy i członków rodziny, bez względu na tytuł i źródło ich uzyskania, pomniejszoną o koszty uzyskania przychodu, obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym Funduszu Zdrowia i składki na ubezpieczenie społeczne określone w odrębnych przepisach. W przypadku skarżącej dokonano rozliczenia tylko na podstawie osiągniętego przez nią w 2008 r. dochodu netto (nie zostały doręczone potwierdzenia uzyskanych dochodów netto w roku 2008 przez synów skarżącej) czyli kwoty 25 594,57 zł podzielonej przez 12 miesięcy w przeliczeniu na 3 osoby w rodzinie. Osiągnięty przez skarżącą miesięczny dochód netto w 2008r. przekroczył dopuszczalne 100% najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym tj. 675,10 zł i wyniósł 710,96 zł. Z tego względu skarżąca nie należy do kręgu osób uprawnionych do ubiegania się o mieszkanie z tytułu zamieszkiwania w lokalu uznanym za niemieszkalny. Pismem o dacie wpływu do Prezydenta Miasta 18 listopad 2009 r. R. J. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na " nieprzyznanie jej rodzinie mieszkania komunalnego mimo usilnych starań od 1999 r." W uzasadnieniu skargi zwróciła uwagę na szczególnie ciężką sytuację bytową jej rodziny, która zamieszkuje w lokalu nie posiadającym dostępu do mediów: prądu czy ogrzewania. Z tego względu jej synowie i ona sama cierpią na liczne schorzenia jak astma oskrzelowa, nadciśnienie tętnicze i dolegliwości sercowe. O mieszkanie z zasobów Gminy stara się bezskutecznie od lat. Nawet gdy w roku 2001r. spełniła kryterium dochodowe organ negatywnie rozpoznał jej wniosek. Co do dochodu w roku 2008 uważa, że organ winien od faktycznie uzyskanego w miesiącu dochodu (1200-1300 zł) odliczyć ponoszone przez nią koszty dojazdu do pracy. W 2000r. była zmuszona wskutek reformy szkolnictwa szukać pracy poza K i w związku z tym dojeżdża dziennie 60 km, ponosząc wysokie koszty dojazdu. Na życie pozostaje jej ok. 700 – 800 zł. Egzekucja zasądzonych od jej byłego męża alimentów jest bezskuteczna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł w pierwszej kolejności o jej odrzucenie ze względu na brak kognicji sadu administracyjnego w sprawach realizacji zadania własnego z zakresu pomocy mieszkaniowej. Ustawa o najmie lokali mieszkalnych i dodatkach mieszkaniowych wyłączyła tryb decyzyjny w sprawach z zakresu mieszkalnictwa. Również aktualnie obowiązująca ustawa z dnia 21 czerwca 2001r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (Dz.U. z 2005r., Nr 31, poz. 266) nie stwarza podstaw prawnych do wydawania decyzji administracyjnych w sprawach z zakresu pomocy mieszkaniowej. Sprawy pomocy mieszkaniowej mają w ocenie organu z tego względu charakter ściśle cywilnoprawny. Organ zauważył też, że R. J. nie spełniła wymogu uprzedniego wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarga winna z tego względu również podlegać odrzuceniu. Jeśli chodzi o argumentację organu co do oddalenia skargi, tu organ przytoczył historię starań skarżącej o lokal mieszkalny, poczynając od 2001r., kiedy to skarżąca po raz pierwszy wniosła o przyznanie jej lokalu powołując się na zamieszkiwanie w lokalu niemieszkalnym. Został on rozpoznany negatywnie z uwagi na to, że organ nadzoru budowlanego nie stwierdził konieczności opróżnienia zajmowanego przez skarżącą lokalu przy ul. A 1 w K a zarządca nieruchomości nie występował o przekwaterowanie na czas koniecznej naprawy w/w lokalu. Ponowny wniosek skarżąca wniosła 18.05.2004r. , który rozpatrzony został jako wniosek o lokal ze względów społecznych. Wniosek oparty był m.in. na okolicznościach wynikających z wyroku Sądu z 1996r, na podstawie którego uznano byłego męża skarżącej E. M. za winnego uszkodzenia ciała i skazano go na rok pozbawienia wolności, warunkowo zawieszając wykonanie wyroku na okres trzech lat. Wniosek również został on rozpoznany negatywnie z uwagi na to, że dochód skarżącej wyniósł miesięcznie netto 692,49 zł a nie mógł przekroczyć kwoty 562,58 zł. Kolejne wnioski o pomoc R. J. złożyła w dniach 07.07.2006r. i w dniu 29.12.2008r. Nie został rozpoznane pozytywnie z uwagi na niekompletność dokumentacji. Pismami z dnia 29.12.2008r., 16.02.2009r. i 20.09.2009r. skarżąca wystąpiła o przyznanie jej lokalu w trybie szczególnym, ale także otrzymywała odpowiedź negatywną. Organ ustalił , że R. J. jest najemcą lokalu przy ul. A 1 w K, ale w nim nie zamieszkuje. Zajmuje natomiast lokal bez tytułu prawnego pod adresem ul. A 2 w K. Ostatni wniosek o pomoc mieszkaniową R. J. złożyła w dniu 30.09.2009r. Nie był on kompletny. Brakowało zaświadczeń o uzyskanych przez synów skarżącej dochodów w roku 2008. Jednak już wstępna analiza wniosku dała podstawę do uznania, że skarżąca nie spełnia kryterium dochodowego, w związku z czym odmówiono jej przyznania lokalu mieszkalnego. Skarżąca pismem z dnia 28.12.2009r. sprecyzowała skargę w ten sposób, że żąda od sądu sądowej weryfikacji jej dochodu w roku 2008r. Do pisma załączyła potwierdzającą stan zajmowanego lokalu ekspertyzę mikrobiologiczną z 15.12.2009r. Pełnomocnik skarżącej w piśmie z dnia 31.03.2010r., uzupełniając twierdzenia skargi, podniósł, że sprawa R. J. o przyznanie jej lokalu z zasobu Gminy powinna być kwalifikowana jako sprawa podlegająca kognicji sądu administracyjnego. Kwalifikowanie wniosku o przyznanie lokalu jest etapem o charakterze administracyjnym, ponieważ rozstrzyga czy danej osobie może być udzielona pomoc w zakresie zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych z wykorzystaniem gminnego lokalu. Na tym etapie następuje władcze rozstrzygniecie organu. Co do spełnienia przez skarżącą trybu zaskarżenia, pełnomocnik wskazał, że za wezwanie do usunięcia naruszenia prawa należy uznać pismo skarżącej z dnia 23.10.2009r., które wniosła do organu bezpośrednio po otrzymaniu od organu odmowy przyznania jej lokalu (pismem z dnia 05.10.2009r.). Z treści pisma wynika wola uzyskania przez skarżącą szczegółowego wyjaśnienia motywów odmowy przyznania jej lokalu. W dalszej kolejności pełnomocnik zwrócił uwagę, że organ błędnie dokonał wykładni przepisu uchwały z 24 października 2007r. o dochodzie ubiegającego się o lokal, wskazując, że dochodem jest suma wszystkich dochodów wnioskodawcy oraz osób zgłoszonych do wspólnego zamieszkiwania po odjęciu ,m.in. kosztów uzyskania przychodu. Jest w ocenie pełnomocnika niezrozumiałe dlaczego nie odjęto od dochodów skarżącej kosztów, jakie ponosi ona na dojazd do miejsca pracy odległego przecież znacznie od jej miejsca zamieszkania, które to koszty wielokrotnie wykazywała w toku postępowania. Dochód skarżącej wyliczono na podstawie jedynie zaświadczenia o dochodzie podlegającym opodatkowaniem podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Tymczasem przedmiotowa uchwała Rady Miasta nigdzie nie wskazuje, że dokumentem decydującym o przyjętej na potrzeby uchwały wysokości dochodu jest takie właśnie zaświadczenie, i że jego treść przesądza o dochodach wnioskodawcy w taki sposób, że dalsze badanie nie jest konieczne. Co więcej, ze względów fiskalnych ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych ogranicza wysokość możliwych do odliczenia kosztów uzyskania przychodu ze stosunku pracy w stosunku do kosztów rzeczywistych. Brak jest uzasadnienia by podobnie ograniczać koszty uzyskania przychodu na gruncie w/w uchwały. W związku z tym organ winien zbadać czy rzeczywiste koszty uzyskania przychodu przez skarżącą (dojazdu) nie uzasadniają przyjęcia, że skarżąca jest osobą o niskich dochodach w rozumieniu § 4 ust. 1 w/w uchwały. Pełnomocnik zakwestionował w ogóle przyjęcie, że kryterium dochodowe to kryterium decydujące o przyznaniu lokalu. Wystarczy w jego ocenie, że zajmowany przez skarżąca lokal mnie spełnia podstawowych wymagań technicznych a ich stan zagraża zdrowiu ludzkiemu. Wnioskowana przez skarżąca wizja lokalowa przez organ zajmowanego lokalu nie doszła do skutku. Na koniec pełnomocnik zauważył, że organ winien rozpatrzyć wniosek skarżącej, odstępując od uregulowań zawartych w uchwale i na zasadzie wyjątku powodowanego szczególnie trudną sytuacją skarżącej, zawrzeć z nią umowę najmu lokalu. Prezydent Miasta, ustosunkowując się do powyższych twierdzeń pełnomocnika podniósł, że ze sformułowania art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego wynika, że do zadań własnych gminy o charakterze obligatoryjnym należy miedzy innymi zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych o niskich dochodach. Z tego przepisu wynika, że poza niezaspokojonymi potrzebami mieszkaniowymi, drugim niezbędnym kryterium jest osiąganie przez dane gospodarstwo domowe niskich dochodów. Z kolei z art. 21 ust. 3 w/w ustawy wynika, że gmina winna określić m.in. wysokość dochodu uzasadniającego oddanie w najem lokalu. Uchwała Rady Miasta z 24 października 2007r. zawiera definicję dochodu jako sumę przychodu, wskazując jednocześnie na dopuszczalne pomniejszenia. Co ważne, przepis ten nie dopuszcza dodatkowych odliczeń związanych z dojazdem do pracy, szkoły, kosztami leczenia. Tu organ odniósł się do przepisu art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2010r., Nr 51, poz. 307) stanowiącego, że koszty uzyskania przychodów z tytułu stosunku pracy, w sytuacji gdy miejsce stałego lub czasowego zamieszkania pracownika jest położone poza miejscowością, w której znajduje się zakład pracy jest znacząco wyższe. Oznacza to, że konieczność ponoszenia dodatkowych kosztów związanych z np. dalekim dojazdem do pracy jest uwzględniane w zaświadczeniach wydawanych przez Urząd Skarbowy określających w sposób szczegółowy wysokość przychodów, kosztów uzyskania przychodów, dochodów, obciążenia podatkiem oraz składkami. Co do wykazania dochodu zaświadczeniami z Urzędu Skarbowego, organ zauważył, że uchwała bezpośrednio odwołuje się w § 21 ust. 3 do weryfikacji dochodu za pomocą zaświadczenia z właściwego miejscowo Urzędu Skarbowego, w ten sposób wskazując na wartość dowodową tego dokumentu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. Sąd nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi R. J. Problematyka przydziału lokali mieszkalnych z zasobów Gminy została uregulowana w uchwale Rady Miasta Nr [...] z dnia 24 października 2007r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy (Dz. U. z 2007r., Nr 850, poz. 5589) wydanej na podstawie upoważnienia zawartego w art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591 z późn. zm.) oraz art. 21 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie Gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (t.j.: Dz. U. z 2005 r. Nr 31 poz. 266 z późn. zm.). Konstrukcja uchwały przedstawia się w ten sposób, że w rozdziale 3 określa się zasady wynajmu lokali w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych o niskich dochodach. Uprawnionymi do zawarcia umowy najmu są osoby o niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych (rozdział 3 uchwały tj. § 9 do § 13 uchwały, określa różne formy jakie może przybrać przesłanka niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych ) i niskim dochodzie (określonym § 4 uchwały). Przesłanka niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych może mieć następującą postać: § 9 warunki niemieszkalne, § 10 nadmierne zaludnienie, § 11 wychowankowie placówek opiekuńczo-wychowawczych oraz rodzin zastępczych, § 12 względy społeczne, § 13 utrata tytułu prawnego wskutek upływu trzyletniego terminu wypowiedzenia umowy. W dziale III uchwały określono zasady weryfikacji i kwalifikowania wniosków o zawarcie umowy najmu lokali, przewidując w § 16 ust. 2 uchwały, że wstępna weryfikacja wniosku o przydział lokalu następuje w ciągu 30 dni od dnia złożenia wniosku wraz z kompletem wymaganej dokumentacji, a w § 20 ust. 6, że: "W przypadku stwierdzenia przez właściwy do spraw mieszkaniowych wydział Urzędu Miasta braku spełnienia kryteriów udzielenia pomocy mieszkaniowej wynikających z niniejszej uchwały, wnioskodawca jest o tym pisemnie zawiadamiany wraz z informacją o możliwości złożenia skargi na akt prawny z zakresu administracji publicznej na podstawie Ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi". Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest właśnie pismo Prezydenta Miasta skierowane do R. J. po dokonaniu wstępnej kontroli wniosku z dnia 30.09.2009r. o udzielenie jej pomocy mieszkaniowej z tytułu: zamieszkiwania w lokalu niemieszkalnym (zagrożonym). Pisemne zawiadomienie wnioskodawcy, że nie spełnia przesłanek określonych w uchwale do zawarcia umowy najmu stanowi czynność z zakresu administracji publicznej, która dotyczy uprawnień wynikających z przepisów prawa miejscowego, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy p.p.s.a. podlegającą kontroli sądu administracyjnego. Wniesienie skargi na taką czynność Prezydenta powinno być zgodnie z art. 52 § 3 ustawy p.p.s.a. poprzedzone wezwaniem organu na piśmie, w terminie 14 dni od dowiedzenia się o podjęciu takiej czynności, do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie tryb poprzedzający wniesienie skargi został zachowany. Pismo skarżącej z dnia 23.10. 2009r., z wnioskiem o podanie według jakiego kryterium zostały wyliczone jej dochody stanowi w ocenie Sądu wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w rozumieniu art. 52 § 3 p.p.s.a. Stąd też można przejść do merytorycznego rozpoznania skargi. Kwestią zasadniczą dla oceny poprawności rozstrzygnięcia organu jest ustalenie czy organ zgodnie z prawem uznał, że dochód skarżącej z roku 2008r. wykazany zaświadczeniem Urzędu Skarbowego może przesądzać jako jedyny dowód w sprawie o braku uprawnienia skarżącej do lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy. Z zaświadczenia tego wynika, że R. J. w roku 2008 uzyskała dochód w wysokości 25594,57 zł, co w przeliczeniu miesięcznym po podzieleniu na trzy osoby (skarżąca oraz dwaj zamieszkujący z nią synowie) daje kwotę 710,96 zł. W ocenie Sądu słusznie Prezydent Miasta oparł rozstrzygnięcie na okoliczności przekroczenia przez skarżącą kryterium dochodowym i wystarczającym w ocenie Sądu jest ustalenie tej okoliczności na podstawie zaświadczenia Urzędu Skarbowego. Generalnie co do przesłanki otrzymania lokalu z tytułu warunków niemieszkalnych wypowiada się § 9 w/w uchwały w ten sposób, że uprawnionymi do ubiegania się o najem lokalu z tytułu niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych są najemcy lokali, które nie spełniają warunków technicznych wymaganych dla pomieszczeń przeznaczonych na stały pobyt ludzi. Przesłankę opartą na kryterium dochodowym należy wywodzić z ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego, która w art. 4 ust. 2 stanowi, że gmina, na zasadach i w wypadkach przewidzianych w ustawie, zapewnia lokale socjalne i lokale zamienne, a także zaspokaja potrzeby mieszkaniowe gospodarstw domowych o niskich dochodach. Uchwała Rady Miasta z 24 października 2007r. precyzuje pojęcie niskich dochodów uprawniających do ubiegania się o lokal z zasobów Gminy, w § 3 określając co należy rozumieć pod pojęciem dochodu a w § 4 co z kolei należy rozumieć pod pojęciem "niski dochód". Dla osób ubiegających się o zawarcie umowy najmu za niski dochód uważa się średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego, który nie przekracza 150 % najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym, 125% najniższej emerytury w gospodarstwie dwuosobowym i 100 % najniższej emerytury w gospodarstwie wieloosobowym, z zastrzeżeniem pkt 2-4. W roku 2009 kwota najniższej emerytury wynosiła na podstawie pkt 1 lit. a Komunikatu Prezesa Ubezpieczeń Społecznych z 20 lutego 2009r. w sprawie kwoty najniższej emerytury i renty, dodatku pielęgnacyjnego i dodatku dla sierot zupełnych oraz kwot maksymalnych zmniejszeń emerytur i rent (M.P. z 2009r., Nr 14, poz. 188) 675,10 zł miesięcznie (dla osób całkowicie niezdolnych do pracy). Wynika z tego, że już sam dochód skarżącej w wysokości 710,96 przekroczył dopuszczalną kwotę dochodu. Skarżąca nie przedstawiła zaświadczenia o dochodach uzyskiwanych przez jej synów, ale w kontekście wysokości jej dochodu nie było potrzeby analizy dodatkowych źródeł dochodu rodziny. Skarżąca, jak podaje, zamieszkuje z synami, którzy są osobami uczącymi się. Wspólnie z nimi gospodaruje. Nie jest zasadnym zarzut pełnomocnika, że organ nie dokonał wyczerpującego zbadania poziomu dochodu R. J., gdyż nie uwzględnił, że faktyczny dochód pomniejszony winien być o koszty dojazdu do pracy. Skarżąca codziennie dojeżdża 60 km, wskutek czego na życie pozostaje jej 600-700 zł. Nie kwestionując tej okoliczności należy zauważyć, że uchwała Rady Miasta z 24 października 2007 r. w § 3 ściśle określa co należy rozumieć pod pojęciem dochodu, w tym określa dopuszczalne pomniejszenia (koszty uzyskania przychodu, obciążenie podatkiem dochodowym od osób fizycznych, składki na ubezpieczenie zdrowotne określone w przepisach o powszechnym ubezpieczeniu w Narodowym funduszu Zdrowia i składki na ubezpieczenia społeczne określone w odrębnych przepisach). Organ nie mógł w związku z tak brzmiącymi przepisami uwzględnić podnoszonych przez skarżącą okoliczności dotyczących kosztów dojazdu do pracy i pomniejszyć o te koszty uzyskany dochód. Dotykowo należy wskazać, że w § 21 ust. 2 uchwały zatytułowanym "Weryfikacja dochodu" przewiduje się, że: przy wstępnej weryfikacji wniosku, podstawą weryfikacji dochodu są dokumenty dostarczone przez wnioskodawcę, które umożliwiają określenie dochodu wszystkich pełnoletnich osób objętych wnioskiem a dochody powinny być wykazane ze wszystkich źródeł ich uzyskiwania i udokumentowane w szczególności przez pracodawcę, Zakład Ubezpieczeń Społecznych, Grodzki Urząd Pracy, Urząd Skarbowy, Ośrodki Pomocy Społecznej. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że dochód ustalony przez organ dla potrzeb starań o uzyskanie lokalu z zasobu gminnego został prawidłowo obliczony. Organ zgodnie z § 21 ust. 2 uchwały ustalił dochód skarżącej w 2008r. na podstawie przedłożonego zaświadczenia z Urzędu Skarbowego z dnia 17 września 2009r. W zaświadczeniu tym urząd Skarbowy podał, że przychód skarżącej wyniósł 33,683.72 zł, przychód pomniejszony o koszty uzyskania przychodu 32,710.30 zł , podatek należny 801.00 zł , składki na ubezpieczenie zdrowotne 2,126.44 zł, a składki na ubezpieczenie społeczne 4,188.29. W oparciu o dane wynikające zaświadczenia urzędu skarbowego i regulacji zawartej w § 3 uchwały enumeratywnie wskazującej o jakie składniki dochód może być pomniejszony organ ustalił dochód skarżącej w 2008r. na kwotę 25 594,57 zł , a przypadający na członka rodziny skarżącej w kwocie 710,96 zł miesięcznie. Mając powyższe na uwadze, należy ostatecznie uznać, że w niniejszej sprawie Prezydent Miasta nie naruszył obowiązujących przepisów w zakresie ustalania dochodu w związku z staraniami o uzyskanie lokalu z mieszkaniowego gminy. Tym samym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie nie mógł uwzględnić skargi, albowiem zaskarżone rozstrzygniecie jest zgodne z prawem, a zadaniem sądów administracyjnych jest kontrola działalności organów z punktu widzenia zasady legalności, czyli zgodności z prawem. Dlatego tez Sąd oddalił z powyższych względów skargę R. J. na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W pkt II sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a w zw. z § 2 ust. 1 i § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).