III SA/Kr 1101/08

Kraków, 23 czerwca 2009r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu w dniu 23 czerwca 2009 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. J. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29.12.2006r. sygn. akt III SA/Kr 1208/05 w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego postanawia odrzucić skargę o wznowienie postępowania sądowego Wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 grudnia 2006 r. sygn. akt III SA/Kr 1208/05 oddalono skargę K. J. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2005 r. Nr [...] w przedmiocie równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Wyrok uprawomocnił się gdyż skarga kasacyjna została prawomocnie odrzucona. W dniu 13 listopada 2008 r. (data nadania przesyłki) skarżący złożył kolejną skargę o wznowienie postępowania zakończonego powyższym wyrokiem. Jako okoliczności faktyczne stanowiące podstawę żądania wznowienia postępowania skarżący wskazał; pojawiające się w obiegu prawnym wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych i Naczelnego Sądu Administracyjnego, przyjmujące, iż prawo do równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego przysługuje również emerytom lub rencistom policyjnym, pomimo uchylenia rozporządzeniem zmieniającym z 2005 r. przepisu § 8 poprzednio obowiązującego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 28 czerwca 2002 r. w sprawie wysokości i ... zasad przyznawania ... równoważnika pieniężnego za brak lokalu mieszkalnego. Okoliczność powyższa zdaniem skarżącego odpowiada podstawie wznowienia z art. 273 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej ustawa ppsa), naruszenie przez organy "mieszkaniowe" policji przepisów art. 6, 7, 8 i 9 kpa i wprowadzenie w błąd Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie co do okoliczności faktycznych i prawnych w sprawie. Zdaniem skarżącego zastosowanie ma podstawa wznowienia z art. 273 § 1 pkt 2 ppsa. Zarazem skarżący zajął stanowisko, iż samo zawiadomienie organów ścigania o możliwości popełnienia przestępstwa przez funkcjonariuszy publicznych w tym sędziów przy rozpoznaniu sprawy, stanowi wskazaną art. 274 ppsa okoliczność umożliwiającą wznowienie postępowania z powodu przestępstwa, przewidziane art. 156 § 1 kpa wady, którymi obarczony jest wyrok i utrzymana nim w mocy decyzja, w postaci braku podstawy prawnej i rażącego naruszenia prawa. Do skargi o wznowienie załączono m.in. kopię pisma z dnia 2.11.2008 r. adresowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji zawierającego wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji tego organu Nr [...] z dnia [...] 2005 r., kopię postanowienia Prokuratora Rejonowego z [...] 2008 r. [...], którym odmówiono wszczęcia śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień lub niedopełnienia obowiązków przez wskazane organy Policji oraz sędziów WSA w Krakowie przy rozpoznawaniu sprawy dotyczącej równoważnika za brak lokalu mieszkalnego – z uwagi na brak znamion czynu zabronionego, oraz kopię zażalenia na to postanowienie. Zarządzeniem przewodniczącego doręczonym 29 stycznia 2009 r., skarżący wezwany został o uzupełnienie w terminie 7 dni braków formalnych skargi o wznowienie, pod rygorem pozostawienia jej bez rozpoznania przez wskazanie na piśmie w 2-ch egzemplarzach: jakie okoliczności (wymienione w punktach) wykryte po dniu 29 grudnia 2006 r. uważa skarżący, za okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które mogły mieć wpływy na wynik sprawy zakończonej wyrokiem WSA w Krakowie z tej daty, a które traktuje jako podstawę wznowienia z art. 273 § 2 ppsa, okoliczności stwierdzających zachowanie trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi biegnącego od dnia dowiedzenia się o podstawie wznowienia tj. o każdej oddzielnie okoliczności, traktowanej jako wykryta lub jako nowy dowód w sprawie, uzasadnienie, co do każdej ze wskazanej jako wykryta okoliczności, z jakich przyczyn mogła by mieć wpływ na wynik sprawy zakończonej wyrokiem, datę, sygnatury i oznaczenia sądu, który wydał prawomocny wyrok skazujący za popełnienie przestępstwa, za pomocą którego wydany został wyrok zaskarżony skargą w odniesieniu do podstawy z art. 273 § 1 pkt 2 ppsa w zw. z art. 274 ppsa, określenie żądania skargi o wznowienie. W odpowiedzi na wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi o wznowienie, dnia 16 lutego 2009 r. (data nadania) skarżący złożył w dwóch egzemplarzach pismo połączone z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z dnia 30 marca 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (sygn. III SA/Kr 1101/08) przywrócił skarżącemu uchybiony termin. W uzupełniającym braki formalne skargi piśmie skarżący w odniesieniu do wezwania wskazał: jako okoliczności faktyczne lub środki dowodowe wykryte po dniu 29 grudnia 2006 r., stanowiące podstawę wznowienia z art. 273 § 2 ppsa (pkt ad. a): - "Wyrok WSA w Warszawie z dnia 14 stycznia 2009 r. II SA/Wa 1032/08 w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej [...] w sprawie mojego prawa do równoważnika pieniężnego, która została wydana w następstwie decyzji [...] KWP ..." oraz "zastosowane" w w/w wyroku WSA w Warszawie postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego I OSK 953/07 (z dnia 18.06.2008) wydane w sprawie ze skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 15 lutego 2007 r. sygn. IV SA/GL 434/06, jako okoliczności stwierdzające zachowanie trzymiesięcznego terminu do wniesienia skargi od daty dowiedzenia się o podstawie wznowienia (pkt ad. b) – datę rozprawy w dniu 14 stycznia 2009 r. przed WSA w Warszawie na której był obecny i na której powołano w/w postanowienie NSA z 18.06.2008 r., jako uzasadnienie podstawy wznowienia z art. 273 § 2 ppsa (pkt ad. c) przytoczono motywy zawarte w powołanym postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, co do podstawy wznowienia opartej na przepisie art. 273 § 1 pkt 2 ppsa (pkt ad. d) – skarżący nie wskazał daty i sygnatury wyroku oraz oznaczenia sądu, którego orzeczeniem prawomocnym skazującym ustalono, że orzeczenie uzyskane zostało za pomocą przestępstwa. W tym zakresie skarżący podtrzymał stanowisko z powołaniem na art. 274 ppsa, że wykazał, iż w sprawie wyroku było prowadzone postępowanie karne i nie zostało umorzone z braku dowodów, żądanie uchylenia zaskarżonego wyroku. Nadto jako nową okoliczność faktyczną wskazywał skarżący brak podstawy prawnej do zaskarżonego rozstrzygnięcia, co wynika z analizy motywów powołanych orzeczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Zgodnie z art. 270 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) w przypadkach przewidzianych w dziale VII tej ustawy można żądać wznowienia postępowania, które zostało zakończone prawomocnym orzeczeniem. Przepisy Działu VII ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – dalej ppsa – ściśle określają przypadki, na podstawie których może być oparte żądanie wznowienia postępowania. We wniesionej dnia 13 listopada 2008 r. skardze, żądanie wznowienia oparte było na dwóch podstawach. Pierwszą z nich stanowił przepis art. 273 § 2 ppsa. W myśl tego przepisu, można żądać wznowienia postępowania w razie późniejszego wykrycia takich okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, które mogły by mieć wpływ na wynik sprawy, a z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu. Drugą z podstaw wznowienia wskazaną przez skarżącego stanowił przepis art. 273 § 1 pkt 2 ppsa, w myśl którego można żądać wznowienia postępowania na tej podstawie, że orzeczenie zostało uzyskane za pomocą przestępstwa. Pozostający w związku z tą regulacją przepis art. 274 ppsa stanowi, że z powodu przestępstwa można żądać wznowienia jedynie wówczas, gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, chyba że postępowanie karne nie może być wszczęte lub że zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów. Przepis art. 280 § 1 ppsa stanowi, że Sąd na posiedzeniu niejawnym bada czy skarga jest wniesiona w terminie i czy opiera się na ustawowej podstawie wznowienia. Z braku jednego z tych wymagań sąd odrzuca wniosek. W myśl § 2 na żądanie Sądu zgłaszający skargę o wznowienie postępowania obowiązany jest uprawdopodobnić okoliczności stwierdzające zachowanie terminu lub dopuszczalności wznowienia. Stosownie do przepisu art. 279 skarga o wznowienie postępowania powinna ponadto (tj. ponad ogólne wymogi pisma do sądu) zawierać oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, podstawę wznowienia, jej uzasadnienie, okoliczności stwierdzające zachowanie terminu do wniesienia skargi oraz żądanie o uchylenie lub zmianę zaskarżonego orzeczenia. W świetle przytoczonych w skardze oraz uzupełniającym jej braki formalne piśmie z 16 lutego 2009 r. podstaw wznowienia i ich uzasadnienia oraz okoliczności wskazanych jako mających stwierdzić zachowanie terminu do wniesienia skargi, zachodzą obie podstawy odrzucenia skargi przewidziane w art. 280 § 1 ppsa. W świetle przepisu art. 273 § 2 in fine podstawę wznowienia mogą stanowić tylko takie okoliczności faktyczne lub środki dowodowe, które istniały w dniu wydania orzeczenia zaskarżonego skargą o wznowienie i mogły mieć wpływ na wynik sprawy, a tylko zostały ujawnione po wydaniu orzeczenia. Podkreślił to Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 5 maja 2005 r. OSK 1345/04 (Lex Nr 168046). Tymczasem skarżący jako nowe okoliczności – dowody wskazuje orzeczenia, które w innych sprawach zostały wydane po dniu 29 grudnia 2006 r. tj. po dniu wydania wyroku, którego dotyczy skarga o wznowienie. Nadto jak wskazano w postanowieniu NSA z dnia 2007.01.31 II OZ 845/06 (ONSA i WSA 2007/5/116) wykrycie okoliczności faktycznych lub środków dowodowych, z których strona nie mogła skorzystać w poprzednim postępowaniu, może być podstawą wznowienia gdy pozostają one w związku z orzeczeniem, które jest zaskarżone w postępowaniu ze skargi o wznowienie postępowania. W innej sprawie ze skargi skarżącego o wznowienie zakończonej postanowieniem WSA w Krakowie z dnia 30 kwietnia 2008 r. sygn. III SA/Kr 348/08, wyrażono pogląd, iż orzeczenie sądowe wydane w innej sprawie, powołane przez skarżącego w celu udowodnienia słuszności swojego poglądu prawnego, nie jest okolicznością lub dowodem, o których mowa w przepisie art. 273 § 2 ppsa. Z tych przyczyn skarga o wznowienie w zakresie w jakim powołuje się na podstawę wznowienia z art. 273 § 2 ppsa nie jest oparta na ustawowej podstawie wznowienia, gdyż powołuje się na dowody, które nie istniały w dacie wydania wyroku zaskarżonego tą skargą. Nadto mimo wniesienia skargi 13.11.2008 r. opartej na tej podstawie, uzupełniając braki skargi wskazał skarżący orzeczenia, o których dowiedział się 14.01.2009 r. a więc po wniesieniu skargi. Nie jest również oparta na ustawowej podstawie wznowienia skarga w części odwołującej się do przepisu art. 273 § 1 pkt 2 ppsa. W myśl powołanego art. 274 ppsa wznowienie na tej podstawie może nastąpić jedynie wówczas gdy czyn został ustalony prawomocnym wyrokiem skazującym, poza dwoma wyjątkami. Pierwszym z nich jest możliwość wznowienia postępowania z powodu przestępstwa bez konieczności ustalania czynu przestępczego prawomocnym wyrokiem gdy postępowanie karne nie może być wszczęte (np. z powodu śmierci sprawcy) lub zostało umorzone z innych przyczyn niż brak dowodów (np. na podstawie ustawy administracyjnej). Skarżący nie wskazał wyroku karnego jako podstawy wznowienia. Umorzenie postępowania musi być poprzedzone jego wszczęciem. Natomiast skarżący wykazał, że postanowieniem z 30 lipca 2008 r. Prokurator Rejonowy odmówił wszczęcia postępowania z uwagi na brak znamion czynu zabronionego. Nie wykazał zatem, iż żądanie wznowienia oparte jest na ustawowej podstawie przewidzianej art. 273 § 1 pkt 2 w zw. z art. 274 in fine ppsa. Samo sformułowanie podstawy wznowienia w sposób odpowiadający ustawie nie oznacza, że skarga opiera się na ustawowej podstawie wznowienia w rozumieniu art. 280 § 1 ppsa, jeżeli z samego uzasadnienia skargi wynika, że podnoszona podstawa nie zachodzi. Z tych przyczyn skargę należało odrzucić na podstawie art. 280 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.