III SA/Kr 1118/11

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego J. K.-F. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1118/11 oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym a także zwrot niezbędnych udokumentowanych wydatków w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 27 czerwca 2011 r. nr [ ] w przedmiocie skreślenia z listy doktorantów postanawia: I. przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego radcy prawnemu J. K.-F. wykonującej zawód w Kancelarii Radcy Prawnego przy ul. [ ] kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem i wniesieniem skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 19 grudnia 2012 r. sygn. akt III SA/Kr 1118/11 oraz za udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług, II. oddalić wniosek w zakresie żądania dotyczącego zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków. Sygn. akt III SA/Kr 1118/11 POSTANOWIENIE Dnia 3 stycznia 2014 r. Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 3 stycznia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. B. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku z udziałem w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym i zwrot niezbędnych udokumentowanych wydatków w sprawie ze skargi B. K. na decyzję Rektora Uniwersytetu z dnia 27 czerwca 2011 r. nr [....] w przedmiocie skreślenia z listy doktorantów postanawia: I. przyznać od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego radcy prawnemu K. B. wykonującemu zawód w Kancelarii Radcy Prawnego przy ul. [ ] kwotę 180 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku z udziałem w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług, II. oddalić wniosek w zakresie żądania dotyczącego zwrotu niezbędnych, udokumentowanych wydatków. Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2012 r. ustanowiono dla skarżącego radcę prawnego (k. 57). Pismem z dnia 22.11.2012 r. Dziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych powiadomiła mecenas J. K.-F. o wyznaczeniu jej do roli pełnomocnika z urzędu dla skarżącego (k. 149). Wyznaczona radca prawny podjęła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym czynności, za co otrzymała wynagrodzenie (k. 172). Po wydaniu zaś przez Sąd wyroku sporządziła i wniosła skargę kasacyjną (k. 195-202). Zapewniła także stronie reprezentację na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 28 sierpnia 2013 r. (vide: kserokopia protokołu rozprawy sygn. akt. I OSK 1156/13). W dniu 14 października 2013 r. wpłynął do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek radcy prawnego J. K.-F. "o wydanie orzeczenia w przedmiocie przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej stronie z urzędu" obejmujące wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w jednej rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym a także koszty podróży z K. do W. i z powrotem oraz przejazd komunikacją miejską w K. i w W. w łącznej kwocie 257 zł. Do tak sformułowanego wniosku radca prawny dołączyła kopię faktury VAT za bilet lotniczy, kopię faktury VAT za usługi transportu kolejowego przewozu osobowego na trasie K. – W. i wystawienie biletu a także kopie dwóch biletów komunikacji miejskiej w W. i K. Z urzędu stwierdza się, że na stronie 3 skargi kasacyjnej w punkcie 4 zawarty został wniosek radcy prawnego J. K.-F. "o zasądzenie na rzecz pełnomocnika skarżącej kosztów nieopłaconej ani w części ani w całości pomocy prawnej z urzędu według norm przepisanych" (k. 197). Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.) Zgodnie z §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku można przyjąć, że oświadczenie tej treści zostało złożone przez radcę prawną w sporządzonej przez nią skardze kasacyjnej. W związku z tym zachodzą więc warunki aby przyznać wyznaczonej radcy prawnej wynagrodzenie. W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 różnicując w zależności od charakteru sprawy, instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Wysokość wynagrodzenia dla radcy prawnej, która prowadziła sprawę w I instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ustalona w oparciu o przepis §14 ust. 2 pkt. 2 lit. a) zamknąć musi się kwotą 180 zł. Kwota ta odpowiada bowiem 75% stawki określonej w §14 ust. 2 pkt. 1 lit. c). Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustaloną opłatę podwyższa się oczywiście jeszcze o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Co się natomiast tyczy zwrotu kosztów związanych z podrożą radcy prawnej na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 28 sierpnia 2013 r. to zwrócenia uwagi wymaga, że ponieważ prawodawca nie sprecyzował bliżej użytego w § 15 pkt. 2 powoływanego rozporządzenia określenia "niezbędne, udokumentowane wydatki radcy prawnego" więc w orzecznictwie wypowiedziano swego czasu pogląd zgodnie z którym nie mogą być uznane za niezbędne i udokumentowane wydatki związane z przyjazdem obrońcy w sytuacji gdy obrońca nie skorzysta z przewidzianej prawem możliwości złożenia wniosku o zwolnienie go z obowiązków obrony gdy czynność ma być dokonana w miejscowości innej niż siedziba kancelarii lub miejsce zamieszkania obrońcy. Jedynie bowiem wtedy, gdyby obrońca wniosek taki złożył, zaś wniosek ten nie zostałby uwzględniony, wydatki związane z przyjazdem obrońcy do siedziby sądu byłby wydatkami niezbędnymi (wyrok SA z dnia 4 grudnia 2003 r. sygn. II AKa 365/2003 Lex Polonica 369927). Pogląd ten wypowiedziany został co prawda w stosunku do adwokatów i na gruncie procedury karnej ale nie można tracić z pola widzenia zbieżności uregulowań zawartych w art. 84 §2 kpk i w art. 253 zd. 2 ppsa. Na uwagę zasługują ponadto wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt. II FSK 1197/05 a także postanowienie z dnia 13 marca 2012 r. sygn. II FZ 30/12. Wypływa bowiem z nich jednoznaczny wniosek, że w sytuacji gdy nie było nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa na rozprawę zwrot kosztów podroży pełnomocnika na rozprawę trudno uznawać za wydatki niezbędne. W realiach niniejszej sprawy radca prawny nie była zaś wzywana przez NSA a tylko ją zawiadomiono o terminie rozprawy zaznaczając wyraźnie, że stawiennictwo jest nieobowiązkowe (k. 212). Ponadto nie można tracić z pola widzenia, że jej obecność na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym znalazła już swoje odzwierciedlenie przy ustaleniu wysokości należnego wynagrodzenia co skutkowało dokonaniem subsumpcji wskaźnika z przepisu §14 ust. 2 pkt. 2 lit. a). Brak jest więc podstaw aby okoliczność tę uwzględniać jeszcze raz. Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie powołanych w uzasadnieniu przepisów. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 6 czerwca 2012 r. ustanowiono dla skarżącego radcę prawnego (k. 57). Pismem z dnia 22.11.2012 r. Dziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych powiadomiła mecenas J. K.-F. o wyznaczeniu jej do roli pełnomocnika z urzędu dla skarżącego (k. 149). Wyznaczona radca prawny podjęła przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym czynności, za co otrzymała wynagrodzenie (k. 172). Po wydaniu zaś przez Sąd wyroku sporządziła i wniosła skargę kasacyjną (k. 195-202). W związku z wnioskiem skarżącego z dnia 26.08.2013 r. o zmianę pełnomocnika z urzędu Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych cofnęła udzielone mecenas J. K.-F. pełnomocnictwo w sprawie i w jej miejsce wyznaczyła do roli pełnomocnika z urzędu dla skarżącego radcę prawnego K. B. (k. 235). Wyznaczony w ten sposób radca prawny stawił się wraz ze skarżącym na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 8 października 2013 r. (vide: kserokopia protokołu rozprawy sygn. akt. I OSK 1156/13). W dniu 22 października 2013 r. wpłynął do tutejszego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosek radcy prawnego K. B. o przyznanie od Skarbu Państwa (Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego) kwoty 586,17 zł tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, na którą to kwotę składa się wynagrodzenie za udział w rozprawie kasacyjnej wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 221,40 zł oraz zwrot udokumentowanych wydatków w kwocie 364,77 zł. Radca Prawny oświadczył, że wskazane koszty nie zostały przez stronę skarżącą pokryte w całości ani w części. Uzasadniając swoje żądanie radca prawny wskazał na przepisy art. 250 ppsa, art. 223 ust. 1 ustawy o radcach prawnych oraz §15, §14 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.). Podniósł, że ponieważ w obsługiwanej przez niego w drugiej instancji sprawie ze skargi kasacyjnej wykonana pomoc prawna polegała na uczestniczeniu w rozprawie kasacyjnej przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 8.10.2013 r. więc w przytoczonych okolicznościach spełnione zostały przesłanki umożliwiające przyznanie mu wynagrodzenia w wysokości 180 zł netto (z wyliczenia 75% x 240 zł) podwyższonego o stawkę podatku od towarów i usług w kwocie 41,40 zł przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług obowiązującą w dniu orzekania. Ponadto w ramach udzielonej pomocy prawnej wnosi o zwrot wydatków związanych z podróżą na rozprawę w dniu 8 października 2013 r. z użyciem własnego samochodu o pojemności silnika powyżej 900 cm3 oraz transportu kolejowego. Posiłkując się postanowieniem NSA z 22 lutego 2011 r. sygn. akt I OZ 117/11 podał, że na wskazaną kwotę wydatków związanych z dojazdem na rozprawę składa się kwota 183,87 zł stanowiąca koszt przejazdu z N. S. do K. i z powrotem z użyciem własnego samochodu oraz kwota 180,90 zł stanowiąca koszt przejazdu pociągiem z K. do W. i powrotu. Podniósł także, że wnioskowana kwota kosztów dojazdu z użyciem samochodu wynika z wyliczenia dokonanego w oparciu o wskaźniki zwarte w rozporządzeniu Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalenia należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podroży służbowej na obszarze kraju (Dz.U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.) wskazujące, iż koszt przejechania 1 km dla samochodów powyżej 900 cm3 pojemności silnika wynosi 0,8358. Jeśli więc uwzględni się odległość w obie strony z N. S. do K. (czyli 220 km) to łączny koszt dojazdu wynosi 183,87 zł. Dodatkowo wydatek w postaci zakupu paliwa znajduje potwierdzenie w fakturze VAT ze stacji paliw na tej trasie oraz kopii dowodu rejestracyjnego. Zdaniem radcy prawnego taki sposób wyliczenia kosztów przejazdu samochodem znajduje też uzasadnienie w orzecznictwie sądów administracyjnych, gdzie wskazuje się, że przy ustaleniu wynagrodzenia dla pełnomocnika urzędu można kierować się pomocniczo zasadami obliczania kosztów przejazdu przysługujących stronie określonymi w art. 205 ppsa. Na podstawie §3 powołanego przepisu przysługujące stronie należności z tytułu kosztów przejazdu ustala się i wypłaca według zasad określnych w przepisach działu 2 tytułu III ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sadowych w sprawach cywilnych. Zgodnie zaś z art. 85 tej ustawy świadkowi przysługuje zwrot kosztów podroży z miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania czynności sądowej na wezwanie sądu w wysokości rzeczywiście poniesionych, racjonalnych i celowych kosztów przejazdu własnym samochodem lub innym odpowiednim środkiem transportu. Kończąc radca prawny nadmienił, że obecność profesjonalnego pełnomocnika na posiedzeniu sadowym stanowi nie tylko realizację zasady prawa do sądu ale jest również wypełnieniem dyspozycji art. 6 Kodeksu Etyki Radcy Prawnego, który wymaga od pełnomocnika wykonywania czynności z należytą starannością. Wszystko to razem wzięte zdaniem radcy prawnego powoduje, że wskazane wydatki związane z jego udziałem na rozprawie kasacyjnej mieszczą się w pojęciu niezbędnych, udokumentowanych wydatków w rozumieniu art. 250 ppsa uzasadniających ich zwrot. Do tak sformułowanego wniosku radca prawny dołączył: • kopię pisma OIRP zawiadamiającego o wyznaczeniu go pełnomocnikiem dla skarżącego w ramach przyznanego prawa pomocy, • kopie biletów kolejowych PKP z dnia 8.10.2013 r. na trasie K. – W. - K. , • kopie faktury VAT na kwotę 389,15 zł wystawianej dnia 08.10.2013 r. na "Kancelarię Radcy Prawnego K. B. ul. [....], N. S., Nr rej [....]" przez stację paliw w N. S. przy ul. [.....], • kopię dowodu rejestracyjnego na samochód ciężarowy marki [....] o nr rej. [....]. Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje: Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.) Zgodnie z §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku można przyjąć, że oświadczenie tej treści zostało złożone przez radcę prawnego i w związku z tym zachodzą warunki aby przyznać mu wynagrodzenie. W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 różnicując w zależności od charakteru sprawy, instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Wysokość wynagrodzenia dla radcy prawnego, który nie prowadził sprawy w II instancji, nie sporządził ani sporządził i nie wniósł skargi kasacyjnej ustalona w oparciu o przepis §14 ust. 2 pkt. 2 lit. c) wynosi 180 zł. Kwota ta odpowiada bowiem 75% stawki określonej w §14 ust. 2 pkt. 1 lit. c). Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustaloną opłatę podwyższa się oczywiście jeszcze o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Co się natomiast tyczy zgłoszonego przez radcę prawnego żądania wypłaty kwoty 364,77 zł tytułem zwrotu wydatków poniesionych w związku z dojazdem na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 8 października 2013 r. podnieść należy, że choć koszty te zostały przez radcę prawnego udokumentowane, to jednak trudno uznawać je za wydatki niezbędne. Nie można bowiem tracić z pola widzenia, że choć prawodawca nie sprecyzował bliżej użytego w § 15 pkt. 2 powoływanego rozporządzenia określenia "niezbędne, udokumentowane wydatki" to jednak w orzecznictwie wypowiedziano swego czasu pogląd zgodnie z którym nie mogą być uznane za niezbędne i udokumentowane wydatki związane z przyjazdem obrońcy w sytuacji gdy obrońca nie skorzysta z przewidzianej prawem możliwości złożenia wniosku o zwolnienie go z obowiązków obrony gdy czynność ma być dokonana w miejscowości innej niż siedziba kancelarii lub miejsce zamieszkania obrońcy. Jedynie bowiem wtedy, gdyby obrońca wniosek taki złożył, zaś wniosek ten nie zostałby uwzględniony, wydatki związane z przyjazdem obrońcy do siedziby sądu byłby wydatkami niezbędnymi (wyrok SA z dnia 4 grudnia 2003 r. sygn. II AKa 365/2003 Lex Polonica 369927). Pogląd ten wypowiedziany został co prawda w stosunku do adwokatów i na gruncie procedury karnej ale nie można tracić z pola widzenia zbieżności uregulowań zawartych w art. 84 §2 kpk i w art. 253 zd. 2 ppsa. Na uwagę zasługują ponadto wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 stycznia 2007 r. sygn. akt. II FSK 1197/05 a także postanowienie z dnia 13 marca 2012 r. sygn. II FZ 30/12. Wypływa bowiem z nich jednoznaczny wniosek, że w sytuacji gdy nie było nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa na rozprawę zwrot kosztów podroży pełnomocnika na rozprawę trudno uznawać za wydatki niezbędne. W realiach niniejszej sprawy radca prawny nie był zaś wzywany przez NSA a tylko zawiadomiono go o terminie rozprawy zaznaczając wyraźnie, że stawiennictwo jest nieobowiązkowe (k. 237). Skoro zaś nie było wezwania sadu to także posiłkowanie się w takich okolicznościach przez radcę prawnego zasadami określonymi w art. 85 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nie może odnieść skutku gdyż przepis ten również znajduje zastosowanie tylko w sytuacji "wezwania" a nie "zawiadomienia" co umyka uwadze wnioskodawcy. Radca prawny nie dostrzega też, że powoływane przez niego rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 19 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości oraz warunków ustalenia należności przysługujących pracownikowi zatrudnionemu w państwowej lub samorządowej jednostce sfery budżetowej z tytułu podroży służbowej na obszarze kraju (Dz.U. Nr 236, poz. 1990 ze zm.) odnosi się do relacji pracownik – pracodawca a nie relacji jakie łączą Skarb Państwa z adwokatem świadczącym pomoc prawną z urzędu. Zresztą, nawet gdyby przyjąć optymistyczne założenie, że powołane rozporządzenie może być stosowane na drodze daleko posuniętej analogii, to i tak nie można tracić z pola widzenia, że ów ryczałt przysługuje za wykorzystanie samochodu prywatnego do celów służbowych. W realiach niniejszej sprawy radca prawny korzystał zaś co prawda z samochodu własnego (co w treści wniosku kilkukrotnie powtórzył) ale nie wykazał by jednocześnie był to samochód prywatny. Ustaleniom takim sprzeciwia się zaś treść zapisów poczynionych w dowodzie rejestracyjnym samochodu [....] o nr rej [....] gdzie przy określeniu rodzaju pojazdu wyraźnie zaznaczono, iż jest to "samochód ciężarowy". Ponadto treść okazanej faktury VAT z dnia 08.10.2013 r. dokumentuje, że wystawiono ją na "Kancelarię Radcy Prawnego K. B. ul. [....], N. S." a nie osobę prywatną. Skoro zaś radca prawny nie wykazał, aby posłużył się samochodem prywatnym to brak jest wystarczająco przekonywujących argumentów dla finansowania ze środków budżetowych Skarbu Państwa samochodu, którego koszty użycia wchodzą w koszty uzyskania przychodu kancelarii. W konsekwencji wszystkiego co zostało powiedziane zdaniem orzekającego nie zachodzą więc warunki do ponoszenia przez Skarb Państwa w ramach kosztów nieopłacanej pomocy prawnej żądanej przez radcę prawnego kwoty wydatków związanych z jego podróżą na rozprawę przed Naczelnym Sądem Administracyjnym w dniu 8 października 2013 r. w oparciu o przepis §15 pkt. 2 powołanego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu.