III SA/Kr 1121/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Halina Jakubiec SO del. Janusz Bociąga Protokolant Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2013 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 4 lipca 2012r. nr [....] w przedmiocie skierowania na badania psychologiczne skargę oddala Zaskarżoną decyzją z dnia 4 lipca 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity, Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) oraz art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity, Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., zwanej dalej Prawem o ruchu drogowym), Wojewódzki Komendant Policji utrzymał w mocy decyzję organu I instancji – Komendanta Powiatowego Policji – z dnia [...] 2012 r. nr [...] w sprawie skierowania M. M. na badania psychologiczne. Powyższa decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym i prawnym. Komendant Wojewódzki Policji w dniu 5 czerwca 2012 r. wystąpił do Starosty z wnioskiem o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji M. M. do kierowania pojazdami w ramach posiadanych uprawnień (wniosek oznaczony [...]). Komendant uzasadnił ten wniosek faktem, że wymieniony w okresie od 2 maja 2011 r. do dnia 4 lutego 2012 r. wielokrotnie naruszył przepisy ruchu drogowego (odpowiednio 4, 8, 8, 6 punktów karnych za wykroczenia z dnia 2 maja 2011 r., 16 lipca 2011 r., 11 września 2011 r., 4 lutego 2012 r.). Następnie, decyzją z dnia [...] 2012 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa o ruchu drogowym, Komendant Powiatowy Policji skierował M. M. na badania psychologiczne z powodu przekroczenia przez niego 24 punktów karnych otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Decyzja ta został doręczona M. M. z dniem 18 czerwca 2012 r. W odwołaniu od tej decyzji M. M. podniósł, że dotychczas nie otrzymał od Starosty decyzji, o której mowa w art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b Prawa o ruchu drogowym podkreślając, że według jego wiedzy nie przekroczył limitu 24 punktów karnych. Opisaną na wstępie decyzją Wojewódzki Komendant Policji, działający jako organ odwoławczy, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia [...] 2012 r. nr [...] o skierowaniu M. M. na badania psychologiczne. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia Wojewódzki Komendant Policji wskazał, że zarzuty zawarte w odwołaniu od decyzji organu I instancji nie zasługują na uwzględnienie. M. M. został bowiem skierowany na badania psychologiczne w związku otrzymaniem w okresie od 2 maja 2011 r. do dnia 4 lutego 2012 r. łącznie 26 punktów karnych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organ odwoławczy podkreślił m.in., że na Policji, jako organie kontroli ruchu drogowego, spoczywa obowiązek skierowania na badania psychologiczne osoby, która przekroczyła liczbę 24 punktów karnych, co wynika z art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa o ruchu drogowym. To, czy strona otrzymała od Starosty wniosek o sprawdzenie kwalifikacji, czy też nie, nie ma wpływu na tok przedmiotowej sprawy. Komendant nie zgodził się też z twierdzeniami odwołującego, że nie przekroczył on limitu 24 punktów karnych i przedstawił dane z policyjnej ewidencji kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym obrazujące, że odwołujący w okresie od dnia 2 maja 2011 r. do dnia 4 lutego 2012 r. otrzymał łącznie 26 punktów karnych za wykroczenia drogowe. Wobec powyższego Wojewódzki Komendant Policji uznał, że decyzja organu I instancji o skierowaniu M. M., na podstawie art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b Prawa o ruchu drogowym, na badania psychologiczne jest decyzją prawidłową i dlatego też utrzymał ją w mocy. W skardze na tę decyzję zakwestionował zawarte w niej stanowisko Wojewódzkiego Komendanta Policji odnośnie przekroczenia limitu 24 punktów karnych. Uważa, że decyzja kierująca go na badania psychologiczne jest decyzją nieprawidłowa, nieuzasadnioną ani faktycznie, ani prawnie. Zażądał zatem stwierdzenia jej nieważności. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Komendant Policji podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wyjaśnił ponadto, że punkty nałożone na skarżącego w dniu 4 lutego 2012 r. stały się ostateczne wraz z uprawomocnieniem się w dniu 1 maja 2012 r. wyroku uznającego skarżącego za winnego popełnienia wykroczenia w dniu 4 lutego 2012 r.. Skierowanie na badania zostało wydane już po tej dacie, tj. gdy nałożone punkty miały już charakter ostateczny. Komendant wniósł więc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga, więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę orzekania w niniejszej sprawie stanowił art. 124ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy Prawo o ruchu drogowym (tekst jednolity, Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908 ze zm., zwanej dalej Prawem o ruchu drogowym). W świetle tego przepisu, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, badaniu psychologicznemu przeprowadzanemu w celu orzeczenia istnienia lub braku przeciwwskazań psychologicznych do kierowania pojazdem podlega m. in. kierujący pojazdem silnikowym skierowany, w drodze decyzji, przez organ kontroli ruchu drogowego, jeżeli przekroczył liczbę 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Przekroczenie 24 punktów karnych otrzymanych na podstawie art. 130 ustawy jest więc ustawową przesłanką skierowania kierującego na badania psychologiczne. Decyzja o skierowaniu na badania psychologiczne na skutek zdarzeń wskazanych w art. 124 Prawa o ruchu drogowym ma więc charakter związany. Adresatem normy prawnej zawartej w art. 124 ust. 1 pkt 2 Prawa o ruchu drogowym jest organ kontroli ruchu drogowego. Z całą stanowczością podkreślić zatem należy, jak trafnie podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 20 maja 2010 r., sygn. akt I OPS 12/09; ONSAiWSA 2010/5/83, LEX nr 577569, że "(...) Wykładnia celowościowa tego przepisu nie pozwala na przyjęcie, że omawiana regulacja służy ochronie praw kierującego oraz stabilizacji jego sytuacji prawnej. Instytucja kierowania na badania psychologiczne kierujących w stanie nietrzeźwości lub naruszających zasady ruchu drogowego służy ochronie interesu publicznego i bezpieczeństwie ruchu, nie zaś ochronie praw jednostki. Nie może budzić wątpliwości, że bezpieczeństwo wszystkich uczestników ruchu drogowego wymaga zabezpieczenia sprawności działania właściwych organów państwa. Ważny interes publiczny, przejawiający się potrzebą eliminowania spośród uczestników ruchu drogowego osób stwarzających potencjalne zagrożenie dla innych uczestników tego ruchu, uzasadnia ponaglenie organów policji przy wydawaniu decyzji w trybie art. 124 ustawy (...)" Weryfikacja stanu zdrowia, także psychicznego osób kierujących pojazdami zatem nie służy wyłącznie potwierdzeniu, że posiadają one sprawność niezbędną do wykonywania pewnych działań lub otrzymania określonych uprawnień, ale także, przede wszystkim, że dają gwarancję korzystania z przyznanych im uprawnień w sposób niesprowadzający zagrożenia na innych. Zgodnie bowiem z § 6 ust. 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia i Opieki Społecznej z dnia 23 marca 1999 r. w sprawie badań lekarskich i psychologicznych osób ubiegających się o wydanie licencji oraz posiadających licencję pracownika ochrony (Dz. U. z 1999 r. Nr 30, poz. 299 ze zm.), obowiązującym wówczas (utrata mocy z dniem 9 marca 2013 r.) badanie psychologiczne przeprowadzone na podstawie tego rozporządzenia w szczególności obejmuje ocenę: 1) cech osobowości, 2) sprawności intelektualnej, 3) sprawności psychofizycznej. Celem badania jest zatem stwierdzenie istnienia lub braku przeciwwskazań do kierowania pojazdem (§ 8 ust. 1 rozporządzenia). Powtarzając za Naczelnym Sądem Administracyjnym z cytowanej już uchwały 7 sędziów NSA "(...) należy założyć, że każda osoba, adekwatnie do wieku i doświadczenia życiowego, posiada stałe cechy osobowości oraz określony poziom sprawności intelektualnej i psychofizycznej, a wynik badania psychologicznego przeprowadzonego w trybie art. 124 ust. 1 pkt 2 ma wykazać, czy właśnie te przynależne jej, względnie stałe cechy, które doprowadziły ją do zachowań sprowadzających zagrożenie w ruchu drogowym, są tego rodzaju, że uzasadniają przyjęcie, iż nie daje ona gwarancji bezpieczeństwa jako uczestnik ruchu drogowego posiadający uprawnienia do kierowania pojazdem. Patrząc na to z drugiej strony, badania takie mają ewentualnie wykluczyć wpływ cech osobowości, sprawności intelektualnej oraz psychofizycznej na kwalifikacje do posiadania uprawnień do prowadzenia pojazdu. Błędy kierowcy bowiem mogą być uwarunkowane sytuacyjnie lub osobowo; mogą być wynikiem trudnej zewnętrznej sytuacji drogowej, jak również trudnej sytuacji psychicznej kierowcy. Działanie jest określone układem warunków, na które składają się zamienne czynniki sytuacyjne i względnie stałe czynniki osobowościowe. Ograniczeniu wpływu zagrożeń psychicznych służą m.in. badania psychologiczne kierowców (P. Boesler: Zarys psychologii zapobiegania wypadkom drogowym, Warszawa 1981, s. 6-12, cyt. /w:/ R.A. Stefański: Prawo o ruchu drogowym, Komentarz, Warszawa 2008, s. 814)". Wielokrotne naruszenie zasad ruchu drogowego może uzasadniać więc przypuszczenie, że osoba kierująca utraciła sprawność psychofizyczną niezbędną do posiadania uprawnień do kierowania pojazdami. Domniemanie to wymaga doprowadzenia do zweryfikowania kondycji psychicznej tej osoby. W świetle powyższego argumentacja skarżącego pozbawiona jest racji. Trafnie organ wskazał, że postępowanie prowadzone w trybie art. 114 Prawa o ruchu drogowym nie ma znaczenia dla niniejszej sprawy. Nie chodzi tu jednakże o otrzymanie wniosku o skierowaniu, jak to wskazał organ, lecz decyzji o skierowaniu przez Starostę o poddaniu danej osoby egzaminowi sprawdzającemu jej kwalifikacje do kierowania pojazdami. Nie zmienia to jednak postaci rzeczy, że skierowanie z art. 114 w drodze decyzji ma za zadanie weryfikację kwalifikacji do kierowania pojazdami, zaś skierowanie z art. 124 ma na celu zweryfikowanie kondycji psychicznej takiej osoby. Elementem wspólnym obu skierowań stanowi naruszenie przez kierującego przepisów o ruchu drogowym i przekroczenie 24 punktów karnych otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym. Myli się więc skarżący widząc, jak się wydaje jedną z wad kwestionowanej decyzji w nie otrzymaniu przez niego dotąd decyzji z art. 114 ustawy. Zasadnie wskazuje Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 29 stycznia 2009 r., sygn.. akt II SA/Ol 878/08; LEX nr 531118; że: "1. Obowiązek skierowania na badania psychologiczne ma charakter obligatoryjny i nie ma od niego wyjątku. Okoliczności uzasadniającej odstąpienie od skierowania na badania psychologiczne nie będzie stanowiło subiektywne odczucie osoby skierowanej na badania o braku takiej potrzeby. 2. Odbycie szkolenia określonego w art. 130 ust. 3 p.r.d., zgodnie z § 8 ust. 6 Rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998) nie powoduje zmniejszenia liczby punktów wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24.3. Ukaranie sprawcy wykroczenia drogowego przez sąd karą grzywny w żadnym przypadku nie może skutkować niemożnością wpisania mu odpowiedniej liczby punktów karnych. Prawomocny wyrok skazujący ma ten skutek, że na jego podstawie punkty wpisane tymczasowo stają się punktami ostatecznymi." W kontrolowanej decyzji, wbrew twierdzeniom skarżącego, nie tkwią więc żadne wady skutkujące stwierdzeniem jej nieważności ani uchyleniem. Dołączone do skargi zaświadczenie o odbyciu przez skarżącego szkolenia nie mogło mieć więc żadnego znaczenia, skoro odbył je w dniu 15 marca 2012 r., a więc w dniu, kiedy już przekroczony został limit 24 punktów karnych ( tj. z dniem 4 lutego 2012 r.). Także i w sprawie skierowania na badania psychologiczne, przyjąć należy podobną regułę jak w przypadku skierowania do poddania się egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje do kierowania pojazdami z art. 114 Prawa o ruchu drogowym, że organy (także Policji) nie mają obowiązku prowadzenia postępowania dowodowego w sprawie skierowania na badania psychologiczne, ukierunkowanego na zweryfikowanie, w oparciu o odpowiednie dokumenty źródłowe, danych zawartych w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, będących podstawą przypisania kierowcy odpowiedniej liczby punktów, gdyż takie postępowanie wszczynane jest na wniosek zainteresowanego w innym postępowaniu, tj. w trybie przepisów o wydawaniu zaświadczeń (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2012 r., sygn.. akt III SA/Gd 253/12; LEX nr 1212508 oraz wyrok NSA z dnia 15 lutego 2002 r., sygn.. akt II SA 285/00, LEX nr 654791). Stąd także twierdzenia skarżącego, że nie przekroczył on, według jego wiedzy, limitu 24 punktów karnych, nie mogły mieć znaczenia w tej sprawie. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.