III SA/Kr 1167/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka Sędziowie WSA Bożenna Blitek ( spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 maja 2018 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 26 lipca 2017 r. nr [...] w przedmiocie zakazu wprowadzania do obrotu i nakazu wycofania z obrotu produktów skargę oddala Decyzją z dnia [...] 2017 r. nr [...] znak: [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny zakazał A. B. wprowadzania do obrotu produktów posiadających w swoim składzie 4-chloroetkatynon (4-CEC) i nakazał wycofanie z obrotu produktów posiadających w swoim składzie 4-chloroetkatynon (4-CEC). Równocześnie organ I instancji orzekł o przepadku na rzecz Skarbu Państwa produktów zabezpieczonych przez Policję na miejscu zatrzymania w rejonie ul. Z w W oraz w wyniku przeszukania pomieszczeń mieszkalnych i gospodarczych u A. B., posiadających w swoim składzie 4-chloroetkatynon (4-CEC) oraz nakazał ich zniszczenie na koszt strony postępowania. Decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji opisał następujący stan faktyczny: W dniu 5 listopada 2016 r. przy schodach w rejonie ul. Z i ul. P w W patrol policji zauważył trzech mężczyzn spożywających, pomimo zakazu, alkohol. W trakcie podjętej interwencji dokonano przeszukania zatrzymanych, w wyniku którego u A. B. ujawniono zawinięty w folię aluminiową susz roślinny koloru brunatno-zielonego o charakterystycznej woni przypominającej marihuanę oraz woreczek foliowy, wewnątrz którego znajdowało się piętnaście pozawijanych mniejszych woreczków foliowych z zapięciem strunowym zawierających poporcjowaną białą sproszkowaną substancję. W trakcie prowadzonych czynności drugi z zatrzymanych – D. S. dobrowolnie ujawnił woreczek foliowy zawierający kolejną skrystalizowaną białą substancję. W toku dalszych czynności prowadzonych na Komendzie Powiatowej Policji ustalono, że ujawnione substancje przy A. B. to amfetamina oraz marihuana, natomiast substancja znaleziona na miejscu zdarzenia (waga netto 0,72 g) oraz substancja wydana przez D. S. (waga netto 91 g) w drodze analizy przy użyciu testera narkotykowego dały wynik "mefedron". W dniu 6 listopada 2016 r. funkcjonariusze Komendy Powiatowej Policji dokonali przeszukania pomieszczeń mieszkalnych i gospodarczych zajmowanych przez A. B., w trakcie którego ujawniono 40 sztuk woreczków foliowych z zapięciem strunowym z zawartością, białego sypkiego proszku (według informacji zawartej dalej w aktach była to amfetamina - łączna waga netto 33,44 g), woreczek foliowy z zapięciem strunowym z zawartością białej substancji w postaci kryształków (waga netto 7,67 g) oraz woreczek strunowy z plikiem pustych woreczków z zapięciem strunowym. W dniu 7 listopada 2016 r. dokonano przesłuchania A. B. w Komendzie Powiatowej Policji, z którego wynika, że w czasie zatrzymania w dniu 5 listopada 2016 r. miał on przy sobie ok. 90 g substancji w postaci kryształków. Twierdził nie wiedział co to była za substancja, miał ją pierwszy raz przy sobie i kupił ją dla siebie na próbę. A. B. przyznał się również, że substancja znaleziona na ziemi w czasie zatrzymania należała do niego oraz, że substancja, którą wydał Policji D. S. również należała do niego. W trakcie przesłuchania A. B. przyznał się do kilkukrotnej sprzedaży narkotyków w postaci amfetaminy. Organ I instancji wskazał, że w dniu 18 stycznia 2017 r. Prokuratura Rejonowa otrzymała opinię toksykologiczną z dnia 16 stycznia 2017 r. znak: [...] wykonaną przez T Sp. z o.o. w K wraz ze sprawozdaniem z wykonanych badań chemiczno-toksykologicznych próbek przekazanych do analizy w dniu 9 stycznia 2017 r. Zgodnie z ich treścią w badanych próbkach stwierdzono obecność w składzie 4-chloroetkatynonu (4-CEC) - substancji wyczerpującej pojęcie "środka zastępczego" w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii. Organ I instancji podniósł, że w dniu 3 kwietnia 2017 r. A. B. zgłosił się w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej i zeznał, że dokonał zakupu ok. 99 gram substancji i myślał, że jest to narkotyk, nie wiedział że to jest środek zastępczy. Nigdy nie sprzedawał i nie udzielił nikomu tego produktu. A. B. przyznał również, że woreczek z zapięciem strunowym z zawartością substancji w postaci białych kryształków zatrzymany u D. S. przez Policję w trakcie prowadzonych czynności w dniu 5 listopada 2016 r. w rejonie schodów za kościołem [...] w W także należał do niego. Woreczek zawinięty w chusteczkę higieniczną, który został znaleziony na ziemi podczas zatrzymania w dniu 5 listopada 2016 r. również należał do niego. W świetle powyższego, Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny analizując zgromadzony materiał w sprawie uznał, że A. B. dopuścił się czynu polegającego na wprowadzeniu do obrotu środka zastępczego. Zarówno bowiem, w trakcie przesłuchania w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej, jak i w trakcie czynności prowadzonych w Komendzie Powiatowej Policji A. B. zeznał, że dał woreczek foliowy z zawartością substancji w postaci białych kryształków D. S., a tym samym doszło do jej udostępnienia osobie trzeciej. Co więcej, zgodnie ze sprawozdaniem z badań oraz opinią toksykologiczną z dnia 16 stycznia 2017 r. znak: [...] wykonaną przez T Sp. z o.o. w K w badanej próbce, tj. woreczku typu śniadaniowego z zawartością bezbarwnych kryształków o masie netto 90,5282 g stwierdzono obecność w składzie 4-chloroetkatynonu (4-CEC) - zdaniem biegłych, substancji wyczerpującej pojęcie "środka zastępczego" w rozumieniu art. 4 pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, który może stanowić bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia biorcy. Organ I instancji nie dał wiary zeznaniom mówiącym jakoby A. B. zakupił wymienianą substancję tylko dla siebie w celu konsumpcji, gdyż równocześnie oświadczył, że nie znał składu produktu i był przekonany, że to narkotyk, a z protokołu przesłuchania podejrzanego w Komendzie Powiatowej Policji wynikało, że nie zażywa narkotyków tylko sporadycznie pali marihuanę. Organ I instancji podał, że A. B. przyznał się do posiadania ok. 99 g tej substancji, a przyjmując, w oparciu o dane literaturowe, jak również o fakt, że taka najmniejsza ilość substancji znajdowała się w jednym z zabezpieczonych woreczków strunowych - "działka dilerska" tej substancji to ok. 0,7 g, to tym samym A. B. dysponował przeszło stu porcjami dilerskimi. Taka ilość, zdaniem organu I instancji, również dyskwalifikuje stwierdzenie jakoby A. B. zakupił wymienianą substancję tylko dla siebie w celu konsumpcji. Ponadto, zabezpieczono u niego puste woreczki foliowe z zapięciem strunowym, a w trakcie czynności prowadzonych przez Komendę Powiatową Policji A. B. przyznał się do wprowadzania do obrotu narkotyków. Wszystko to, w ocenie organu I instancji, wskazuje, że A. B. prowadzi działalność polegającą na wprowadzaniu do obrotu środków zastępczych. Organ I instancji podał, że decyzji na podstawie art. 108 § 1 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego nadano rygor natychmiastowej wykonalności, gdyż zgodnie z opinią toksykologiczną z dnia 16 stycznia 2017 r. 4-chloroetkatynon (4-CEC) może stanowić bezpośrednie zagrożenie dla życia i zdrowia biorcy. W odwołaniu od powyższej decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego A. B. wniósł o jej uchylenie i umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Decyzji organu I instancji odwołujący się zarzucił: 1. wydanie decyzji w oparciu o błędne ustalenia faktyczne nie poparte materiałem dowodowym, a to poprzez przyjęcie, że A. B. wprowadził do obrotu produkt posiadający w składzie 4-chloroetkatynon (4-EC); 2. rażące naruszenie przepisów prawa, a to art. 44b ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783), poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie było podstaw do uznania, że A. B. wytworzył, przywiózł czy wprowadził do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy; 3. rażące naruszenie przepisów prawa, a to naruszenie przepisu art. 44c ust. 4 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie było podstaw do uznania, że A. B. wytworzył, przywiózł czy wprowadził do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy; 4. rażące naruszenie przepisów prawa, a to art. 44c ust. 5 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, poprzez jego zastosowanie w sytuacji, gdy nie było podstaw do uznania, że A. B. wytworzył, przywiózł czy wprowadził do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy; 5. naruszenie art. 108, poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, pomimo braku istnienia do tego podstawy faktycznej i prawnej. Decyzją z dnia 26 lipca 2017 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r. poz. 1257, zwanej dalej k.p.a.) w związku z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2017 r. poz. 1261, zwanej dalej: ustawą o PIS) oraz art. 4 pkt 27 i pkt 34, art. 44b ust. 1 i art. 44c ust. 4 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 z późn. zm., zwanej dalej u.p.n.), Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2017 r. nr [...] znak: [...]. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, że zgodnie z art. 4 ust. 34 u.p.n. wprowadzanie do obrotu oznacza udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. Zdaniem organu II instancji, definicja ta, w związku z art. 52a ust. 1 u.p.n., obejmuje każdą postać udostępniania środków zastępczych innej osobie - niezależnie zatem od tego czy odbiorca tych środków jest ich konsumentem, czy też wyłącznie pośrednikiem w drodze do konsumenta; niezależnie również od tego czy chodzi o pierwotne udostępnianie produktu innym osobom, czy też o następcze (wtórne) jego udostępnianie. Ustawodawca w hipotezie i dyspozycji normy art. 52a wyraźnie bowiem wskazuje, że odpowiedzialności administracyjnej podlega obiektywnie każdy, kto wprowadza do obrotu środki zastępcze, a zatem każdy podmiot prawa, który nie stosuje się do obowiązków wynikających z art. 44b u.p.n. Za chybiony organ II instancji uznał zatem zarzut naruszenia art. 4 pkt 34 u.p.n. Odnosząc się do kwestii trafności ustaleń faktycznych organ odwoławczy uznał, że organ I instancji trafnie przyjął, iż strona wprowadzała do obrotu środki zastępcze. Zarówno bowiem w trakcie przesłuchania w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej, jak i w trakcie czynności prowadzonych w Komendzie Powiatowej Policji A. B. zeznał, że dał woreczek foliowy z zawartością substancji w postaci białych kryształków D. S., a tym samym doszło do jej udostępnienia osobie trzeciej. Organ II instancji zauważył również, że Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny nie dał wiary zeznaniom, jakoby odwołujący się zakupił wymienianą substancję tylko dla siebie w celu konsumpcji, kiedy równocześnie oświadczył, że nie znał składu produktu i był przekonany, że to narkotyk, a z protokołu przesłuchania podejrzanego z Komendy Powiatowej Policji, wynika, że nie zażywa narkotyków tylko sporadycznie pali marihuanę. Zdaniem organu odwoławczego, faktem jest, że A. B. przyznał się do posiadania ok. 99 g tej substancji, a przyjmując, w oparciu o dane literaturowe, jak również o fakt, że najmniejsza ilość substancji jaka znajdowała się w jednym z zabezpieczonych woreczków strunowych - "działka dilerska" - to ok. 0,7 g, to tym samym dysponował on przeszło stu czterdziestoma porcjami dilerskimi. Taka ilość, zdaniem organu II instancji, również dyskwalifikuje stwierdzenie jakoby A. B. zakupił wymienianą substancję tylko dla siebie w celu konsumpcji. Ponadto zabezpieczono u niego puste woreczki foliowe z zapięciem strunowym, a faktem powszechnie znanym jest, iż "działki dilerskie" są pakowane do woreczków strunowych i sprzedawane. Poza tym odwołujący się w trakcie czynności prowadzonych przez Komendę Powiatową Policji przyznał się do sprzedaży narkotyków. Wszystko to, w opinii organu odwoławczego, utwierdza w przekonaniu, że A. B. prowadzi działalność polegającą na wprowadzaniu do obrotu również środków zastępczych (w tym 4-CEC) wbrew przepisom art. 4 pkt 27 i pkt 34, art. 44b ust. 1 pkt 1 i art. 44 c ust. 4 u.p.n. W ocenie organu II instancji wydana przez organ I instancji decyzja z dnia 16 maja 2017 r. jest więc merytorycznie i prawnie uzasadniona. Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie znalazł również podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji oraz uchylenia nadanego jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Z dyspozycji art. 44c ust. 1 u.p.n. wynika bowiem obowiązek natychmiastowego wykonania decyzji wydanej w oparciu o ten przepis, a zatem zgodnie z treścią art. 108 k.p.a. organowi Państwowej Inspekcji Sanitarnej przysługuje prawo nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności gdy uzna, iż jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego, co w sprawie niniejszej nastąpiło. Zagrożenie dla zdrowia stwarzane przez środki zastępcze jest bowiem zjawiskiem powszechnie znanym, mającym potwierdzenie w szeroko podawanych do publicznej wiadomości przypadkach zatruć po zażyciu produktów stanowiących środki zastępcze. Organ odwoławczy wyjaśnił, że jak wynika z informacji zawartych w opinii toksykologicznej z dnia 16 stycznia 2017 r. 4-chloroetkatynon (4-CEC) to substancja psychoaktywna zaliczana do grupy tzw. katynonów, której najbardziej znanym obecnie syntetycznym przedstawicielem jest mefedron (4-metylometkatynon) (4-MMC). Na podstawie danych z literatury wynika, że 4-CEC jest zamiennikiem 4-MEC (4-MEC znajduje się w wykazie substancji psychotropowych - załączniku nr 2 do u.p.n.) stosowanym jako stymulant i empatogen, powodującym pobudzenie ruchowe, intelektualne, euforię lub przeciwnie rozdrażnienie, zaniepokojenie. A zatem w okolicznościach niniejszej sprawy zaistniały przesłanki do zastosowania przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego art. 108 k.p.a. Z powyższą decyzją Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego nie zgodził się A. B. wnosząc pismem z dnia 29 sierpnia 2017 r. skargę, w której domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji wraz z decyzją organu I instancji i umorzenia postepowania, względnie o przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie: 1. art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a., poprzez wadliwe rozpatrzenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, który nie daje podstaw do przyjęcia, że wprowadził do obrotu środki zastępcze jak i w pominięciu okoliczności, że nie miał świadomości wprowadzania do obrotu środka zastępczego, którego obrót jest zakazany, albowiem dopiero analiza laboratoryjna wykazała, że środek znajdujący się w przesyłce należy do grupy tzw. środków zastępczych; 2. art. 4 pkt 34 oraz art. 44b ust. 1, art. 44c ust. 4 i art. 44c ust. 5 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, poprzez przyjęcie, że wprowadzał do obrotu środki zastępcze. W uzasadnieniu skarżący stwierdził, że nie zgadza się ze stanowiskiem organów obu instancji, że przekazanie przez niego D. S. w celu przechowania przed zbliżającymi się policjantami woreczka strunowego z białym proszkiem, w którego składzie był 4-chloroetatynon (4-EC) było "wprowadzeniem do obrotu" tej zakazanej substancji. D. S. miał ją bowiem tylko przechować czasowo z uwagi na przybycie policjantów, a następnie zwrócić skarżącemu, który nie stracił władztwa nad tą substancją i nie przekazał jej D. S. do rozporządzania nią, czy to dla siebie czy dla dalszego przekazania czy udzielenia. Skarżący oświadczył, że nie miał żadnej wiedzy o tym, że kryształki stanowią środek zastępczy zakazany w obrocie. Dowiedział się o tym dopiero z wyników badań toksykologicznych, a o skutkach wprowadzania do obrotu środków zastępczych w zakresie możliwości wymierzenia kary pieniężnej w wysokości "abstrakcyjnej" dla niego dowiedział się dopiero z niniejszego postępowania. Zdaniem skarżącego, powołane w uzasadnieniach decyzji orzecznictwo sądowe nie znajduje oparcia w stanie faktycznym jaki miał miejsce w niniejszej sprawie, wobec czego nie można się nimi posiłkować. Nie można również wyciągać wniosków nie popartych dowodami, a w szczególności domniemywać, że miał środek zastępczy i to w celu obrotu i udostępniania go innym osobom. Zebrany materiał dowodowy daje natomiast podstawę do stwierdzenia, że skarżący przekazał D. S. do przechowania środek zastępczy, co nie może być traktowane w rozumieniu art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii za wprowadzanie do obrotu tegoż środka. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny podtrzymał swoje stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny, zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2017 r. poz. 2188 z późn. zm.), kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ocenie Sądu, skarga A. B. nie zasługuje na uwzględnienie. Podstawę prawną zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (Dz. U. z 2017 r. poz. 783 z późn. zm., zwanej dalej u.p.n.), która w art. 44b ust. 1 pkt 1 wprowadziła zakaz wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych. Zgodnie z art. 4 pkt 27 u.p.n. przez środek zastępczy rozumie się produkt zawierający co najmniej jedną nową substancję psychoaktywną lub inną substancję o podobnym działaniu na ośrodkowy układ nerwowy, który może być użyty zamiast środka odurzającego lub substancji psychotropowej lub w takich samych celach jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, których wytwarzanie i wprowadzanie do obrotu nie jest regulowane na podstawie przepisów odrębnych; do środków zastępczych nie stosuje się przepisów o ogólnym bezpieczeństwie produktów. Natomiast przez wprowadzanie do obrotu, w myśl art. 4 pkt 34 u.p.n., należy rozumieć udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych. Natomiast zgodnie z art. 52a ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii kto wytwarza lub wprowadza do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środek zastępczy podlega karze pieniężnej w wysokości od 20.000 zł do 1.000.000 zł. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest to, czy skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze. Skarżący stwierdził, że woreczek foliowy z substancją w postaci kryształków dał D. S. tylko w celu czasowego przechowania przed zbliżającymi się policjantami. Skarżący nie stracił władztwa nad tą substancją i nie przekazał jej D. S. do rozporządzania nią, czy to dla siebie czy dla dalszego przekazania czy udzielenia. Natomiast zdaniem organów, przekazanie przez skarżącego woreczka D. S. stanowiło wprowadzenie do obrotu środka zastępczego. Zdaniem Sądu, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że skarżący wprowadzał do obrotu środki zastępcze. Po pierwsze skarżący był w posiadaniu ok. 99 gramów substancji, która, zgodnie z opinią toksykologiczną sporządzoną w dniu 16 stycznia 2017 r. przez T sp. z o.o. z siedzibą w K, zawierała 4-chloroetkatynon (4-CEC), będący środkiem zastępczym w rozumieniu art. 4 pkt 27 u.p.n. Taka ilość środka zastępczego była wystarczająca, co prawidłowo organy przyjęły, do przygotowania ponad 100 porcji dilerskich (tzw. "działek dilerskich"). Podczas przesłuchania w dniu 7 listopada 2016 r. w Komendzie Powiatowej Policji skarżący przyznał się do sprzedawania narkotyków zaznaczając równocześnie, że sam ich nie zażywa, a jedynie sporadycznie pali marihuanę. Trudno zatem dać wiarę wyjaśnieniom skarżącego złożonym w tym samym dniu oraz podczas przesłuchania w dniu 3 kwietnia 2017 r. w Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej, że substancję tą nabył na własny użytek. Ilość znalezionej u skarżącego substancji oraz puste woreczki strunowe wskazują, że była ona przeznaczona na sprzedaż. Poza tym osobą nie zażywająca narkotyków nie nabywa na własny użytek nieznaną sobie substancję, której ilość wystarczy na ponad 100 działek dilerskich. Tym samym za przyjęciem, że skarżący wprowadzał do obrotu środek zastępczy przemawiały wszystkie okoliczności sprawy, a nie tylko fakt, że przekazał woreczek ze środkiem zastępczym D. S. W sprawie nie doszło zatem do naruszenia art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 k.p.a. w zw. z art. 80 k.p.a. Organy administracyjne dokładnie bowiem wyjaśniły stan faktyczny sprawy, w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz w sposób spójny i logiczny dokonały jego oceny. Nietrafny jest również podnoszony przez skarżącego zarzut naruszenia art. 4 pkt 34 oraz art. 44b ust. 1, art. 44c ust. 4 i art. 44c ust. 5 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, poprzez przyjęcie, że wprowadzał do obrotu środki zastępcze. Skarżący oświadczył, że nie wiedział, że kryształki stanowią środek zastępczy, dowiedział się o tym dopiero z wyników badań toksykologicznych. W orzecznictwie wskazuje się, że regulacja art. 52a u.p.n. funkcjonuje niezależnie od istniejących już wcześniej regulacji ustawy, przewidujących odpowiedzialność karną za wprowadzanie do obrotu środków odurzających, substancji psychotropowych lub słomy makowej lub uczestniczenie w takim obrocie. Ustawodawca w hipotezie i dyspozycji norm art. 52a ust. 1-3 u.p.n. wyraźnie wskazuje, że odpowiedzialności administracyjnej podlega obiektywnie każdy, kto wprowadza do obrotu środek zastępczy (tzw. "dopalacz"). Należy zaznaczyć, że prowadząc postępowanie w celu wymierzenia kary pieniężnej, organ inspekcji sanitarnej ustala i ocenia, czy doszło do "wprowadzenia do obrotu", czyli do udostępnienia w jakiejkolwiek formie i jakimkolwiek celu, osobie trzeciej odpłatnie lub nieodpłatnie, środka zastępczego. W postępowaniu administracyjnym zmierzającym do wymierzenia kary pieniężnej za wprowadzanie do obrotu środka zastępczego nie bada się, czy czyn ten był popełniony umyślnie, czy też nieumyślnie, gdyż okoliczności te nie stanowią znamion deliktu z art. 52a u.p.n. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyraźne rozdzielenie przez ustawodawcę części karnej ustawy regulującej zagadnienia związane z popełnianiem przestępstw od części odnoszącej się do kary administracyjnej, dotyczącej środków zastępczych, pozwala na zastosowanie systemowej wykładni dopuszczającej nadanie wyrażeniu "wprowadzanie do obrotu" odmiennego znaczenia, w przypadku stosowania kary administracyjnej, a innego znaczenia, w przypadku stosowania przepisów karnych (zob. wyrok NSA z dnia 9 września 2015 r., II OSK 77/14, z dnia 2 czerwca 2015 r., II OSK 2684/13 i z dnia 8 lipca 2015 r., II OSK 2965/13, wyroki NSA z dnia 26 stycznia 2017 r., II OSK 2480/15, II OSK 996/16). Należy również zauważyć, że podczas przesłuchania w dniu 7 listopada 2016 r. w Komendzie Powiatowej Policji skarżący stwierdził, że przypuszczał, że substancja w postaci kryształków mogła być mefedronem. Jak wynika z opinii toksykologicznej z dnia 16 stycznia 2017 r. "4-chloroetkatynon (4-CEC) to substancja psychoaktywna zaliczana do grupy tzw. katynonów, której najbardziej znanym obecnie syntetycznym przedstawicielem jest mefedron (4-metylometkatynon)". A zatem wbrew swoim twierdzeniom skarżący już w momencie zatrzymania wiedział, że posiadana przez niego substancja jest substancją psychoaktywną. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej jest zgodna z przepisami prawa, gdyż organy nie naruszyły przepisów prawa materialnego ani w istotny sposób przepisów postępowania, a w związku z tym na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.