III SA/Kr 117/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Bożenna Blitek (spr.) Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2011 r. sprawy ze skargi W. K. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 8 grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej skargę oddala Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 8 grudnia 2010 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego nr [...] z dnia [...] 2010 r., znak: [...], którą nie stwierdzono u W. K. choroby zawodowej - choroby skóry pochodzenia zawodowego. Decyzja organu II instancji została poprzedzona następującymi okolicznościami: W postępowaniu wyjaśniającym ustalono, że W. K. pracował w okresie od 01.09.1967 r. do 31.12.1990 r. w "A" w K (zakład zlikwidowany) kolejno na stanowiskach brązownika i złotnika. Z informacji uzyskanych od W. K. wynika, że wykonywał galanterię mosiężną, srebrną i złotą, począwszy od topienia metalu poprzez obrabianie, lutowanie, wyżarzanie, odtłuszczanie, srebrzenie i złocenie w kąpielach galwanicznych, ręczne polerowanie przy użyciu past polerskich. Miał kontakt ze związkami chemicznymi stosowanymi w jubilerstwie, między innymi z kwasami: siarkowym, azotowym, solnym i fluorowodorowym, boraksem i kwasem borowym, amoniakiem, cyjankiem potasu, siarczanem żelazawym oraz pastami polerskimi. W okresie od 03.02.1992 r. do 08.05.1995 r. W. K. pracował w "B" L. –S., Firma Złotniczo-Jubilerska i jako jubiler dokonywał napraw biżuterii złotej. Wykonywał takie czynności jak lutowanie na płytkach chemicznych, polerowanie, topienie złota, odzyskiwanie złota w bezcyjankowych kąpielach do odzłacania. Miał kontakt z rozcieńczonym kwasem siarkowym, kąpielą bezcyjankową do odzłacania, pastami polerskimi i pyłem przy polerowaniu. Orzeczeniem Lekarskim Nr [...] "o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej" z dnia [...] 2005 r. Ośrodek Medycyny Pracy, Poradnia Chorób Zawodowych i Medycyny Pracy stwierdził, że na podstawie ustaleń klinicznych dotyczących choroby, w stosunku do której prowadzono postępowanie – brak jest podstaw do rozpoznania choroby skóry pochodzenia zawodowego. Na uzasadnienie podano, że w przeprowadzonym badaniu dermatologicznym rozpoznano u W. K. łuszczycę, która to choroba nie jest chorobą indukowaną przez warunki pracy i nie figuruje w aktualnym wykazie chorób zawodowych. W wyniku odwołania W. K. od powyższego orzeczenia lekarskiego przeprowadzono – w trybie § 7 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. nr 132, poz. 1115), - badania w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego i Instytut ten wydał w dniu [...] 2006 r. orzeczenie lekarskie nr [...] "o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej", a w szczególności o braku podstaw do rozpoznania choroby skóry pochodzenia zawodowego wymienionej w poz. 18 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu orzeczenia podano, że u badanego rozpoznano już w 1994 roku łuszczycę i biorąc pod uwagę wywiad chorobowy, przebieg choroby, badanie fizykalne (morfologia i lokalizacja zmian chorobowych), dostarczoną dokumentację lekarską, charakterystykę stanowiska pracy oraz wyniki płatkowych testów alergologicznych brak jest podstaw do rozpoznania zawodowej etiologii schorzenia. W oparciu o powyższe ustalenia, w tym w oparciu o wydane orzeczenia lekarskie, Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał decyzję z dnia [...] 2006 r., w której nie stwierdził u W. K. choroby zawodowej, tj. choroby skóry pochodzenia zawodowego. W uzasadnieniu podkreślono, że W. K. pracował przez wiele lat w narażeniu na czynniki chemiczne mogące wywołać choroby skóry, nie mniej rozpoznana u niego choroba skóry – łuszczyca – nie jest wymieniona w aktualnym wykazie chorób zawodowych jako nie indukowana przez warunki pracy. W wyniku odwołania W. K. od powyższej decyzji z dnia [...] 2006 r. Wojewódzki Inspektor Sanitarny, zaznaczając, że wzięto pod uwagę cały zebrany w sprawie materiał dowodowy, utrzymał zaskarżoną decyzję mocy i podniósł, że nie znaleziono podstaw do uwzględnienia odwołania i stwierdzenia u W. K. choroby zawodowej wymienionej w poz. 18 wykazu chorób zawodowych, a tym samym do zmiany decyzji organu l instancji Zdaniem organu II instancji odwołanie wniesione przez W. K. nie wniosło nowych, istotnych faktów, które mogłyby mieć wpływ na sposób rozstrzygnięcia sprawy. Sam fakt pracy w kontakcie z czynnikami szkodliwymi nie daje podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, bowiem zgodnie z § 2.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. - przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym". Organ odwoławczy podkreślił, że rozpoznana przez obie jednostki orzecznicze łuszczyca nie jest chorobą związaną z warunkami pracy i nie figuruje w poz. 18 wykazu chorób zawodowych. Zaznaczono też, że zgodnie z obowiązkiem wynikającym z art. 10 Kpa, strony postępowania zostały zawiadomione o zakończeniu postępowania odwoławczego i związanej z tym możliwości zapoznania się z aktami sprawy oraz wypowiedzenia się co do zebranych materiałów, jednak żadna ze stron nie skorzystała z tej możliwości. W wyniku rozpatrzenia skargi W. K. na powyższą decyzję organu II instancji Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wydał w dniu 11 grudnia 2008 r. wyrok do sygn. akt III SA/Kr 1029/08, którym uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji albowiem wyrokiem z dnia 19 czerwca 2008 r., sygn. P 23/07 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że przepisy art. 237 § 1 pkt 2 i 3 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) w zakresie, w jakim nie określają wytycznych dotyczących treści rozporządzenia, oraz rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz. U. Nr 132, poz. 1115) - są niezgodne z art. 92 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Równocześnie Trybunał orzekł, iż przepisy te tracą moc obowiązującą z upływem dwunastu miesięcy od dnia ogłoszenia wyroku w Dzienniku Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok został ogłoszony w Dzienniku Ustaw z dnia 2 lipca 2008 r. nr 116, poz. 740. Jednakże, zdaniem Sądu, z chwilą orzeczenia przez Trybunał Konstytucyjny o niezgodności z Konstytucją przepisów prawnych stanowiących podstawę prawną zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, obalone zostało domniemanie zgodności z Konstytucją tych przepisów. To zaś oznacza, że postępowanie administracyjne prowadzone w niniejszej sprawie, a także zaskarżona do sądu decyzja administracyjna, wydane zostały na podstawie przepisów prawnych niezgodnych z Konstytucją, a więc zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji, wydane zostały z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 litera a ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Sąd podkreślił, że w niniejszej sprawie - wobec odmowy zastosowania przepisów materialnych i procesowych stanowiących podstawę prawną zaskarżonej decyzji jako niezgodnych z Konstytucją - Sąd nie dokonywał merytorycznej oceny zaskarżonej decyzji i polecił organom administracyjnym, aby prowadząc ponownie postępowanie administracyjne, rozpatrzyły sprawę strony skarżącej niezwłocznie po uchwaleniu przepisów prawa regulujących kwestię chorób zawodowych w zgodzie z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej. W toku ponownego postępowania, na wezwanie organu i instancji, Ośrodek Medycyny Pracy stwierdził, że po uwzględnieniu kryteriów diagnostyczno – orzeczniczych zamieszczonych w obowiązującym wykazie chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 czerwca 2009 r. – w dalszym ciągu brak jest podstaw do rozpoznania u W. K. choroby skóry pochodzenia zawodowego i z tego względu treść wydanego orzeczenia nr [...] nie ulega zmianie. Również Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego stwierdził, że zmiany w wykazie chorób zawodowych z dnia 30 czerwca 2009 r. nie mają wpływu na merytoryczną treść orzeczenia nr [...] ponieważ zasadniczym powodem stwierdzenia braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej skóry u W. K. była łuszczyca, która nie jest choroba o etiologii zawodowej oraz nie figurowała i nie figuruje w wykazach chorób zawodowych. W związku z powyższymi ustaleniami Powiatowy Inspektor Sanitarny wydał w dniu [...] 2010 r. decyzję nr [...] o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej podnosząc, że u W. K. nie stwierdzono choroby zawodowej wymienionej w poz. 18 wykazu chorób zawodowych stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 30 czerwca 2009 r. W uzasadnieniu decyzji podkreślono, że niespornym jest, iż W. K. pracował w narażeniu na szereg czynników chemicznych mogących wywołać choroby skóry wymienione w wykazach. Jednakże u W. K. stwierdzono łuszczycę, która to choroba skóry nie figuruje w wykazie chorób zawodowych, gdyż jej etiologia nie jest uzależniona od warunków pracy, a zgodnie z art. 235¹ i 235² Kodeksu Pracy – ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli mogła być spowodowana warunkami pracy uznanymi za "narażenie zawodowe". Od powyższej decyzji odwołał się W. K., który uznał decyzję za krzywdzącą i podobnie jak poprzednia "nie zasługującą na jakiekolwiek komentarze". Podniósł, że nigdy i nigdzie nie uważał, "że łuszczyca to choroba skóry zawodowa", ale podkreślił, że miał "do czynienia z chemikaliami, związkami chemicznymi, azbestem, gazem, pastami polerowniczymi itd. jako brązownik – złotnik od 1967 pracując w zawodzie" i od 1993 roku z jego skórą (szczególnie na rękach) "zaczęły się dziać dziwne i różne rzeczy", co spowodowało rozpoznanie u niego ostrej pokrzywki. Odwołujący się poddał w wątpliwość stwierdzenia lekarzy orzeczników, że przebycie przez niego wówczas ostrej pokrzywki było tylko jednorazowym epizodem. Po rozpatrzeniu odwołania W. K. od powyższej decyzji Wojewódzki Inspektor Sanitarny stwierdził, że nie znalazł podstaw do uwzględnienia odwołania i stwierdzenia u W. K. choroby zawodowej wymienionej w poz. 18 wykazu chorób zawodowych, a tym samym do zmiany decyzji organu l instancji i wydał w tym zakresie decyzję z dnia 8 grudnia 2010 r. nr [...] utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję. Organ ten podzielił ustalenia i stanowisko organu I instancji i podkreślił, że co prawda pierwsze zmiany skórne pojawiły się u odwołującego się już w 1993 roku w trakcie pracy, nie mniej po leczeniu zmiany ustąpiły i w ciągu miesiąca nastąpił nawrót zmian, które pojawiły się w różnych miejscach, a następnie w 1994 roku rozpoznano łuszczycę i W. K. od tej pory był wielokrotnie hospitalizowany w związku z zaostrzaniem się choroby łuszczycy. Zaznaczono, że choroba skóry łuszczyca jest rozpoznawana u W. K. od wielu lat i brak jest podstaw do stwierdzania innej choroby skóry u odwołującego się. Z uwagi na to, że łuszczyca nie jest choroba pochodzenia zawodowego nie znajduje się w wykazach chorób zawodowych ani w poprzednio obowiązującym ani aktualnym. Z tego względu brak jest podstaw do uznania jej u W. K. za chorobę zawodową. W uzasadnieniu podkreślono, że jednorazowo rozpoznana w 1993 r. ostra pokrzywka nie ma wpływu na diagnozę lekarską tym bardziej, że nie miała nawrotów i nie miała cech pokrzywki kontaktowej. Zdaniem organu II instancji, od 1994 r., kiedy zdiagnozowano u odwołującego się łuszczycę brak jest jakichkolwiek dowodów na to, aby W. K. cierpiał na inną chorobę skóry niż łuszczyca. Jednocześnie organ podniósł, iż nie kwestionuje faktu, że W. K. pracował przez wiele lat w narażeniu na czynniki chemiczne mogące wywołać choroby skóry, jednak wobec nie rozpoznania choroby skóry, która mogłaby powstać w wyniku warunków pracy - okoliczność ta nie ma znaczenia w niniejszej sprawie. Na powyższą decyzję wniósł skargę W. K. ponawiając swoje wątpliwości ujawnione w odwołaniu i zaznaczając, że - jego zdaniem - "jest coś nie tak z tymi orzeczeniami". Skarżący sugeruje w skardze przeprowadzenie badań przez autorytety lekarskie, które miałyby "ostatecznie wypowiedzieć się" w jego sprawie. W odpowiedzi na skargę Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podkreślając, że obie jednostki orzecznicze wydały jednoznaczne orzeczenia o rozpoznaniu u skarżącego choroby skóry – łuszczycy, która nie jest chorobą o etiologii zawodowej, nie figuruje w aktualnym wykazie chorób zawodowych i nie figurowała w poprzednio obowiązującym, a zatem brak podstaw do kwestionowania ustaleń lekarskich. Zaznaczono, że wykazie chorób zawodowych wymieniona jest pokrzywka kontaktowa, której u skarżącego nie stwierdzono nawet w 1993 roku, kiedy rozpoznano ostrą pokrzywkę bez cech pokrzywki kontaktowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. (Dz. U. Nr 153, poz.1270 z późn. zm.) – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną. W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 7 i art. 77 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2000 r., Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.) – Kodeks postępowania administracyjnego (kpa) organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, skarga W. K. jest nieuzasadniona. Mają rację organy administracyjne obu instancji wskazując, że do uznania stwierdzonego uszczerbku na zdrowiu jako choroby zawodowej nie jest wystarczającym stwierdzenie wykonywania pracy w warunkach szkodliwych, które mogłyby spowodować uszczerbek na zdrowiu. Do uznania stwierdzonego uszczerbku na zdrowiu za chorobę zawodową konieczne jest po pierwsze: stwierdzenie istnienia takiej choroby, która jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych, a po drugie stwierdzenie: że choroba ta została spowodowana działaniem warunków szkodliwych, w jakich wykonywana była praca. Zasady ustalania chorób zawodowych na dzień wydania zaskarżonej decyzji zostały uregulowane przez ustawę z dnia 14 marca 1985 roku - o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2006 r., Nr 122, poz. 851 z późn. zm.) oraz przez ustawę z dnia 26 czerwca 1974 r. (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz. 94 z późn. zm.) – Kodeks pracy (Kp), a także – przez wydane na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 Kp - Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych wraz z załącznikiem stanowiącym wykaz chorób zawodowych (Dz. U. Nr 105, poz. 869). W szczególności, zgodnie z art. 2351 Kp: "Art. 2351. Za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym"." W niniejszej sprawie bezspornym jest, że skarżący wykonywał pracę przez wiele lat w warunkach narażenia na działanie różnych czynników chemicznych, a więc w warunkach działania czynników szkodliwych dla zdrowia, o których mowa w wyżej przytoczonym przepisie, jednakże stwierdzona u skarżącego choroba (uszczerbek na zdrowiu) nie może zostać uznana za chorobę zawodową, albowiem nie została wymieniony w wykazie chorób zawodowych, o którym mowa w tym przepisie. Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z obowiązującym wykazem chorób zawodowych zawartym w załączniku do Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.: pod pozycją 18 "Choroby skóry" wymieniono: |Choroby zawodowe | Okres, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów | | |chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo| | |wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym | |1 | 2 | |18. | Choroby skóry: | | |1) | alergiczne kontaktowe zapalenie skóry | 2 lata | |2) | kontaktowe zapalenie skóry z podrażnienia | 1 miesiąc | |3) | trądzik olejowy, smarowy lub chlorowy o rozległym charakterze | 1 miesiąc | |4) | drożdżakowe zapalenie skóry rąk u osób pracujących w warunkach | 1 miesiąc | | |sprzyjających rozwojowi drożdżaków chorobotwórczych | | |5) | grzybice skóry u osób stykających się z materiałem biologicznym | 1 miesiąc | | |pochodzącym od zwierząt | | |6) | pokrzywka kontaktowa | 2 miesiące | |7) | fotodermatozy zawodowe | 2 lata | Z powyższego wynika, że według poz. 18 wykazu stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. rozpoznana u skarżącego choroba skóry łuszczyca nie figuruje w wykazie. W wykazie też nie figuruje ostra pokrzywka, którą jednorazowo rozpoznano u skarżącego w 1993 r., a zatem brak jest jakichkolwiek wątpliwości co do charakteru chorób skóry stwierdzonych kiedykolwiek u skarżącego. Sąd zwraca uwagę, że wymienione wyżej akty prawne i przytoczone przepisy są przepisami bezwzględnie obowiązującymi, a orzecznictwo sądownictwa administracyjnego jest w tym względzie ustalone. W szczególności Sąd orzekający podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zawarte w wyroku z dnia 16 listopada 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 1339/06 (opubl. LEX nr 306501: "Definicja prawna choroby zawodowej składa się z dwóch elementów, z których jeden jest formalnie wskazany w wykazie, a drugi dotyczy określonego związku przyczynowego objętej wykazem choroby z warunkami wykonywanej pracy (...). Tak więc, zdaniem Sądu, należy przyjąć, ze nie każda choroba skóry może być uznana za chorobę zawodową pomimo tego, że poza sporem pozostaje fakt wieloletniej pracy w warunkach narażenia zawodowego, w szczególności narażenia na szkodliwe związki chemiczne. Jednocześnie Sąd zwraca uwagę, że nie każde orzeczenie lekarskie może być respektowane przez organy administracyjne właściwe do stwierdzania choroby zawodowej, ale tylko i wyłącznie orzeczenie lekarskie wydane przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach wskazanych w § 5 ust. 2 cytowanego wyżej Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r.: "§ 5. 1. Właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy z dnia 27 czerwca 1997 r. o służbie medycyny pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 125, poz. 1317, z 2006 r. Nr 141, poz. 1011 oraz z 2008 r. Nr 220, poz. 1416 i Nr 234, poz. 1570) zatrudniony w jednej z jednostek orzeczniczych, o których mowa w ust. 2 i 3. 2. Jednostkami orzeczniczymi I stopnia są: 1) poradnie chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy; 2) kliniki i poradnie chorób zawodowych uniwersytetów medycznych (akademii medycznych); 3) poradnie chorób zakaźnych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy albo przychodnie i oddziały chorób zakaźnych poziomu wojewódzkiego - w zakresie chorób zawodowych zakaźnych i pasożytniczych; 4) jednostki organizacyjne zakładów opieki zdrowotnej, w których nastąpiła hospitalizacja - w zakresie rozpoznawania chorób zawodowych u pracowników hospitalizowanych z powodu wystąpienia ostrych objawów choroby. 3. Jednostkami orzeczniczymi II stopnia od orzeczeń wydanych przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych, o których mowa w ust. 2, są jednostki badawczo-rozwojowe w dziedzinie medycyny pracy." Sąd podkreśla, że wobec obszernych i szczegółowych uzasadnień orzeczeń lekarskich stanowiących podstawę wydanych decyzji - nie budzi żadnych wątpliwości Sądu prawidłowość ustaleń organów administracyjnych obu instancji odnośnie braku stwierdzenia u W. K. choroby zawodowej choroby skóry wymienionej w wykazie chorób zawodowych. Wbrew twierdzeniom skargi – organy obu instancji wzięły pod uwagę fakt narażenia skarżącego w środowisku pracy na działanie związków chemicznych, jednakże wobec braku stwierdzenia choroby opisanej w pozycji 18 wykazu chorób zawodowych, organy nie mogły przyjąć jako choroby zawodowej niewątpliwie występującej u skarżącego choroby skóry łuszczycy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdza, że organy administracyjne obu instancji nie naruszyły przepisów prawa i z tego względu Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł - jak w sentencji.