III SA/Kr 1194/15

Kraków, dnia 29 września 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Bociąga po rozpoznaniu w dniu 29 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A Sp. z o.o. z siedzibą w B o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w B na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 czerwca 2015 r. znak: [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 18 czerwca 2015 r. znak: [...] A Sp. z o.o. z siedzibą w B zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że kwota wymierzonej zaskarżoną decyzją kary (120.000 zł) sześciokrotnie przekracza wysokość kapitału zakładowego spółki, a więc zapłacenie takiej kary w sposób oczywisty narazi spółkę na znaczną szkodę, ponieważ spółka nie jest w stanie pozyskać środków na zapłatę tak znacznej kwoty. Ponadto strona skarżąca podniosła, że wiele sądów administracyjnych kwestionuje stanowisko zajmowane przez organy celne, a więc istnieje duże prawdopodobieństwo uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, Lex nr 799468 oraz postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04, Lex nr 1405434 i z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt FZ 267/04 – niepubl.). Pozostawienie przez ustawodawcę zasadności wstrzymania aktu uznaniu Sądu wiąże się z koniecznością szczególnie wnikliwego i przekonującego uzasadnienia wniosku w tej sprawie zwłaszcza, że na tym etapie Sąd nie bada merytorycznej zasadności skargi. W świetle powyższego skoro zaskarżoną decyzją wymierzono stronie skarżącej karę pieniężną, to z uwagi na treść art. 61 § 3 P.p.s.a. rzeczowe uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej, tak by Sąd rozpoznający wniosek doszedł do przekonania, że uiszczenie spornej kwoty przed rozpoznaniem sprawy, rodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu (zob. postanowienie NSA z dnia 22 grudnia 2004 r., sygn. akt OZ 889/04, niepubl.). Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10). W świetle powyższego należy zwrócić uwagę, że skoro zaskarżoną decyzją wymierzono stronie karę pieniężną (120.000 zł), to z uwagi na treść art. 61 § 3 P.p.s.a. uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej. Uzasadnienie wniosku powinno przekonywać, że uiszczenie przed rozpoznaniem skargi tej kwoty spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca tymczasem ograniczyła się do lakonicznego stwierdzenia, że kara określona zaskarżoną decyzją przewyższa kwotę kapitału zakładowego skarżącej spółki. Sąd nie jest w stanie w świetle przedstawienia w tak ograniczony sposób stanu majątkowego spółki podjąć pozytywnego dla niej rozstrzygnięcia, gdyż niewiadomo w istocie, czy uiszczenie przez nią żądanej przez organ kwoty kary pieniężnej zagrozi płynności spółki czy nie. Na marginesie należy również podnieść, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682). Wskazać należy, że ogólnikowe twierdzenia, pozbawione szerszego uzasadnienia i stosownych dowodów, nie mogą stanowić podstawy do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu (por. postanowienie NSA z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt II OZ 1099/14). Podkreślić trzeba także, że wysokość kapitału zakładowego spółki nie może być traktowana jako przesłanka do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, ponieważ w żaden sposób nie opisuje ona sytuacji majątkowej spółki. Oczywistym jest bowiem, że podmiot o niskim kapitale zakładowym może znajdować się w bardzo dobrej sytuacji finansowej i dysponować dużymi zasobami pieniężnymi, jak również spółka o wysokim kapitale zakładowym może popaść w trudności ekonomiczne i w danym momencie nie posiadać żadnych środków finansowych. Dlatego też sam fakt, że kwota nałożonej zaskarżoną decyzją kary znacznie przekracza wysokość kapitału zakładowego strony skarżącej, bez podania danych o aktualnej sytuacji finansowej spółki, nie daje podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W tym miejscu trzeba również wskazać autorowi rozpatrywanego wniosku, że okoliczność, iż w podobnych sprawach sądowoadministracyjnych sądy uwzględniały skargi w żadnym wypadku nie stanowi okoliczności mającej jakiekolwiek znaczenie dla zastosowania art. 61 § 3 P.p.s.a. Wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na tym etapie postępowania nie ma bowiem nic wspólnego z analizą zasadności skargi czy kontrolą legalności spornej decyzji. Sąd nie ma dowolności w udzielaniu stronom ochrony tymczasowej, gdyż działa wyłącznie w granicach przesłanek wynikających z przytoczonego wyżej przepisu ustawy procesowej. W niniejszej sprawie, jak już wyżej podano, strona skarżąca okoliczności takich nie wykazała. Mając na uwadze powyższe okoliczności, orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a.