III SA/Kr 12/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący WSA Maria Zawadzka (spr.) Sędziowie WSA Barbara Pasternak WSA Halina Jakubiec Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 września 2016 r. sprawy ze skarg "A" Sp. z o.o. w J. na decyzje Dyrektora Izby Celnej z dnia 17 stycznia 2012 r. nr [ ] z dnia 31 stycznia 2012 r. nr [ ] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry skargi oddala Dyrektor Izby Celnej decyzjami z dnia: 1) 17 stycznia 2012 r. nr [...] 2) 31 stycznia 2012 r. nr [...] - utrzymał w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Celnego: 1) z dnia [...] 2011 r. nr [...] wymierzającą A Sp. z o. o. z siedzibą w J (dalej: strona skarżąca) karę pieniężną w wysokości 12.000,00 zł z tytułu urządzania gry na jednym terminalu internetowym poza kasynem gry 2) z dnia [...] 2011 r. nr [...] wymierzającą stronie skarżącej karę pieniężną w wysokości 24.000,00 zł z tytułu urządzania gry na dwóch terminalach internetowych poza kasynem gry. Powyższe decyzje zostały wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Funkcjonariusze Urzędu Celnego, działając na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 . o Służbie Celnej (Dz. U. Nr 168, poz. 1323 ze zm.), przeprowadzili: - w dniu 24 sierpnia 2010 r. kontrolę w lokalu Bar "G", L. O., ul. C, w K, gdzie stwierdzono "terminal internetowy" bez nazwy i numerów, w chwili kontroli włączony do gry; - w dniu 9 grudnia 2010 r. – w lokalu – w Barze Piwnym "Z" przy ul. M w G, prowadzonym przez S. S., gdzie stwierdzono dwa włączone do gry "terminale internetowe". Przedmiotem kontroli było przestrzeganie przepisów ustawy o grach hazardowych. Wyniki kontroli tych zostały opisane w Protokole kontroli, odpowiednio z dnia 24 sierpnia 2010 r. oraz z dnia 09 grudnia 2010 r. Z ustaleń funkcjonariuszy celnych wynikało, że w kontrolowanych lokalach stwierdzono włączone urządzenia "terminale internetowe", bez oznaczeń fabrycznych i bez numeru. W ocenie kontrolujących przedmiotowe urządzenia spełniały warunki definicji automatów do gier, określone w ww. ustawie o grach hazardowych . Właścicielami przedmiotowych urządzeń była firma A Sp. z o. o. z siedzibą w J. Mając na uwadze powyższe okoliczności, Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowania w sprawach dotyczących obydwu kontrolowanych przypadków, w celu wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gry na automacie poza kasynem gry. Do akt została dołączona opinia biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji Sądu Okręgowego – R. R., dotyczące urządzeń zabezpieczonych w trakcie obydwu kontroli. Biegły w tych opiniach stwierdził, że 1) w odniesieniu do urządzenia zabezpieczonego w dniu 24 sierpnia 2010 r.: "badane urządzenie elektroniczne – terminal internetowy spełnia kryteria automatu hazardowego opisanego w ustawie o grach hazardowych; 2) w odniesieniu do urządzeń zabezpieczonych w dniu 9 grudnia 2010 r.: "na badanych urządzeniach (terminalach internetowych) można prowadzić gry , które w rozumieniu przepisów ustawy o grach hazardowych są grami na urządzeniu elektromechanicznym lub elektronicznym, w tym komputerowym, organizowanymi w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy – art. 2 ust. 5 ustawy o grach hazardowych. Ponadto organ celny ustalił, że skarżąca nie posiadała w kontrolowanych lokalach koncesji na prowadzenie kasyna gry. W wyniku powyższych ustaleń Naczelnik Urzędu Celnego nałożył na skarżąca spółkę karę pieniężną odpowiednio w wysokości: 12.000 zł i 24.000 zł, za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Decyzjami z dnia 17 oraz 31 stycznia 2012 r. Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy zaskarżone decyzje organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy stwierdził, że skarżąca spółka w odwołaniu nie kwestionowała ani faktu urządzania gier w kontrolowanych miejscach, ani charakteru tych gier, jak również nie kwestionowała, kto jest urządzającym grę. Skarżąca przyznała również, że nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna. Natomiast argumentacja odwołania odnosiła się głównie do braku notyfikacji Komisji Europejskiej przepisów ustawy o grach hazardowych, a w konsekwencji niedopuszczalności stosowania tych przepisów wobec skarżącej. Ponadto, w ocenie skarżącej, jej działalność należało kwalifikować jako "usługę" w rozumieniu Dyrektywy nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.). W odpowiedzi na powyższe zarzuty, Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że obowiązkiem organów celnych jest stosowanie prawa powszechnie obowiązującego tak długo, dopóki prawo to nie zostanie uchylone bądź zmienione. Organy celne nie są organami uprawnionymi do kwestionowania zgodności tych przepisów z prawem Unii Europejskiej oraz z Konstytucja RP. Wskazując na powyższe okoliczności organ odwoławczy stwierdził, że nie ma podstaw do uchylenia zaskarżonych rozstrzygnięć Naczelnika Urzędu Celnego. W skargach do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżąca spółka domagała się uchylenie w całości zaskarżonych decyzji oraz poprzedzających je orzeczeń organu pierwszej instancji, zarzucając im: 1. rażące naruszenie prawa Unii Europejskiej, tj. art. 8 w zw. z art. 1 pkt 11, w zw. z art. 1 pkt 5, w zw. z art. 1 pkt 2 ww. dyrektywy nr 98/34/WE w dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego, mające postać wydania sprzecznego z prawem Unii Europejskiej orzeczenia w oparciu o przepisy art. 1, art. 2 ust. 3-6, art. 6 ust. 1, art. 14 ust. 1, art. 32 ust. 1, art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 i art. 91 ustawy o grach hazardowych. Mając na uwadze powołaną wyżej dyrektywę nr 98/34 oraz uwzględniając jednolite orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: ETS), organ miał obowiązek odmówić zastosowania tych przepisów, gdyż skoro organ odnosi je do " usługi" w rozumieniu ww. dyrektywy nr 98/34, to tym samym wskazuje na obligatoryjną dla tych przepisów procedurę notyfikacyjną, której wobec ww. ustawy o grach hazardowych nie zastosowano; 2. naruszenie art. 180 §1 i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez całkowicie dowolne uznanie terminala internetowego za automat do gier, mimo iż cechy funkcjonalne tego urządzenia, w tym jego nieograniczona wszechstronność, wykluczają taką jego kwalifikację, szczególnie w świetle treści art. 2 ust. 5 ww. ustawy o grach hazardowych, który to przepis eksponuje element komercyjny (tj. organizowanie gier w celach komercyjnych), jako warunek niezbędny do zakwalifikowania urządzenia jako automatu do gier, podczas gdy przedmiotowe urządzenie pobiera stałą cenę za usługę dostępu do sieci Internet, bez względu na sposób wykorzystania wykupionego czasu przez klienta. Wyrokiem z dnia 25 października 2012 r., sygn. akt III SA/Kr 326/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uchylił zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji, orzekł, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane, a także zasądził od Dyrektora Izby Celnej na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że istota sporu w sprawie sprowadza się do oceny, czy skarżąca spółka w dniu kontroli prowadziła działalność polegającą na urządzaniu gry na automatach poza kasynem gry, a w szczególności, czy zakwestionowane przez organ celny kioski internetowe stanowiły urządzenia, na których organizowane były gry na automacie w rozumieniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 ustawy o grach hazardowych. Zdaniem Sądu, w art. 2 ust. 7 ustawy o grach hazardowych, ustawodawca przewidział szczególną procedurę w zakresie rozstrzygania, czy gry lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1 - 5 art. 2 ww. ustawy są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie w rozumieniu ustawy. Przeprowadzenie zatem dowodu i rozstrzygnięcie, czy gra na automatach, w tym na kioskach internetowych, jest grą na automacie w rozumieniu ustawy o grach hazardowych może być stwierdzone wyłącznie w trybie wyżej przytoczonych przepisów, które mają charakter przepisów szczególnych, wyłączających przepisy ogólne zawarte w Ordynacji podatkowej, które co do zasady stosuje się w sprawach z ustawy o grach hazardowych. Skoro w art. 2 ust. 6 i ust. 7 u.g.h. kompetencja do rozstrzygania, czy określony automat do gry jest automatem w rozumieniu tej ustawy, została przekazana do właściwości ministra właściwego do spraw finansów publicznych, to niedopuszczalne i dowolne zdaniem WSA było stwierdzenie tej okoliczności przez inne podmioty, w innej procedurze, w tym przez biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji, jak to miało miejsce w sprawie. Ponadto Sąd zwrócił uwagę, że wskazane opinie nie odnosiły się do kontrolowanych i zdeponowanych w magazynie urzędu celnego urządzeń, ale ogólnie do kiosków internetowych i choćby z tego względu dowody takie nie mogły być przydatne dla postępowania. Niezależnie od powyższego WSA zauważył, że ekspertyza biegłego sądowego zawierała adnotację, że jest to opinia prywatna i użycie jej w postępowaniu sądowym wymagało pisemnej zgody autora, a zgoda taka nie została przedstawiona. Na tym etapie postępowania Sąd za przedwczesne uznał wypowiadanie się w sprawie zarzutów dotyczących zastosowania art. 89 ust. 1 i ust. 2 ustawy o grach hazardowych. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 1 października 2015 r., sygn. akt II GSK 1688/15, po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę do ponownego poznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W uzasadnieniu wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że WSA w Krakowie naruszył art. 89 w zw. z art. 2 ust. 6 i 7 ustawy o grach hazardowych, bezpodstawnie uznając, że do ustalenia czy doszło do naruszenia art. 89 w zw. z art. 2 ust. 6 uprawniony jest jedynie minister właściwy do spraw finansów publicznych - w drodze decyzji wydawanej na podstawie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych. Nadto Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że jego zdaniem art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, jak i związany z nim ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie jest "techniczny" w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. i sam w sobie nie kwalifikuje się do żadnej z grup przepisów technicznych w rozumieniu wskazanej dyrektywy, obszernie uzasadniając swoje stanowisko. Naczelny Sąd Administracyjny przekazując sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu do ponownego rozpoznania wskazał, że wobec zasady dwuinstancyjnego postępowania sądowego, do Sądu pierwszej instancji należy ocena, czy w sprawie prawidłowo ustalono stan faktyczny co do charakteru urządzanej gry, ale także na jakich właściwie przepisach zbudowana jest norma zakazu, której naruszenie skutkowało nałożeniem kary pieniężnej, czy są wśród nich nienotyfikowane przepisy techniczne, a jeśli tak, jakie są tego konsekwencje w sferze stosowania prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Podstawowa zasada polskiego sądownictwa administracyjnego została określona w art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2014.1647), zgodnie z którym sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę legalności działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Zasada, zgodnie z którą sądy administracyjne dokonują kontroli działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, została również wyartykułowana w art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2016.718). Z istoty kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego aktu podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie podejmowania tego rozstrzygnięcia. Sąd zgodnie z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy tym, jak stanowi art. 190 powołanej ustawy Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Zgodnie z ugruntowanym poglądem doktryny, związanie to nie obejmuje natomiast ocen dotyczących stanu faktycznego (por. Komentarz do art. 190 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006, wyd. II. wraz z cytowaną tam literaturą). W orzecznictwie podkreśla się z kolei, że "pojęcie "wykładni prawa" użyte w art. 190 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi należy rozumieć wąsko jako ustalenie znaczenia przepisów prawa. Związanie sądu pierwszej instancji wykładnią dokonaną przez NSA nie obejmuje zatem kwestii będących jej przedmiotem, lecz wykraczających poza przesłanki pozytywnego lub negatywnego ustosunkowania się do podstaw kasacyjnych, poglądów prawnych wypowiedzianych na marginesie orzeczenia, a także ocen dotyczących stanu faktycznego sprawy. Sąd pierwszej instancji jest związany dokonaną przez NSA wykładnią prawa odnośnie takiego, a nie innego rozumienia określonych przepisów prawa w zakresie sformułowanych w skardze kasacyjnej jej podstaw, co nie odnosi się jednak do oceny prawidłowości ustaleń stanu faktycznego" (wyrok NSA z dnia 4 września 2004 r., I FSK 1130/06, LEX nr 384165). Na gruncie przedmiotowej sprawy należy zatem stwierdzić, że wiążąca jest dokonana przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 1 października 2015 r., sygn. akt: II GSK 1688/15. W przedmiotowej sprawie NSA wskazał, że sąd pierwszej instancji bezpodstawne uznał, że do ustalenia czy doszło do naruszenia art. 89 w zw. z art. 2 ust. 6 uprawniony jest jedynie minister właściwy do spraw finansów publicznych - w drodze decyzji wydawanej na podstawie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych. Art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych stanowi wprawdzie, że to minister właściwy do spraw finansów publicznych rozstrzyga, w drodze decyzji, czy gra lub zakład posiadające cechy wymienione w ust. 1-5 są grą losową, zakładem wzajemnym albo grą na automacie - w rozumieniu ustawy. Z treści art. 2 ust. 7 wynika przy tym, że postępowanie w tym przedmiocie może toczyć się na wniosek podmiotu planującego lub realizującego już przedsięwzięcie jak i z urzędu. Należy jednak mieć na względzie, że stosownie do art. 90 ustawy, kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa. Z treści tego przepisów przepisu nie wynika więc, aby wydawana na jego podstawie decyzja musiała być poprzedzona rozstrzygnięciem, o którym mowa w art. 2 ust. 6 ustawy. Wobec treści powołanego wyżej art. 2 ust. 7 ustawy o grach hazardowych stwierdzić należy natomiast, że ustawodawca nie przewidział możliwości wszczynania postępowania - mającego na celu rozstrzyganie przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych m.in. czy gra jest grą na automacie w rozumieniu ustawy - przez organ właściwy do wymierzania kar pieniężnych. Brak też podstaw prawnych by uznać, że minister właściwy do spraw finansów publicznych zobligowany jest do wszczęcia tego postępowania z urzędu - w razie zgłoszenia wniosku przez właściwego miejscowo naczelnika urzędu celnego. Tak więc nie tylko żaden przepis nie nakłada na organ, o którym mowa w art. 90 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, obowiązku wystąpienia do ministra właściwego do spraw finansów publicznych o rozstrzygnięcie przewidzianego art. 2 ust. 6 ale i brak jest regulacji obligujących ministra do wszczęcia z urzędu postępowania na wniosek innego organu, w tym właściwego organu celnego. W ocenie składu orzekającego Naczelnego Sądu Administracyjnego, racjonalny ustawodawca, gdyby jego wolą było, aby wydanie decyzji w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry wymagało uprzedniego rozstrzygnięcia przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych - na podstawie art. 2 ust. 6 ustawy o grach hazardowych - wyraźnie wskazałby na taki wymóg w treści art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy. Takiego ustawowego zastrzeżenia jednak brak. Nadto Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazał, że art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, jak i związany z nim ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych nie jest "techniczny" w rozumieniu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 98/34/WE z dnia 22 czerwca 1998 r. i sam w sobie nie kwalifikuje się on do żadnej z grup przepisów technicznych w rozumieniu wskazanej dyrektywy, obszernie uzasadniając swoje stanowisko. Jednak ostateczne stanowisko odnośnie tej kwestii polecił zająć sądowi pierwszej instancji, przy ponownym rozpoznaniu sprawy. Odnosząc się do zarzutu skutków braku notyfikacji przepisów ustawy o grach hazardowych, należy wskazać, że w dniu 16 maja 2016 r., Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę sygn. akt II GPS 1/16, zgodnie z którą: " 1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612, ze zm.)". Powyższa uchwała jest na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. pośrednio wiążąca dla każdego składu orzekającego sądu administracyjnego, który może od niej odstąpić jedynie pod warunkiem przedstawienia składowi siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego zagadnienia prawnego wynikającego z jej treści do ponownego rozważenia oraz pod warunkiem podjęcia przez powyższy skład nowej uchwały zawierającej odmienne stanowisko prawne. Ponieważ Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w sentencji powyższej uchwały, jak również w pełni akceptuje argumentację podniesioną w jej uzasadnieniu, dlatego wszelkie argumenty podważające prawidłowość poglądu wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny w powołanej uchwale siedmiu sędziów z dnia 16 maja 2016 r. podjętej w sprawie o sygn. II GPS 1/16, Sąd uznał za pozbawione podstaw. Odnosząc treść uchwały do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że przesądza ona co do zasady sporną kwestią, a mianowicie, nietechniczny charakter art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, który może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, bez względu na brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Reasumując dotychczasowe rozważania należy stwierdzić, że organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy. Przeprowadzona przez te organy wykładnia mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego zasadnie doprowadziła do wniosku, że skarżąca spółka urządzała gry na kontrolowanych automatach spełniających przesłanki określone w art. 2 ust. 3 i 5 ustawy o grach hazardowych, co potwierdzają ustalenia zawarte m.in. w protokołach kontroli. Bezsporną okolicznością jest, że skarżąca spółka w dniach kontroli urządzała gry na automatach tj. na terminalach internetowych w rozumieniu ww. ustawy. Organy oparły swoje stanowisko w tym zakresie na opiniach biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji Sądu Okręgowego mgr inż. R. R. Zgodnie z art. 3 ww. ustawy o grach hazardowych, urządzanie gier i prowadzenie działalności w zakresie gier losowych, zakładów, zakładów wzajemnych i gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Z kolei, stosownie do art. 2 ust. 3 ww. ustawy , grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Wygraną rzeczową w grach na automatach, zgodnie z art. 2 ust. 4 tej ustawy, jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużania gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Grami na automatach, stosownie do art. 2 ust. 5 ustawy, są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Stan faktyczny spraw prawidłowo ustalony przez organy, podlega subsumcji pod normę prawną zawartą w art. 89 ust. 1 pkt. 2 i ust. 2 pkt. 2 ustawy o grach hazardowych. Nie znajdując podstaw do uznania, że zaskarżone decyzje naruszają przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania administracyjnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, Sąd skargi oddalił działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym.