III SA/Kr 1203/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Dąbek (spr.) Sędziowie WSA Maria Zawadzka WSA Barbara Pasternak Protokolant Ewelina Kalita po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 lipca 2014 r. sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na § 1 pkt 1 in fine w zakresie słów " a dla mieszkańców zameldowanych na pobyt stały w mieście Limanowa 200,00 zł." uchwały Rady Miasta Limanowa z dnia 25 czerwca 2013 r. nr XLVIII/318/2013 w przedmiocie zmiany uchwały nr XXVI/157/2012 Rady Miasta Limanowa z dnia 2 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłat za parkowanie i sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w tej strefie oraz "Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania" stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 1 pkt 1 in fine w zakresie słów " a dla mieszkańców zameldowanych na pobyt stały w mieście Limanowa 200,00 zł." wyroku WSA w Krakowie z dnia 3 lipca 2014 r. W dniu 2 kwietnia 2012 r. Rada Miasta Limanowa podjęła uchwałę Nr XXVI/157/2012 w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłat za parkowanie i sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w tej strefie oraz "Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania". Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b i art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 z późn. zm.) oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych (Dz. U. nr 68, poz. 449 z późn. zm.). Następnie w dniu 25 czerwca 2013 r. Rada Miasta Limanowa podjęła uchwałę Nr XLVIII/318/2013 w sprawie zmiany uchwały nr XXVI/157/2012 Rady Miasta Limanowa z dnia 2 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłat za parkowanie i sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w tej strefie oraz "Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania". Uchwała została podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. nr 142, poz. 1591 z późn. zm.), art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b i art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. nr 19, poz. 115 z późn. zm.) oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 197, poz. 1172 z późn. zm.). Przedmiotową uchwałą wprowadzono zmianę m.in. w załączniku nr 2 do uchwały nr XXVI/157/2012 określającym Stawki opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Limanowa w Strefie Płatnego Parkowania oraz wysokości opłaty dodatkowej, dodając po słowach "Strefa A" wiersz 1 o treści: "za pierwsze piętnaście minut parkowania – 0,50 zł"; po słowach "Strefa B" wiersz 1 o treści: "za pierwsze 0,5 godziny parkowania – 0,50 zł", a w wierszu o treści: "abonament roczny na miejscu ogólnodostępnym – 300,00 zł" dodano słowa: "a dla mieszkańców zameldowanych na pobyt stały w mieście Limanowa 200,00 zł." Pismem z dnia 6 września 2013 r. Wojewoda Małopolski wniósł skargę na część uchwały Rady Miasta Limanowa z dnia 25 czerwca 2013 r. Nr XLVIII/318/2013, domagając się stwierdzenia nieważności w zaskarżonej części tj. § 1 pkt 1 in fine w zakresie słów: "a dla mieszkańców zameldowanych na pobyt stały w mieście Limanowa 200,00 zł". W ocenie organu nadzoru, przepis ten został uchwalony z przekroczeniem zakresu upoważnienia ustawowego określonego w art. 13b ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 260). Z kolei sama uchwała narusza art. 7 i art. 32 Konstytucji RP. Zdaniem Wojewody Małopolskiego, powyższy przepis zaskarżonej uchwały jest niezgodny z obowiązującym prawem w zakresie w jakim różnicuje wysokość abonamentu rocznego na miejscu ogólnodostępnym w strefie płatnego parkowania, ze względu na fakt zameldowania mieszkańca na pobyt stały w mieście Limanowa. Organ nadzoru wskazał, iż zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym członkami wspólnoty samorządowej są z mocy prawa mieszkańcy gminy. Natomiast Rada Miasta Limanowa w § 1 pkt 1 in fine zastosowała pojęcie mieszkańców zameldowanych na pobyt stały, tym samym różnicując ich pozycję względem pozostałych członków wspólnoty samorządowej. Zdaniem skarżącego, gmina nie może dyskryminować swych mieszkańców ze względu na kwestię posiadania stałego zameldowania na jej terenie. Ustawa o samorządzie gminnym stanowi bowiem jednoznacznie, iż członkami wspólnoty samorządowej są osoby ją zamieszkujące, a nie na jej terenie zameldowane. Organ nadzoru wskazał, iż zgodnie z art. 25 Kodeksu cywilnego miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której ta osoba przebywa z zamiarem stałego pobytu. Z unormowania tego wynika, że do przyjęcia zamieszkiwania danej osoby w określonej miejscowości konieczne jest ustalenie występowania dwóch przesłanek, a mianowicie przebywania i zamiaru stałego pobytu w określonej miejscowości, przy czym przesłanki te muszą wystąpić kumulatywnie. Zdaniem skarżącego, Rada Miasta Limanowa nie może różnicować wysokości opłaty abonamentu za parkowanie jedynie w oparciu o kryterium zameldowania, które jest czynnością materialnoprawną, mającą na celu dopełnienie obowiązków związanych z ewidencją ludności, potwierdzającą fakt zamieszkiwania pod danym adresem. Wojewoda Małopolski zwrócił uwagę, iż z przepisów ustawy o drogach publicznych wynika generalna zasada odpłatności za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania zgodnie z art. 13 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 13b ust. 1 w/w ustawy, od której to zasady, jedynie w drodze wyjątku, właściwy organ gminy (miasta) może wprowadzać odstępstwa i pewnego rodzaju przywileje (może np. ustalić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane, czy też stawkę zerową) w stosunku tylko do niektórych użytkowników dróg publicznych. Z ustawy o drogach publicznych jasno wynika, że uprawnione do tego organy samorządu terytorialnego mogą, a nie muszą wprowadzać wspomnianych wyżej opłat szczególnych lub specjalnej stawki. Ustawodawca nie wprowadził natomiast w ustawie o drogach publicznych kryteriów, jakimi obowiązana jest kierować się rada gminy przy doborze użytkowników drogi uprawnionych do korzystania z preferencyjnych zasad ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, pozostawiając w tym zakresie swobodę radzie gminy. Jednak zdaniem skarżącego, nie oznacza to, że swoboda ta jest nieograniczona. Ograniczenie swobody działania w tym zakresie przez radę gminy zakreślone bowiem zostało poprzez jednoznacznie wskazany przez ustawodawcę cel, jakiemu generalnie służy wprowadzenie opłat za parkowanie. Zgodnie z art. 13b ust. 2 celem tym jest zwiększenie rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. W ocenie skarżącego, Rada Miasta Limanowa różnicując w zaskarżonej uchwale wysokość opłaty abonamentu za parkowanie jedynie w oparciu o kryterium zameldowania, nie zrealizowała powyższego celu, za to przekroczyła upoważnienie ustawowe, naruszając konstytucyjną zasadę równości wobec prawa. Skarżący podkreślił, iż zarówno mieszkańcy zameldowani na pobyt stały, jak i pozostali mieszkańcy, są w tej samej sytuacji faktycznej – zostali w miejscu swojego zamieszkania objęci strefą płatnego parkowania i koniecznością uiszczania stosownych opłat, jednak tylko wobec mieszkańców zameldowanych na pobyt stały Rada Miasta Limanowa uchwaliła niższą wysokość opłaty abonamentu rocznego za parkowanie. Skarżący podkreślił, że instytucja zameldowania na pobyt stały nie powinna pełnić funkcji prowadzącej do różnicowania praw podmiotowych. Podsumowując organ nadzoru stwierdził, iż w świetle powyższych wywodów przepis § 1 pkt 1 in fine zaskarżonej uchwały Nr XLVIII/318/2013 w sposób istotny narusza przywołane powyżej przepisy obowiązującego porządku prawnego, w tym także przepis art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym organy administracji publicznej zobowiązane są do działania na podstawie i w granicach prawa. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Limanowa wniósł o oddalenie skargi. Burmistrz Miasta Limanowa podniósł, iż przepisy ustawy o drogach publicznych nie wprowadzają kryteriów, jakimi kierować powinna się Rada przy doborze użytkowników dróg uprawnionych do korzystania z preferencyjnych zasad ponoszenia opłat za parkowanie samochodów w strefie płatnego parkowania. Swoboda działania organu w zakresie wskazania uprawnionych użytkowników dróg ograniczona jest jedynie przez przepisy Konstytucji oraz cel określony w art. 13b ust. 2 w/w ustawy, jakiemu służy wprowadzenie opłat za parkowanie, czyli potrzeby organizacji ruchu, zwiększenie rotacji parkujących pojazdów, realizacja lokalnej polityki transportowej, ograniczenie dostępności obszaru strefy dla pojazdów samochodowych lub preferencja dla komunikacji zbiorowej. Zdaniem Burmistrza, wprowadzenie obniżonej opłaty abonamentowej jedynie dla mieszkańców zameldowanych na pobyt stały jest zgodne zarówno z ustawą zasadniczą, jak i celem ustanawiania stref płatnego parkowania. Burmistrz stwierdził, iż Rada posłużyła się kryterium o charakterze obiektywnym, bezpośrednio związanym z zamieszkaniem na danym terytorium. Burmistrz Miasta Limanowa zgodził się z Wojewodą Małopolskim, że ustawa o samorządzie gminnym określa gminę jako wspólnotę mieszkańców zamieszkujących na określonym obszarze, jednak jego zdaniem kryterium zamieszkania jest nieweryfikowalne w praktyce i określenie w uchwale, iż prawo do ulgi tego rodzaju przysługuje w zależności od kryterium zamieszkania byłoby wprowadzeniem kryterium ocennego, nieweryfikowalnego, a zatem stałoby w sprzeczności z nakazem tworzenia jasnego, prawa zrozumiałego dla ogółu obywateli. Burmistrz Miasta stwierdził, że z wyrażonej w art. 32 Konstytucji zasady równości wobec prawa wynika nakaz jednakowego traktowania wszystkich obywateli w obrębie określonej kategorii. Wszystkie podmioty charakteryzujące się w równym stopniu daną cechą istotną powinny być traktowane równo, bez zróżnicowań dyskryminujących, jak i faworyzujących. W przedmiotowej sprawie przyjętą kategorią jest bycie mieszkańcem, a ponieważ przepisy prawa nakazują mieszkańcom rejestrację (zameldowanie), to mieszkańcy są traktowani według jednakowej miary. W ocenie Burmistrza Miasta Limanowa, nie można w sposób skuteczny posługiwać się argumentem, że istnieje grupa obywateli nie przestrzegających prawa w zakresie zameldowania, a zatem uchwała narusza ich prawne interesy. Trudno uznawać za zgodne z konstytucyjnymi zasadami równości porównywanie sytuacji obywateli, którzy prawa przestrzegają z tymi, którzy je łamią. Zdaniem Burmistrza, nieznajomość prawa, a tym bardziej jego świadome nieprzestrzeganie, nie może wiązać się ze zrównaniem z sytuacją prawną osób prawo przestrzegających. Poza tym nie ma innego sposobu przyznania ulgi, posłużenie się niejasnym kryterium zamieszkania łamałoby bowiem ustawową zasadę czytelności i zrozumiałości norm prawnych. Ponadto przyjęcie innego kryterium nie pozwoliłoby na osiągnięcie celu, jakiemu służy strefa płatnego parkowania, tj. zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych. Nie służyłoby to również realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w zakresie ograniczenia dostępności strefy dla pojazdów samochodowych oraz wprowadzania preferencji dla komunikacji zbiorowej. Na rozprawie w dniu 3 lipca 2014r. pełnomocnik Wojewody Małopolskiego sprecyzował, że przedmiotem skargi jest część uchwały Rady Miasta Limanowa, tj. § 1 pkt 1 in fine w zakresie słów "a dla mieszkańców zameldowanych na pobyt stały w mieście Limanowa 200,00 zł". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Na podstawie art. 1 §1 i §2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie zaś z treścią art. 3 §1 i 2 pkt 5 i 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270, zwana dalej: p.p.s.a.), sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i stosuje środki przewidziane w ustawie, przy czym kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego oraz inne akty tych organów lub ich związków podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej. Rolą sądu administracyjnego w niniejszej sprawie jest zatem ocena zaskarżonej części uchwały z punktu widzenia jej zgodności z prawem. Zgodnie z treścią art. 134 §1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, wyznaczonych przede wszystkim określonym w skardze przedmiotem zaskarżenia, który może obejmować całość albo tylko część danego aktu lub czynności (zob.: J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 312), nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Kontrolę Sądu w niniejszej sprawie zainicjowała skarga Wojewody Małopolskiego, wniesiona na podstawie art. 93 ust. 1 i 94 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2013, poz. 594 ze zm.; zwana dalej: u.s.g.). Skarga Wojewody Małopolskiego została przez Sąd uznana za dopuszczalną, albowiem zaskarżona uchwała Rady mieści się w zakresie kognicji organu nadzoru oraz upłynął termin 30 dni, o którym mowa w art. 91 ust. 1 w związku z art. 93 ust. 1 u.s.g. Przedmiotem zaskarżenia jest część uchwały Rada Miasta Limanowa Nr XLVIII/318/2013 w sprawie zmiany uchwały nr XXVI/157/2012 Rady Miasta Limanowa z dnia 2 kwietnia 2012 r. w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania, wysokości stawek opłat za parkowanie i sposobu pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych w tej strefie oraz "Regulaminu Strefy Płatnego Parkowania". Zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego i została wydana na podstawie art. 18 ust 2 pkt 8 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm., zwanej dalej u.s.g.), art. 13 ust. 1 pkt 1, art. 13b i art. 13f ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19 poz. 115 ze zm.) oraz art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych aktów prawnych (Dz. U. z 2011 r. nr 197, poz. 1172 z późn. zm.). Po przeprowadzonej kontroli legalności zaskarżonej części uchwały, Sąd doszedł do przekonania, że wydana ona z istotnym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 91 ust. 1 w związku z ust. 4 u.s.g. Podstawę prawną zaskarżonej uchwały stanowił art. 13b ust. 2-5 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. W upoważnieniu tym ustawodawca przyznał radzie gminy kompetencje do ustalenia strefy płatnego parkowania "na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej" (art. 13 b ust. 2). Ustalając strefę płatnego parkowania, rada gminy: "1) ustala wysokość stawek opłaty (...), 2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi; 3) określa sposób pobierania opłaty (...)" (art. 13b ust. 4). Zaskarżona uchwała, będąc normatywnym aktem zewnętrznym, zawierającym normy abstrakcyjne i generalne, jest aktem prawa miejscowego. Konstytucyjna konstrukcja aktów prawa miejscowego przewiduje wymóg ich wydawania na podstawie wyraźnego upoważnienia ustawowego i w granicach tego upoważnienia (art. 94 Konstytucji). Przepisy prawa miejscowego, będąc przepisami podustawowymi, muszą być zgodne z Konstytucją i ustawami. Nie mogą one zatem naruszać ani przepisów zawartych w ustawie upoważniającej do ich wydania, ani też innych przepisów rangi ustawowej lub wyższej. Mając na uwadze przytoczone powyżej zasady oraz zakres upoważnienia ustawowego do ustalenia strefy płatnego parkowania należy ocenić, że wprowadzona zmiana do załącznika nr 2 do uchwały nr XXVI/157/2012 określającego Stawki opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych Miasta Limanowa w Strefie Płatnego Parkowania oraz wysokości opłaty dodatkowej, polegająca na dodaniu słów "a dla mieszkańców zameldowanych na pobyt stały w mieście Limanowa 200,00 zł.", wydana została niezgodnie z prawem. Stwierdzając nieważność powyższej części uchwały, Sąd podzielił argumenty skarżącego Wojewody, że stanowi on naruszenie zasady równości wobec prawa. Nietrafny jest argument organu, że w niniejszej sprawie przyjętą kategorią jest bycie mieszkańcem, a ponieważ przepisy prawa nakazują mieszkańcom rejestrację (zameldowanie), to mieszkańcy zostali w uchwale potraktowani według jednakowej miary. Zameldowanie jest materialnotechniczną czynnością, mającą na celu dopełnienie obowiązków związanych z ewidencją ludności, potwierdzającą fakt zamieszkiwania pod danym adresem. Za naruszające konstytucyjną zasadę równości wobec prawa (art. 32 Konstytucji) uznać należy wprowadzenie możliwości wykupienia abonamentu postojowego tylko dla mieszkańców zamieszkujących z zamiarem pobytu stałego, a pozbawienie takiej możliwości mieszkańców zamieszkujących na pobyt czasowy. Takie zróżnicowanie praw mieszkańców strefy płatnego parkowania uznać należy za niedopuszczalną dyskryminację tej grupy mieszkańców, których zamieszkiwanie na terenie strefy ma charakter czasowy. Zasada równości wobec prawa oznacza nakaz równego traktowania równych i podobnego traktowania podobnych oraz dopuszcza wprowadzenie zróżnicowania, ale tylko, gdy jest ono uzasadnione (por. m.in. wyrok TK z 5 listopada 1997r., TK 22/97). Wykluczenie możliwości nabycia abonamentu postojowego na preferencyjnych zasadach przez mieszkańców zamieszkujących strefę, tyle że z zamiarem pobytu czasowego, który przecież trwać może w świetle przepisów o ewidencji ludności wiele lat, należy uznać za nie znajdujące konstytucyjnego uzasadnienia. Sąd orzekający w niniejszym składzie podziela zatem pogląd wyrażony w wyroku WSA Szczecinie z dnia 13 maja 2004r., II SA/Sz 48/04, że wprowadzenie zróżnicowania uprawnień do korzystania z ulgowych opłat za parkowanie dla osób zameldowanych na pobyt stały i innych mieszkańców, a więc użytkowników pojazdów znajdujących się w takiej samej sytuacji faktycznej, jest niedopuszczalne (por. też wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 lutego 2010r., VII SA/Wa 2258/09 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 13 stycznia 2013r., III SA/Kr 1187/11). Należy zauważyć, że członkami wspólnoty gminnej są mieszkańcy zamieszkujący obszar gminy, co wynika z art. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Oznacza to, że członkami wspólnoty samorządowej gminy Limanowa są zarówno osoby przebywające na jej terenie z zamiarem pobytu stałego, jak i czasowego. Rodzaj pobytu nie powinien uzasadniać zróżnicowania sytuacji prawnej mieszkańców. Sąd nie podzielił natomiast argumentu skarżącego, że naruszające zasadę równości wobec prawa jest w ogóle uzależnienie możliwości nabycia na określonych warunkach abonamentu postojowego od przesłanki zameldowania. Zameldowanie jako czynność materialnotechniczna, mająca na celu dopełnienie obowiązków związanych z ewidencją ludności, potwierdza fakt zamieszkiwania pod danym adresem. Zastosowanie zatem tego kryterium jako uprawniającego do nabycia abonamentu postojowego za obniżoną cenę, nie różnicuje mieszkańców. Ustawa o ewidencji ludności i dowodach osobistych nakłada na każdego mieszkańca obowiązek zameldowania się na pobyt stały lub czasowy. Każdy zatem mieszkaniec gminy Limanowa, a więc każdy członek tej wspólnoty samorządowej, miałby prawo nabycia abonamentu w obniżonej cenie, takie uprawnienie obejmowałoby zatem obie grupy osób będących faktycznymi mieszkańcami strefy: mieszkańców stałych i czasowych, nie naruszając zasady równości. Biorąc pod uwagę treść upoważnienia ustawowego zawartego w art. 13b ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych do wskazania kategorii użytkowników drogi uprawnionych do uiszczania opłat abonamentowych należy zatem uznać, że mieściłoby się w tym upoważnieniu ograniczenie kategorii podmiotów uprawnionych do abonamentu postojowego do osób zameldowanych w strefie parkowania (por. m.in. wyrok WSA w Warszawie z dnia 1 kwietnia 2011r., VII SA/Wa 96/11, akceptujący uzależnienie opłaty abonamentowej od zameldowania na pobyt stały lub czasowy). Mając na uwadze powyżej wskazane argumenty Sąd stwierdził, że zaskarżony przepis został wydany z istotnym naruszeniem prawa w rozumieniu art. 91 ust.1 w związku z ust. 4 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym, co spowodowało stwierdzenie jego nieważności, na podstawie art.147 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.