III SA/Kr 1205/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Barbara Pasternak Protokolant Aleksandra Grabiec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lutego 2018 r. sprawy ze skargi J. B. na bezczynność Prezydenta Miasta N w przedmiocie niewykonania prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 88/15 I. wymierza Prezydentowi Miasta N grzywnę w wysokości 5000 (pięć tysięcy) złotych z tytułu niewykonania wyroku WSA w Krakowie z dnia 8 czerwca 2016 r. w sprawie o sygn. akt III SAB/Kr 88/15, II. stwierdza, że bezczynność Prezydenta Miasta N miała charakter rażącego naruszenia prawa, III. zasądza od Prezydenta Miasta N na rzecz skarżącej J. B. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrokiem z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt III SAB/Kr 88/15, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, po rozpoznaniu skargi J. B. na bezczynność Prezydenta Miasta N w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości, w jego pkt I zobowiązał Prezydenta Miasta N do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 7 listopada 2011 r. o rozgraniczenie nieruchomości i wydania w tej sprawie stosownego aktu w terminie sześciu tygodni od zwrotu akt, w pkt II stwierdził, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w pkt III wymierzył Prezydentowi Miasta N grzywnę w wysokości 2000 zł. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2017 r. sygn. akt I OSK 2562/16 po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Prezydenta Miasta N od tego wyroku oddalił skargę kasacyjną. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. J. B. (w dalszej części skarżąca) wniosła w dniu 7 listopada 2011 r. do Prezydenta Miasta N żądanie o dokonanie rozgraniczenia stanowiącej jej własność nieruchomości gruntowej z nieruchomością obejmującą działkę nr [...], położoną w obrębie [...], stanowiącą własność T. W. Pismem z dnia 16 listopada 2011 r., doręczonym skarżącej w dniu 24 listopada 2011 r., organ wezwał ją o uzupełnienie wniosku o rozgraniczenie poprzez dołączenie oryginałów odpisów z ksiąg wieczystych w terminie do 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Skarżąca odpowiedziała na wezwanie pismem z dnia 28 listopada 2011 r., kwestionując w nim zasadność żądania organu. Organ pismem z dnia 12 grudnia 2011 r. pozostawił wniosek skarżącej bez rozpoznania z uwagi na nieprzedstawienie przez skarżącą odpisów z ksiąg wieczystych. Skarżąca pismem złożonym w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w N w dniu 28 grudnia 2011 r. wniosła zażalenie na Prezydenta Miasta N w związku z nierozpoznaniem jej wniosku o dokonanie rozgraniczenia. W treści uzasadnienia zażalenia przedstawiła polemikę co do zasadności wezwania jej do przedstawienia odpisów z ksiąg wieczystych, a co za tym idzie, z pozostawieniem jej wniosku bez rozpatrzenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wydało w dniu 29 maja 2015 r. postanowienie nr [...] uznające zażalenie skarżącej za uzasadnione i wyznaczyło Prezydentowi Miasta N 30-dniowy termin na załatwienie sprawy w formie przewidzianej, uznając, że organ ten nie miał podstaw do pozostawienia bez rozpoznania wniosku skarżącej o rozgraniczenie z uwagi na to, iż wezwanie do usunięcia braków formalnych wniosku nie dotyczyło braków podania określonych przez przepisy prawa. Prezydent Miasta N wezwał następnie skarżącą pismem z dnia 22 czerwca 2015 r. do uzupełnienia braku formalnego wniosku o rozgraniczenie poprzez złożenie wniosku przez męża skarżącej A. B. z uwagi na to że jest on współwłaścicielem nieruchomości, która miała być rozgraniczana oraz dołączenie aktualnego oryginału odpisu z księgi wieczystej [...] obejmującego działkę o nr ewid. [...] w obrębie [...] – w terminie do 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W odpowiedzi na to wezwanie skarżąca w piśmie z dnia 4 lipca 2015 r., zakwestionowała zasadność tego wezwania, przedstawiając jednocześnie stanowisko, że złożenie wniosku o rozgraniczenie nieruchomości należy do czynności zachowawczych i podjąć ją może każdy ze współwłaścicieli. Organ zwrócił się w dalszej kolejności pismem z dnia 16 lipca 2015 r. do Starostwa Powiatowego w N z zapytaniem w kwestii dokumentów (szkiców, operatów), które mogą stanowić podstawę wznowienia znaków granicznych pomiędzy nieruchomościami wskazanymi we wniosku o rozgraniczenie. Starosta Powiatowy w N przesłał w ślad za pismem z dnia 5 sierpnia 2015 r. (data wpływu do organu w dniu 6 sierpnia 2015 r.) dokumenty związane z przedmiotowymi nieruchomościami. Prezydent Miasta N pismem z dnia 28 sierpnia 2015 r. zawiadomił strony postępowania (właścicieli działek sąsiadujących z rozgraniczanymi) o wpłynięciu wniosku o rozgraniczenie i prawie do składania w sprawie wyjaśnień. W odpowiedzi na skargę na bezczynność Prezydent Miasta N wniósł o jej oddalenie, uznając, że nie pozostawał w bezczynności, gdyż w okresie od 20 stycznia 2012 r. do dnia 3 czerwca 2015 r. akta sprawy znajdowały się w Samorządowym Kolegium Odwoławczym w związku z koniecznością rozpoznania zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie uwzględniając skargę, stwierdził stan bezczynności organu administracji publicznej występuje wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadził postępowanie, ale - mimo istnienia ustawowego obowiązku - nie zakończył go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub też innego aktu lub nie podjął stosownej czynności (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 4 marca 2003 r., IV SAB/Wa 109/07). W ocenie Sądu I instancji, skarżąca zasadnie zarzucała Prezydentowi Miasta N, że pozostaje on w stanie bezczynności, albowiem w określonym Kodeksem postępowania administracyjnego i dodatkowo w wyznaczonym terminie, nie załatwił jej wniosku o rozgraniczenie nieruchomości. Prezydent Miasta N wniósł skargę kasacyjną od powyższego wyroku, zarzucając: 1) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. w związku z art. 35 § 1 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez przyjęcie, że Prezydent Miasta N dopuścił się bezczynności postępowania z rażącym naruszeniem prawa, podczas gdy nie doszło do uchybienia przez organ terminom ustawowym załatwienia sprawy, 2) naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 149 § 1 pkt 1 i 3 p.p.s.a. w związku z art. 35 § 5 Kodeksu postępowania cywilnego poprzez przyjęcie, że Prezydent Miasta N dopuścił się bezczynności postępowania z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji gdy przekroczenie terminu załatwienia sprawy nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu, 3) art. 28 k.p.a. w związku z § 3 pkt 1 i § 4 pkt 1 Rozporządzenia ministrów spraw wewnętrznych i administracji oraz rolnictwa i gospodarki żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz. U. z 1999 r. Nr 45, poz. 453), zwanego dalej rozporządzeniem, poprzez przyjęcie, że nie było podstaw do żądania przez organ odpisów z ksiąg wieczystych w celu ustalenia czy właścicielom nieruchomości przylegających przysługiwał przymiot strony w sprawie o rozgraniczenie, podczas gdy z powołanych wyżej przepisów rozporządzenia wynika, że dokumentami, w oparciu o które stwierdza się stan prawny nieruchomości podlegających rozgraniczeniu, a więc również ustala strony postępowania, są odpisy ksiąg wieczystych, 4) art. 64 § 2 k.p.a., w związku z § 3 pkt 1 i § 4 pkt 1 rozporządzenia poprzez przyjęcie, że brak było podstawy prawnej do żądania przez organ od wnioskodawczym przedłożenia odpisów ksiąg wieczystych nieruchomości przylegających, podczas gdy przepisy w/w rozporządzenia przewidują, jako podstawę ustalania przebiegu granic m.in. odpisy z ksiąg wieczystych, 5) naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną jego wykładnię i niewłaściwe zastosowanie, tj. art. 39 ust. 1 p.g.k., poprzez przyjęcie, że w każdym przypadku złożenia wniosku o rozgraniczenie, organ ma obowiązek wydać postanowienie o wszczęciu postępowania rozgraniczeniowego i przeprowadzić postępowanie rozgraniczeniowe, podczas gdy w/w przepis dopuszcza możliwość wznowienia uprzednio ustalonych znaków granicznych bez przeprowadzania postępowania rozgraniczeniowego. W powołanym na wstępie wyroku Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Skarżący kasacyjnie organ kwestionował orzeczenie o dopuszczeniu się bezczynności postępowania z rażącym naruszeniem prawa, jak też uznanie, że przekroczenie terminu załatwienia sprawy nastąpiło z przyczyn niezależnych od niego. Na bezczynność skarżącego kasacyjnie organu o charakterze rażącego naruszenia prawa, wpłynął fakt podejmowania niezasadnych merytorycznie czynności procesowych, co przedłużało postępowanie oraz fakt podejmowania pozostałych czynności z nieuzasadnioną i znaczną zwłoką. Niezależnie od rozstrzygnięcia zagadnienia, czy istniały podstawy do żądania od wnioskodawczyni przedłożenia odpisów ksiąg wieczystych nieruchomości sąsiednich, to nienadesłanie przez wnioskodawczynię żądanych dokumentów, nie mogło zostać uznane przez organ skarżący kasacyjnie jako nieusunięcie braków podania, w rozumieniu przepisu art. 64 § 2 k.p.a., albowiem za braki podania nie mogą być uznane okoliczności, które nie mają wpływu na nadanie podaniu dalszego biegu. Braki podania uzupełniane na podstawie art. 64 § 2 k.p.a., winny dotyczyć wyłącznie formalnych braków pisma, których nieusunięcie nie pozwala na nadanie mu biegu. Nie dotyczy natomiast okoliczności, które organ uznaje za istotne dla ustalenia stanu faktycznego sprawy. Zastosowanie tego przepisu nie może zmierzać do merytorycznej oceny przedstawionego wniosku. Nie może on być wykładany szeroko i zamykać stronie możliwości rozpatrzenia jej sprawy w sposób merytoryczny z uwagi na stawiane jej coraz wyższe wymagania w zakresie wykazania okoliczności stwierdzonych w podaniu (wyrok NSA z dnia 3 sierpnia 2012 r., II OSK 826/11, LEX nr 1252200). Z uwagi na powyższe, nie był zasadny zarzut naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. Skarżący kasacyjnie organ wskutek wadliwego zastosowania ww. przepisu i pozostawienia podania bez rozpoznania, przyczynił się, więc do powstania bezczynności, albowiem to skutkiem jego wadliwej czynności procesowej naraził wnioskodawczynię na uruchomienie procedury złożenia zażalenia na bezczynność do organu wyższej instancji, która okazała się długotrwała, a skarżący kasacyjnie organ na skutek ww. błędnej czynności czuł się zwolniony nie tylko od załatwienia sprawy przed rozstrzygnięciem ww. zażalenia, lecz również od podjęcia interwencji w zakresie zwrotu akt lub przyspieszenia załatwienia tego zażalenia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Drugą wadliwą czynnością procesową organu, która wpłynęła na pogłębienie się stanu bezczynności było wezwanie wnioskodawczyni pismem z dnia 22 czerwca 2015 r. do uzupełnienia braku formalnego wniosku o rozgraniczenie poprzez złożenie wniosku przez męża skarżącej A. B. z uwagi na to że jest on współwłaścicielem nieruchomości. Stwierdzono, że organ podejmował szereg czynności procesowych z nieuzasadnioną zwłoką, których suma, przyczyniła się w sposób istotny do stwierdzonej przez Sąd I instancji bezczynności o charakterze rażącego naruszenia prawa. Skarżący kasacyjnie organ pomimo postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego, nakładającego obowiązek załatwienia sprawy w terminie 30 dni, czynności procesowych nie dokonywał niezwłocznie, lecz z istotnymi opóźnieniami. Dopiero po 18 dniach od zwrotu akt przez ww. organ w dniu 3 czerwca 2015 r., podjął pierwszą czynność procesową, redagując w dniu 22 czerwca 2015 r. pismo wzywające wnioskodawczynię do uzupełnienia braku formalnego wniosku o rozgraniczenie poprzez złożenie wniosku przez męża skarżącej A. B., co zresztą, jak to już wskazano, było wezwaniem merytorycznie błędnym. Po 10 dniach od otrzymania wyjaśnienia wnioskodawczyni kwestionującej zasadność tego wezwania, w dniu 16 lipca 2015 r., zredagował pismo do Starostwa Powiatowego w N z zapytaniem w kwestii dokumentów (szkiców, operatów), które mogą stanowić podstawę wznowienia znaków granicznych. Po 22 dniach od nadejścia żądanego pisma ze Starostwa, co miało miejsce 6 sierpnia 2015 r., zredagował pismo z dnia 28 sierpnia 2015 r. zawiadamiające strony postępowania o wpłynięciu wniosku o rozgraniczenie i prawie do składania w sprawie wyjaśnień, po czym do dnia złożenia skargi na bezczynność z 16 listopada 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wniosku skarżącej nie załatwił. NSA stwierdził, że powyższe fakty świadczą w sposób nie budzący wątpliwości o słuszności stanowiska Sądu I instancji w zakresie stwierdzenia o bezczynności skarżącego kasacyjnie organu, jak i o zakwalifikowaniu jej do bezczynności, która w sposób rażący narusza prawo. J. B. wniosła skargę na Prezydent Miasta N do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w związku z niewykonaniem prawomocnego wyroku WSA w Krakowie z 8 czerwca 2016 r. o sygn. akt III SAB/Kr 88/15. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta N wyjaśnił, że w tym wyroku został zobowiązany do załatwienia wniosku o rozgraniczenie nieruchomości i wydania stosownego aktu w terminie sześciu tygodni licząc od dnia zwrotu akt. Akta sprawy III SAB/Kr 88/15 zostały zwrócone przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pismem z dnia 22 czerwca 2017 roku. Do Urzędu Miasta N wpłynęły 27 czerwca 2017 roku. Postępowanie w sprawie wydania postanowienia o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości zostało wszczęte dnia 17 lipca 2017 r. na podstawie art. 61 § 1 i § 4 k.p.a., które zostało przesłane stronom (zwrotne potwierdzenia odbioru pisma przez J. i A. B. z dn. 26.07.2017 roku znajdują się w aktach sprawy). W kolejnym piśmie z dnia 16 sierpnia 2017 roku poinformowano strony o obowiązkach ciążących na organie prowadzącym postępowanie - w tym wyłonienia i zlecenia prac geodezyjnych związanych z rozgraniczeniem nieruchomości. Poinformowano również strony, że po wyłonieniu geodety organ zawiadomi strony o jego wyborze, a także o przewidywanych kosztach przeprowadzenia rozgraniczenia i sporządzenia dokumentacji technicznej. Mając na uwadze, że obowiązujące terminy wynikające z przepisów ustawy z dnia 17 maja 1989 roku Prawo geodezyjne i kartograficzne nie gwarantowały zakończenia prac geodezyjnych - przedłożenia i rozliczenia faktury za wykonane przez geodetę upoważnionego do wykonania czynności ustalenia przebiegu granic - przed końcem 2017 roku , koniecznym było zabezpieczenie na ten cel środków finansowych poprzez wpisanie prognozowanej kwoty do Wieloletniej Prognozy Finansowej na rok 2018 . Wniosek został złożony do Wydziału Analiz Budżetu Miasta. Podjęcie przez Radę Miasta stosownej uchwały umożliwiło wyłonienie wykonawcy i podpisanie umowy jeszcze w 2017 roku, natomiast zakończenie prac nastąpi w 2018 roku. Rada Miasta w dniu 17 października 2017 roku podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie zmian do wieloletniej prognozy finansowej Miasta N, 18 października 2017 r został złożony wniosek nr [...] o wszczęcie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. Przedmiotem zamówienia były prace geodezyjne -kartograficzne w zakresie rozgraniczenia nieruchomości objętej księgą wieczystą Nr [...] stanowiącej działkę gruntu o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...] z nieruchomością objętą księgą wieczystą Nr [...] stanowiącą działkę gruntu o numerze ewidencyjnym [...] w obrębie [...]. W dniu 20 października 2017 r. Zespół Zamówień Publicznych ustalił tryb wyłonienia wykonawcy dla przedmiotowego zamówienia. 26 października 2017 roku Prezydent Miasta N zaprosił sześciu geodetów posiadających wymagane uprawnienia do złożenia oferty cenowej na wykonanie robót geodezyjno- kartograficznych w zakresie rozgraniczenia w/w nieruchomości. Termin złożenia ofert został określony do dnia 9 listopada 2017 roku włącznie. Po wyłonieniu wykonawcy tych prac została zawarta umowa w oparciu o przepisy Kodeksu cywilnego w szczególności art. 627 k.c. w związku z art. 4 ust. 8 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych o czym strony zostały zawiadomione pismem z 29 listopada 2017 roku. Równocześnie zwrócono się do stron z prośbą o udzielenie pisemnej informacji o okolicznościach, które mogłyby spowodować konieczność wyłączenia od udziału w sprawie geodety uprawnionego. Poinformowano strony, że w przypadku braku odpowiedzi we wskazanym terminie, organ przystąpi do dalszych czynności urzędowych. Postanowienie o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości na podstawie art. 29 ust.3, art. 30 ust. 1 i 4 oraz art. 31 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne zostało wydane w dniu 19 grudnia 2017 roku. Równocześnie Prezydent Miasta N upoważnił geodetę uprawnionego do wykonania czynności ustalenia przebiegu granic. W ocenie Prezydenta podjął on działania zmierzające do załatwienia wniosku o rozgraniczenie nieruchomości. Postępowanie zaś w sprawie wydania postanowienia o wszczęciu postępowania o rozgraniczenie nieruchomości zostało wszczęte 17 lipca 2017 r. na podstawie art. 61 § 1 i § 4 k.p.a. W konkluzji odpowiedzi na skargę stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem zaskarżonych aktów lub czynności organów administracji publicznej. Oznacza to, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd bada, czy organ administracji orzekając w sprawie nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny ocenia zatem wydany akt zarówno pod względem jego zgodności z prawem materialnym, jak i zgodności z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W rozumieniu art. 154 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.) – przywoływanej dalej w skrócie jako "P.p.s.a., w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny (§ 1). Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa (§ 2). Wykonanie wyroku lub załatwienie sprawy po wniesieniu skargi, o której mowa w § 1, nie stanowi podstawy do umorzenia postępowania lub oddalenia skargi (§ 3). Grzywnę, o której mowa w § 1, wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów (§ 6). Uwzględniając skargę sąd może przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 (§ 7). W ustalonym stanie faktycznym sprawy skarga J. B. jest dopuszczalna, ponieważ przed jej wniesieniem skarżąca wezwała pisemnie organ do wykonania wyroku. Przystępując w następnej kolejności do merytorycznego rozpoznania niniejszej sprawy wyjaśnić trzeba, że przez niewykonanie wyroku należy rozumieć zaniechanie podjęcia lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem. O niewykonaniu wyroku można mówić dopiero po bezskutecznym upływie pewnego terminu, w którym organ miał faktyczną możliwość podjęcia nakazanych w wyroku czynności (vide: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 10 października 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 106/17). Celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu, stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki i wykonał wytyczne sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności. Nie przesądza zatem o niewykonaniu wyroku wydanie rozstrzygnięcia, niezgodnego z oczekiwaniami strony (vide: wyrok WSA w Warszawie z dnia 21 września 2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 150/17). Podkreślić również należy, że po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie, akta administracyjne sprawy zwraca się organowi administracji publicznej, załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Termin do załatwienia sprawy przez organ administracji określony w przepisach prawa lub wyznaczony przez sąd liczy się od dnia doręczenia akt organowi (art. 286 § 1 i 2 P.p.s.a.). W kontrolowanej sprawie spełnione zostały przesłanki uzasadniające wymierzenie Prezydentowi Miasta N, grzywny w związku z niewykonaniem prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego Krakowie z dnia 8 czerwca 2016 r., sygn. akt III SAB/Kr 88/15. W wyroku tym WSA w Krakowie zobowiązał Prezydenta Miasta N do załatwienia wniosku skarżącej z dnia 7 listopada 2011 r. o rozgraniczenie nieruchomości i wydania w tej sprawie stosownego aktu w terminie sześciu tygodni od zwrotu akt. Wyznaczony przez Sąd termin sześciu tygodni załatwienia tej sprawy rozpoczął swój bieg stosownie do art. 286 § 2 P.p.s.a. od dnia 27 czerwca 2017 roku, kiedy to do organu wpłynęły akta sprawy wraz z wyrokiem opatrzonym informacją o stwierdzeniu jego prawomocności. Zatem organ ten winien wydać akt administracyjny załatwiający przedmiotowy wniosek najpóźniej w dniu 9 sierpnia 2017 r. (art. 57 § 3 K.p.a.). Z udzielonej przez organ odpowiedzi na skargę nie wynika by organ zastosował się do ww. wyroku i wykonał go w określonym w nim terminie. W niniejszej sprawie opieszałości organu można upatrywać przede wszystkim w procedurze dotyczącej wyłonienia geodety i zleceniu wykonania prac związanych z rozgraniczeniem nieruchomości. Dopiero w dniu 18 października 2017 r. został złożony wniosek nr [...] o wszczęcie postępowania o udzielenie zamówienia publicznego. W dniu 20 października 2017 r. zespół zamówień publicznych ustalił tryb wyłonienia wykonawcy dla przedmiotowego zamówienia. Natomiast termin złożenia ofert został określony do dnia 9 listopada 2017 r. W ocenie Sądu nie można zaakceptować takiej zwłoki w podejmowaniu kolejnych czynności w tej sprawie. Od dnia przesłania organowi akt (27 czerwca 2017 r.) do dnia złożenia wniosku o wszczęcie postepowania w sprawie udzielenia zamówienia publicznego (18 października 2017 r.) upłynęło około 4 miesięcy. Nie może być zatem żadnych wątpliwości, że w określonym przez Sąd terminie organ nie wykonał prawomocnego wyroku WSA w Krakowie. W opisanym stanie faktycznym i prawnym skargę należy uznać zatem za zasadną. Dlatego też w oparciu o przepis art. 154 § 1 P.p.s.a., Sąd wymierzył organowi grzywnę, określając jej wysokość, zgodnie z art. 154 § 6 P.p.s.a na kwotę 5000 zł. Przy określeniu wysokości grzywny Sąd wziął pod uwagę wielkość okresu zwłoki w niewykonaniu wyroku, wynoszący blisko pięć miesięcy. Sąd uwzględnił również, że organ w istotny sposób zlekceważył wyrok podejmując szereg działań ze znaczącym opóźnieniem. Choć formalnie postępowanie wszczęto 17 lipca 2017 r. to dopiero 16 sierpnia 2017 r. poinformowano strony o obowiązkach ciążących na organie prowadzącym postepowanie, a pierwszą faktyczną czynność podjęto w październiku 2017 r. Zestawienie powyższych dat jednoznacznie wskazuje, że od momentu zwrotu akt do podjęcia faktycznych czynności upłynęły prawie cztery miesiące. Przypomnieć również należy, że skarżąca wniosek o rozgraniczenie nieruchomości złożyła 7 listopada 2011 r. Na podstawie art. 154 § 2 P.p.s.a., Sąd stwierdził, że bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, co potwierdza zgromadzony materiał dowodowy. O rażącym naruszeniu prawa można bowiem mówić, gdy zwłoka w załatwieniu sprawy jest znaczna i jest efektem działań (zaniechań) organów, które można zinterpretować jako unikanie podejmowania rozstrzygnięcia, bądź lekceważenie praw stron domagających się czynności organu, które to czynności organ prowadzi w sposób nieefektywny, poprzez wykonywanie czynności w dużym odstępie czasu bądź wykonywanie czynności pozornych, powodujących, że formalnie organ nie jest bezczynny (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 października 2013 r., sygn. akt I OSK 1181/13). Sytuacja taka zaszła w niniejszej sprawie. Po pierwsze zwłoka w załatwieniu sprawy wynosi prawie pięć miesięcy . Po wtóre zaś, organ podejmował czynności w niedopuszczalnie długich okresach czasu, co tyczy się też występujących przerw pomiędzy jego czynnościami. Biorąc pod uwagę powyższe, zaszła konieczność uznania, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z przytoczonych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 154 § 1, § 2 i § 6 P.p.s.a. orzekł jak w punkcie 1 i 2 sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 § 1 P.p.s.a. Powyższe koszty obejmują wpis sądowy od wniesionej skargi w wysokości 200 zł.