III SA/Kr 1212/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. G. A o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi D. G. A na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 czerwca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. D. G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą A wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 25 czerwca 2015 r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z [...] 2015 r. Nr [...] wymierzającą skarżącemu karę pieniężną w wysokości 36.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze D. G. zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Na uzasadnienie wniosku wskazał, że w wypadku wykonania zaskarżonej decyzji w drodze egzekucji zostałby obciążony dodatkowo kosztami komorniczymi. Strata byłaby znaczna, zwłaszcza, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą i w czasie od wykonania decyzji do ewentualnego zwrotu równowartości kary nie mógłby korzystać z tych środków. Mogłoby to dodatkowo wpłynąć negatywnie na przedsiębiorstwo skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z przepisem art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270; dalej: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji jest, że do wykazania, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest wystarczające samo twierdzenie strony. Użyte w tym przepisie pojęcia nieostre takie jak niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wymagają skonkretyzowania w postaci argumentacji strony skarżącej (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 9 maja 2012r., sygn. akt II OZ 358/12, Lex Omega nr 1166174 oraz z dnia 25 kwietnia 2012r., sygn. akt II FSK 921/12, Lex Omega nr 1137672). Ponieważ postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji prowadzi do wyłomu od zasady wykonalności aktu administracyjnego, strona nie może ograniczyć się w uzasadnieniu wniosku do tak ogólnikowego stwierdzenia, ale musi precyzyjnie wskazać na zagrożenia płynące z wykonania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2012r., sygn. akt II OSK 768/12, Lex Omega nr 1145639). Skarżący ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających stwierdzić, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne (zob. postanowienie NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 595/10, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego należy zwrócić uwagę, że skoro zaskarżoną decyzją wymierzono stronie karę pieniężną (36.000 zł), to z uwagi na treść art. 61 § 3 p.p.s.a. uzasadnienie rozpoznawanego wniosku powinno precyzyjnie opisywać aktualną sytuację finansową i majątkową strony skarżącej. Uzasadnienie wniosku powinno przekonywać, że uiszczenie tej kwoty przed rozpoznaniem skargi spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona skarżąca ograniczyła się natomiast do lakonicznych stwierdzeń, że zapłata kary pieniężnej określonej zaskarżoną decyzją wpłynie negatywnie na jego kondycję finansową. Sąd nie jest w stanie w świetle przedstawienia w tak ograniczony sposób stanu majątkowego podjąć pozytywnego dla strony skarżącej rozstrzygnięcia, gdyż niewiadomo w istocie, czy uiszczenie przez skarżącego żądanej przez organ kwoty kary pieniężnej zagrozi płynności czy nie. Na marginesie należy również podnieść, że uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14; LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, gdyż w razie uwzględnienia przez sąd skargi i uchylenia decyzji można otrzymać zwrot uiszczonej kwoty (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13; LEX nr 1432682). Wobec powyższego na zasadzie art. 61 § 3 p.p.s.a. odmówiono D. G. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.