III SA/Kr 126/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Maria Zawadzka Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 17 kwietnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 24 grudnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania wykładni i wyjaśnienia wątpliwości postanowienia skargę oddala. Komendant Wojewódzki Policji postanowieniem nr [...] z dnia 24 grudnia 2019 r. (znak [...]) wydanym na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 113 § 3, art. 127 § 2 oraz art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) po rozpatrzeniu zażalenia skarżącego - sierż. szt. w stanie spoczynku K. J. na postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2017 roku, którym odmówiono wydania wykładni i wyjaśnienia wątpliwości postanowienia Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia [...] 2009 roku, utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Do Komendy Wojewódzkiej Policji z Komendy Powiatowej Policji wpłynęło zażalenie skarżącego z dnia 17 listopada 2019 roku na postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2017 roku, którym odmówiono wydania wykładni i wyjaśnienia wątpliwości postanowienia Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia [...] 2009 roku. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości, jako nie odpowiadającego prawu i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji celem ponownego i prawidłowego rozpatrzenia zgodnie z nakazami prawa oraz celem wydania orzeczenia spełniającego w swoim zakresie w pełni wymagalne ustawowe przesłanki. Zaskarżonemu postanowieniu skarżący zarzucił: uchybienie art. 113 § 2 k.p.a., poprzez nieuzasadnione przyjęcie, iż z przywołanego przepisu ustawowego daje się wywieść podstawę odmowy wyjaśnienia wątpliwości i dokonania wykładni aktu administracyjnego, gdy z przywołanego przepisu wynika wprost nakaz dokonania wyjaśnień i wykładni na żądanie strony, co oznacza, iż odmowy dokonano bez podstawy prawa materialnego; uchybienie art. 107 § 3 w związku z art. 126 i art. 124 § 2 k.p.a. poprzez lakoniczne uzasadnienie i wyłącznie odniesienie się do przepisów prawa, a nie odniesienie się i obalenie zakresu wniosków strony i udowodnienie, iż nie mają one żadnego znaczenia prawnego czy faktycznego, a przez to wniosek o wyjaśnienie i wykładnię aktu administracyjnego nie miał oparcia w normie prawa materialnego czy uzasadnieniu prawnym i faktycznym; - uchybienie art. 190 Konstytucji poprzez nieuzasadnione pominięcie i nie uwzględnienie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 27.5.2014 r., sygn. akt U 12/13, stwierdzającego, iż przepis rozporządzenia RM zastosowany przez organ w zakresie skutkowości od daty wydania uchybiał normie ustawy zasadniczej i ustawie o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji; - uchybienie, poprzez brak odniesienia się i wyjaśnienia oraz w tym zakresie dokonania lub odmowy dokonania wykładni orzeczenia, w zakresie zastosowania dla jego wydania wprost art. 15 ustawy o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji i przepisów Rozporządzenia Rady Ministrów z 4.5.2005 r. w sprawie szczegółowych warunków podwyższania emerytur funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej (Dz. U. Nr 86, poz. 734) adresowanych do organu zaopatrzeniowego policjantów w stanie spoczynku, a nie do organów Policji i właściwych ds. osobowych, winnych jedynie w zakresie nabywania, lub nie do prowadzenia właściwych i wymagalnych zbiorów danych i wiedzy w aktach osobowych, czy do akt tych dołączonych jako załącznik rejestrowo-ewidencyjny. Rozpatrując przedmiotową sprawę organ podkreślił, że skarżący pismem z dnia 18 stycznia 2009 roku wystąpił z wnioskiem o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez niego służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu. Postanowieniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009 roku odmówiono wydania mu zaświadczenia żądanej treści. Po wniesieniu przez skarżącego zażalenia postanowieniem [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2009 roku utrzymano je w mocy. Następnie postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2010 roku, sygn. akt III SA/Kr 1043/09, skargę oddalił, a wyrok w tej sprawie stał się prawomocny. Następnie skarżący zwrócił się o stwierdzenie nieważności postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009 roku. Postanowieniem [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2010 roku odmówiono stwierdzenia nieważności tego postanowienia. Po wniesieniu odwołania postanowieniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia [...] 2010 roku uchylono w całości zaskarżone postanowienie i umorzono postępowanie w pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdzono, iż z uwagi na to, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 14 kwietnia 2010 roku sygn. akt II SA/Kr 1043/09 oddalił skargę na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2009 roku, utrzymujące w mocy postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji, organ I instancji nie mógł ponownie poddawać tego rozstrzygnięcia kontroli pod względem jego zgodności z prawem. Po wniesieniu skargi na to postanowienie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wydał wyrok sygn. akt II SA/Wa 2100/10 z dnia 24 marca 2010 roku, którym uchylono zaskarżone postanowienie oraz postanowienie organu pierwszej instancji, a także określono, że nie podlega ono wykonaniu w całości. Wykonując wyrok sądu, postanowieniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2011 roku odmówiono wszczęcia postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009 roku. Na powyższe postanowienie były policjant wniósł zażalenie do Komendanta Głównego Policji, który postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2012 roku utrzymał je w mocy. Postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 20 marca 2012 roku, sygn. akt II SA/Wa 111/12 oddalił skargę. Niezależnie od powyższego skarżący pismem z dnia 27 maja 2018 roku wniósł o wyjaśnienie wątpliwości co do treści aktu - postanowienia l.dz. [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2009 roku, którym utrzymano w mocy postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009 roku w sprawie odmowy wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie przez wymienionego służby w latach 1988-2005 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Postanowieniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2018 roku odmówiono wyjaśnienia w trybie art. 113 § 2 k.p.a. wątpliwości co do treści postanowienia [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2009 roku. Skarżący wniósł zażalenie na w/w postanowienie. Po jego rozpatrzeniu, postanowieniem nr [...] Komendanta Głównego Policji z dnia 20 sierpnia 2018 roku utrzymano je w mocy. Postanowienie to zostało zaskarżone do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem sygn. akt II SA/Wa 1679/18 z dnia 16 listopada 2018 roku oddalił skargę. Analizując dalej tę sprawę, organ stwierdził, że skarżący za pomocą platformy e-PUAP złożył do Komendanta Powiatowego Policji wniosek z dnia 6 maja 2017 roku o wykładnię i wyjaśnienie postanowienia nr [...] tego organu z dnia [...] 2009 roku w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia dla celów postępowania przed organem emerytalnym w sprawie o podwyższenie świadczeń emerytury policyjnej. Postanowieniem nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2017 roku odmówiono wydania wykładni i wyjaśnienia wskazanego przez wymienionego postanowienia. Wydane postanowienie zawierało pouczenie o przysługującym prawie złożenia zażalenia do Komendanta Wojewódzkiego Policji w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Następnie w dniu 15 maja 2017 roku za pomocą poczty elektronicznej Komendant Powiatowy Policji wysłał skarżącemu powyższe postanowienie na adres skrzynki pocztowej [...], jako przyczynę wskazując problemy techniczne związane z platformą e-PUAP. W dniu 28 maja 2017 roku do Komendy Wojewódzkiej Policji wpłynęło zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. na nieuzasadnioną przewlekłość w załatwieniu sprawy zainicjowanej wnioskiem z dnia 5 maja 2017 roku. W wyniku rozpatrzenia zażalenia, postanowieniem nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2017 roku, stwierdzono uchybienie terminu do wniesienia zażalenia. Skarżący zaskarżył to rozstrzygnięcie. Następnie wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 30 listopada 2018 roku sygn. akt III SA/Kr 744/17 ze skargi skarżącego uchylono zaskarżone postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia [...] 2017 roku. Sąd stwierdził, że nie doszło do prawidłowego doręczenia stronie postanowienia nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2017 roku, czego nie uwzględniono rozpoznając zażalenie skarżącego z dnia 28 maja 2017 roku. Mając na względzie stanowisko Sądu, wniesione przez skarżącego zażalenie w trybie art. 37 k.p.a. z dnia 28 maja 2017 roku podlegało ponownemu rozpoznaniu, czego wynikiem jest postanowienie nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia [...] 2019 roku. Postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2017 roku wysłano skarżącemu za pomocą platformy e-PUAP w dniu 14 listopada 2019 roku, a skarżący odebrał je w dniu 15 listopada 2019 roku. W dniu 17 listopada 2019 roku do Komendy Powiatowej Policji wpłynęło zażalenie na to postanowienie. Zażalenie to podlega rozpatrzeniu. Organ wskazał, że kwestia wyjaśnienia treści decyzji uregulowana jest w art. 113 § 2 k.p.a. Zgodnie z treścią art. 126 k.p.a. przepis ten ma zastosowanie także do wyjaśniania wątpliwości co do treści postanowień. Organ stwierdził, że zażalenie skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, a postanowienie numer nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009 roku nie wymaga wyjaśnienia w zakresie, o który się zwrócił. Organ odwoławczy wskazał, że ustalenia faktyczne dokonane przez organ I instancji, zastosowane przepisy, jak i zaprezentowane rozstrzygnięcie należy w całości uznać za prawidłowe i w pełni podzielić. W ocenie organu rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu numer nr 1/2009 Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009 roku jest jasne i zrozumiałe, wyraźnie oznaczono w nim strony, wskazano przedmiot, jak i podstawę prawną rozstrzygnięcia. Postanowienie zawiera także prawidłowe uzasadnienie, a nazwa wydanego aktu administracyjnego została wyraźnie w nim oznaczona. Postanowienie to zostało wydane w administracyjnym toku instancji i podlegało kontroli sądowej. Zaskarżając przedmiotowe postanowienie skarżący nie miał wątpliwości zarówno co do jego treści, jak i treści zapadłego rozstrzygnięcia. Wątpliwości co do treści aktu pojawiły się niemal osiem lat po jego wydaniu i dotyczą prawomocnego postanowienia, co może świadczyć po raz kolejny wyłącznie o tym, że skarżący nie uznaje z zasady innych racji niż swoje. Do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wpłynęła skarga skarżącego K. J. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji z dnia 24 grudnia 2019 r. Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości jako prawnie wadliwego w sprawie o dokonanie wyjaśnień wątpliwości i dokonanie wykładni orzeczenia administracyjnego. Wniósł równocześnie o objecie kontrolą sądową orzeczenia pierwszej instancji, tj. postanowienia KPP z dnia [...] 2017 roku numer [...] i celem prawidłowego załatwienia wniosku strony uchylenie również tego postanowienia jako orzeczenia uchybiającego przepisom ustawy kodeks postępowania administracyjnego, co najmniej poprzez nieuzasadnioną odmowę dokonania wykładni i wyjaśnienia wątpliwości aktu administracyjnego, w okolicznościach, gdzie z mocy prawa dokonanie wykładni i wyjaśnień jest wprost nakazane normą ustawową, a odmowa jest lakoniczna, w żadnym zakresie nie spełnia wymagań dla aktu prawidłowo uzasadnionego prawnie i faktycznie oraz nie odnosi się do podniesionych przez stronę wniosków faktycznych i dowodowych, a w tym równocześnie poprzez uchybienie art. 190 Konstytucji i nie zastosowanie w sprawie wyroku Trybunału Konstytucyjnego. Skarżący zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił: uchybienie przywołania w sprawie powagi rzeczy osadzonej, gdy z powagą taką nie mamy do czynienia, albowiem skutkiem wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 27.5.2014 r., sygn. akt U 12/13, doszło do szczególnej zmiany stanu prawnego, orzeczeniem kwestionującym od daty wydania normą prawa, stanowiącą podstawę wydanego orzeczenia; nieuzasadnioną zmianę zakresu przedmiotowego, podmiotowego i/lub prawnego poprzez określenie strony jako byłego policjanta, gdy z norm prawnych, z norm ustawowych, posiada status funkcjonariusza Policji w stanie spoczynku oraz równoczesnego działania w innym zakresie, wobec orzeczenia z zakreśleniem w uzasadnieniu utrzymania czynności niewydania wyjaśnień i wykładni, gdy zwracał się na podstawie przepisu ustawy o dokonanie tych wyjaśnień i wykładni orzeczenia, co powoduje, iż orzeczenie nie stanowi rozpoznania zażalenia i jest orzeczeniem dowolnym, mającym wyłącznie sugerować, że zażalenie rozpatrzono zgodnie z nakazami prawa i zakresem wniesionym; uchybienie nakazowi uzasadnienia prawnego i faktycznego, poprzez nieuzasadniony brak odniesienia się przez KWP do podniesionych zarzutów naruszenia porządkowi prawnemu, co wymaga uzupełnienia uzasadnienia aktu do stanu konstytutywnego, a jest to możliwe wyłącznie po uchyleniu zaskarżonego aktu w całości i zobowiązania skarżonego organu do wydania aktu spełniającego wszystkie konstytutywne dla aktu organu państwa prawnego wymagania, w tym i w zakresie uzasadnienia; nieuzasadnione przywołanie, iż podaniem z dnia 18 stycznie 2009 roku wystąpił skarżący o wydanie zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w warunkach szczególnie zagrażających życiu i zdrowiu, gdy zakres wniosku był ogólny, a z uzasadnienia i wskazania okoliczności do uwzględnienia nie daje się wywieść żadnej podstawy kreowania takiej sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył , co następuje: Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) stanowi, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego wyżej przepisu Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Stosownie zaś do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; powoływanej dalej jako "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W tym miejscu wymaga jednak podkreślenia, że w świetle art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie ma obowiązku, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, do badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (zob. w tym zakresie wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, LEX nr 173127). Stosownie zaś do treści art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na postanowienie uchyla je, w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd administracyjny stwierdza nieważność postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Ponadto stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 3 p.p.s.a. sąd administracyjny stwierdza wydanie postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Sprawa została rozpoznana w postępowaniu uproszczonym, bowiem zgodnie z art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu w obecnie rozpoznawanej sprawie jest postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji nr [...] z dnia 24 grudnia 2019 r., znak [...], którym utrzymano w mocy postanowienie nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2017 roku, którym odmówiono wydania wykładni i wyjaśnienia wątpliwości postanowienia Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia [...] 2009 roku. Istota sprawy sprowadza się do tego, czy zasadnie organy odmówiły wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia Komendanta Powiatowego Policji nr [...] z dnia [...] 2009 roku. Zgodnie z art. 113 § 2 kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 256) organ, który wydał decyzję, wyjaśnia w drodze postanowienia na żądanie organu egzekucyjnego lub strony wątpliwości co do treści decyzji. Przepis ten odnosi się również do postanowień wydawanych w trakcie postępowania administracyjnego (art. 126 k.p.a.). Rozpoznanie wniosku o wyjaśnienie wątpliwości co do treści postanowienia zakończyć się może bądź postanowieniem wyjaśniającym te wątpliwości, bądź też postanowieniem o odmowie wyjaśnienia wątpliwości. Instytucja wykładni postanowienia służy wyjaśnieniu wątpliwości co do jego treści. Ma więc zastosowanie przede wszystkim w sytuacji, gdy rozstrzygnięcie jest niejasne lub nie zostało wystarczająco precyzyjnie sformułowane. Wyjaśnienie treści postanowienia nie jest tożsame z oceną prawidłowości tego postanowienia, lecz ma służyć jedynie jednoznacznemu określeniu woli organu wyrażanej w postanowieniu. Jeśli wola ta w sposób jednoznaczny z postanowienia wynika, wyjaśnienie jej treści jest zbędne (por. wyrok NSA z 20 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 3094/18). Przedmiotem wyjaśnienia mogą być w szczególności niejednoznaczne lub niejasne sformułowania zawarte w rozstrzygnięciu (osnowie) decyzji, które utrudniają jednoznaczne ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Podkreślić jednak należy, iż wyjaśnienie wątpliwości nie może prowadzić ani do nowej oceny stanu faktycznego lub prawnego, ani powodować zmiany merytorycznej rozstrzygnięcia. Wyjaśnienie treści decyzji nie może być bowiem wykorzystywane przez stronę w celu kwestionowania samej zasadności decyzji (por. wyrok NSA z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 3090/17). Wskazać należy, iż w postępowaniu prowadzonym w trybie art. 113 § 2 k.p.a. organ nie prowadzi postpowania wyjaśniającego zmierzającego do ustalenia stanu faktycznego w takim zakresie, jak w postępowaniu poprzedzającym wydanie postanowienia o charakterze merytorycznym. Wyjaśnieniu w trybie art. 113 § 2 k.p.a. nie mogą podlegać wątpliwości strony powstałe na tle uzasadnienia aktu lub interpretacji przepisów prawa. W niniejszej sprawie skarżący wniósł o dokonanie wyjaśnień wątpliwości i dokonanie wykładni orzeczenia administracyjnego. Wskazać należy, iż w postanowieniu z dnia [...] 2009 r. nr [...] Komendant Powiatowy Policji odmówił wydania zaświadczenia potwierdzającego pełnienie służby w MO i Policji w latach 1988-2005 w warunkach uzasadniających podwyższenie emerytury policyjnej. Zdaniem Sądu organy zasadnie wskazały, że rozstrzygnięcie zawarte w postanowieniu numer nr [...] Komendanta Powiatowego Policji z dnia [...] 2009 roku jest jasne i zrozumiałe, wyraźnie oznaczono w nim stronę, wskazano przedmiot, jak i podstawę prawną rozstrzygnięcia. Postanowienie zawiera także prawidłowe uzasadnienie, a nazwa wydanego aktu administracyjnego została wyraźnie w nim oznaczona. Sąd w całości podziela stanowisko organu, iż zaskarżając przedmiotowe postanowienie skarżący nie miał wątpliwości zarówno co do jego treści, jak i treści zapadłego rozstrzygnięcia. Wątpliwości co do treści aktu pojawiły się niemal osiem lat po jego wydaniu i dotyczą prawomocnego postanowienia, co może świadczyć po raz kolejny wyłącznie o tym, że skarżący nie uznaje z zasady innych racji niż swoje. W ocenie Sądu wniosek skarżącego nie zawiera żadnych uzasadnionych wątpliwości co do treści (istoty) i rozstrzygnięcia postanowienia, a tylko taki zakres mógłby być ewentualnie uwzględniony. Zakres instytucji wyjaśniania treści decyzji (postanowienia) na gruncie art. 113 § 2 k.p.a. ma zatem ograniczony charakter. Dotyczy przede wszystkim sentencji, odnosząc się do uzasadnienia decyzji (postanowienia) jedynie w takim zakresie, w jakim może być to pomocne przy interpretacji rozstrzygnięcia (por. wyrok NSA z 20 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1298/10). Wskazać należy, że podnoszone przez skarżącego w skardze okoliczności stanowią - zdaniem Sądu - merytoryczne zarzuty wobec rozstrzygnięcia z dnia [...] 2009 r., z którym skarżący się nie zgadza. Wniosek o wyjaśnienie wątpliwości orzeczenia nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym jeszcze jedno, dodatkowe, poza przewidzianymi przez Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz kodeks postepowania administracyjnego, postępowanie kontrolne. Wyjaśnienie wątpliwości nie może również polegać na interpretacji gramatycznej, logicznej czy celowościowej, lecz jedynie na objaśnieniu, jak organ wydający postanowienie rozumie jej sens. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę na postanowienie odmawiające wyjaśnienia wątpliwości co do treści postanowienia oddalił jako bezzasadną.