III SA/Kr 1274/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Michał Niedźwiedź Sędziowie WSA Marta Kisielowska WSA Jakub Makuch (spr.) Protokolant starszy referent Dominika Duda-Malik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 lutego 2026 r. sprawy ze skargi A. A. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 14 lipca 2025 r. nr SKO.EA/418/100/2025 w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę. Przedmiotem skargi A. A. (dalej: "skarżący", "zobowiązany") było postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z 14.07.2025 r. (znak SKO.EA/418/100/2025) utrzymujące w mocy postanowienie Starosty Krakowskiego z 14.05.2025 r. (nr FN.3161.96.2025.KM) o oddaleniu zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Stan faktyczny i prawny tej sprawy był następujący: 1.1. Starosta Krakowski decyzją z 10.06.2024 r. (znak K-II-W.5410.7.450.2024.IW) nałożył na skarżącego karę pieniężną 200 zł za naruszenie obowiązku terminowej rejestracji pojazdu [...], tj. uchybienia określonego przepisem art. 71 ust. 7 ustawy z 20.06.1997 r. Prawo o ruchu drogowym (k. 3). 1.2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z 05.08.2024 r., znak SKO.RD/4120/1071/2024 (k. 10) stwierdziło uchybienie przez skarżącego terminowi do wniesienia odwołania od decyzji wskazanej w punkcie 1.1. uzasadnienia. Wobec powyższego, decyzja Starosty Krakowskiego z 10.06.2024 r. stała się ostateczna z dniem 02.07.2024 r. 2.1. Upomnieniem z 10.12.2024 r. (k. 5) organ wezwał skarżącego do uregulowania należności wynikającej z decyzji z 10.06.2024 r. wraz z odsetkami i kosztami upomnienia – w łącznej kwocie 227, 68 zł. 2.2. Wobec braku uregulowania ww. należności, Starosta Krakowski wystawił w dniu 18.03.2025 r. wobec skarżącego tytuł wykonawczy nr [...] (k. 13). Jako podstawa prawna obowiązku została wskazana decyzja z 10.06.2024 r. (por. punkt 1.1. uzasadnienia). 2.3. W dniu 07.04.2025 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w Proszowicach wyegzekwował kwotę objętą ww. tytułem wykonawczym i przekazał ją na rachunek bankowy Starostwa Powiatowego w Krakowie (k. 18). 3. Skarżący pismem z 13.04.2025 r. (k. 16) wniósł zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Podniósł "brak wymagalności obowiązku w związku z wystąpieniem innej przyczyny niż określona w lit. a i b". Wskazał na stosowanie przez organ małej czcionki w treści pouczeń i całego tytułu wykonawczego. Zwrócił także uwagę na "uchybienie terminu zajęcia stanowiska przez wierzyciela z 06.02.2025 r.". Podniósł także, iż decyzja została wydana na podstawie zmienionej ustawy obowiązującej od dnia 01.01.2024 r., która to ustawa nie była w obiegu prawnym w dniu zakupu pojazdu. Zobowiązany zwrócił również uwagę na nieterminową rejestrację pojazdu oraz że organ nie ponosi z tego tytułu żadnej szkody. Według zobowiązanego jest to: "znikoma szkodliwość czynu". Kolejnymi zarzutami zobowiązanego było "brak winy po jego stronie" w nieterminowej rejestracji pojazdu, jak też brak logicznego podejścia oraz merytorycznego rozpoznania sprawy przez organ. Zarzucił również narażenie go na koszty i stratę cennego czasu oraz pominięcie przez organ art. 8 i 9 k.p.a. Zobowiązany wskazał, że próbował dokładnie wyjaśnić sprawę (co ma wynikać z akt) ale organ był zainteresowany jedynie nałożeniem na niego kary. 4. Starosta Krakowski postanowieniem z 14.05.2025 r. oddalił w całości zarzuty skarżącego w sprawie egzekucji administracyjnej. W uzasadnieniu wskazał na ostateczność własnej decyzji z 10.06.2024 r. będącej podstawą wystawienia tytułu wykonawczego, co skutkuje bezzasadnością zarzutu braku wymagalności obowiązku. Organ podkreślił, że zarzuty zobowiązanego nie mają oparcia w jakichkolwiek dowodach, nie zawierają jakichkolwiek wniosków dowodowych, są jedynie stwierdzeniami negującymi postępowanie egzekucyjne i działanie wierzyciela. Dalej organ wyjaśnił, że treść pouczenia w tytule wykonawczym jest czytelna, a wielkość (rozmiar) czcionki jest standardowo stosowana w tytułach wykonawczych wystawianych przez wierzyciela. Sam zaś ten zarzut nie daje się powiązać z "brakiem wymagalności obowiązku z innej przyczyny niż określona w lit. a i b". Odnosząc się do kwestii ustawy, która zaczęła obowiązywać od 01.01.2024 r., organ wskazał, że zgodnie z art. 189c k.p.a., jeżeli w czasie wydawania decyzji w sprawie administracyjnej kary pieniężnej obowiązuje ustawa inna niż w czasie naruszenia prawa, w następstwie którego ma być nałożona kara stosuje się ustawę nową, jednakże należy stosować ustawę obowiązującą poprzednio, jeżeli jest ona względniejsza dla strony. W tym aspekcie podał, że do rozpatrzenia niniejszej sprawy zastosowano przepisy ustawy z 20.06.1997 r. - Prawo o ruchu drogowym w brzmieniu przed dniem 1.01.2024 r., w wyniku czego nałożono na zobowiązanego administracyjną karę pieniężną w niższej wysokości – tj. 200 zł, kierując się dodatkowo tym, że było to pierwsze naruszenie zobowiązanego w przedmiocie uchybienia obowiązkowi rejestracji auta. Zgodnie bowiem z art. 140mb pkt 1 ww. ustawy w brzmieniu przed dniem 01.01.2024 r.: kto: będąc właścicielem pojazdu sprowadzonego z terytorium państwa członkowskiego Unii Europejskiej wbrew przepisowi art. 71 ust. 7 nie rejestruje pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. Natomiast od dnia 01.01.2024 r. przepis art. 140mb ust. 1 tejże ustawy stanowi: kto będąc właścicielem pojazdu obowiązanym do złożenia wniosku o rejestrację pojazdu w terminie, o którym mowa w art. 73aa ust. 1, nie złoży tego wniosku w terminie, podlega karze pieniężnej w wysokości 500 zł. Z kolei w odniesieniu do zarzutu skarżącego nieponiesienia przez organ żadnej szkody wskazano, że terminowa rejestracja pojazdu wpływa na poprawę warunków legalnego obrotu pojazdami, identyfikację aktualnego właściciela pojazdu i referencyjność danych gromadzonych w Centralnej Ewidencji Pojazdów prowadzonej przez ministra do spraw informatyzacji. W związku z tym waga naruszenia nie jest znikoma oraz nie jest niską szkodliwością czynu. Organ zaznaczył, że zapoznał się z całością akt zgromadzonych w sprawie, jak też złożonymi przez skarżącego wyjaśnieniami i nie znalazł przesłanek do umorzenia postępowania. W kwestii zaś zarzutu braku winy po stronie zobowiązanego w uchybieniu obowiązkowi rejestracji auta, organ podkreślił że nałożenie kary w związku z niewypełnieniem ciążącego na stronie obowiązku ma charakter obiektywny - organ prowadzący postępowanie jest zobowiązany ją nałożyć bez względu, czy strona ponosi winę w nieterminowej rejestracji pojazdu, czy tej winy nie ponosi. Z kolei w odniesieniu do zarzutu braku logicznego, merytorycznego rozpoznania sprawy Starosta Krakowski zaznaczył, że zobowiązany mógł uczestniczyć i uczestniczył na każdym etapie prowadzonego postępowania administracyjnego. W kwestii zarzutu związanego z kosztami i stratą cennego czasu stwierdzono, że pojazd uszkodzony został zakupiony przez właściciela w dniu 10.10.2023 r. i sprowadzony z terytorium państwa członkowskiego UE w dniu 07.10.2023 r, a zarejestrowany w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego w Krakowie w dniu 21.03.2024 r., co stanowi opóźnienie wynoszące 136 dni po terminie. Biorąc pod uwagę czas, jaki upłynął od dnia zakupu i sprowadzenia pojazdu do jego rejestracji, uznano, że strona winna posiadać niezbędną wiedzę dotyczącą obowiązków wynikających z tytułu zakupu pojazdu sprowadzonego do kraju. W odpowiedzi na zarzuty dotyczące zasad pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej i zasady informowania stron organ wskazał, że nie może bez uzasadnionej przyczyny odstępować od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Funkcją administracyjnej kary pieniężnej jest nie tylko represja, ale także wzbudzenie wewnętrznego przekonania strony o konieczności respektowania na przyszłość obowiązku terminowego zarejestrowania pojazdu sprowadzonego z kraju UE (funkcja wychowawcza). Kara ta pełni również funkcję prewencyjną, albowiem jej celem jest przeciwdziałanie naruszeniom w przyszłości. 5. W zażaleniu na opisane wyżej postanowienie (k. 32) skarżący wskazał na świadome i celowe pieniężne karanie stron przez organ bez względu na to, czy strona ponosi winę w nieterminowej rejestracji pojazdu. Zarzucił także m.in. nakładanie na interesantów obowiązku wykonania danej czynności, której w realny sposób nie można dokonać np. z przyczyn braków formalnych. Wskazał też na ogólny brak poszanowania godności człowieka i obywatela. 6. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z 14.07.2025 r. utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. SKO – w nawiązaniu do argumentacji skarżącego prezentowanej w sprawie wskazało, że zarzuty w sprawie egzekucji administracyjnej można opierać tylko na przyczynach wymienionych w art. 33 par. 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (dalej u.p.e.a.). Czynione zaś w takiej sprawie przez organ ustalenia, mogą dotyczyć tylko podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii zasadności obowiązku określonego w tytule wykonawczym. SKO akcentowało, iż egzekwowany od skarżącego obowiązek istnieje, bowiem w obrocie prawnym pozostaje ostateczna (od 2.07.2024 r.) decyzja Starosty Krakowskiego z 10.06.2024 r. nakładająca na zobowiązanego obowiązek uiszczenia kary pieniężnej, który w razie braku dobrowolnego wykonania podlega egzekucji. Decyzja, która legła u podstaw wystawienia tytułu wykonawczego z 18.03.2025 r. jest ostateczna i podlega wykonaniu. W związku z powyższym zarzut skarżącego oparty na art. 33 par. 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. był nieuzasadniony. Bezsprzecznie decyzja nakładająca na skarżącego obowiązek zapłaty kary pieniężnej istnieje w obrocie prawnym, jest ostateczna i wykonalna. Następnie SKO wyjaśniło, że postępowanie dotyczące zgłoszonego zarzutu nie dotyczy sprawy administracyjnej, lecz jest postępowaniem toczącym się w ramach sprawy egzekucyjnej, w którym bada się szczególny środek zaskarżenia zobowiązanego, kwestionującego dopuszczalność wszczęcia lub dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej albo dopuszczalność lub zasadność zastosowania określonego środka egzekucyjnego. Ustalenia faktyczne mogą zatem dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości obowiązku określonego w tytule wykonawczym, co wprost wynika z art. 29 § 1 u.p.e.a. (wyrok WSA w Kielcach z 21.11. 2024 r., sygn. akt I SA/Ke 448/24). Kolegium Odwoławcze podkreśliło, że w postępowaniu egzekucyjnym nie bada się ani merytorycznej trafności (zasadności) decyzji wymiarowej, ani też prawidłowości wydania decyzji stanowiącej podstawę wystawienia tytułu wykonawczego. Dlatego też bez znaczenia pozostają wszelkie zarzuty i argumenty zobowiązanego kwestionujące zasadność nałożenia na niego kary pieniężnej. Końcowo SKO wskazało, że z art. 33 § 2 pkt 6 lit. c u.p.e.a. wynika, że dotyczy on braku wymagalności w przypadkach innych niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej. Zarzut braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej może zaistnieć w przypadku: wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej, przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ostatecznej, uchylenia postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji wymiarowej, otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, czy ogłoszenia upadłości (por. wyrok WSA w Poznaniu z 05.11.2024 r., sygn. akt I SA/Po 295/24). W ocenie Kolegium, nie wystąpiła żadna przyczyna mieszcząca się w przesłance z art. 33 § 2 pkt 6 lit. a u.p.e.a., która skutkowałaby brakiem wymagalności egzekwowanego obowiązku. 7. W skardze na opisane wyżej postanowienie zobowiązany zarzucił m.in. całkowity brak poszanowania godności człowieka i obywatela, przede wszystkim poprzez rozpoznanie zażalenia bez udziału stron. Wskazał również na brak "ściągnięcia akt sprawy", brak merytorycznego rozpoznania sporu oraz działanie organów nastawione na ponoszenie przez skarżącego kolejnych kosztów. Skarżący wniósł o m.in. ponowne rozpoznanie jego skarg, zarzutów i zażaleń Podkreślił, że to on poniósł szkodę przez przedłużającą się naprawę samochodu. 8. W odpowiedzi na skargę organ domagał się jej oddalenia. 9. Na rozprawie w dniu 26.02.2026 r. skarżący podał, że brak możliwości zarejestrowania samochodu w terminie 30 dni wynikał z faktu, że pojazd ten był uszkodzony, a szybka naprawa auta nie była możliwa. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: 10. Skarga podlegała oddaleniu. 11.1. Podstawę prawną kontrolowanych postanowień stanowiły przepisy ustawy z 17.06.1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (aktualny publikator: Dz.U.2026 r., poz. 268; dalej "u.p.e.a."). Zgodnie z art. 33 § 1 u.p.e.a., zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia do wierzyciela, za pośrednictwem organu egzekucyjnego, zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej. Z kolei w myśl art. 33 § 2 u.p.e.a. podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. 11.2. Stwierdzić należy, iż określone cytowanym wyżej art. 33 § 1 u.p.e.a. przesłanki, tworzą zamknięty katalog zarzutów mogących zostać zgłoszone w sprawie egzekucji administracyjnej. Podstawą takich zarzutów mogą być zatem wyłącznie konkretne zdarzenia i okoliczności wymienione w przytoczonym przepisie, a nie jakiekolwiek niezadowolenie zobowiązanego z poddania go egzekucji administracyjnej (por. wyroki NSA z dnia 18.08. 2015r. sygn. akt II FSK 1688/13 oraz z dnia 18.11. 2015 r. sygn. akt II FSK 2594/13). 11.3. W kontekście prezentowanego w sprawie przez skarżącego stanowiska i podnoszonych argumentów podkreślić trzeba, że w postępowaniu egzekucyjnym organ egzekucyjny nie jest uprawniony do merytorycznego badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym, a dopuszczalny ustawą zakres badania przez organ egzekucyjny tytułu wykonawczego wskazuje, że badanie to ma tylko charakter formalny. Postępowanie wywołane zarzutami zgłoszonymi w trybie art. 33 u.p.e.a. nie może bowiem prowadzić do podważenia ostatecznych merytorycznych rozstrzygnięć organów, wydanych w toku postępowania administracyjnego - jako postępowania rozpoznawczego, a więc poza postępowaniem egzekucyjnym, które ma charakter postępowania wykonawczego, zmierzającego do realizacji obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym (por. np. wyrok WSA w Szczecinie z 26.03.2020 r. sygn. akt II SA/Sz 13/20, wyrok WSA w Krakowie z 24.10.2022 r., sygn. akt III SA/Kr 713/22). Postępowanie w sprawie zarzutu egzekucyjnego jest bowiem postępowaniem incydentalnym w ramach administracyjnego postępowania egzekucyjnego, a jego przedmiotem jest zbadanie – w oparciu o podniesione przez zobowiązanego twierdzenia – dopuszczalności wszczęcia i dalszego prowadzenia egzekucji administracyjnej. Tak więc czynione przez organ ustalenia mogą dotyczyć jedynie podstaw zgłoszonych zarzutów, a nie kwestii związanych z oceną prawną zasadności lub prawidłowości samego obowiązku określonego w tytule wykonawczym. Jak stanowi bowiem art. 29 § 1 u.p.e.a., organ egzekucyjny bada z urzędu dopuszczalność egzekucji administracyjnej; organ ten nie jest natomiast uprawniony do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego tytułem wykonawczym. Kontrola prawidłowości rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu jurysdykcyjnym, może być natomiast podnoszona w innym postępowaniu, tj. odrębnym od postępowania egzekucyjnego, w którym rozpatruje się zarzuty. W przeciwnym wypadku, organ egzekucyjny orzekałby o istocie sprawy, co należy do organu wydającego rozstrzygnięcie będące podstawą prowadzonej egzekucji administracyjnej, nawet wówczas, gdy organem egzekucyjnym jest organ, który wydał decyzję. 12. W rozpoznawanej sprawie skarżący zgłaszając zarzut, przywołał art. 33 § 1 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. (por. treść punkt 11.1 uzasadnienia) i wskazał na brak wymagalności obowiązku. W tym zaś zakresie podnosił, iż nałożenie na niego kary pieniężnej było wadliwe, albowiem zmierzało do celowego ukarania, a poza tym uczynione zostało na podstawie zmienionej ustawy, która w dacie zakupu samochodu (niezarejestrowanego w terminie) nie weszła jeszcze w życie (obowiązywała dopiero od 01.01.2024 r.). Nadto, skarżący zwracał uwagę na brak jego winy w nieterminowej rejestracji pojazdu dodając, że organ nie poniósł żadnej szkody z powodu nieterminowej rejestracji pojazdu. Podnosił też, iż treść pouczeń oraz całego tytułu wykonawczego wydanego w jego sprawie sporządzone zostały małymi literami. Zarzucił brak logicznego podejścia organu do jego sprawy, jak też narażenie go na koszty, stratę czasu oraz pominięcie art. 8 i 9 k.p.a. 13. Zajmując stanowisko względem tych zarzutów i ich oceny przez organy I i II instancji należy wyjaśnić, iż w orzecznictwie przyjmuje się, że przez "wymagalność" należy rozumieć taką cechę obowiązku administracyjnego, która zezwala wierzycielowi domagać się od zobowiązanego wykonania obowiązku. Stwierdzenie, że obowiązek nie jest wymagalny oznacza, że obowiązek istnieje, a jego egzekucja będzie dopuszczalna w przyszłości, jednakże nie może on być egzekwowany w danym momencie (np. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2022 r., sygn. akt III FSK 1222/21). O braku wymagalności obowiązku - w rozumieniu art. 33 § 2 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. - decyduje inna kategoria zdarzeń, niż odroczenie terminu wykonania obowiązku i rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 9.05.2023 r. (sygn. akt III FSK 565/22) dopuszczenie w tym samym przepisie (pod literą c) kwalifikacji braku wymagalności obowiązku "z innej przyczyny" niż określona w lit. a) i b) - musi mieć zatem charakter tego rodzaju, co wymienione w tym przepisie. NSA akcentował, że zarzut braku wymagalności obowiązku z innej przyczyny niż odroczenie terminu wykonania obowiązku lub rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, może zaistnieć w przypadku: wstrzymania wykonania decyzji ostatecznej, przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji ostatecznej, uchylenia postanowienia nadającego rygor natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji wymiarowej, otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, czy ogłoszenia upadłości. Uwarunkowania kontrolowanej sprawy nie wskazywały na wystąpienie którejkolwiek z wyżej wskazanych przyczyn mogących świadczyć o braku wymagalności obowiązku wynikającego z decyzji Starosty Krakowskiego z 10.06.2024 r., a dotyczącego zapłaty przez skarżącego kary pieniężnej w wysokości 200 zł. Nie wpływała przy tym na brak wymagalności obowiązku wielkość liter, tj. czcionki użytej przez organ w tytule wykonawczym wydanym w tej sprawie. Zagadnienie to bowiem w ogóle nie odnosiło się do kwestii wykonalności obowiązku. Argumenty podważające wystąpienie (zaktualizowanie się) przesłanek wymiaru skarżącemu kary za uchybienie obowiązkowi terminowej rejestracji pojazdu, jak też dotyczące przyjętej przez organ wysokości tejże kary – mogły stanowić przedmiot odwołania od decyzji Starosty Krakowskiego z 10.06.2024 r. Brak uruchomienia przez skarżącego instancyjnej kontroli tego aktu skutkował tym, że obecnie (tj. na etapie rozpatrywania zarzutów zgłoszonych w postępowaniu egzekucyjnym) nie istniała możliwość skutecznego zakwestionowania podstawy decyzji kształtującej ostatecznie (i prawomocnie) obowiązek nałożony na skarżącego. Stanowisko Kolegium Odwoławczego wyrażone w tej kwestii było zatem w pełni trafne i zasadne. Jak już wyżej wskazano, postępowanie wywołane zarzutami zgłoszonymi w trybie art. 33 u.p.e.a. nie może prowadzić do podważenia ostatecznych merytorycznych rozstrzygnięć organów, wydanych w toku postępowania administracyjnego. W świetle powyższych stwierdzeń, także argumentacja skarżącego odnosząca się do braku jego winy w nieterminowej rejestracji pojazdu, czy też braku obowiązywania zmienionej ustawy w dacie zakupu przez niego pojazdu, nie mogła zasługiwać na uwzględnienie. Tym samym, nie istniały podstawy do uwzględnienia zarzutu wniesionego przez skarżącego. Rozstrzygnięcia orzekających w tej sprawie organów, oddalające te zarzuty, nie było zatem wadliwe. W jakimkolwiek związku z kontrolowaną sprawą wyznaczoną zarzutem opartym na art. 33 § 1 pkt 6 lit. c) u.p.e.a. nie pozostawały argumenty dotyczące "braku logiki w postępowaniu", czy braku szkody organu z uwagi na nieterminową rejestrację przez skarżącego sprowadzonego z zagranicy pojazdu. 14. Z uwagi na powyższe, Sąd skargę oddalił. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowił art. 151 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2026 r., poz. 143).