III SA/Kr 1285/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki Sędziowie WSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) WSA Jakub Makuch Protokolant sekretarz sądowy Paulina Grojec po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 stycznia 2026 r. sprawy ze skargi P. J. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 21 lipca 2025 r. nr SKO-RD-4120-130/25 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Decyzją z dnia 21 lipca 2025 r. znak: SKO-RD-4120-130/25, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 z późn. zm., dalej: k.p.a.), art. 140mb pkt 1 w zw. z art. 78 ust. 2 pkt 1 oraz art. 140n ust. 1 w zw. z art. 140mb pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 z późn. zm. dalej: p.r.d.), a także na podstawie art. 31ia ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 2095) w zw. z art. 16 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczania niektórych skutków kradzieży tożsamości (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1394), uchyliło decyzję Starosty Nowotarskiego z dnia 14 maja 2025 r. znak: KT.5411.15.1094.2023 w sprawie nałożenia na P. J. (dalej: skarżący) kary pieniężnej w wysokości 400 zł za niezawiadomienie w terminie nieprzekraczającym 60 dni od dnia nabycia pojazdu marki PEUGEOT 407, nr VIN: [...], nr rej. [...] i orzekło o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w kwocie 200 zł za naruszenie obowiązku zawiadomienia starosty w nieprzekraczalnym terminie 60 dni o nabyciu ww. pojazdu. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 14 marca 2023 r. skarżący, nabył w/w pojazd marki PEUGEOT 407. W dniu 14 czerwca 2023 r. skarżący zawiadomił organ o nabyciu ww. pojazdu. W związku z powyższym, organ zawiadomieniem z dnia 4 grudnia 2023 r. wszczął postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej za niezawiadomienie w terminie nieprzekraczającym 60 dni od dnia nabycia pojazdu ww. pojazdu. Starosta Nowotarski, decyzją z dnia 14 maja 2025 r., orzekł o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej za niezawiadomienie w terminie nieprzekraczającym 60 dni od dnia nabycia ww. pojazdu. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał na przepisy prawa mające zastosowanie w niniejszej sprawie. Nakładając karę pieniężną w wysokości 400 zł organ I instancji wziął pod uwagę postanowienia wynikające z taryfikatora wysokości kar ustalonego w § 3 zarządzenia nr 145/2021 Starosty Nowotarskiego z dnia 13 grudnia 2021 r. w sprawie ustalenia wysokości kar pieniężnych za niewykonanie postanowień art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W motywach rozstrzygnięcia, organ I instancji stwierdził, że skarżący przekroczył 60-dniowy termin do zawiadomienia o nabyciu pojazdu. Wskazał, że 60 dniowy termin zgłoszenia nabycia pojazdu mijać miał w dniu 13 maja 2023 r. (tj. sobota). Ponieważ był to dzień uznany ustawowo za wolny od pracy do obliczenia terminu zawiadomienia ma zastosowanie art. 57 § 4 k.p.a. W tym przypadku koniec terminu przypada na dzień 15 maja 2023 r. (tj. poniedziałek). Tymczasem skarżący, dokonał zgłoszenia nabycia pojazdu w dniu 14 czerwca 2023 r., a zatem termin zgłoszenia nabycia pojazdu został przekroczony o 32 dni. Organ zbadał także sprawę pod kątem możliwości odstąpienia od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu na podstawie art. 189f k.p.a., jednak nie stwierdził ku temu przesłanek. W odwołaniu skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego oraz przepisów ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu, opisaną we wstępie decyzją uchyliło zaskarżoną decyzję i orzekło o nałożeniu na skarżącego kary pieniężnej w wysokości 200 zł za naruszenie obowiązku zawiadomienia o nabyciu ww. pojazdu. W uzasadnieniu organ odwoławczy streścił przebieg dotychczasowego postępowania oraz przytoczył treść przepisów mających zastosowanie w niniejszej sprawie. Wyjaśnił, że z dniem 1 stycznia 2024 r. przepisy ustawy Prawo o ruchu drogowym dotyczące kar za brak zawiadomienia o zbyciu, nabyciu lub rejestracji pojazdu uległy zmianie na mocy ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie niektórych ustaw w celu ograniczania niektórych skutków kradzieży tożsamości (t.j. Dz. U z 2023 r. poz. 1394, z późn. zm.), jednak zgodnie z przepisami przejściowymi do spraw wszczętych i niezakończonych przed tą datą stosuje się przepisy dotychczasowe. W związku z powyższym podstawą prawną w niniejszej sprawie są przepisy obowiązujące przed 1 stycznia 2024 r. Zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy, właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Na mocy art. 4 ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2019 r. poz. 1579, z późn. zm.) wprowadzono zmianę do ustawy Prawo o ruchu drogowym, poprzez ustanowienie kary za niewykonanie obowiązku poinformowania starosty o nabyciu pojazdu. Na podstawie art. 1 pkt 29 ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r., zmieniającej ustawę COVID-19 z dnia 2 marca 2020 r. (Dz. U. z 2021 r. poz. 1192) z dniem 1 lipca 2021 r., dodany został art. 31ia, zgodnie z którym w okresie od dnia ogłoszenia ustawy z dnia 24 czerwca 2021 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw do dnia odwołania stanu zagrożenia epidemicznego albo stanu epidemii ogłoszonego z powodu COVID-19 1) wydłuża się do 60 dni terminy określone w art. 71 ust. 7 i art. 78 ust. 2 pkt 1 p.r.d., 2) art. 140mb ustawy, o której mowa w pkt 1, stosuje się z uwzględnieniem terminu określonego w pkt 1. Skoro do nabycia pojazdu doszło w dniu 14 marca 2023 r., to zgodnie z powyższym przepisem art. 31ia ww. ustawy, stronę obowiązywał termin 60 dni na dokonanie zawiadomienia o nabyciu pojazdu. Zgodnie z art. 140mb pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu, podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. Kary pieniężne, o których mowa m.in. w art. 140mb, nakłada starosta (art. 140n ust. 2a). Tak ustalona sankcja administracyjna zastąpiła dotychczas obowiązującą w tym zakresie sankcję przewidzianą w art. 97 Kodeksu wykroczeń. Zawiadomienie o nabyciu pojazdu związane jest z koniecznością zapewnienia aktualności danych związanych m.in. z właścicielem pojazdu, wpływając na pewność obrotu pojazdami oraz przyczyniając się do możliwości zidentyfikowania osoby, na której z tytułu własności pojazdu ciąży szereg obowiązków nałożonych przepisami prawa. W ustalonym stanie faktycznym skarżący nabył pojazd w dniu 14 marca 2023 r., co oznacza, że termin na zawiadomienie upłynął w dniu 15 maja 2023 r., natomiast o fakcie nabycia pojazdu skarżący powiadomił organ I instancji w dniu 14 czerwca 2023 r., czyli z 32-dniowym opóźnieniem. Przy ustalaniu wysokości kary starosta bierze pod uwagę zakres naruszenia, powtarzalność oraz korzyści finansowe, a w tej konkretnej sprawie stwierdzono, że skarżący nie odniósł korzyści finansowej i naruszył prawo po raz pierwszy. Kara administracyjna za naruszenie obowiązku zarejestrowania pojazdu w ustawowym terminie została ustalona w art. 140mb pkt 1 p.r.d. w granicach od 200 zł do 1000 zł, natomiast organ I instancji orzekł o karze w wysokości 400 zł, uwzględniając taryfikator zawarty w zarządzeniu Starosty Nowotarskiego z dnia 13 grudnia 2021 r. SKO zwróciło jednak uwagę, że wspomniane zarządzenie ma charakter jedynie aktu wewnętrznego i może stanowić wyłącznie akt pomocniczy, a nie podstawę prawną decyzji. W ocenie Kolegium, organ I instancji zastosował niedopuszczalny w takich sprawach automatyzm, przyjmując arbitralnie, że za przekroczenie terminu o 31 do 90 dni wymierzana jest kara w wysokości 400 zł, co jest sprzeczne z orzecznictwem sądów administracyjnych. Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w wyroku z dnia 12 stycznia 2022 r., sygn. II GSK 2528/21, w którym wskazał, że skuteczność i funkcja sankcji administracyjnej zależą od stopnia jej oddziaływania, a dolegliwość kary musi być współmierna do rodzaju naruszenia. Sankcja ta, oprócz funkcji represyjnej, powinna pełnić funkcję motywacyjną, skłaniając do zachowań zgodnych z prawem, oraz funkcję ochronną wobec wartości realizowanych przez normy administracyjne. Przy wymierzaniu kary na podstawie art. 140mb pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, organ jest zobowiązany operować w ustawowych przedziałach, uwzględniając dyrektywy z art. 140n § 4 p.r.d., takie jak zakres naruszenia, powtarzalność oraz uzyskane korzyści finansowe, a także stosować regulacje z działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego. W niniejszej sprawie, podniesione w odwołaniu okoliczności uniemożliwiające terminowe zawiadomienie o nabyciu pojazdu, nie mają wpływu na wymiar kary. Ze względu na to, że opóźnienie wyniosło 32 dni, uznano, iż waga naruszenia prawa nie jest znikoma, co wykluczyło możliwość zastosowania art. 189f § 1 k.p.a. i odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. W ocenie organu odwoławczego, uwzględniając okoliczności w jakich doszło do naruszenia prawa, jego zakres czasowy, brak odniesienia korzyści finansowej przez skarżącego z tytułu popełnionego naruszenia prawa, wymierzoną przez organ I instancji karę w kwocie 400 zł SKO uznało za przekroczenie granic swobodnego uznania, dlatego orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji i wymierzeniu kary pieniężnej w kwocie 200,00 zł, uznając, że będzie adekwatna dla zrealizowania funkcji prewencyjnej, a nadto współmierna do rodzaju naruszenia prawa. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zaskarżonej decyzji zarzucił: 1. naruszenie przepisów o postępowaniu, mające istotny wpływ na wynik postępowania to jest: - art. 7 i art. 8 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez dokonanie oceny materiału dowodowego z naruszeniem przepisów postępowania oraz naczelnej zasady prawa administracyjnego; - art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 81 k.p.a. poprzez niepodjęcie niezbędnych kroków w celu przeprowadzenia właściwego postępowania dowodowego i dokładnego wyjaśnienia motywów rozstrzygnięcia i stanu faktycznego sprawy; - zasady zawartej w art. 11 k.p.a., poprzez niewyjaśnienie w całym postępowaniu i w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia zasadności przesłanek, którymi organ kierował się przy wydaniu ww. postanowienia; 2. naruszenie prawa materialnego określonego w ustawie p.r.d. w związku z ustawami wymienionymi w decyzji SKO z dnia 21 lipca 2025 r., 3. naruszenie zasady dwuinstancyjności. Mając powyższe zarzuty na uwadze, skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu skargi, skarżący rozwinął powyższe zarzuty. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Zdaniem Sądu skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 78 ust. 2 pkt p.r.d., właściciel pojazdu zarejestrowanego jest obowiązany zawiadomić w terminie nieprzekraczającym 30 dni starostę o nabyciu lub zbyciu pojazdu. Natomiast art. 140mb pkt 2 ustawy stanowi, że kto będąc właścicielem pojazdu zarejestrowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wbrew przepisowi art. 78 ust. 2 pkt 1 nie zawiadamia starosty o nabyciu lub zbyciu pojazdu - podlega karze pieniężnej w wysokości od 200 do 1000 zł. W świetle art. 140n ust. 1 i ust. 2a ustawy, kara ta jest nakładana w drodze decyzji administracyjnej wydawanej przez starostę. Ustalając wysokość kary pieniężnej uwzględnia się zakres naruszenia, powtarzalność naruszeń oraz korzyści finansowe uzyskane z tytułu naruszenia ustawy (art. 140n ust. 4 ustawy). Do przedmiotowej kary pieniężnej w zakresie nieuregulowanym w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2025 r., poz. 111 z późn. zm.) (art. 140n ust. 6). Nadto, zgodnie z art. 189f k.p.a.: § 1. Organ administracji publicznej, w drodze decyzji, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli: 1) waga naruszenia prawa jest znikoma, a strona zaprzestała naruszania prawa lub 2) za to samo zachowanie prawomocną decyzją na stronę została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej lub strona została prawomocnie ukarana za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazana za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe i uprzednia kara spełnia cele, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna. § 2. W przypadkach innych niż wymienione w § 1, jeżeli pozwoli to na spełnienie celów, dla których miałaby być nałożona administracyjna kara pieniężna, organ administracji publicznej, w drodze postanowienia, może wyznaczyć stronie termin do przedstawienia dowodów potwierdzających: 1) usunięcie naruszenia prawa lub 2) powiadomienie właściwych podmiotów o stwierdzonym naruszeniu prawa, określając termin i sposób powiadomienia. § 3. Organ administracji publicznej w przypadkach, o których mowa w § 2, odstępuje od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaje na pouczeniu, jeżeli strona przedstawiła dowody, potwierdzające wykonanie postanowienia". W świetle utrwalonego już stanowiska sądów administracyjnych, powołany przepis ma zastosowanie w sprawie dotyczącej kary przewidzianej w art. 140mb p.r.d. "Ani przepisy ustawy p.r.d., ani też przepisy działu III Ordynacji podatkowej, nie zawierają uregulowań dotyczących odstąpienia od wymierzenia kar. Przepisy tej ustawy (art. 140n ust. 4 p.r.d.) regulują przesłanki wymiaru kary administracyjnej, przy jednoczesnym braku uregulowań w zakresie np. odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Okoliczność ta, przy uwzględnieniu treści reguły kolizyjnej z art. 189a § 2 k.p.a. in fine daje podstawy do wyrażenia poglądu co do powinności stosowania normy z art. 189f k.p.a. na tle spraw związanych z nakładaniem kar pieniężnych w trybie przepisów p.r.d. Przy uwzględnieniu zatem »odpowiedniego« stosowania przepisów Ordynacji podatkowej, jak również przy zastrzeżeniu, że przepisy tej ustawy nie określają np. warunków odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej (co oczywiste), w sprawie należało m.in. przyjąć, że stosowanie na gruncie p.r.d. przepisu art. 189f k.p.a. jest nie tylko wymagane, ale i zgodne z intencją ustawodawcy, którego zamysłem było ujednolicenie zasad wymiaru kar pieniężnych w systemie prawa, za wyjątkiem przypadków uregulowania tych kwestii w przepisach odrębnych. Skoro, jak wspomniano wyżej przepisy odrębne (p.r d. i O.p. poprzez odpowiednie stosowanie w rozumieniu art. 140n ust. 6 p.r.d.) nie regulują kwestii odstąpienia od wymierzenia kary, w sprawie należało zastosować art. 189f k.p.a." (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 7 kwietnia 2021 r., sygn. VII SA/Wa 2261/20, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Zdaniem Sądu orzekające w niniejszej sprawie organy prawidłowo rozważyły możliwości zastosowania art. 189f k.p.a. Analiza okoliczności niniejszej sprawy przez pryzmat art. 189f k.p.a., zawarta w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jest obszerna, wyczerpująca i przekonująca. Wniosek o braku podstaw do odstąpienia od nałożenia kary jest, zdaniem Sądu, trafny i w pełni uzasadniony. Powołany przepis art. 189f § 1 pkt 1 k.p.a., dla odstąpienia od nałożenia kary, wymaga wystąpienia dwóch przesłanek: znikomej wagi naruszenia oraz zaprzestania naruszenia prawa. Przy tym ustawodawca nie wskazał okoliczności, którymi organ powinien kierować się przy dokonywaniu oceny, czy w danej sprawie mamy do czynienia ze znikomym naruszeniem prawa, czy też nie. Przyjmuje się jednak, że oceniając czy w danej sprawie mamy do czynienia z naruszeniem o znikomej wadze, można odwołać się do rozwiązań obowiązujących w prawie karnym, gdzie stopień ciężkości naruszenia przez sprawcę prawa mierzony jest tzw. stopniem społecznej szkodliwości czynu, którego "znikomość" również stanowi negatywną przesłankę do wszczęcia lub dalszego prowadzenia postępowania karnego (por. S. Dudzik, Zasady wymiaru administracyjnych kar pieniężnych po nowelizacji Kodeksu postępowania administracyjnego, Samorząd Terytorialny 2018, nr 6, s. 23-32). Zatem zgodnie z art. 115 § 1 k.k., przy ocenie stopnia społecznej szkodliwości czynu, sąd bierze pod uwagę rodzaj i charakter naruszonego dobra, rozmiary wyrządzonej lub grożącej szkody, sposób i okoliczności popełnienia czynu, wagę naruszonych przez sprawcę obowiązków, a także postać zamiaru, motywację sprawcy, rodzaj naruszonych reguł ostrożności i stopień ich naruszenia. W piśmiennictwie wskazuje się również, że oceniając czy dane naruszenie można określić mianem "znikomego" należy odwołać się do przesłanek wymierzenia kary administracyjnej określonych w art. 189d pkt 1 k.p.a. (por. A. Wróbel. Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, System Informacji Prawnej LEX, 2019, komentarz do art. 189f). Jeszcze inny pogląd (A. Cebera i J.G. Firlus. Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, wyd. II. Wolters Kluwer Polska, 2019, komentarz do art. 189f) nakazuje przy ocenie wagi naruszenia prawa kierować się tym, czy konkretne naruszenie prawa wywołało (lub mogło wywołać) skutki faktyczne lub prawne w obszarze konkretnych dóbr prawnie chronionych, tj. dóbr chronionych przez naruszoną normę sankcjonowaną, wskazując że jeżeli konkretne naruszenie prawa: - wywołało (lub mogło wywołać) poważne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znaczna; - wywołało (lub mogło wywołać) sporadyczne negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa nie jest znaczna; - wywołało jednostkowe i nieznacznie negatywne skutki w obszarze dóbr prawnie chronionych lub skutków tych w ogóle nie wywołało i wywołać nie mogło, to przyjąć należy, że waga naruszenia prawa jest znikoma. Z akt administracyjnych wynika, że skarżący w żaden sposób nie wykazał podnoszonych przez siebie przyczyn zwłoki w dokonaniu zgłoszenia. Zdaniem Sądu organ odwoławczy zasadnie uznał, że chociaż skarżący zaprzestał naruszenia prawa w dniu 14 czerwca 2023 r., zawiadamiając starostę o nabyciu pojazdu, to jednak nie jest spełniony warunek znikomej wagi naruszenia prawa. Skarżący wykonał ciążący na nim obowiązek zawiadomienia starosty o nabyciu pojazdu z 32-dniowym opóźnieniem, podczas gdy zgodnie z ustawą obowiązek miał być wykonany w terminie nie dłuższym niż 60 dni. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko organu odwoławczego. Przesłanka z art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a. nie ma w niniejszej sprawie zastosowania, gdyż za ten sam delikt (to samo zachowanie) prawomocną decyzją na skarżącego nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez inny uprawniony organ administracji publicznej i skarżący nie został prawomocnie ukarany za wykroczenie lub wykroczenie skarbowe, lub prawomocnie skazany za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe. W istocie skarżący nie wykazał żadnych okoliczności, które mogłyby skutkować odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej i pozwalałyby organowi na podjęcie decyzji o udzieleniu pouczenia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.