III SA/Kr 13/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 9 maja 2017 r. wniosku J. B. w sprawie ze skargi J. B. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 14 października 2016 r. znak [...] w przedmiocie choroby zawodowej postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Postanowieniem z dnia 20 marca 2017 r. Sąd odrzucił skargę J. B. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 14 października 2016 r., znak [...], w przedmiocie choroby zawodowej. W dniu 24 kwietnia 2017 r. do Sądu wpłynęło zażalenie skarżącej na powyższe postanowienie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżąca wskazała, że w skrzynce pocztowej miała tylko jedno awizo, to jest awizo przesyłki zawierającej odpowiedź na skargę. Brak było natomiast awiza zawierającego wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Skarżąca wiedzę na temat braku uzupełnienia skargi powzięła w dniu 13 kwietnia 2017 r., to jest w dniu odebrania przesyłki zawierającej postanowienie o odrzuceniu skargi. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm., powoływanej dalej jako "p.p.s.a.")., sąd może na wniosek przywrócić termin, jeżeli strona bez własnej winy nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.), przy czym równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). W orzecznictwie i w literaturze prawniczej przyjmuje się, iż brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. Przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i nie jest możliwe, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Zatem, przy uwzględnieniu wymogów przewidzianych w art. 87 § 1 p.p.s.a., przywrócenie terminu może mieć miejsce jedynie wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku oraz gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy (por.: postanowienie NSA z dnia 16 września 2011 r., sygn. akt II OZ 882/11; postanowienie NSA z dnia 26 października 2009 r., sygn. akt I OZ 996/09; postanowienie NSA z dnia 23 października 2009 r., sygn. akt I OZ 989/09; postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2007 r., sygn. akt I OZ 738/09). Zaznaczyć przy tym należy, że art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Daje to sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności, jakie uzna za istotne w konkretnej sprawie, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie o własne interesy. W ocenie Sądu, wymogi formalne wniosku o przywrócenie terminu zostały w przedmiotowej sprawie zachowane. Nie budzi wątpliwości, że wraz z wnioskiem strona dokonała uchybionej czynności uzupełniania braków formalnych skargi i że spóźnienie wywołało negatywne skutki procesowe. W okolicznościach faktycznych rozpatrywanej sprawy przyjąć również należy, że skarżąca składając przedmiotowy wniosek 20 kwietnia 2017 r. dochowała siedmiodniowego terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 p.p.s.a., liczonego od daty powzięcia przez nią informacji o wydaniu i doręczeniu rozstrzygnięcia, czyli 13 kwietnia 2017 r. W rozpoznawanej sprawie za przyczynę usprawiedliwiającą przekroczenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi miał zostać uznany brak awizowania przesyłki zawierającej wezwanie do uzupełnienia braków formalnych skargi. Zawarta w aktach koperta, w której nadano przedmiotowe wezwanie, wraz z naniesionymi pieczęciami i adnotacjami doręczyciela, jak też dołączony do tej koperty dokument zwrotnego potwierdzenia odbioru wskazują, że przesyłka została prawidłowo dwukrotnie awizowana. Pierwsze awizowanie miało miejsce w dniu 18 stycznia 2017 r., zaś ponowne – w dniu 26 stycznia 2017 r. Przesyłkę, jako niepodjętą w terminie, zwrócono do nadawcy w dniu 3 lutego 2017 r. Jak wyraźnie przy tym wynika z dowodu zwrotnego potwierdzenia odbioru - zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w placówce pocztowej FUP pozostawiono w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Podkreślić przy tym trzeba, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Domniemanie to może zostać obalone, gdy adresat udowodni, że mimo zastosowania zastępczej formy doręczenia pismo nie zostało mu doręczone z przyczyn od niego niezależnych. Jednakże, jak trafnie wskazano w postanowieniu NSA z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt I FSK 1742/09, "w związku z tym, że dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonujące". Z tego względu Sąd w pełni podziela wyrażane w orzecznictwie poglądy, że obalenie domniemania skuteczności doręczenia wyłącznie na podstawie twierdzeń adresata godzi w samą istotę instytucji doręczenia zastępczego. Obalenie fikcji doręczenia tylko na podstawie gołosłownego oświadczenia, że awiza nie pozostawiono, prowadziłoby do nieuzasadnionego podważenia instytucji doręczenia zastępczego. W związku z powyższym Sąd uznał, że powołanie się przez skarżącą na okoliczność, że nie otrzymała dwukrotnego zawiadomienia o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej nie było przekonujące, gdyż nie zostało poparte stosownymi dowodami. Ponadto wobec braku przeprowadzenia przez skarżącą postępowania reklamacyjnego, twierdzenia jej nie są poparte żadnymi dającymi się zweryfikować okolicznościami. Mając na względzie powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 86 § 1 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a. nie znalazł podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi.