III SA/Kr 1304/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Maria Zawadzka (spr.) Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi Gminy Miasto na zarządzenie Starosty z dnia 23 maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia obowiązujących projektów organizacji ruchu na ul. Z w Z postanawia: odmówić dopuszczenia B. W. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Pismem z dnia 23 maja 2014r. znak: [...] Starosta poinformował Burmistrza Miasta o "unieważnieniu" projektów organizacji ruchu na ul. Z, zatwierdzonych zarządzeniami z dnia 23 grudnia 2008r. znak: [...] (oznakowanie znakami B -36 "zakaz zatrzymywania się" oraz A-7 "ustąp pierwszeństwa") oraz z dnia 22 marca 2010r. znak [...] (likwidacja znaku B-36 w KM O + 230 i ustawienie znaku D-4A "droga bez przejazdu"). W uzasadnieniu pisma Starosta wskazał, że z wyroku Sądu Odwoławczego Wydział II Karny sygn. akt [...] z dnia 22 stycznia 2013r. wynika, że droga ul. Z nie jest drogą publiczną, tym samym Starosta nie może pełnić na tej drodze funkcji organu zarządzającego ruchem i nakazuje likwidację oznakowania na przedmiotowej drodze w terminie 14 dni od dnia otrzymania niniejszego pisma. Pismem z dnia 29 maja 2014r. Gmina wezwała Starostę do usunięcia naruszenia prawa, zarzucając, że działania Starosty objęte zarządzeniem nr [...] zostały podjęte bez podstawy prawnej, nadto nie znajdują uzasadnienia w świetle istniejącego stanu faktycznego i stanowią rażące naruszenie prawa. Pismem z dnia 24 czerwca 2014 r. Starosta Powiatowy odpowiadając na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa w całości podtrzymał swoje stanowisko, nie odnosząc się do argumentów Gminy. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie Gmina domagała się stwierdzenia nieważności aktu. W uzasadnieniu skargi Gmina zarzuciła, że działania Starosty objęte zarządzeniem nr [...] zostały podjęte bez podstawy prawnej, nie znajdują uzasadnienia w świetle istniejącego stanu faktycznego i stanowią rażące naruszenie prawa. W odpowiedzi na skargę na akt administracyjny w zakresie zmiany organizacji ruchu drogowego Starosta wniósł o oddalenie skargi jako bezzasadnej. Pismem z dnia 5 listopada 2014 r. B. W. wniósł o dopuszczenie go do przedmiotowego postępowania, podnosząc, że jest właścicielem nieruchomości nr [...] oraz współwłaścicielem nieruchomości usytuowanych w Z przy ul. Z i posiada interes prawny w dopuszczeniu go do niniejszego postępowania, gdyż obecny projekt organizacji ruchu na tej ulicy w sposób istotny utrudnia korzystanie przez niego z nieruchomości. W szczególności w stosunku do niego za okres od lipca 2007 do stycznia 2014 r. było przeprowadzonych w związku z jego parkowaniem przy tej ulicy 181 interwencji Straży Miejskiej. W obszernym piśmie B. W. w całości poparł stanowisko Starosty, zdecydowanie wypowiadając się przeciwko czynnościom podejmowanym przez Gminę. Postanowieniem z dnia 13 listopada 2014 r. Sąd odmówił dopuszczenia B. W. do udziału w sprawie w charakterze uczestnika postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z art. 33 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) osoba, która brała udział w postępowaniu administracyjnym, a nie wniosła skargi, jeżeli wynik postępowania sądowego dotyczy jej interesu prawnego, jest uczestnikiem tego postępowania na prawach strony. Zgodnie natomiast z art. 33 § 2 cytowanej ustawy udział w charakterze uczestnika może zgłosić również osoba, która nie brała udziału w postępowaniu administracyjnym, jeżeli wynik tego postępowania dotyczy jej interesu prawnego, a także organizacja społeczna, o której mowa w art. 25 § 4, w sprawach innych osób, jeżeli sprawa dotyczy zakresu jej statutowej działalności. Oceniając dopuszczalność udziału wnioskodawcy w charakterze uczestnika w niniejszym postępowaniu, należy uwzględnić to, że niniejsze postępowanie dotyczy zarządzenia starosty w przedmiocie unieważnienia obowiązującej organizacji ruchu. Jak słusznie wskazał NSA w uchwale z dnia 26 czerwca 2014 r. sygn. akt l OPS 14/13 (publ. http:orzeczenia.nsa.gov.pl), prawo do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika odpowiednio z przepisów - art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz - art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Przy czym przyjmuje się, że przepis art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym upoważnia do zaskarżenia również zarządzeń starosty. Legitymację do uczestniczenia w tym postępowaniu oceniać zatem należy przy uwzględnieniu odrębnych zasad regulujących legitymację skargową w sprawach skarg na uchwały organów jednostek samorządowych, które stanowią lex specialis w stosunku do przytoczonej regulacji ogólnej, odnoszącej się do klasycznego postępowania administracyjnego. W rozpoznawanej sprawie przedmiotem kontroli sądowej jest zarządzenie starosty. Legitymację do uczestnictwa w tym postępowaniu należy zatem oceniać z uwzględnieniem wymogów wynikających z art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2013r, poz. 295 ze zm.). Wśród warunków, które muszą zostać spełnione, aby można było wnieść skargę na uchwałę rady powiatu do sądu administracyjnego, przepis ten przewiduje między innymi wymóg wykazania naruszenia zaskarżoną uchwałą interesu prawnego lub uprawnienia. Odnosząc ten warunek do niniejszej sprawy należy uznać, że dopuszczone do udziału w tej sprawie mogłyby zostać wyłącznie podmioty, które wykazały, że ich interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone zaskarżonym zarządzeniem starosty. Kryterium naruszenia interesu prawnego oznacza, że zaskarżony akt musi naruszać interes prawny danego podmiotu. W postępowaniu w sprawie ze skargi na uchwałę organu jednostki samorządu terytorialnego podjętą sprawie z zakresu administracji publicznej może więc uczestniczyć podmiot, który wykaże, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienie (wyrok SN z dnia 7 marca 2003r, III RN 42/02, OSNP z 2004r., nr 7, poz. 114; por. też wyrok WSA w Białymstoku z dnia 9 września 2004 r., II SA/Bk 364/04, Lex nr 173736). Winien on także wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu lub uprawnienia (wyrok NSA z dnia 4 lutego 2005 r., OSK 1563/04, LEX nr 171196, wyrok NSA z dnia 22 lutego 2006 r., II OSK 1127/05, LEX nr 194894, wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., II OSK 84/08). Interes ten powinien być bezpośredni, konkretny i realny (wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., l OSK 715/05, LEX nr 192482, por. też wyrok NSA z dnia 4 września 2001 r., II SA 1410/01, Lex nr 53376, postanowienie NSA z dnia 9 listopada 1995 r., II SA 1933/95, ONSA z 1996 r., nr 4, póz. 170). Związek pomiędzy własną, indywidualną sytuacją prawną skarżącego a zaskarżoną uchwałą musi powodować następstwo w postaci ograniczenia lub pozbawienia przez zaskarżoną uchwałę danego podmiotu konkretnych uprawnień lub nałożenia na niego obowiązków (wyrok NSA z dnia 7 maja 2008 r., II OSK 84/08). Zaistnienia takiej sytuacji wnioskodawca w niniejszej sprawie nie wykazał. Przeciwnie, jako uzasadnienie swojego udziału w niniejszym postępowaniu wnioskodawca powołał się nie to, że dotychczas obowiązujący projekt organizacji ruchu na ul. Z w Z w sposób istotny utrudnia mu korzystanie z jego nieruchomości położonej przy tej ulicy. Wnioskodawca uważa zatem zaskarżone zarządzenie starosty jest zgodne z prawem i nie narusza jego interesów prawnych. W konsekwencji nie została spełniona przesłanka warunkująca dopuszczenie B. W. do udziału w niniejszym postępowaniu w charakterze uczestnika postępowania. Wnioskodawca nie wykazał bowiem, że zaskarżone zarządzenie narusza jego interes prawny lub uprawnienie. Zatem udział B. W. w tym postępowaniu jest niedopuszczalny i z tego powodu Wojewódzki Sąd Administracyjny odmówił dopuszczenia wnioskodawcy do udziału w tej sprawie, działając na podstawie art. 33 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając powyższe na względzie orzeczono jak w sentencji.