III SA/Kr 1374/16

|Sygn. akt III SA/Kr 1374/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 12 stycznia 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Wiesław Kuśnierz, Sędzia: WSA Maja Chodacka (spr.), Sędzia: WSA Stanisław Grzeszek, Protokolant: specjalista Bożena Piątek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 stycznia 2017 r., sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z siedzibą w K, na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego, z dnia 29 lipca 2016 r. Nr [...], w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej, , - skargę oddala -, Zaskarżoną decyzją z dnia 29 lipca 2016r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2016r. poz. 23 ze zm. ) oraz art. 4 pkt 22, art. 5b ust. 1, art. 6 ust. 1, 4 i 5, art. 87 ust. 4, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2013r. poz. 1414 ze zm.) oraz lp.1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. z siedzibą w K od decyzji Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 8.000, 00 zł - utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonej decyzji podstawę rozstrzygnięcia stanowiło naruszenie polegające na wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Dnia 18 marca 2016 roku w K miała miejsce kontrola pojazdu marki AUDI nr rej. [...] przeprowadzona przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego. Pojazdem kierował Pan M. S. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole. Pismem z dnia 25 marca 2016r. Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu. W toku postępowania strona nie złożyła wyjaśnień w sprawie, złożyła natomiast wniosek o wyznaczenie rozprawy administracyjnej i przesłuchanie świadków. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego jako organu I instancji decyzji administracyjnej z dnia [...] 2016 roku nr [...] nakładającej na skarżącą spółkę karę pieniężną w wysokości 8.000,00 (osiem tysięcy) złotych. W odwołaniu od decyzji strona skarżąca wniosła o jej uchylenie, przesłuchanie kierowcy w charakterze świadka oraz przeprowadzenie w przedmiotowej sprawie rozprawy administracyjnej, ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Strona skarżąca zarzuciła decyzji naruszenie przepisów postępowania, w szczególności art. 7, art. 8, art. 77, art. 78, art. 79, art. 80 i art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, które miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Zdaniem strony decyzję należy uchylić z uwagi na nieuwzględnienie przez organ wniosku o ponowne przesłuchanie świadka i przeprowadzenie rozprawy administracyjnej, co stanowiło naruszenie art. 79 Kodeksu postępowania administracyjnego, bowiem strona nie miała możliwości uczestniczenia w przeprowadzanym dowodzie. Strona skarżąca uważa, że niepozostawienie organowi jakiejkolwiek swobody w zakresie sankcji karnej poprzez możliwość jej miarkowania budzi poważne wątpliwości natury konstytucyjnej. Organ odwoławczy decyzją przywołaną na wstępie utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu wskazano na art. 5b ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym podjęcie i wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób: 1) samochodem osobowym, 2) pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 i nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą, 3) taksówką - wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką udziela się przedsiębiorcy, jeżeli spełnia wymagania określone ustawą. Według art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym licencja, o której mowa w ust. 1, udzielana jest na określony pojazd i obszar obejmujący: 1) gminę; 2) gminy sąsiadujące - po uprzednim zawarciu przez nie porozumienia; 3) miasto stołeczne Warszawę. W myśl art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Stosownie do art. 87 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym podczas przejazdu wykonywanego w ramach transportu drogowego kierowca taksówki jest obowiązany mieć przy sobie i okazać na żądanie licencję. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10000 złotych (ust. 2). Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa ust. 1, oraz wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art. 92a ust. 6 ustawy o transporcie drogowym). Zgodnie z brzmieniem ww. lp. 1.1 sankcja w postaci nałożenia kary pieniężnej w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych dotyczy wykonywania transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji. Po przeanalizowaniu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie organ odwoławczy zgodził się z ustaleniami organu I instancji w zakresie nałożenia na stronę kary pieniężnej tytułem popełnienia naruszenia z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Kierowca Pan M. S. został skontrolowany przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego w dniu 18 marca 2016 roku w K. Kontrolujący zatrzymali do kontroli pojazd marki AUDI o nr rej. [...] oznaczony jako TAXI. Kierowca okazał do kontroli m.in. licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką udzielonej przedsiębiorstwu A sp. z o.o. przez Wójta Gminy Z w dniu 15 września 2015 roku. Licencja uprawniała przedsiębiorcę do wykonywania przewozów taksówką na obszarze gminy Z. Podczas kontroli przesłuchano kierowcę Pana M. S. w charakterze świadka. Z jego zeznań wynikało, że zostało złożone zamówienie na ulicę S w K, gdzie kierowca podjechał i zabrał dwóch mężczyzn, którzy poprosili o wykonanie kursu na ulicę S w K. Należność za kurs była naliczona za pomocą taksometru i uiszczona gotówką. Świadek zeznał, że nie był świadomy, że na podstawie okazanej do kontroli licencji nie może przewozić pasażerów na terenie K (protokół z przesłuchania świadka - w aktach sprawy). Podczas kontroli przesłuchano także pracownika Urzędu Miasta Pana S. K. oraz funkcjonariusza policji T. C., w charakterze świadków. Z zeznań Pana S. K. wynikało, że w dniu kontroli wspólnie z pracownikiem policji zamówili pod numerem telefonu [...] usługę przewozu osób z ulicy S na ulicę S w K. Za przejazd zapłacono kwotę 13 zł. Świadek dodał, że kierowca wydał pasażerom paragon fiskalny po uiszczeniu opłaty (protokół z przesłuchania świadka - w aktach sprawy). Powyższe potwierdził funkcjonariusz policji Pan T. C. przesłuchany w charakterze świadka. W myśl art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w tej licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Organ zważył, iż przejazd kontrolowaną taksówką nie spełniał żadnego ze wskazanych kryteriów świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w licencji. Zdaniem organu skarżąca spółka świadczyła usługę przewozu taksówką pasażerów w obrębie K, a zatem poza obszarem gminy Z, wskazanym w licencji nr [...]. Licencja na transport drogowy taksówką udzielana jest na konkretny pojazd i określony obszar, jest więc uprawnieniem podmiotowo - przedmiotowym. Odmiennie niż w przypadku innego rodzaju licencji, wydawanych na transport drogowy osób lub rzeczy, licencja na transport drogowy taksówką uprawnia przedsiębiorcę do wykonywania działalności na jej podstawie na obszarach objętych zezwoleniem. Wyjątek od tej zasady przewidziany jest jedynie we wspomnianym art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z tym przepisem dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług poza obszarem określonym w licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Powyższy wyjątek nie może być jednak interpretowany w ten sposób, że przedsiębiorca taksówkowy oczekuje na innym obszarze, niż ten określony w licencji, na pasażerów i wykonuje usługi wewnątrz tego obszaru. Taka interpretacja wypaczałaby sens tego przepisu i intencje ustawodawcy, co w konsekwencji prowadziłoby do sytuacji, w której wykonujący transport drogowy taksówką mógłby wykonywać stale przewozy poza obszarem wymienionym w licencji. Należy stwierdzić, iż niedopuszczalne jest podejmowanie zleceń, w których przejazd miałby punkt początkowy i końcowy poza obszarem określonym w licencji. Organ stoi na stanowisku, że każdy przejazd musi mieć co najmniej punkt początkowy albo końcowy na terenie obszaru określonego w licencji. Wykonywanie transportu drogowego taksówką jest dopuszczalne tylko na podstawie właściwej licencji udzielanej na określony pojazd i obszar. Należy zatem stwierdzić, że skarżąca spółka wykonywała transport drogowy taksówką na obszarze K bez licencji, a zatem organ odwoławczy uznał nałożenie na spółkę kary pieniężnej w wysokości 8000 (osiem tysięcy) złotych za zasadne. W odpowiedzi na zarzuty strony dotyczące nieuwzględnienia jej wniosku o przesłuchanie świadka i przeprowadzenie rozprawy administracyjnej organ zważył, że są one nieuzasadnione. Zgodnie z art. 78 § 2 Kodeksu postępowania administracyjnego organ administracji publicznej może nie uwzględnić żądania dotyczącego przeprowadzenia dowodu, które nie zostało zgłoszone w toku przeprowadzania dowodów lub w czasie rozprawy, jeżeli żądanie to dotyczy okoliczności już stwierdzonych innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Zdaniem organu odwoławczego okoliczności istotne dla sprawy zostały udowodnione na podstawie dowodów przeprowadzonych w toku kontroli drogowej, tj. dowodu z dokumentów oraz dowodów z przesłuchania kierowcy Pana M. S., funkcjonariusza policji Pana T. C. oraz pracownika Urzędu Miasta K Pana S. K. w charakterze świadków. Organ zważył, że skarżąca spółka wnioskując o ponowne przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków nie wskazała, na jaką okoliczność należy świadków przesłuchać, tj. jaką okoliczność strona zamierzała wykazać w sposób odmienny, aniżeli ustalony podczas kontroli. Organ poinformował, że przeprowadzenie dowodu z przesłuchania świadków podczas kontroli drogowej odbyło się przed wszczęciem postępowania administracyjnego, dlatego nie podlegało pod obowiązki wynikające z Kodeksu postępowania administracyjnego, m.in. obowiązek zawiadomienia strony o przeprowadzanym dowodzie. W tym miejscu przytoczono treść art. 73 ust. 1a ustawy o transporcie drogowym, zgodnie z którym w przypadku, gdy w trakcie kontroli drogowej zostaną stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przesłuchanie świadka podczas wykonywania tej kontroli może odbywać się bez udziału strony lub osoby przez nią wyznaczonej. A zatem kontrolujący uzasadnionych przypadkach mają prawo przeprowadzić dowód z przesłuchania świadka bez obecności strony lub osoby wyznaczonej, co znajduje potwierdzenie także w orzecznictwie sądów administracyjnych (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2007 r., sygn. akt I OSK 1617/06). Organ wyjaśnia, że dowód z przesłuchania świadka w warunkach kontroli drogowej, a więc "na gorąco", bez przemyślenia konsekwencji złożonych zeznań, jest dla organu wiarygodny. Należy także zwrócić uwagę, że zgodnie z art. 89 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego rozprawę należy przeprowadzić w każdym przypadku, gdy zapewni to przyspieszenie lub uproszczenie postępowania lub gdy wymaga tego przepis prawa. W omawianej sprawie żaden przepis prawa nie wymaga przeprowadzenia rozprawy. Nadto jej przeprowadzenie zmierzałoby do przedłużenia postępowania, co jest sprzeczne z dyspozycją art. 89 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Organ nie stwierdził także naruszenia pozostałych przepisów i stwierdził, iż w niniejszym stanie faktycznym przesłanką odpowiedzialności jest stwierdzenie nieprzestrzegania przez określony podmiot nałożonych prawem obowiązków. Zaakcentować przy tym należy, iż na gruncie prawa administracyjnego zasadą jest, że odpowiedzialność ogranicza się do ustalenia, czy doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego skutkującego nałożeniem kary administracyjno-prawnej. Nie dokonuje się natomiast oceny i nie czyni przedmiotem rozważań kwestii zawinionego działania strony lub braku winy oraz stopnia szkodliwości czynu. Do odpowiedzialności administracyjnej wystarczy jedynie, że organ stwierdzi naruszenie przepisu prawa materialnego obligującego go do wydania decyzji, w której określi karę administracyjną. Odpowiedzialność administracyjna skonstruowana jest na zasadzie ryzyka i oznacza, że nieważne jest, czy podmiot, który ma być ukarany zawinił, czy też nastąpiło określone zdarzenie. W omawianym przypadku nie zaistniały okoliczności uzasadniające zastosowanie art. 92c ustawy o transporcie drogowym, w myśl którego nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć (pkt 1) lub za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ (pkt 2). Skarżąca nie przedłożyła w toku postępowania administracyjnego żadnych dowodów na istnienie takich okoliczności, ograniczając się do przedstawienia w odwołaniu wyłącznie tez kwestionujących własną odpowiedzialność. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie: • art. 10 §1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez brak zapewnienia skarżącym czynnego udziału na etapie postępowania odwoławczego; • art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez bezzasadne utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji; • art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 oraz 8 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy oraz prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do organów państwa, brak rozpoznania wniosku skarżącego o uzupełnienie postępowania dowodowego; • art. 6, art. 7 i art. 77 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy; przez dokonanie ustaleń faktycznych w sprawie w sposób sprzeczny z zebranym w sprawie materiałem dowodowym; • art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów podniesionych przez skarżącego w odwołaniu; • art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego, przez dokonanie ustaleń faktycznych w sytuacji gdy strona nie miała możliwości odniesienia się do przedmiotowych okoliczności; • art. 75 § 1, art. 77 i art. 80 Kodeksu postępowania administracyjnego, poprzez niedokonanie kompleksowego zebrania i oceny materiału dowodowego, niedopuszczenia jako dowód wszystkiego co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem i niepodjęcie wszelkich czynności zmierzających do dokładniejszego objaśnienia stanu faktycznego, co skutkowało poczynieniem błędnych i niepełnych ustaleń odmawiających potwierdzenia prawa do rekompensaty. W związku z tym wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Wady, skutkujące koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzeniem jego nieważności bądź wydania z naruszeniem prawa, przewidziane są w przepisie art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W wypadku niestwierdzenia takich naruszeń sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przedmiot sprawy sprowadzał się do rozstrzygnięcia, czy w przypadku strony skarżącej zaistniały przesłanki do nałożenia kary pieniężnej i czy organy właściwie przeprowadziły postępowanie. Należy w tym miejscu wskazać na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 17 listopada 2016r. sygn. akt III SA/Kr 756/16, który dotyczy także nałożenia kary pieniężnej na stronę skarżącą. Okoliczności faktyczne sprawy są zbieżne, a podstawy prawne rozstrzygnięcia i zarzuty skargi identyczne. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela poglądy zaprezentowane w przywołanym wyroku i odnosi je do niniejszej sprawy. Przesłanki uzyskania licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką zostały uregulowane w przywołanym art. 6 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 6 ust. 4 ustawy o transporcie drogowym, licencja jest udzielana na określony pojazd i obszar. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym dopuszcza się wykonywanie przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar, lecz bez prawa świadczenia usług przewozowych poza obszarem określonym w licencji, z wyjątkiem przewozu wykonywanego w drodze powrotnej lub w przypadku złożenia zamówienia przez klienta z innego obszaru. Dopuszczenie w ust. 5 art. 6 ustawy o transporcie drogowym wykonywania przewozu z obszaru określonego w licencji poza ten obszar oznacza tyle, że kurs musi co najmniej zaczynać się lub kończyć w gminie, na obszar której udzielono licencji. Tylko w takim przypadku możliwe jest wykonanie przewozu poza obszarem gminy określonym w licencji (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2015r., sygn. akt II GSK 272/14, Lex nr 521769706). Stan faktyczny sprawy nie budzi wątpliwości i został przez organy ustalony prawidłowo. Poza sporem w sprawie jest to, że M. S. kierował taksówką - samochodem osobowym marki AUDI nr rej. [...] i podczas kontroli w dniu 18 marca 2016r. w K na ul. S okazał licencję nr [...] na wykonywanie krajowego transportu drogowego w zakresie przewozu osób taksówką na obszarze Gminy Z. Niesporne jest także to, iż kierowca wykonał w dniu kontroli zlecony telefonicznie kurs w K na trasie z ul. S na ul. S. Sporny kurs został odbyty poza terenem objętym posiadaną licencją, a więc niezgodnie z tą licencją. Strona skarżąca nie kwestionuje także faktu, że na dzień kontroli, tj. 18 marca 2016r. nie posiadała licencji na wykonywanie przewozu drogowego taksówką na terenie Miasta K. Nie ulega wątpliwości, że kurs, który zrealizował kierowca na zlecenie skarżącej Spółki, rozpoczął się w K i w K został zakończony. Tym samym doszło do naruszenia przepisu art. 6 ust. 5 ustawy o transporcie drogowym, co skutkuje nałożeniem kary pieniężnej w wysokości określonej w załączniku do ustawy o transporcie drogowym nr 3 lp. 1.1. Posiadana i okazana licencja nie uprawnia do odbywania kursów, które rozpoczynają się poza obszarem gminy Z i kończą się poza tym obszarem. W stanie faktycznym sprawy usługa była świadczona "w całości" poza obszarem określonym w licencji. Z uwagi na to, że przedsiębiorca wykonujący przewóz drogowy taksówką nie posiadał odpowiedniej dla tego przewozu licencji, albowiem jest uprawniony do wykonywania transportu drogowego taksówką ograniczonego do oznaczonego indywidualnie pojazdu i obszaru, należy uznać, że wykonywał on przewóz bez wymaganej licencji, czyli naruszył obowiązki wynikające z przepisów ustawy o transporcie drogowym. W skardze strona skarżąca podniosła zarzuty naruszenia szeregu przepisów postępowania. Zarzuty te nie mogły odnieść skutku w postaci uwzględnienia skargi, gdyż nie zakwestionowano ustalonego przez organy stanu faktycznego, ani skutków prawnych z niego wynikających. Strona skarżąca zarzuciła, że nieuwzględnienie przez organ odwoławczy wniosku o przeprowadzenie dowodu z ponownego przesłuchania kierowcy taksówki w obecności skarżącej, spowodowało brak wszechstronnego wyjaśnienia sprawy, ustalenie stanu faktycznego sprzecznie z zebranym materiałem dowodowym i dokonanie ustaleń w sposób uniemożliwiający skarżącej odniesienie się do okoliczności sprawy. Zarzut ten nie jest uzasadniony. Postępowanie kontrolne jest bowiem postępowaniem szczególnym, w którym stronę reprezentuje kierowca kontrolowanego pojazdu. Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 4 i ust. 1a ustawy o transporcie drogowym, w toku kontroli inspektor może przesłuchiwać świadków i zasięgać opinii biegłych, a w przypadku, gdy w trakcie kontroli zostaną stwierdzone naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, przesłuchanie świadka podczas kontroli może odbywać się bez udziału strony lub osoby przez nią wyznaczonej. Fakt przeprowadzenia kontroli inspektor dokumentuje poprzez sporządzenie protokołu kontroli (art. 74 ustawy o transporcie drogowym), który stanowi dowód przeprowadzenia postępowania kontrolnego i dowód dokonanych w nim ustaleń. Orzecznictwo sądów administracyjnych jednolicie wskazuje na wagę ustaleń opisanych w protokole kontroli, który - jako dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego - stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone (por. wyroki NSA z dnia 3 kwietnia 2014r. sygn. akt II GSK 156/13 i z dnia 15 czerwca 2012r., sygn. akt II GSK 687/11). Protokół kontroli jest w zasadzie jedynym dokumentem stanowiącym materiał dowodowy w sprawach o nałożenie kary pieniężnej (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 lipca 2014r. o sygn. akt III SA/Łd 356/14, LEX nr 521679009). W kontrolowanej sprawie kierowca podpisał protokół kontroli i nie zgłosił do niego żadnych zastrzeżeń. Z uwagi zatem na szczególne zasady dotyczące ustaleń faktycznych dokonywanych w toku kontroli prowadzonej przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego, wynikające z treści art. 73 ust. 1 pkt 4 i ust. 1a ustawy o transporcie drogowym w związku z art. 79 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, zarzuty powyższe nie mogły zostać uwzględnione. Należy również zauważyć, że obowiązujące przepisy nie przewidują obowiązku ponownego przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadka na wniosek strony zgłoszony w toku postępowania o wymierzenie kary za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w sytuacji, gdy świadek ten przesłuchany był w trakcie kontroli przez upoważnionego inspektora Inspekcji Transportu Drogowego. Dopuszczenie dowodu z ponownego przesłuchania takiego świadka w toku prowadzonego już postępowania administracyjnego podlega regułom ogólnym wynikającym z przepisów art. 75, art. 77 i art. 78 Kodeksu postępowania administracyjnego, a więc nie powinno mieć miejsca w sytuacji, gdy przedmiotem dowodu są okoliczności już stwierdzone innymi dowodami, chyba że mają one znaczenie dla sprawy. Także ewentualne przeprowadzenie rozprawy w tej sprawie podlegałoby regułom ogólnym wynikającym z art. 89 Kodeksu postępowania administracyjnego. Zauważyć należy, że strona skarżąca, wnioskując o wyznaczenie rozprawy oraz przesłuchanie świadka, motywowała swój wniosek wyłącznie brakiem możliwości zadawania świadkom pytań oraz niepowiadomieniem jej o przeprowadzeniu dowodów z przesłuchań świadków. Motywacja taka nie mogła być uznana za wystarczającą wobec przytoczonej wyżej treści art. 73 ustawy o transporcie drogowym i wagi tego dowodu w kontrolowanym postępowaniu. Strona skarżąca nie wskazała natomiast w toku postępowania przed organem pierwszej i drugiej instancji na żadne okoliczności mające być przedmiotem dowodzenia, wskazujące, że stan faktyczny wynikający ze sporządzonego protokołu kontroli jest odmienny aniżeli wynika to z przesłuchania świadków. Nie powołała się także na inne okoliczności, które świadczyłyby o zasadności zastosowania przez organy przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym, tj. niewszczynania postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, względnie umorzenia wszczętego postępowania. Podkreślić należy, że istnienie przesłanek wyłączających odpowiedzialność administracyjną za naruszenie warunków lub obowiązków przewozu drogowego czy istnienie okoliczności, o których mowa w tym przepisie, powinien udowodnić przedsiębiorca, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu, które zwalniają go od odpowiedzialności za naruszenie przepisów przez kierowcę. Sama natomiast okoliczność dokonania przez organy ustaleń faktycznych na podstawie sporządzonego protokołu kontroli, nie uzasadniała prowadzenia ponownego dowodu z przesłuchania świadka ani przeprowadzania rozprawy. Takie przeprowadzenie postępowania nie doprowadziło - wbrew stanowisku skargi - do wadliwości zaskarżonej decyzji z powodu niewyjaśnienia lub nienależytego wyjaśnienia stanu faktycznego i istotnych w sprawie okoliczności. Sąd nie stwierdził także, aby dokonane przez organy ustalenia faktyczne były sprzeczne z zebranym materiałem dowodowym. Zaskarżona decyzja czyni również zadość wymogom ustanowionym w art. 107 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego, a jej uzasadnienie odpowiada w całości regulacji wynikającej z art. 107 § 3 Kodeksu postępowania administracyjnego i prawidłowo wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione oraz zastosowane przez organ przepisy prawa. Nie znajdując więc podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego lub zasady postępowania, Sąd orzekł jak w sentencji, działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.