III SA/Kr 1376/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSa Krystyna Kutzner Sędziowie: WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 2 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania oddala skargę Starosta decyzją z dnia [...] 2014 r. nr [...] działając na podstawie art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami orzekł o skierowaniu A. S. na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Pismem z dnia 1 lipca 2015 r. A. S. złożył wniosek o wznowienie postępowania sprawy zakończonej powyższą decyzją. Wskazał, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, albowiem decyzja Starosty nie została mu nigdy prawidłowo doręczona. Podał, że wiadomość o treści decyzji uzyskał dopiero w dniu 23 czerwca 2015 r., kiedy to przedstawiono my wyniki badań lekarskich i psychologicznych. Starosta postanowieniem z dnia [...] 2015 r. nr [...] działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 4, art. 149 § 3, art. 150 § 1 K.p.a. odmówił wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 5 sierpnia 2014 r. z uwagi na stwierdzenie braku podstaw do jego wznowienia na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. W uzasadnieniu organ wskazał, że z uwagi na stwierdzenie u A. S. przeciwwskazań zdrowotnych do kierowani pojazdami decyzją z dnia [...] 2015 r. cofnięto mu uprawnienia do kierowania pojazdami do czasu doręczenia orzeczenia lekarskiego stwierdzającego brak przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami w zakresie posiadanych uprawnień tj. kat. A, B, T. Do chwili rozpoznania sprawy kierowca nie doręczył organowi dokumentów, z których wynikałoby uzyskanie przez niego pozytywnego wyniku badania lekarskiego. Jednakże w piśmie z dnia 1 lipca 2015 r. A. S. domagał się wznowienia postępowania, gdyż jego zdaniem został pozbawiony prawa do wzięcia udziału w niniejszym postępowaniu. Stwierdził, że wszelka korespondencja była odbierana pod adresem P przez osoby tam zamieszkująca i właśnie przez te osoby niszczona lub ukrywana, tak aby nie trafiła do rąk adresata. Organ wskazał, że zgodnie z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. A. S. w dniu 16 lutego 2015 r. zgłosił się do organu i został poinformowany o wydanej w stosunku do niego decyzji. Dowodem na to jest zalęgające w aktach sprawy oświadczenie złożone przez A. S. o jego nowym adresie, pod którym powinna być kierowana korespondencja. W dniu 17 lutego 2015 r. A. S. złożył wniosek o wydanie kopii skierowania na badania lekarskie. Wniosek o wznowienie postępowania został złożony dopiero w momencie kiedy orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami stało się ostateczne wskutek utrzymania go w mocy przez Instytut Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego tj. po upływie ponad czterech miesięcy od dnia, w którym strona dowiedziała się o istnieniu decyzji. Na to postanowienie A. S. złożył zażalenie zarzucając naruszenie: 1/ art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że istnieje podstawa do wznowienia postępowania określona w tym przepisie; 2/ art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 i art. 80 K.p.a. poprzez: a/ błędne ustalenie, że oświadczenie kierowcy o nowym adresie oznacza, że został on poinformowany o wydanej w stosunku do niego decyzji, która nigdy nie została prawidłowo doręczona, b/ błędne ustalenie, że złożenie wniosku o wydanie kopii skierowania na badania lekarskie oznacza, iż tym samym dowiedział się on o decyzji bez udzielenia mu dodatkowych informacji; c/ dokonanie wadliwej oceny dowodów, poprzez przyznanie jednym dokumentom waloru wyższej mocy dowodowej, niż innym dokumentom. W oparciu o powyższe A. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz o wznowienie postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 2 września 2015 r. nr [...] utrzymało w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ stwierdził, że zgodnie z art. 148 § 2 K.p.a. termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Jak wynika z akt sprawy decyzja z dnia [...] 2014 r. została doręczona w dniu 7 sierpnia 2014 r. dorosłemu domownikowi – żonie B. S., z powodu nieobecności adresata, pod adres P. Był to adres korespondencyjny wykorzystywany przez stronę dla toczącego się postępowania, pod którym A. S. odbierał korespondencję także w okresie późniejszym. Organ odwoławczy wskazał, że w aktach sprawy zalega oświadczenie A. S. z dnia 16 lutego 2015 r. w sprawie aktualnego adresu do korespondencji, nie ma ono jednak wpływu na prawidłowość przeprowadzonego postępowania. Organ i instancji uwzględnił bowiem dokonaną przez stronę aktualizację adresu i wszelkie pisma przekazywał na nowy adres. Jednocześnie organ II instancji uznał, że skoro przedmiotowa decyzja została doręczona stronie w trybie doręczenia zastępczego w dniu 7 sierpnia 2014 r., to właśnie w tej dacie rozpoczął bieg miesięczny termin, o którym mowa w art. 148 § 2 K.p.a. Tym samym wniosek o wznowienie postępowania z dnia 1 lipca 2015 r. należy uznać za złożony po upływie tego terminu. Z uwagi na powyższe organ stwierdził, że nie ma podstaw do wznowienia postępowania. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniósł A. S. zarzucając naruszenie: 1/ art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. poprzez błędne uznanie, że istnieje podstawa do wznowienia postępowania określona w tym przepisie; 2/ art. 7, art. 8, art. 9, art. 75 i art. 80 K.p.a. poprzez: a/ błędne ustalenie, że decyzja o skierowaniu na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami z dnia [...] 2014 r. została doręczona w dniu 7 sierpnia 2014 r. dorosłemu domownikowi B. S., gdy tymczasem B. S. pomimo, że nadal formalnie pozostaje żoną strony, w chwili doręczania przedmiotowej decyzji nie była już domownikiem i nie mieszkała razem ze skarżącym; b/ błędne ustalenie jakoby w dniu 16 lutego 2015 r. skarżący odebrał korespondencję pod adresem P, gdy tymczasem odbiór zawiadomienia nastąpił osobiście przez stronę w siedzibie Starostwa, c/ błędne ustalenie, że strona otrzymała kopię decyzji kierującej na badania lekarskie, pomimo faktu, że sama decyzja nie została nigdy doręczona; d/ dokonanie wadliwej oceny dowodów; e/ pominięcie faktu, że A. S. przeszedł kolejne badania lekarskie uprawniające go do pracy na wysokości powyżej 3 m, co stoi w sprzeczności z wynikami badań lekarskich przeprowadzonych na skutek wydania decyzji wobec kierowcy i podważa ich rzetelność. W uzasadnieniu skarżący podał, że po wydaniu wyroku Sądu Rejonowego z dnia 4 sierpnia 2014 r. sygn. akt [...] nigdy nie powrócił już do domu w którym zamieszkiwał z żoną. Podniósł, że organ nie wziął pod uwagę przedstawionych przez niego wyników badań lekarskich. W konkluzji A. S. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło ojej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. , poz. 718 dalej w skrócie P.p.s.a.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Instytucja wznowienia postępowania stwarza możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy zakończonej decyzją ostateczną, wydaną w wyniku wadliwie przeprowadzonego postępowania. Wznowienie postępowania jest więc spowodowane wadą postępowania (wadą procesową), a nie wadą decyzji. W postępowaniu wznowieniowym organ może rozpatrzyć sprawę co do istoty, tylko wówczas, jeżeli wystąpi jedna z przesłanek wskazanych wyraźnie w art. 145 § 1 K.p.a. Postępowanie w sprawie wznowienia postępowania przebiega w dwóch etapach. Pierwszy z nich rozpoczyna złożenie wniosku o wznowienie postępowania i w jego ramach organ dokonuje wstępnej oceny wniosku badając czy jest on oparty na wymienionych w art. 145 § 1 i art. 145 a K.p.a. przesłankach wznowienia postępowania, jak również czy został wniesiony z zachowaniem terminów, o których mowa w art. 148 K.p.a. W sytuacji, gdy po dokonaniu wstępnej kontroli wniosku organ stwierdzi, że został on złożony z uchybieniem terminów, o których mowa w art. 148 K.p.a., wydaje na podstawie art. 149 § 3 K.p.a. postanowienie o odmowie wznowienia postępowania. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy wskazać przede wszystkim należy, że A. S. nie dotrzymał terminu wskazanego w art. 148 K.p.a. Z akt administracyjnych sprawy (również dołączonych do sprawy III SA/Kr 1375/15) bezspornie wynika, że pismem z dnia 2 lipca 2015 r. (data stempla pocztowego) złożył wniosek o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Starosty z dnia [...] 2014 r. nr [...]. Jak przyczynę wznowienia niniejszego postępowania skarżący podał przesłankę z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Stwierdził, że bez własnej winy nie brał udziału w postępowaniu, gdyż powyższa decyzja nie została mu nigdy doręczona. Organ prowadzący postępowanie słusznie zaczął badanie wniosku od sprawdzenia przesłanek formalnych. Jak bowiem wskazuje się w orzecznictwie organ administracji jest obowiązany z urzędu badać zachowanie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, bowiem wszczęcie postępowania wznowieniowego na wniosek strony, pomimo uchybienia terminu, stanowi rażące naruszenie prawa, gdyż godzi w zasadę trwałości decyzji administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2014 r., sygn. akt II OSK 2043 - Lex nr 1450858). Tym samym podnoszony przez skarżącego zarzut, że dla organy nie rozpatrzyły podnoszonych przez niego zarzutów merytorycznych, lecz wyłącznie kwestie formalne nie zasługuje na uwzględnienie. Przepis art. 148 K.p.a. stanowi, że podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1). Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Z całą doniosłością podkreślić należy, że bieg terminu do wniesienia podania o wznowienie postępowania liczy się nie od daty doręczenia decyzji, lecz od dnia, w którym strona dowiedziała się o danej decyzji, tj. powzięła wiadomość o istnieniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu. Zwrot "strona dowiedziała się o decyzji" należy rozumieć w ten sposób, że strona uzyskała informacje pozwalające zidentyfikować decyzję, której jej nie doręczono, w stopniu pozwalającym na sformułowanie żądania wznowienia postępowania. Chodzi więc tu o takie dane, jak nazwa organu, który decyzję wydał oraz sposób rozstrzygnięcia sprawy. Jeśli chodzi o tą ostatnią informację, to nie jest tu konieczne, aby strona dokładnie poznała treść rozstrzygnięcia, wystarczy, jeżeli posiadła informację, czego dana decyzja dotyczy (wyrok NSA z dnia 6 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 714/08, lex nr 574438, wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt I OSK 99/09, lex nr 595668). Zatem miarodajnym dla rozpoczęcia biegu miesięcznego terminu do złożenia podania o wznowienie postępowania jest moment powzięcia obiektywnej wiadomości o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia. Wbrew temu co zdaje się sugerować autor skargi, powzięcie wiadomości o wydaniu decyzji nie jest pojęciem tożsamym z zawiadomieniem o pełnej treści decyzji, co mogłoby nastąpić dopiero po doręczeniu decyzji. W pierwszym przypadku chodzi tylko o informację o wydaniu decyzji, w drugim o czynność jej doręczenia (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 2014 r., sygn. akt II UK 523/13). Z akt niniejszej sprawy wynika, że A. S. stawił się w organie w dniu 16 lutego 2015 r. Fakt ten poświadcza przede wszystkim zwrotne potwierdzenie odbioru zawiadomienia o wszczęciu postępowania w przedmiocie zatrzymania dokumentu prawa jazdy podpisane przez niego własnoręcznie. Co więcej skarżący był również w organie w dniu 17 lutego 2016 r., gdyż tego dnia potwierdził odbiór kserokopii skierowania na badania dla kierowców. Tym samym dowiedział się o wydanej decyzji Starosty z dnia [...] 2014 r. o skierowaniu na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Właśnie niniejsza decyzja stanowi skierowanie na badania lekarskie. Z powyższego bezsprzecznie wynika, że A. S. najpóźniej w dniu 17 lutego 2015 r. powziął wiadomość o wydaniu tej decyzji i jej treści. Zatem zgodnie z art. 148 K.p.a. miesięczny termin do wniesienia podania o wznowienie postępowania rozpoczął swój bieg 17 lutego 2015 r. Natomiast A. S. wniosek o wznowienie postępowania złożył w dniu 2 lutego 2015 r. (data stempla pocztowego). Z porównania powyższych dat jednoznacznie wynika, że skarżący nie dochował termin wskazanego w art. 148 K.p.a. W tym miejscu podkreślić należy, że wniosek A. S. o wznowienie postępowania zakończonego decyzja Starosty z dnia [...] 2014 r., zawarty w piśmie z 2 lipca 2015 r. roku został złożony po terminie określonym w art. 148 § 2 K.p.a. Ponieważ termin do złożenia wniosku o wznowienie nie został zachowany organ był zobligowany do wydania rozstrzygnięcia o odmowie wznowienia postępowania. Co więcej podkreślić należy, że w takiej sytuacji organ nie musiał rozstrzygać zaistnienia przesłanki wznowieniowej, gdyż wniosek nie spełniał wymogów formalnych. Na marginesie wskazać należy, że organ błędnie ustalił, iż zawiadomienie o wszczęciu postępowania w sprawie zatrzymania dokumentu prawa jazdy A. S. odebrał osobiście pod adresem P, gdyż skarżący odebrał je osobiście w siedzibie organu. W tym kontekście, a także biorąc pod uwagę wyrok Sądu Rejonowego Wydział II Karny z dnia 4 sierpnia 2014 r., sygn. akt [...], wyjaśnienia skarżącego, jakoby małżonka nie przekazała mu decyzji Starosty z dnia [...] 2014 r., dostarczonej pod powyższy adres wydają się być zgodne z prawdą. Jednakże jak wykazano to w niniejszym uzasadnieniu okoliczności te nie mają znaczenia dla prawidłowości złożenia wniosku o wznowienie postępowania. Gdyż skarżący będąc w siedzibie organu kolejno w dniach 16 i 17 lutego 2015 r. dowiedział się o treści decyzji Starosty z dnia [...] 2014 r., i od tego momentu rozpoczął bieg termin wskazany w § 2 art. 148 K.p.a. W świetle powyższego wszelkie podnoszone przez stronę skarżącą zarzuty dotyczące naruszenia zaskarżonym postanowieniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego przepisów postępowania, w tym co do przeprowadzonego w sprawie postępowania dowodowego nie zasługują na uwzględnienie i zbędne jest dokonywanie ich szczegółowej analizy. W konsekwencji, nie stwierdziwszy podstaw prawnych do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, Sąd na podstawie art. 151 P.p.s.a. oddalił skargę.