III SA/Kr 1379/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Piotr Lechowski po rozpoznaniu w dniu 10 stycznia 2012 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. K. o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi J. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 października 2010 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu postanawia odmówić wnioskowi o przywrócenie terminu Dnia 21 listopada 2011 r. ustanowiony dla skarżącego pełnomocnik z urzędu złożył wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi z dnia 23 listopada 2010 r., na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 października 2010 r. w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu. Wniosek oparto na twierdzeniu, że nie uzupełnienie braków formalnych i fiskalnych skargi w terminie nastąpiło z przyczyn przez skarżącego niezawinionych, a przy wniosku przedłożono dowód uiszczenia w kasie sądu w dniu 21 listopada 2011 r. tytułem wpisu od skargi kwoty 200 zł, oraz kserokopię skargi z dnia 23 listopada 2010 r. wraz z odręcznym potwierdzeniem przez skarżącego jej zgodności z oryginałem. Dnia 23 listopada wpłynęło kolejne pismo pełnomocnika skarżącego zawierające kserokopię skargi uwierzytelnioną przez pełnomocnika. Wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi i złożenia wpisu od skargi złożony został w następujących okolicznościach sprawy: Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2011 r. sygn. jw., WSA w Krakowie odrzucił skargę J. K. z dnia 23 listopada 2010 r. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 21 października 2010 r., Nr [...] w przedmiocie odmowy rejestracji pojazdu. Podstawę prawną postanowienia stanowił przepis art. 58 § 1 pkt 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej p.p.s.a), w myśl którego Sąd odrzuca skargę gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi, oraz przepis art. 220 § 3 p.p.s.a. stanowiący, że skarga od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Podstawę faktyczną powyższego rozstrzygnięcia stanowiły ustalenia, że zarządzeniami przewodniczącego z dnia 15 grudnia 2010 r., doręczonymi dnia 28 grudnia 2010 r., skarżący wezwany został o uzupełnienie w terminie 7 dni braków formalnych skargi – przez nadesłanie 1 egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność lub własnoręcznie podpisanego (z pouczeniem, że odpisem pisma mogą być też uwierzytelnione fotokopie lub uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej) oraz o uiszczenie wpisu sądowego w kwocie 200 zł ( ze wskazaniem sposobu uiszczenia). Oba wezwania opatrzone były rygorem odrzucenia skargi w przypadku nie uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi w zakreślonym terminie. Sąd ustalił, że na dzień 14 marca 2011 r. opłata nie wpłynęła, oraz że nie złożono odpisu skargi. Postanowienie Sądu z dnia 28 kwietnia 2011r. odrzucające skargę, doręczone zostało stronom, a m.in. w dniu 19 maja 2011 r. skarżącemu wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej. Przy doręczeniu odpisu postanowienia pouczono m.in. o przymusie adwokacko-radcowskim – co do sporządzenia skargi kasacyjnej oraz o możliwości i trybie przyznania pełnomocnika w ramach prawa pomocy. W terminie otwartym do wniesienia skargi kasacyjnej, pismem z dnia 14.06.2011 r. ( data nadania) skarżący zwrócił się o przyznanie prawa pomocy przez ustanowienie adwokata. Wezwany o uzupełnienie wniosku, przez jego złożenie na urzędowym formularzu, dnia 4.07.2011 r. (data nadania) złożył na urzędowym formularzu wniosek o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata. Przy wniosku złożono załączniki. Postanowieniem referendarza WSA z dnia 19 sierpnia 2011 r. wniosek o zwolnienie od kosztów i ustanowienie adwokata oddalono, a w następstwie wniesionego sprzeciwu, postanowieniem z dnia 22.09.2011 r. WSA przyznał skarżącemu prawo pomocy w zakresie częściowym przez ustanowienie adwokata, lecz odmówił przyznania prawa pomocy w pozostałym zakresie, wskazując w uzasadnieniu postanowienia okoliczności, które spowodowały odmowę zwolnienia od kosztów sądowych. Doręczone skarżącemu dnia 10.10.2011 r. postanowienie nie było zaskarżone zażaleniem do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Dnia 2 listopada 2011 r. Okręgowa Rada Adwokacka otrzymała odpis postanowienia o przyznaniu adwokata wraz z informacją o stanie sprawy, w tym o doręczeniu dnia 19 maja 2011 r. skarżącemu postanowienia z 28 kwietnia 2011 r. o odrzuceniu skargi. Zarządzeniem z dnia 7.11.2011 r. ORA wyznaczyła osobę pełnomocnika z urzędu dla skarżącego. Skarżący informację Sądu o wyznaczeniu pełnomocnika otrzymał dnia 23.11.2011 r. W uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu, wskazano następujące okoliczności jako uprawdopodobniające brak winy w uchybieniu terminu; 1. w dacie doręczenia wezwania o uiszczenie wpisu skarżący znajdował się w takiej sytuacji finansowej, w której nie dysponował wolnymi środkami, które mógłby przeznaczyć na wpis. Wezwanie doręczono w okresie świąteczno-noworocznym, nie wiedział, że złożenie skargi wiąże się z uiszczeniem wpisu sądowego, nie miał możliwości w ciągu 7 dni zgromadzenia kwoty wpisu; 2. występując bez profesjonalnego pełnomocnika skarżący nie miał świadomości i wiedzy co do tego, że może skorzystać z prawa pomocy i wnosić o zwolnienie go od kosztów sądowych, w tym wpisu lub o przedłużenie terminu do uiszczenia wpisu; 3. o możliwości skorzystania z instytucji prawa pomocy skarżący powziął wiadomość dopiero z chwilą doręczenia postanowienia o odrzuceniu skargi wraz z pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie wniesienia skargi kasacyjnej i złożył taki wniosek w terminie otwartym do wniesienia skargi; 4. skarżący – nie posiadając wiedzy prawniczej – nie zdawał sobie sprawy z doniosłości wezwania do uzupełnienia braków skargi i wskazanego rygoru odrzucenia skargi i nie był świadomy, że nieuzupełnienie braków i odrzucenie skargi prowadzi do niemożliwości merytorycznej oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Reasumując, braku winy w uchybieniu terminu wniosek upatruje w tym, że nie będąc reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w dacie doręczenia wezwań do uzupełnienia braków skargi, skarżący nie mógł prawidłowo ocenić doniosłości wezwań nawet przy zachowaniu należytej staranności i nie wiedział, że może wnosić o przedłużenie tych terminów lub wystąpić o przyznanie prawa pomocy. Uzasadniając zachowanie terminu 7 dni do wniesienia wniosku od ustania przyczyny uchybienia terminu, wskazano, że przyczyna ta ustała z chwilą gdy skarżący porozumiał się z ustanowionym pełnomocnikiem, który wyjaśnił mu sytuację procesową i skutki doręczonych wezwań. Wskazano, że o ustanowieniu skarżącego pełnomocnikiem z urzędu adwokat dowiedział się 10 listopada 2011 r. po południu (czwartek) z możliwością zbadania akt sprawy dopiero od dnia 14.11.2011 r. (poniedziałek), a wniosek złożono po telefonicznym kontakcie w dniu 15.11.2011 r. skarżącego z adwokatem (w odpowiedzi na uprzedni list adwokata). Zarządzeniem Przewodniczącego doręczonym 9 grudnia 2011 r. pełnomocnik skarżącego wezwany został o uzupełnienie braków formalnych wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, przez uprawdopodobnienie braku winy w uchybieniu terminu do uzupełnienia braków skargi przez: a) wskazanie okoliczności, które spowodowały, że skarżący nie mógł złożyć 1 egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego w terminie do uzupełnienia tego braku, b) wskazanie okoliczności, w których skarżący pozyskał środki umożliwiające uiszczenie wpisu. Z zachowaniem powyższego terminu pismem złożonym dnia 16.12.2011 r. pełnomocnik skarżącego jako okoliczności uprawdopodabniające brak winy w niezachowaniu terminu do uzupełnienia braków skargi wskazał: a) w odniesieniu do niezłożenia dodatkowego odpisu skargi - że skarżący nie zrozumiał prawidłowo otrzymanego wezwania, nie dysponował odpisem skargi, sądził, że "odpis skargi poświadczony za zgodność z oryginałem" oznacza odpis sporządzony przez notariusza, a nie dysponował środkami na ten cel. Wskazano, że nie będąc zastąpiony przez profesjonalnego pełnomocnika, skarżący nie miał wiedzy i świadomości jak prawidłowo wykonać wezwanie, gdyż błędnie je zrozumiał. b) w odniesieniu do uprawdopodobnienia okoliczności ustania braku środków na poniesienie wpisu, przedłożono kopię umowy o pracę zawartej dnia 18.11.2011 r. pomiędzy skarżącym a A Sp. z o.o. zawartej na czas nieokreślony na stanowisku Prezesa Zarządu - Członka Zarządu oraz wskazano, że wobec zawarcia umowy sytuacja finansowa uległa poprawie, a będąc pewnym wynagrodzenia w miesiącu następnym po zawarciu umowy, skarżący środki na wpis wygospodarował z pieniędzy przeznaczonych na bieżące utrzymanie. Nadto pełnomocnik skarżącego zaprezentował stanowisko, że brak formalny skargi w postaci braku dodatkowego odpisu skargi, nie jest brakiem istotnym tego rodzaju by uniemożliwiał nadanie sprawie dalszego biegu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył: Wnioskowi o przywrócenie terminu należało odmówić. Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. dalej ustawa p.p.s.a), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo o odmowie przywrócenia terminu może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Stosownie do przepisu art. 87 § 1 p.p.s.a, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu 7 dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W myśl § 2 w piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Taka regulacja wskazuje, iż dla przywrócenia terminu nie jest konieczne udowodnienie braku winy w jego uchybieniu, lecz tylko uprawdopodobnienie braku winy. Oznacza to, iż wystarczające jest wskazanie okoliczności wiarygodnych, czyniących prawdopodobnym twierdzenie strony, że nie można jej przypisać winy w niezachowaniu terminu. Zarazem jednak o braku winy można mówić tylko wówczas, gdy strona dochowała należytej staranności w załatwieniu swych spraw i nie mogła usunąć przeszkody w zachowaniu terminu do dokonania określonej czynności. Na tle okoliczności sprawy, skarżący nie uprawdopodobnił braku winny w uchybieniu terminu do uzupełnienia barków formalnych i fiskalnych skargi. Należy tu podkreślić, iż przedmiotem wniosku nie jest przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od postanowienia z dnia 28 kwietnia 2011 r., sygn. III SA/Kr 1379/10, które zostało doręczone skarżącemu w dniu 19 maja 2011 r. ( k. 29 akt) wraz z pouczeniem o dopuszczalności, terminie i sposobie zaskarżenia i uprawomocniło się – wobec niezłożenia skargi kasacyjnej – po upływie 30 dni od doręczenia skarżącemu tego postanowienia z uzasadnieniem. Przedmiotem sprawy jest wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych i fiskalnych skargi datowanej na 23 listopada 2010 r., których nieuzupełnienie w terminie stanowiło podstawę odrzucenia skargi postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2011 roku. Termin do uzupełnienia braków skargi rozpoczął swój bieg dnia 28 grudnia 2010 r. tj. z dniem doręczenia skarżącemu ( k. 16 akt ) zarządzeń Przewodniczącego z dnia 15 grudnia 2010 r. o uzupełnienie braku formalnego skargi przez nadesłanie w terminie 7 dni 1 egzemplarza odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego, oraz o złożenie w tym terminie wpisu sądowego w kwocie 200 zł. Oba te zarządzenia, doręczone w jednym dniu, opatrzone były rygorem, iż ich niewykonanie skutkuje odrzuceniem skargi. Termin upłynął bezskutecznie z końcem dnia 3 stycznia 2011 r. Pozostaje w sprzeczności z aktami sprawy twierdzenie wniosku o przywrócenie terminu, że dopiero z pouczenia doręczonego łącznie z postanowieniem o odrzuceniu skargi kasacyjnej w dniu 19 maja 2011 r. skarżący powziął wiadomość o możliwości i sposobie uzyskania zwolnienia od kosztów sądowych oraz ustanowienia adwokata. Zgodnie z urzędowym wzorem wezwania o usunięcie braków formalnych skargi, na tym wezwaniu doręczonym skarżącemu za potwierdzeniem odbioru ( k. 15) którego kopia znajduje się na k. 14 akt, umieszczone jest pouczenie, które w punkcie 2-gim zawiera informację o trybie i sposobie przyznania prawa pomocy przez częściowe lub całkowite zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika. Nie jest więc wiarygodne twierdzenie skarżącego, że wiedzę o możliwości uzyskania zwolnienia od kosztów w tym od wpisu oraz o trybie uzyskania prawa pomocy powziął dopiero po odrzuceniu skargi, a nie przy doręczeniu wezwania o uzupełnienie jej braków. To, że obecny urzędowy wzór, powtarza to pouczenie także na druku wezwania dotyczącego sądowego wpisu nie ma znaczenia, gdyż przy należytej staranności, skrzący mógł zapoznać się z treścią pouczenia. Treść pouczenia jest jasna i jak dowodzi praktyka – zrozumiała nawet dla osób starszych czy niewykształconych. Zatem już od 28 grudnia 2010 r., a nie od 19 maja 2011 r. skarżący mógł ubiegać się o zwolnienie od kosztów i ustanowienie pełnomocnika. Natomiast całkowicie nie przekonuje przytoczone na uwiarygodnienie braku winy twierdzenie, że dopiero przyznanie fachowego pełnomocnika, pozwoliło skarżącemu zrozumieć treść i istotę skutków rygoru odrzucenia skargi w przypadku nieuwzględnienia jej braków. Urodzony w 1969 r. skarżący – jak wynika z umowy o pracę z dnia 18.11.2011 r. – zatrudniony został na stanowisku Prezesa Zarządu - Członka Zarządu A Sp. z o.o., a poprzednio również był pracownikiem spółki ochroniarskiej. Niewiarygodne jest więc twierdzenie, że nie mógł zrozumieć rygoru pod jakim był wezwany o uzupełnienie braków fiskalnego i formalnego skargi. Nawet jeśli miał z tym trudności to, nie wykorzystał możliwości jaką dawało zamieszkiwanie w K i kontakt nawet telefoniczny z informacją sądową w celu wyjaśnienia wątpliwości. Nie uwiarygodnił więc skarżący braku winy w uchybieniu terminowi. Te same możliwości dotyczyły rzekomego odczytania wymogu nadesłania odpisu skargi " jako notarialnie poświadczonego", w sytuacji gdy wezwanie dotyczyło nadesłania egzemplarza " odpisu skargi poświadczonego za zgodność z oryginałem lub własnoręcznie podpisanego" z informacją, że " odpisem pisma mogą być też uwierzytelnione fotokopię lub uwierzytelnione wydruki poczty elektronicznej". W tej sytuacji uzupełnienie braku formalnego skargi przez nadesłanie jej odpisu w jednej z form zawartych w wezwaniu przez zamieszkałego w K skarżącego – wymagało przedsięwzięcia działania nie wymagającego dużego nakładu czasu i środków w celu usunięcia ewentualnych wątpliwości i zadośćuczynienia wezwaniu sądu w terminie, bez potrzeby oczekiwania na ustanowienie pełnomocnika. Przecież naturalną reakcją jest, iż jeżeli adresat nie rozumie treści pisma i skutków, o których pismo informuje, to zwraca się do nadawcy pisma o ich wyjaśnienie. Nie dochował zatem skarżący żadnej staranności w zakresie dbałości o własne sprawy w odniesieniu do zachowania terminu do spełnienia wezwania o uzupełnienie braku formalnego skargi. Wnosząc o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności, skarżący we wniosku zarazem kwestionuje przydanie brakowi odpisu skargi, waloru braku istotnego, tj. takiego, który uniemożliwia nadanie sprawie dalszego biegu. Jak wynika z akta sprawy administracyjnej przedmiotem skargi była decyzja odmawiająca wydania dowodu rejestracyjnego pojazdu Chrysler Pacifica przez Prezydenta wyłącznie na skarżącego, w sytuacji współwłasności pojazdu z żoną mieszkającą w innym województwie, która się temu wnioskowi sprzeciwiała i była uczestnikiem postępowania administracyjnego. W doręczonej skarżącemu dnia 9.11.2010 r. decyzji SKO z dnia 21.10.2010 r. zawarte było pouczenie o sposobie wniesienia skargi za pośrednictwem SKO, jak również, że do skargi należy dołączyć odpisy po jednym dla każdej ze stron uczestniczących w postępowaniu administracyjnym oraz dla organu. Pomimo tego pouczenia skarżący złożył skargę w 1 egzemplarzu wprost do WSA w Krakowie, co spowodowało to, że Sąd przy piśmie z dnia 30.11.2010 r. W.III.5011/69/2010 ( akt adm.) przekazał skargę SKO jako wniesioną z pominięciem tego Organu. Dnia 15.12.2010 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało skargę wraz z odpowiedzią na skargę. Zgodnie z przepisem art. 47 § 1 p.p.s.a do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych. Z przepisu ustawy wynika zatem jasno, że to na stronie wnoszącej pismo ciąży obowiązek dołączenia do pisma jego odpisów dla doręczenia ich innym stronom, a z mocy art. 57 § 1 p.p.s.a., wymóg ten dotyczy przede wszystkim skargi. Przepis art. 32 p.p.s.a. przesądza że stronami postępowania sądowoadministracyjnego są skarżący i organ, a w myśl art. 33 § 1 uczestnikiem postępowania tego na prawach strony, są także osoby które brały udział w postępowaniu administracyjnym, nie wniosły skargi, a wynik sprawy dotyczy ich interesu prawnego. Za miarodajne zatem dla oceny, czy niedołączenie do skargi żadnego jej odpisu, a zwłaszcza odpisu który powinien być doręczony uczestniczce postępowania, miało charakter braku istotnego, przyjął Sąd stanowisko wyrażone w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2008 r., II OSK 1563/08 Lex nr 515355. W myśl tego stanowiska o braku formalnym skargi z powodu niedołączenia odpisu skargi można mówić wówczas, gdy strona składając skargę nie dołączyła odpowiedniej liczby odpisów skargi, a zachodzi konieczność doręczenia odpisu skargi pozostałym stronom i tego z tego względu skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu. Oznacza to, że Sąd przed odrzuceniem skargi winien ocenić komu należy doręczyć odpis skargi i czy brak odpisów w liczbie określonej w wezwaniu uniemożliwia nadanie skardze dalszego biegu. Taka sytuacja miała w sprawie miejsce, gdyż mimo, że skarga nie zawierała żadnego odpisu, sąd wzywał skarżącego o jeden odpis (dla doręczenia go uczestniczce poza siedzibą sądu) przyjmując, iż brak egzemplarza odpisu skargi dla SKO nie był istotny , skoro organ mógł z tą skargą się zapoznać i złożył na nią odpowiedź. Nie podziela natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny stanowiska zawartego w powołanym w piśmie pełnomocnika skarżącego z 16 grudnia 2011 r., postanowieniu NSA z dnia 4.08.2011 r., sygn. I OSK 1312/.11, w którym na marginesie merytorycznego rozstrzygnięcia, stwierdzono, że nienadesłanie odpisu skargi celem doręczenia uczestnikom postępowania, nie uniemożliwia nadanie sprawie biegu. W postanowieniu tym odesłano od postanowień NSA z dnia 9.12.2009 r., I OSK 1623/09 i 16.04.2010 r., I OSK 559/10, które co prawda eksponują możliwość techniczną wykonania przez Sąd kopii wniesionych środków odwoławczych, ale zarazem cytują właśnie stanowisko NSA zawarte w wyżej powołanym postanowieniu NSA z 30 października 2008 r. W piśmiennictwie podkreśla się natomiast, że art. 47 § 1 p.p.s.a. nie przewiduje obowiązku dołączania odpisów pisma przeznaczonego jedynie do złożenia w aktach sądowych i wskazuje się, że gdy strona wnosi jedno pismo oznaczając je jako wniesione w kliku sprawach, to wówczas zgodnie z § 26 ust. 2 zarządzenia nr 11 Prezesa Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych, sąd sporządza odpisy pism w celu włączenia ich do rozdzielonych w trybie art. 57 § 3 p.p.s.a. spraw (por. A. Kabat w Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka – Medek, Wyd. 3, W-wa 2009 r., str. 152). Taka sytuacja w sprawie nie zachodziła, a techniczna możliwość sporządzenia przez sąd kopii wniesionych pism sądowych, nie znosi nałożonego ustawą na stronę obowiązku złożenia pisma wraz z jego odpisami przeznaczonymi dla doręczenia ich stronom i osobom uczestniczącym w sprawie na prawach strony. Jeżeli strona nie spełni tego wymogu, Sąd stosownie do przepisu art. 57 § 1 w zw. z art. 47 § 1 wzywa stronę o uzupełnienie braku informując o ustawowym skutku jego nieusunięcia w terminie ( art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a). Nie uwiarygodnił także skarżący braku winny w niezłożeniu wpisu w sprawie w terminie zakreślonym przez Sąd. Z przedłożonych na poparcie złożonego po odrzuceniu skargi wniosku, o zwolnienie od kosztów i przyznanie adwokata, dokumentów ( k. 49 i 50 akt) wynika, że w dacie doręczenia wezwania o uiszczeniu wpisu w kwocie 200 zł ( 28.12.2010 r.) skarżący równolegle zatrudniony był u dwóch pracodawców od 1.07.2008 r. w "Ochrona [...]" Sp. z o.o. w W, oraz od 1.09.2009 r. w Agencji Ochrony " [...]" P.H.U. Sp. jawna z siedzibą w W, a zatrudnienie wypowiedział pismem z dnia 30 maja 2011 r., na dzień 30.06.2011 r. Wniosek o przyznanie prawa pomocy składał już po wypowiedzeniu umów o pracę, podkreślając (k. 30), że obecnie jest w krytycznej sytuacji finansowej gdyż do 30.06.2011 r. znajduje się w okresie wypowiedzenia. Sam skarżący oceniał zatem lepiej swoją sytuację finansową w okresie kiedy był zatrudniony. Z postanowienia Sądu z dnia 22.09.2011 r., którym przyznając adwokata, odmówiono przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów wynika, że Sąd ustalił , iż o ile skarżący wykazał, że ma zobowiązania, których nie spłaca, o tyle nie wykazał braku środków na poniesienie opłat sądowych co było przyczyną odmowy zwolnienia od kosztów. Postanowienia tego doręczonego 10.10.2011 r. skarżący nie zaskarżył i stało się prawomocne. Nie jest więc wiarygodne twierdzenie że będąc zatrudnionym, u dwóch pracodawców mimo zadłużenia, nie był skarżący w stanie ponieść wydatków 200 zł tytułem wpisu, zwłaszcza, że jak wyżej wskazano był pouczony o trybie i sposobie złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy zarządzeniem doręczonym 28.12.2010 r. I w tym zakresie nawet jeżeli skarżący znajdował się w trudnej sytuacji finansowej, to własnym zaniechaniem spowodował, iż nie wykorzystał możliwości ubiegania się o uzyskanie prawa pomocy już na etapie wezwania o wpis od skargi i złożenia na tym etapie stosownego wniosku. Pomimo braku zatrudnienia, skarżący dysponował jednak środkami pieniężnymi w dniu 21 listopada 2011 r. na uiszczenie wpisu, mimo że nie nabył jeszcze uprawnień do wynagrodzenia z tytułu umowy o pracę zawartej 18.11.2011 r. Potwierdza to stanowisko Sądu, iż twierdzenia skarżącego że nie był w stanie, uiścić wpisu w terminie określonym wezwaniem nie są wiarygodne. Strona, która chce obalić skutki prawomocnego postanowienia odrzucającego skargę z powodu nieuzupełnienia w terminie jej braków, poprzez żądanie przywrócenia terminu do uzupełnienia braków skargi, winna się liczyć z koniecznością uwiarygodnienia braku winy w uchybieniu terminowi przez wskazanie takich okoliczności, które w świetle zasad doświadczenia życiowego nie budzą żadnych wątpliwości, że mogą stanowić niezawinione, niezależnie nawet od należytego stopnia staranności strony, przyczyny uchybienia terminowi. Takich okoliczności nie wskazano, a wskazanych nie uwiarygodniono, natomiast postępowanie skarżącego wykazuje brak staranności w dbałości o własne interesy, których ochrona nie wymagała wcale konsultacji z profesjonalnym pełnomocnikiem co do skutków prawnych, wynikających wprost z wezwań sądu i które mogły być wyjaśnione przez informację uzyskana w sądzie. Dnia 3 stycznia 2012 r. upłynął rok od uchybienia terminowi do uzupełnienia braków formalnych i braku wpisu od skargi. Zgodnie z art. 87 § 5 po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. Mając na uwadze, że wniosek o przywrócenie terminu złożony został przed upływem roku od jego uchybienia, Sąd rozpoznał wniosek merytorycznie, zarazem uznając, iż nie zachodzą wyjątkowe okoliczności o jakich mowa w art. 87 § 5 p.p.s.a. Z tych przyczyn wnioskowi odmówiono, wobec braku przesłanek z art. 87 § 1 p.p.s.a. Postanowienie oparto na przepisie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawom o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.).