III SA/Kr 1430/16

|Sygn. akt III SA/Kr 1430/16 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 20 lutego 2017 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Jarosław Wiśniewski (spr.), Sędzia: WSA Maja Chodacka, Sędzia: WSA Agnieszka Jakimowicz, Protokolant: st. sekr. sąd. Anna Boczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2017 r., sprawy ze skargi M. H., na decyzję Dyrektora Izby Celnej, z dnia 8 sierpnia 2016 r. Nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, , - skargę oddala -, Decyzją z dnia 8 sierpnia 2016r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2016r. nr [...], którą organ l instancji wymierzył M. H. "A" w M karę pieniężną w wysokości 48.000 zł za urządzanie gier na czterech automatach poza kasynem gry. Funkcjonariusze Urzędu Celnego, działając na podstawie art. 30 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej (Dz.U. z 2016r. poz. 1799 ze zm.), w dniu 24 marca 2014r. przeprowadzili kontrolę w lokalu "P" mieszczącym się przy ul. K. Kontrola została przeprowadzona w zakresie przestrzegania przepisów ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (t.j. Dz.U. z 2016r. poz. 471 ze zm., dalej: u.g.h.) regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. W kontrolowanym lokalu stwierdzono cztery włączone i gotowe do gry automaty tj. automat Hot Spot Platin nr [...], automat Apel nr [...] oraz automat Apel nr [...] własność firmy H Sp. z o.o. oraz automat Apollo Games nr [...] będący własnością firmy T sp. z o.o. Na urządzeniach tych kontrolujący przeprowadzili eksperyment (grę kontrolną) na podstawie art. 32 ust. l pkt 13 ustawy o Służbie Celnej (u.s.c.), który wykazał, że bębny zatrzymały się samoczynnie bez udziału grającego, który nie miał wpływu na wynik gry, i uzyskano również wygraną w wysokości 400 punktów kredytowych a następnie 200 punktów na urządzeniu Hot Spot Platin nr [...] (dowód w postaci stosownego protokołu w aktach sprawy). Przedmiotowe automaty zostały również poddane badaniu przez biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji Sądu Okręgowego mgr inż. R. R., który wypowiedział się w zakresie, czy spełniają one kryteria automatów do gier w rozumieniu ustawy o grach hazardowych i w związku z tym podlegają jej przepisom. Zgodnie z opiniami dla automatu Hot Spot Platin nr [...], automatu Apel nr [...], Apollo Games nr [...] oraz automatu Apel nr [...] sporządzonymi dla akt sprawy [...] stwierdzono, że gry prowadzone są na urządzaniu elektronicznym, a ich prowadzenie umożliwia uzyskanie wygranej pieniężnej (automat jest wyposażony w urządzenie wypłacające- wyrzutnik monet tzw. hopper), prowadzenie gier na automacie umożliwia uzyskanie wygranej rzeczowej pozwalającej na rozpoczęcie nowych gier przez wykorzystanie wybranych punktów uzyskanych w poprzednich grach, nadto gry na automacie mają charakter losowy, a uzyskiwane wyniki rozgrywanych gier są nieprzewidywalne i niezależne od woli gracza, i wreszcie w celu rozpoczęcia rozgrywania gier na automacie konieczne jest jego zakredytowanie przez gracza. Końcowo biegły uznał, iż każdy z badanych automatów spełnia kryteria gier na automatach w rozumieniu ustawy i w związku z tym automaty winny podlegać przepisom ustawy o grach hazardowych. W postępowaniu wszczętym z urzędu w sprawie wymierzenia kary pieniężnej urządzającemu gry na automatach poza kasynem gry, włączono do akt sprawy dokumenty otrzymane z Referatu Dozoru ds. Gier Hazardowych w Urzędzie Celnym nr [...] oraz dokumenty przekazane z Referatu Dochodzeniowo-Śledczego stosownym zarządzeniem. Z zeznania, jakie złożyła strona w Referacie Dochodzeniowo-Śledczym w dniu 21 maja 2015r., wynikało, że prowadzi ona własną działalność gospodarczą w zakresie serwisu automatów zręcznościowych dla firm H Sp. z o.o. oraz T Sp. z o.o. i obsługuje też finansowo te automaty, uzupełniając i wybierając monety oraz naprawiając uszkodzenia. Zeznał także, że wynajmuje lokal w O przy ul. K o powierzchni ok. 30 m2 zlokalizowany w budynku wielorodzinnym, ale nie pamięta nazwiska właściciela lokalu. W marcu 2015r. lokal ten podnajął w całości dwóm firmom w równych częściach, tj. firnie H Sp. z o. o. oraz firmie T Sp. z o. o. Wiedział, iż będą tam ustawione urządzenia do gier, jednak on osobiście nie interesuje się sposobem wykorzystania tego lokalu. Jednocześnie skarżący zeznał, że z tytułu prowadzonej działalności gospodarcze serwisuję również urządzenia będące w lokalu, który wynająłem. Z ujawnionej umowy dzierżawy powierzchni zawartej 20 marca 2015r. wynika. że firma skarżącego wydzierżawiła powierzchnie w przedmiotowym lokalu pod zainstalowanie automatów, a dzierżawca będzie płacił wynajmującemu 300 zł miesięcznego czynszu dzierżawy. Przed wydaniem decyzji w sprawie organ l instancji poinformował stronę o wyznaczeniu terminu do zapoznania się z zebranym z zebranym materiałem dowodowym, w odpowiedzi na co pełnomocnik strony wniósł o zawieszenie postępowania do czasu rozpoznania przez Trybunał Konstytucyjny pytania prawnego skierowanego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w dniu 21 maja 2012r. (sygn. III SA/GI 1979/11). Zakwestionował także podstawy do prowadzenia przedmiotowego postępowania oraz do wymierzenia ewentualnej kary pieniężnej, podważył rangę środka dowodowego w postaci eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych podnosząc brak kompetencji funkcjonariuszy celnych do dokonywania prawidłowych ustaleń w ramach zarówno oględzin, jak i eksperymentu oraz jego oceny z uwagi na to, że nie posiadają kompetencji i zarazem wiedzy specjalnej do badania tak symulatorów gry, jak i automatów do gier hazardowych pod względem ewentualnego spełniania przez nie warunków określonych w u.g.h., podnosząc że jedynymi podmiotami do tego uprawnionymi są w jego ocenie minister właściwy ds. finansów publicznych oraz instytucje naukowe lub specjalistyczne, działające na mocy upoważnienia wydanego przez ministra. Podniósł, iż przepisy u.g.h. (w szczególności art. 14 ust. 1) stanowiące przepisy techniczne nienotyfikowane zgodnie z dyrektywą 98/34 WE oraz rozporządzeniem rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2002r. w sprawie funkcjonowania krajowego systemu notyfikacji norm i aktów prawnych nie mogą być skutecznie stosowane przez organy procesowe wobec podmiotów i wniósł o umorzenie postępowania w sprawie. Naczelnik Urzędu Celnego odmówił stosownym postanowieniem zawieszenia postępowania w sprawie z uwagi na zawisłość przed TK sprawy zgodności ustawy z Konstytucją, odmówił również przeprowadzenia wnioskowanego dowodu z badania jednostki badającej wskazując, że materiał dowodowy w sprawie jest wystarczający. W uzasadnieniu decyzji nakładającej karę pieniężną organ l instancji stwierdził, że gry na przedmiotowym automacie spełniają ustawowe wymogi do zakwalifikowania gier na nich prowadzonych za gry na automatach według u.g.h., co potwierdził to utrwalony za pomocą kamery video eksperyment przeprowadzony przez funkcjonariuszy celnych na jednym z urządzeń. Ustalenia te są zbieżne ze stwierdzeniami biegłego sądowego zawartymi w sporządzonej opinii, dotyczącej obydwu automatów. Z dokonanych ustaleń wynika, że gry rozgrywane na przedmiotowym urządzeniu mają charakter losowy, wynik jest niezależny od umiejętności grającego bądź jego zdolności psychomotorycznych, a grający nie ma realnego wpływu na to, w jakiej konfiguracji zatrzymują się i układają symbole skutkujące wygraną. Niewątpliwe jest również, że przedmiotowe gry na automacie organizowane są w celach komercyjnych, tzn. dla osiągnięcia zysku, przynosząc właścicielowi określone dochody, skoro rozpoczęcie gry uzależnione jest od wpłaty określonej kwoty przez grającego. Organ wskazał, że potwierdziły to opinie biegłego sądowego z zakresu informatyki i telekomunikacji mgr inż. R. R. Naczelnik zwrócił uwagę, że wyniki eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy celnych podlegają ocenie na tych samych zasadach, jak inne dowody. Wbrew nieuzasadnionemu pomniejszaniu wartości dowodowej tego środka, w ocenie organu bezpośredni eksperyment przeprowadzony na kontrolowanym urządzeniu może znacznie lepiej odzwierciedlić stan i cechy automatu oraz możliwości prowadzenia na nim gier o charakterze losowym, niż opinia sporządzona wyłącznie na podstawie dokumentacji charakteryzującej urządzenie. Organ uznał także, że stwierdzenie losowego charakteru gier na wskazanym urządzeniu nie wymaga wiadomości specjalnych, gdyż kwestia ta jest na tyle oczywista, że każdy użytkujący automat może ją potwierdzić. Organ nie zgodził się również, że ustawa o grach hazardowych została uchwalona z naruszeniem obowiązku notyfikacji projektu potencjalnych przepisów technicznych Komisji Europejskiej, wynikającego z dyrektywy 98/34/WE z 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasady dotyczące usług społeczeństwa informacyjnego, ostatnio zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006w, w konsekwencji czego przepisy w/w ustawy nie mogą być skutecznie stosowane przez organy procesowe wobec podmiotów. W tym zakresie organ przedstawił stosowne orzecznictwo. W odwołaniu od ww. decyzji organu l instancji, strona zarzuciła naruszenie: art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 oraz art. 91 u.g.h. w związku z art. 6 i 14 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie wobec wymierzenia kary za urządzanie gier poza kasynem, polegające na bezpodstawnym wymierzeniu stronie kary pieniężnej mimo braku notyfikacji projektu ustawy wymaganego przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r., zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/WE z dnia 20 listopada 2006r., * art. 133 §1 O.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu nie będącym urządzającym gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., * art. 121 §1 i art. 122 O.p. w zw. z art. 89 ust. 1pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. polegające na niepodjęciu przez organ podatkowy wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, co doprowadziło do błędnego ustalenia, iż strona jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy jedynie wynajmował powierzchnie w swoim lokalu podmiotowi, który takie gry urządza, * art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 4 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, a tym samym nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., * art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 89 u.g.h. i art. 24 i art. 107 §1 k.k.s. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niekonstytucyjnym przepisie art. 89 u.g.h. zakładającym wymierzanie finansowej kary pieniężnej w stosunku do tych samych osób i za identycznie zdefiniowany czyn, zagrożony grzywną pieniężną, penalizowany na gruncie art. 107 §1 w związku z art. 24 k.k.s. Strona wniosła zarówno o uchylenie decyzji i umorzenie postępowania w sprawie, jak również o zawieszenie przedmiotowego postępowania, jako przesłanki wskazując konieczność rozpoznania przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej pytania prawnego skierowanego przez Sąd Okręgowy w Łodzi w dniu 24 kwietnia 2015r. (sygn. V Kz 142/15). Ostatni wniosek został załatwiony odmownie przez organ odwoławczy, przy argumentacji, że wskazane kwestie nie stanowią zagadnienia wstępnego w przedmiotowej sprawie. W uzasadnieniu decyzji utrzymującej w mocy decyzję organu l instancji Dyrektor Izby Celnej podtrzymał również argumentację organu pierwszoinstancyjnego. Uznał, że skontrolowane urządzenia spełniają wymogi do zakwalifikowania gier na nich prowadzonych za gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3, w zw. z art. 2 ust. 4 i art. 2 ust. 5 u.g.h., podkreślając także element losowości oraz charakter komercyjny urządzanych gier, a także okoliczność że były one urządzane poza kasynem gier, skoro kontrolowany lokal nie posiadał takiego statusu. Wskazał, że jakkolwiek osoba fizyczna nie może uzyskać koncesji na prowadzenie kasyna gry, to w żaden sposób nie prowadzi do wniosku, że kara pieniężna, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 i 2 u.g.h. może zostać nałożona tylko na podmioty, o których mowa w art. 6 ust. 4 u.g.h., tj. mających formę spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą na terytorium RP. Organ odwoławczy podniósł także, że iż norma zawarta w art. 89 u.g.h. nie stanowi typowej sankcji karnej, a jest karą administracyjnej realizującą cel restytucyjny oraz prewencyjny, a nie represyjny jak kara grzywny określona w art. 107 k.k.s., i fakt nałożenia kary grzywny nie wyklucza możliwości ukarania karą pieniężną w postępowaniu administracyjnym, mającej charakter rekompensaty za nie wpłacony podatek, jaki powinien wpłynąć z tytułu legalnie prowadzonej działalności. Organ powołując się na bogate orzecznictwo administracyjne w niniejszej sprawie (w tym na orzeczenie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 września 2012r., II GSK 185/12, zgodnie z którym powołane przepisy nie maja charakteru przepisów technicznych), stwierdził że ustawa o grach hazardowych ma walor powszechnie obowiązującego prawa, co znalazło potwierdzenie w uchwale 7 sędziów NSA z 16 maja 2016r., sygn. akt II GPS 1/16, dlatego też nie mają uzasadnionych podstaw zarzuty dotyczące naruszenia przepisów i zasad prawa unijnego, przepisów Konstytucji RP, regulacji krajowych oraz sprzeczności tej decyzji z orzecznictwem TSUE w zakresie wskazanym w odwołaniu od niej. Dyrektor podtrzymał stanowisko organu l instancji, iż zachowanie strony nie sprowadzało się do wynajmu powierzchni użytkowej, lecz również na stworzeniu odpowiednich warunków, aby nielegalna gra mogła w ogóle być prowadzona. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na w/w decyzję Dyrektora Izby Celnej skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego. Strona uzupełniła zarzuty sformułowane w odwołaniu od decyzji l instancji, w sumie zarzucając w skardze: I. naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, art. 90 ust. 1 i 2 oraz art. 91 w związku w związku z art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na bezpodstawnym wymierzeniu stronie kary pieniężnej mimo braku notyfikacji w Komisji Europejskiej projektu ustawy, wymaganej przez art. 8 ust. 1 oraz art. 1 pkt 11 Dyrektywy 98/34/We Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r., zmienionej dyrektywą Rady 2006/96/We z dnia 20 listopada 2006r. i w konsekwencji na zastosowaniu sankcji za urządzanie gier na automatach poza kasynami gry, w sytuacji gdy przepis sankcjonowany z art. 14 ust. 1 u.g.h. w świetle orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 został wiążąco uznany za przepis techniczny, naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, iż przepis ten może stanowić samoistną podstawę dla wymierzenia kary pieniężnej stronie, w sytuacji gdy norma sankcjonująca zawarta w tym przepisie ma charakter blankietowy tj. wymaga dopełnienia normą sankcjonowaną zawartą w art. 14 ust. 1 u.g.h., naruszenie art. 122 § 1 w związku z art. 187 § 1 O.p. w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy poprzez pominięcie przez organ w swoich ustaleniach rozważenia uznania podstawy prawnej swojego rozstrzygnięcia za przepis techniczny w rozumieniu dyrektywy 98/3 i skutków płynących z takiego zakwalifikowania tych przepisów, przy uwzględnieniu sprzężenia normy sankcjonowanej wyrażonej w art. 14 u.g.h. oraz normy sankcjonującej wyrażonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a tym samym prowadzenia postępowania w sposób budzący wątpliwości strony tj. z naruszeniem art. 121 § 1 O.p., naruszenie przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 6 ust. 4 ustawy o grach hazardowych poprzez skierowanie decyzji wymierzającej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry do podmiotu nie będącego zobowiązanym do uzyskania zezwolenia na prowadzenie kasyna gry, a tym samym nie mogącego ponosić sankcji administracyjnej w postaci kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., naruszenie przepisów art. 133 §1 O.p. w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h. poprzez skierowanie decyzji do podmiotu nie będącego urządzającym gry rozumieniu ustawy, naruszenie przepisu art. 121 §1 i art. 122 O.p., w zw. z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz art. 91 u.g.h., polegające na niepodjęciu przez organ podatkowy wszelkich działań mających na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia iż Skarżący jest podmiotem urządzającym gry na automatach poza kasynem gry, w sytuacji gdy jedynie wynajmował powierzchnie w swoim lokalu podmiotowi, który takie gry urządza. Jednocześnie z ostrożności procesowej strona zarzuciła zaskarżonej decyzji: VII. naruszenie art. 89 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie polegające na pociągnięciu strony do odpowiedzialności administracyjnej, w sytuacji gdy prawidłowa wykładnia tych przepisów w świetle dokonanych ustaleń faktycznych, powinna skutkować odstąpieniem od wymierzenia kary, na skutek stwierdzenia, że czynności strony, jako osoby wynajmującej powierzchnię w swoim lokalu podmiotowi, który takie gry urządza, nie mogą być zakwalifikowane jako wypełniające pojęcie urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Niezależnie od powyższego, przedmiotowej decyzji strona zarzuciła również: VIII. naruszenie przepisu art. 2 Konstytucji RP w związku z art. 89 u.g.h., art. 24 i art. 107 §1 k.k.s. poprzez oparcie rozstrzygnięcia w sprawie na niekonstytucyjnym przepisie art. 89 ug.h. zakładającym wymierzanie finansowej kary pieniężnej w stosunku do tych samych osób i za identycznie zdefiniowany czyn zagrożony grzywną pieniężną penalizowany na gruncie art. 107 §1 w związku z art. 24 k.k.s., IX. naruszenie art. 180 §1 O.p. w związku z art. 32 ust. 1 pkt 13 u.s.c. poprzez oparcie ustaleń m. in. na protokole z eksperymentu, odtworzenia możliwości gry, pomimo braku dowodów na okoliczność zgodności tego eksperymentu z powołanym wyżej przepisem. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem z dnia 31 stycznia 2017r. skarżący uzupełnił skargę w przedmiocie wykładni pojęcia urządzającego gry na automatach poza kasynem gry z uwzględnieniem orzecznictwa sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 §1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j-t.: Dz. U. z 2016r, poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne opiera się więc na kryterium legalności. Sąd administracyjny orzekając rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t., Dz.U z 2016r., poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1) lit. a-c p.p.s.a), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W wypadku niestwierdzenia wad skutkujących koniecznością uchylenia aktu administracyjnego, stwierdzenia jego nieważności, bądź wydania z naruszeniem prawa, sąd skargę oddala na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ocena legalności nałożenia w zaskarżonej decyzji na skarżącego kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (t.j. Dz.U. 2016r. poz. 471 ze zm., dalej: u.g.h.) z tytułu urządzenia gier na automacie poza kasynem gry. W/w ustawa określa warunki urządzania i zasady prowadzenia działalności w zakresie gier losowych, zakładów wzajemnych i gier na automatach (art. 1 u.g.h.). Zgodnie z art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy (art. 2 ust. 5 u.g.h.). Zgodnie z art. 3 u.g.h., urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach jest dozwolone wyłącznie na zasadach określonych w ustawie. Z art. 6 ust. 1 u.g.h. wynika zaś, że warunkiem podstawowym prowadzenia działalności w zakresie gier na automatach jest uzyskanie koncesji na prowadzenie kasyna gry. Przepis art. 14 ust. 1 u.g.h. przewiduje z kolei, że urządzanie gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. Zatem w świetle przepisów ustawy, zasadą jest prowadzenie działalności polegającej na urządzaniu gier na automatach na podstawie koncesji i wyłącznie w kasynach gry. Stosownie do treści art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., urządzający gry na automatach poza kasynem gry, podlega karze pieniężnej o wymiarze określonym w art. 89 ust. 2 pkt 1 u.g.h., tj. 12.000 zł od każdego automatu. Sankcja z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. dotyczy zakazu określonego w art. 14 ust. 1 tej ustawy. Jeden z zarzutów skargi skargi w przedmiotowej sprawie dotyczy braku możliwości stosowania przepisów ustawy o grach hazardowych stanowiących podstawę rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie tj. art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (t.j:Dz.U.2015.612) ze względu na to, że przepis ten nie był notyfikowany Komisji Europejskiej jako podlegający tej notyfikacji w związku z jego charakterem "regulacji technicznej" w rozumieniu dyrektywy Nr 98/34/WE z 1998r. (Dz.U.UE.L98.204.37). W związku z tym, że zagadnienie to budziło poważne wątpliwości w judykaturze przekładające się na jego niejednolitość, Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego wnioskiem z dnia 8 marca 2016r. wystąpił o podjęcie przez skład siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego na podstawie art. 15 § 1 pkt 2 w związku z art. 264 § 1-3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) uchwały mającej na celu wyjaśnienie przepisów prawnych: "1. Czy art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U.2015.612) jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i czy wobec braku notyfikacji tego przepisu w Komisji Europejskiej, mógł on być podstawą do wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie niektórych przepisów ustawy o grach hazardowych? 2. Czy dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U.2015.612) oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, ma znaczenie brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998r. Nr 204, s. 37, ze zm.) -charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy?" 3. Czy urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez koncesji i wymaganej rejestracji automatu, podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz.U.2015.612), czy też karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy?". W dniu 16 maja 2016r. Naczelny Sąd Administracyjny podjął uchwałę II GPS 1/16, zgodnie z którą: "1. Art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. 2015.612.) nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE -charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. 2. Urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem - od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry - podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. póz. 612, ze zm.)". Sąd orzekający w niniejszej sprawie zwraca uwagę na pośrednio wiążący charakter przytaczanej uchwały, która ma charakter abstrakcyjny i nie została wydana w konkretnej sprawie. W tym miejscu należy przypomnieć, że jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego rozpoznający sprawę nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, całej Izby albo w uchwale pełnego składu Naczelnego Sądu Administracyjnego, musi przedstawić powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi, o czym stanowi art. 269 § 1 p.p.s.a. Wymieniony przepis nie pozwala żadnemu składowi sądu administracyjnego rozstrzygnąć sprawy w sposób sprzeczny ze stanowiskiem zawartym w uchwale i przyjmować wykładni prawa odmiennej od tej, która została przyjęta przez skład poszerzony Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014r., II GSK 1518/14; wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014r., II FSK 1474/14). Jeżeli skład sądzący w sprawie nie stwierdzi zasadności uruchomienia trybu przewidzianego w art. 269 p.p.s.a. to obowiązany jest respektować stanowisko wyrażone w uchwale składu poszerzonego Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok NSA z dnia 4 lutego 2015r., II OSK 1632/13). W ocenie Sądu orzekającego w przedmiotowej sprawie nie ma żadnych podstaw do zakwestionowania stanowiska wyrażonego w uchwale i przedstawienia nowego zagadnienia prawnego do rozstrzygnięcia przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd w pełni podzielając stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego zaprezentowane w powołanej uchwale, stwierdził w związku z powyższym bezzasadność zarzutu podniesionego przez stronę skarżącą. Sąd stwierdził, że w oparciu o materiał dowodowy zebrany w sprawie organ trafnie wywiódł, że skontrolowane urządzenia spełniają wymogi do zakwalifikowania gier na nich prowadzonych za gry na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 w zw. z art. 2 ust. 4 i art. 2 ust. 5 u.g.h., podniósł że gry na nich prowadzone zawierają element losowości, gdyż udział gracza sprowadza się jedynie do wciskania przycisku "START" i obserwowania przebiegu gry, a grający nie ma żadnego wpływu na to w jakiej konfiguracji zostaną ułożone symbole na ekranie (powodującej lub nie uzyskanie wygranej punktowej). Ponadto gry urządzane na spornych automatach miały charakter komercyjny, tzn. były urządzane w celu osiągnięcia zysku i przynosiły właścicielowi urządzeń określone dochody, skoro rozpoczęcie gry było uwarunkowane wpłatą określonej kwoty przez grającego. Poza wątpliwością gry na w/w automatach urządzane były poza kasynem gry, skoro kontrolowany lokal nie posiada takiego statusu. Sąd odnosząc się do zarzutu skarżącego, iż podmiotem czynu określonego w art. 89 ust. l pkt 2 w zw. z art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. nie może być osoba fizyczna, stwierdza jego niezasadność. W ocenie Sądu organ trafnie podniósł, że przedsiębiorca chcąc legalnie prowadzić działalność gospodarczą o wskazanym profilu powinien zgodnie z zapisami ustawy o grach hazardowych posiadać koncesję na prowadzenie kasyna gry, co z kolei wiąże się z koniecznością uzyskania odpowiedniego statusu prawnego (spółka akcyjna lub spółka z ograniczoną odpowiedzialnością mająca siedzibę na terytorium RP), warunkującego możliwość starania się o koncesję, tak więc oczywistym jest, że osoba fizyczna nie może uzyskać omawianej koncesji. Zdaniem organu - z czym Sąd się zgadza - nie oznacza to jednak, iż kara pieniężna z art. 89 ust. l pkt l i 2 może zostać nałożona tylko na podmioty, o których mowa w art. 6 ust. 4 u.g.h., ponieważ przyjęcie takiego założenia prowadziłoby do wniosku, iż każda osoba fizyczna czy też podmiot nieposiadający statusu spółki akcyjnej bądź spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w dowolnym miejscu i bez żadnych ograniczeń oraz sankcji z ustawy o grach hazardowych mogliby urządzać gry na automatach. W ocenie Sądu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest adresowany do każdego, kto w sposób w nim opisany urządza gry na automatach. Podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. l to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry (por. wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2017r. II GSK 3645/16, publ., www.orzeczeni.nsa.gov.pl). Sąd podkreśla także, iż nie jest uzasadnione twierdzenie o wzajemnym wykluczaniu się kary grzywny nałożonej na sprawcę czynu określonego w art. 107 k.k.s. i kary pieniężnej w postępowaniu administracyjnym. Art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustanawia bowiem sankcję publicznoprawną, która posiada cechy sankcji prawnofinansowej stanowiącej szczególną instytucję prawa finansowego (por. w/w wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2017r.). W piśmiennictwie prezentowany jest pogląd, że sankcje związane z prewencją oraz restytucją niepobranych należności podatkowych zalicza się do sankcji prawnofinansowych (por. M. Mazurkiewicz, Sankcje prawno - finansowe, w: System instytucji prawno - finansowych PRL, red. M. Weralski, Warszawa 1982, s. 352 i n.; P. Majka, Sankcje w prawie podatkowym, Warszawa 2011; J. Małecki, Z problematyki sankcji w prawie podatkowym ze szczególnym uwzględnieniem podatku VAT, w: Studia z dziedziny prawa podatkowego. Księga jubileuszowa ku czci profesora Apoloniusza Kosteckiego, Toruń 1998; s= 155; P. Stanisławiszyn, Wstęp do rozważań nad sankcjami prawno -finansowymi, w: Sankcje administracyjne, red. M. Stahl, R. Lewicka, M. Lewicki, Warszawa 2011, s. 242 i n.). Podkreśla się także, że w przypadku sankcji prawnofinansowej chodzi o doprowadzenie do realizacji normy prawa finansowego (podatkowego). Także Trybunał Konstytucyjny w ten sposób postrzega charakter i istotę sankcji określonej w art. 89 ust. 1 u.g.h. W uzasadnieniu wyroku z dnia 21 października 2015r. w sprawie P 32/12 TK stwierdził, że "kara pieniężna, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 w związku z ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, rekompensuje nieopłacony podatek od gier i inne należności uiszczane przez legalnie działające podmioty. Celem kary nie jest więc odpłata za popełniony czyn, co charakteryzuje sankcje karne, ale przede wszystkim restytucja niepobranych należności i podatku od gier, a także prewencja. Kara pieniężna jest więc reakcją ustawodawcy na fakt czerpania zysków z nielegalnego urządzania gier hazardowych przez podmioty nieodprowadzające z tego tytułu podatku od gier, należności i opłat". Stanowisko w tej kwestii zajął również Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 16 maja 2016r., sygn. akt II GPS 1/16. W uzasadnieniu tej uchwały stwierdzono, że funkcje art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., jako przepisu penalizującego naruszenie zasad organizowania i urządzania gier na automatach określonych w art. 14 ust. 1 tej ustawy nie wyrażają się w represji i odwecie, jako reakcji na ich naruszenie, lecz samoistnie zmierzają do restytucji niepobranych należności i podatku od gier oraz kompensowania w ten sposób strat budżetu Państwa poniesionych w związku z nielegalnym urządzaniem gier hazardowych na automatach. Preferencje ustawodawcy, gdy chodzi o dobór czynników kształtujących skuteczność, zwłaszcza zaś funkcje sankcji określonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., a tym samym i funkcje samego tego przepisu zmierzały bowiem do tego, aby przyjęte w tym zakresie rozwiązania prawne wprost ukierunkowane zostały na to, aby orzekana na podstawie wymienionego przepisu kara pieniężna za urządzanie gier na automatach niezgodnie z tą ustawą rekompensowała brak wpływu do budżetu Państwa nieopłaconego podatku od gier oraz innych należnych opłat, dokonując jednocześnie ich restytucji w takim zakresie, jak określone to zostało w przywołanym przepisie. W tym względzie w uzasadnieniu przywołanej uchwały odwołano się między innymi do stanowiska projektodawcy, z którego wynika, że propozycja odnośnie do wysokości projektowanej kary pieniężnej stanowiła konsekwencję trudności w ustaleniu przychodu uzyskiwanego z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, stąd doszło do określenia jej wysokości w formie swoistego rodzaju ryczałtu. W skardze do tut. Sądu strona zarzuca naruszenie art. 180 §1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. 2017r, poz. 201 ze zm., dalej: O.p.) w zw. z art. 32 ust. 1 pkt 13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009r. o Służbie Celnej (Dz.U. 2009r., Nr 168, poz. 1323 ze zm., dalej: u.s.c.) poprzez poddanie w wątpliwość legalności eksperymentu przeprowadzonego przez funkcjonariuszy Urzędu Celnego. Zgodnie z art. 180 §1 O.p. materiałem dowodowym jest wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Natomiast zgodnie z brzmieniem wymienionego przepisu u.s.c. funkcjonariusze wykonujący kontrole są uprawnieni do przeprowadzania w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie lub gry na innym urządzeniu. W przedmiotowej sprawie strona zakwestionowała uprzednie zaistnienie "uzasadnionego przypadku" w odniesieniu do konkretnego urządzenia warunkującego przeprowadzenie eksperymentu, powołując się na językową wykładnię powołanego przepisu. W ocenie Sądu organ prawidłowo wywiódł, że ustawodawca nie określił katalogu "uzasadnionych okoliczności", dając w tej sytuacji organom możliwość samodzielnej oceny tych okoliczności i dowolność typowania urządzeń do kontroli. Z art. 32 ust. 1 pkt 13 u.s.c. wynika wprost autonomiczne uprawnienie funkcjonariuszy celnych do przeprowadzenia czynności kontrolnych, w szczególności przeprowadzenia w uzasadnionych przypadkach, w drodze eksperymentu, doświadczenia lub odtworzenia możliwości gry na automacie, do czynienia własnych ustaleń w drodze eksperymentu czy odtworzenia gry. W przedmiotowej sprawie organ wskazał jako powód przeprowadzenia eksperymentu na samą konieczność sprawdzenia, czy gry urządzane na spornym automacie nie naruszają ustawy o grach hazardowych, do kontroli przestrzegania której został uprawniony organ, i ów uzasadniony przypadek do przeprowadzenia eksperymentu - gier kontrolnych - na spornych automatach nastąpił z chwilą stwierdzenia przez funkcjonariuszy celnych w kontrolowanym lokalu włączonych i gotowych do gier automatów. Ponieważ lokal ten nie był koncesjonowanym kasynem gry, salonem gier na automatach, ani punktem gier na automatach o niskich wygranych, kontrolujący powzięli podejrzenia o nielegalnym urządzaniu gier hazardowych, których zasadność potwierdził przeprowadzony eksperyment, których opis zawarty został w stosownym protokole. Protokół ten potwierdził prawidłowość oceny, że gry na spornych urządzeniach są grami na automatach w rozumieniu art. 2 ust. 3 u.g.h., kontrolowane automaty pozwalały na uzyskanie wygranych pieniężnych, a gry zainstalowane na spornym automacie miały losowy charakter. Skarżący kwestionuje również brak podstawy prawnej do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W świetle aktualnego i ustalonego orzecznictwa sądowego jest to zarzut bezzasadny. Sąd podkreśla, że podmiotem urządzającym gry na automatach w kontrolowanym lokalu jest skarżący działający pod firmą "A" M. H., który zawarł z firmami T sp. z o.o. i H Sp. z o.o. umowę dzierżawy równych części powierzchni ww. lokalu, pod instalację i eksploatację urządzeń do gier i zobowiązał się do informowania dzierżawcy o wszelkich próbach włamania lub istotnego uszkodzenia urządzeń, otrzymując w zamian czynsz dzierżawny płatny od chwili uruchomienia urządzeń. Na podstawie okoliczności ujawnionych przez skarżącego podczas przesłuchania w charakterze świadka, tj. w zakresie serwisowania przez skarżącego urządzeń w dzierżawionym lokalu, obsługiwania finansowego tych urządzeń i wiedzy, że w podnajmowanym lokalu będą ustawione automaty do gry, trafne są stwierdzenia organu, iż zachowanie skarżącego nie sprowadzało się jedynie do wynajmu powierzchni użytkowej, na której następnie zainstalowano urządzenia do nielegalnej gry hazardowej, lecz również na stworzeniu odpowiednich warunków, aby nielegalna gra na automatach w skontrolowanym lokalu w ogóle mogła być prowadzona. Potwierdzeniem tego są zeznania jakie skarżący złożył w Referacie Dochodzeniowo-Śledczym, z których wynika iż dokonywał on czynności bez których gra na przedmiotowych automatach byłaby niemożliwa, tj. obsługiwał je finansowo i technicznie, uzupełniał monety, wybierał banknoty oraz naprawiał uszkodzenia. Skarżący świadomie podjął współpracę z właścicielami automatów: zapewniając odpowiednio przystosowaną do zainstalowania automatów powierzchnię, umożliwił dostęp graczom do przedmiotowych urządzeń, a także dokonywał czynności umożliwiających grę na przedmiotowych automatach. Taka aktywność skarżącego może świadczyć o porozumieniu z dzierżawcami, i nasuwa wniosek że bez udziału skarżącego w całym przedsięwzięciu nie byłoby możliwe prowadzenie gier w tym miejscu przez właścicieli urządzeń. Powyższe wskazuje, że skarżący świadomie uczynił sobie stałe źródło dochodów z takiej działalności, zwłaszcza że był jej świadomy, a działalność w zakresie urządzania gier była działalnością podstawową w lokalu o dzierżawionej powierzchni - nie była tam prowadzona żadna inna działalność, a powierzchnie lokalu pod instalację i eksploatację automatów do gier skarżący powołanym wyżej firmą wydzierżawił w częściach równych. Skarżący poprzez dokonywanie wymienionych czynności wyczerpał znamiona definicji urządzania gier hazardowych w porozumieniu z właścicielami automatów. Jako niezasadny należy również ocenić zarzut skarżącego, który naruszenie prawa materialnego dostrzega w błędnej wykładni art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., polegającą na bezpodstawnym przyjęciu, iż przepis ten może stanowić samoistną podstawę dla wymierzenia kary pieniężnej skarżącemu, w sytuacji gdy norma sankcjonująca zawarta w tym przepisie ma charakter blankietowy wymagający dopełnienia normą sankcjonowaną zawartą w art. 14 ust. 1 u.g.h. Z treści przepisu art. 89 ust. 1 pkt 2, który stwierdza, że karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry, nie wynika jakakolwiek powinność, z której nie przestrzeganiem wiąże się określona dolegliwość dla adresata. Tym samym bez powiązania z przepisem art. 14 ust. 1 u.g.h. nie jest możliwe ustalenie treści obowiązku obciążającego skarżącego i sankcjonowanego normą z art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W ocenie Sądu organ prawidłowo ustalił podstawę wymierzenia skarżącemu kary pieniężnej w wysokości 48.000 zł za urządzanie gier na czterech automatach poza kasynem gry, prawidłowo przywołując art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 u.g.h. Zgodnie z przepisem art. 89 ust. 1 pkt 2 karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry, a wysokość kary pieniężnej w tym przypadku, zgodnie z ust. 2 pkt 2 tego artykułu, wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Powołanie w podstawie prawnej decyzji, której sentencja jasno wskazuje wymiar kary pieniężnej w konkretnej wysokości za urządzanie gier na automacie poza kasynem, sankcjonujących przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 210 §1 pkt 4 O.p. Reasumując, kontrola sądowoadministracyjna w przedmiotowej sprawie przeprowadzona w oparciu o kryterium legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej eliminację z obrotu prawnego. W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie jest merytorycznie prawidłowe i wydane zostało w wyniku postępowania przeprowadzonego zgodnie z obowiązującymi zasadami procesowymi, wynikającymi z Ordynacji podatkowej. Sąd uznał, że zgromadzono wystarczający materiał dowodowy, będący podstawą ustalenia stanu faktycznego sprawy, a także prawidłowo w sposób rzetelny ustalono stan faktyczny. Zdaniem Sądu oceny i wnioski w tym zakresie odpowiadają natomiast wymogom logicznego rozumowania i doświadczenia życiowego, nie mając cechy dowolności i nie przekraczając granic swobodnej oceny dowodów. Przeprowadzona przez organy wykładnia mających w sprawie zastosowanie przepisów prawa materialnego zasadnie doprowadziła do wniosku, że strona skarżąca, nie legitymując się dokumentem legalizującym jej działalność, urządzała gry na automacie spełniającym przesłanki określone w art. 2 ust. 3 u.g.h., co potwierdzają ustalenia zawarte m.in. w protokole kontroli, a gry te były urządzane poza kasynem gry i w celach komercyjnych. W ocenie Sądu prawidłowo ustalony przez organy stan faktyczny w sprawie podlega subsumcji pod normę prawną zawartą w art. 89 ust.1 pkt 2 i ust. 2 pkt.2 u.g.h. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji wyroku i oddalił skargę za podstawę rozstrzygnięcia przyjmując art. 151 p.p.s.a.