III SA/Kr 1439/14

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie – Grzegorz Karcz po rozpoznaniu w dniu 4 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego L. K. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 lipca 2015 r. sygn. akt. III SA/Kr 1439/14 w sprawie ze skargi K. Ś. na postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [...] z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: przyznać z sum budżetowych pozostających do dyspozycji Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie radcy prawnemu L. K. wykonującej zawód w Kancelarii Radcy Prawnego przy ul. [...] w M kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) tytułem wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w związku ze sporządzeniem opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 29 lipca 2015 r. sygn. akt. III SA/Kr 1439/14, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Ustanowiony dla skarżącego radca prawny wyznaczony przez Radę Okręgowej Izby Radców Prawnych w osobie mecenas L. K. w piśmie datowanym na dzień 26.08.2015 r. które do tutejszego wojewódzkiego sądu administracyjnego wpłynęło dnia 28.08.2015 r. wniosła o przyznanie kosztów nieopłacanej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu tytułem sporządzenia opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wedle norm przepisanych. Oświadczyła, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Przedłożyła sporządzoną przez siebie opinię oraz dowód jej nadania na adres skarżącego. Z urzędu stwierdza się, że za czynności podjęte przed sądem administracyjnym w pierwszej instancji wyznaczona radca prawny otrzymała tytułem należnego wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy kwotę 480 zł (k. 130). Z urzędu stwierdza się również, że w związku z brakiem uzasadnionego przypadku (w rozumieniu przepisu art. 250 §2 ppsa) akta sprawy zostały skierowane do Referendarza Sądowego do rozpoznania wniosku o przyznanie wynagrodzenia za sporządzoną opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej (vide: zarządzenie z 24.11.2015 r.) Mając na uwadze powyższe zaważyć należało, co następuje: Stosownie do treści powołanego wyżej art. 250 §1 ppsa, wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. 02/163/1348 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.). Zgodnie z rozwiązaniami przyjętymi w §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach niniejszej sprawy oświadczenie tej treści zostało złożone przez radcę prawnego. W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi konkretyzuje je umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 różnicując w zależności od instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia. Za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej przysługuje radcy prawnemu który prowadził sprawę w I instancji opłata w wysokości 120 zł stosownie do §14 ust. 2 pkt. 2 lit. b. w związku z pkt. 1 lit. c) powołanego rozporządzenia. Z uwagi na fakt, że w realiach rozstrzyganego przypadku, sprawy zostały połączone do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia (k. 129) ustalona opłata ulega zwielokrotnieniu do kwoty 240 zł (z wyliczenia 120x2=240). Zdaniem NSA sprawy te nie mogą być traktowane jak sprawa pojedyncza (por. wyrok NSA z 6.11.2009 r. I OSK 392/09 oraz postanowienie WSA w Krakowie z 30.03.2010 r. III SA/Kr 635/08) gdyż połączenie oddzielnych spraw w celu ich łącznego rozpoznania lub także rozstrzygnięcia nie oznacza, że takie połączenie tworzy z tych spraw jedną nową sprawę a tylko jest podyktowane względami technicznymi oraz ekonomią procesową. To zaś nie pozbawia połączonych spraw ich odrębności oraz nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy są nadal samodzielnymi sprawami (por. H. Knysiak-Molczyk komentarz do art. 111 Lex Polonica oraz wyrok NSA z 1.04.2010 r. II OSK 2060/09 a także postanowienie NSA z 10.06.2008 r. II FZ 231/08). Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustalona opłata ulega powiększeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji.