III SA/Kr 1452/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Kutzner Sędziowie WSA Bożenna Blitek WSA Janusz Bociąga (spr.) Protokolant Małgorzata Krasowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 sierpnia 2016 r. sprawy ze skargi A Sp. z o.o. w W na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 7 września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Dyrektora Izby Celnej na rzecz strony skarżącej A Sp. z o.o. w W kwotę 14 297 zł (słownie: czternaście tysięcy dwieście dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Izby Celnej decyzją z 7 września 2015 znak, [...] po rozpatrzeniu odwołania A Sp. z o.o. od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z [...] 2015 r., nr [...], wymierzającej Spółce karę pieniężną w wysokości 708.000 zł za urządzanie gier na pięćdziesięciu dziewięciu automatach poza kasynem gry, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Ustalono następujący stan faktyczny sprawy. Funkcjonariusze Urzędu Celnego w dniach 15 i 20 października 2014 r. przeprowadzili kontrolę w kasynie gry mieszczącym się w Hotelu "B" przy ul. L w N, w zakresie przestrzegania przepisów ustawy o grach hazardowych, regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych. Z ustaleń kontroli, wynika, iż w kontrolowanym kasynie eksploatowanych było 59 automatów do gier. Kontrolujący ustalili, iż kasyno gry było czynne w okresie od dnia 9 września 2014 r. do 14 października 2014 r., pomimo tego, iż Minister Finansów decyzją z dnia 2 września 2014 r. (doręczoną 8 września 2014 r.) cofnął Spółce koncesję na prowadzenie tego kasyna gry. Mając na uwadze powyższe ustalenia, Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu postępowanie po przeprowadzaniu, którego zaskarżoną decyzją wymierzył spółce karę pieniężną w wysokości 708 000 zł za urządzanie gier na 59 automatach poza kasynem gry. Spółka odwołała się od tej decyzji, zarzucając jej naruszenie przepisów z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt ustawy o grach hazardowych poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie w przedmiotowej sprawie i tym samym nałożenie na A Sp. z o.o. kary pieniężnej, podczas gdy spółka nieprzerwanie posiadała w okresie, którego ukaranie dotyczy, ważną koncesję na prowadzenie kasyna gry znajdującego się w Hotelu "B" w N (nr [...]) i działalność tą mogła prowadzić, wobec czego spółka nie wyczerpała swym działaniem przesłanek z art. 89 ust. 1 pkt 1 oraz ust. 2 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, a przepisy te nie mogą mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. Dyrektor Izby Celnej, po rozpatrzeniu zarzutów odwołania utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Stwierdził, że w oparciu o art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych karze pieniężnej podlega urządzający gry na automatach poza kasynem gry. Wysokość kary pieniężnej wymierzonej w przypadku urządzania gry na automatach poza kasynem gry wynosi 12.000 zł od każdego automatu. Podstawą wymierzenia kary pieniężnej, o której mowa jest w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy o grach hazardowych, jest zaistnienie w sposób łączny następujących przesłanek: - ustalenie konkretnego podmiotu urządzającego gry na automatach; -ustalenie w sposób jednoznaczny charakteru urządzanych gier, tj. muszą to być gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych; -ustalenie, że gry na automatach urządzane były poza kasynem gry. W przedmiotowej sprawie spór sprowadza się do ustalenia, czy w analizowanym stanie faktycznym, doszło do skutecznego cofnięcia koncesji decyzją nr [...] z [...] 2014 r. Zdaniem Dyrektora Izby Celnej w świetle przepisów obowiązującej ustawy o grach hazardowych w przypadku cofnięcia zezwolenia podmiot traci prawo do urządzania gier na automatach i powinien zaprzestać prowadzenia działalności, bowiem do tego niezbędne jest zezwolenie. Oczywistym zdaniem organu jest również to, iż wydanie decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych skutkuje wstrzymaniem tej działalności, zaś podmiot, który pomimo cofnięcia urządza te gry czyni to wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych, tym samym prowadząc działalność "nielegalnie", co skutkuje odpowiedzialnością przewidzianą w Kodeksie karnym skarbowym, jak również administracyjną: w postaci kar pieniężnych. W przedmiotowej sprawie, zdaniem organu, wraz z doręczeniem decyzji cofającej zezwolenie spółka winna zaprzestać działalności w zakresie urządzania gier, przedmiotem sporu natomiast jest odpowiedź na pytanie czy zaprzestanie tej działalności łączy się z doręczeniem decyzji organu I instancji (jak twierdzi organ I instancji) czy doręczeniem decyzji organu II instancji (jak podnosi spółka). Zasadnicze znaczenie ma odpowiedź na pytanie - czy nieostateczna decyzja Ministra Finansów znak: [...] z dnia [...] 2014 r. podlega wykonaniu, czy decyzje cofające zezwolenia na urządzanie gier nakładające obowiązek o charakterze niepieniężnym podlegają wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji i wtedy podmiot, któremu cofnięto koncesję jest zobowiązany do zaprzestania działalności w momencie doręczenia decyzji drugoinstancyjnej, czy takiemu trybowi nie podlegają i wówczas podmiot, któremu cofnięto koncesję ma obowiązek zakończyć działalność po doręczeniu decyzji organu I instancji. (art. 239a Ordynacji podatkowej). W ocenie organu analiza przepisu 239a Ordynacji podatkowej, w kontekście orzecznictwa sądów administracyjnych pozwala na stwierdzenie, że decyzja organu I instancji cofająca w całości zezwolenie na prowadzenie działalności z zakresu gier hazardowych, pomimo że jest nieostateczna, to posiada przymiot wykonalności. Wykładnia przepisu art 239a wskazuje, iż "instytucja" wstrzymania wykonania ma zastosowanie do decyzji, która spełnia łącznie następujące przesłanki: 1) jest decyzją nieostateczną, tj. wniesiono od niej odwołanie lub nie upłynął jeszcze termin do jego wniesienia; 2) nakłada na stronę obowiązek; 3) obowiązek ten podlega wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji; 4) decyzji nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) egzekucję administracyjną stosuje się do obowiązków określonych w art. 2 (w tym do obowiązków o charakterze niepieniężnym), gdy wynikają one z decyzji lub postanowień właściwych organów. Dlatego, zdaniem organu, uprawnionym jest przyjęcie stanowiska, iż decyzja o cofnięciu koncesji nie nakłada na stronę obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, bowiem nie wskazuje ona wprost obowiązku zaprzestania prowadzenia działalności, a jedynie cofa udzieloną koncesję, tj. uprawnienie do prowadzenia określonej działalności. Obowiązek zaprzestania prowadzenia działalności wynika w tym przypadku z przepisów ustawy o grach hazardowych zgodnie, z którymi aby prowadzić działalność w zakresie gier hazardowych, w tym gier na automatach, niezbędne jest posiadanie stosownego zezwolenia. W związku z powyższym, zdaniem organu, zasadne jest stwierdzenie, że decyzja nieostateczna dotycząca cofnięcia zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych podlega wykonaniu, wyłączone jest zatem stosowanie tu art. 239a Ordynacji podatkowej. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy stwierdzić należy, iż decyzja Ministra Finansów cofająca koncesję, nie określała bezpośrednio powinnych zachowań (działań bądź zaniechań) jej adresata, tj. spółki A. Decyzja ta nie nakładała na spółkę obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie był w niej sformułowany nakaz zaprzestania prowadzenia określonej działalności a tylko cofała ona zezwolenie na prowadzenie kasyna gry. Biorąc, zatem pod uwagę, że z decyzji Ministra Finansów cofającej koncesję nie wynikał dla spółki skonkretyzowany obowiązek, nie było możliwe prowadzenie na jej podstawie egzekucji administracyjnej. W ocenie organu skoro nieostateczna decyzja o cofnięciu zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych nie nakłada obowiązku podlegającego wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie ma do niej zastosowania norma prawna art. 239a Ordynacji podatkowej, a w konsekwencji decyzja taka podlega wykonaniu. Na poparcie swojego stanowiska Dyrektor Izby Celnej powołał się na treść wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 marca 2013 r., sygn. akt II FSK 777/12, w którym Sąd stwierdził, że "(...) art. 239a O.p. odnosi się do wszystkich sposobów realizacji obowiązków wynikających z wydanej decyzji nieostatecznej, a nie tylko wykonywanych w ramach egzekucji administracyjnej (...). Z omawianej regulacji wynika jedynie, że decyzja nieostateczna (spełniająca określony warunek, tzn. dotycząca obowiązku nadającego się do egzekucji) nie podlega wykonaniu. Przepis art. 239a O.p., odwołując się w swojej treści do decyzji podlegających wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wskazuje na zakres przedmiotowy tych decyzji, czyli takich, które mogą być wykonane w tym postępowaniu. Z takim stanowiskiem można spotkać się także w piśmiennictwie (por. A. Kabat i B. Dauter w Komentarzu do Ordynacji podatkowej Wydanie 5 na str. 817). Właściwy jest zatem wniosek, że wynikająca z art. 239a o.p. zasada, zgodnie z którą decyzja nieostateczna organu podatkowego nie podlega wykonaniu, odnosi się wyłącznie do decyzji nieostatecznej nakładającej na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. A contrario podlega wykonaniu (jest skuteczna) decyzja nieostateczna, która takich obowiązków nie nakłada, np. decyzja stwierdzająca nieważność lub odmawiająca przyznania ulgi". Jak opisano powyżej do takich decyzji zaliczyć należy decyzję cofającą zezwolenie na prowadzenie działalności z zakresu gier hazardowych. Ze stanowiskiem tym koresponduje aktualne orzecznictwo sądowe. W wyroku z 31 października 2014 r. sygn. II GSK 1860/13 i wyroku z 17 kwietnia 2015 r. sygn. II GSK 199/14 oraz sygn. akt II GSK 2071/13 Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie tożsamej, w której skarżącą jest również spółka, iż przyjęcie takiego stanowiska jak prezentowane przez skarżącą spowodowałoby iluzoryczność środków ochrony interesu publicznego, określonego w ustawie o grach hazardowych. Organ podkreślił, iż w wyrokach wyżej przywołanych, dla składów orzekających, kluczowym dla rozstrzygnięcia był charakter decyzji cofającej zezwolenie tj. jej wykonalność w kontekście przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Składy orzekające NSA potwierdziły, że decyzje wydane w I instancji, które nie podlegają egzekucji na podstawie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, są wykonalne. Organ stwierdził, że skoro spółka po wejściu do obrotu prawnego nieostatecznej decyzji o cofnięciu jej zezwolenia, nadal prowadziła działalność wymagającą takiego zezwolenia, to świadomie naruszyła przepisy u.g.h., skutkujące wymierzeniem jej kary pieniężnej. Spółka wniosła skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów: 1) art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u u.g.h. w zw. z art. 141 pkt 2 u.g.h. poprzez ich wadliwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie i tym samym utrzymanie w mocy wymierzonej A Sp. z o.o., zaskarżoną decyzją Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r., kary pieniężnej, podczas gdy Spółka nieprzerwanie posiadała w okresie, którego ukaranie dotyczy, ważną koncesję na prowadzenie kasyna gry znajdującego się w Hotelu "B" w N wobec czego Spółka nie wyczerpała swym działaniem przesłanek z art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. i zgodnie z art. 141 pkt 2 u.g.h. wspomniany wyżej przepis nie może mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie; 2) art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (dalej: dyrektywa 98/34) oraz art. 8 ust. 1 dyrektywy 98/34 w zw. art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 14 u.g.h. poprzez błędną wykładnię art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. oraz ww. przepisów dyrektywy 98/34, wyrażającą się mylnym założeniem, że przepis art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2·pkt 2 u.g.h. mógł być zastosowany względem Skarżącej, podczas gdy powołany przepis, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h., współtworzy "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz.U.UE.L.98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji, w braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, nie może być on stosowany, zaś postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wobec Strony powinno zostać w tym stanie rzeczy umorzone; z powyższym błędem wiąże się zaś mylne niezastosowanie przez Organ wynikającej z ww. przepisów dyrektywy 98/34/WE oraz orzecznictwa TSUE sankcji bezskuteczności względem art. 89 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h. w zw. z art. 14 ust. l u:g.h. ., co przesądza o niezasadności wymierzonej kary pieniężnej. Mając na uwadze powyższe zarzuty strona skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej oraz utrzymanej nią w mocy decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, jak również o zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Skarga wniesiona w niniejszej sprawie jest zasadna. Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz. U. z 2014 r., poz. 1647) oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 poz. 718 – dalej jako p.p.s.a.), sąd administracyjny dokonuje kontroli zaskarżonego aktu pod względem zgodności z prawem, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wzruszenie zaskarżonego rozstrzygnięcia następuje w razie, gdy przedmiotowa kontrola wykaże naruszenie przepisów prawa materialnego lub postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności podkreślić należy, że wbrew ocenie Spółki, przepisy z art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 u.g.h. znajdują zastosowanie w sprawach dotyczących urządzania (także poza kasynem gry) gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia. Zgodnie bowiem z art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h., karze pieniężnej podlega urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry. Skoro w przepisie tym ustawodawca nie sprecyzował, o jakie konkretnie zezwolenia chodzi, to przyjąć należy, że o wszystkie, których funkcjonowanie w obrocie prawnym dopuszczają przepisy u.g.h. Na mocy art. 129 ust. 1 u.g.h., do takich zezwoleń należą także te dotyczące gier na automatach o niskich wygranych, które zostały udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy i obowiązują do czasu ich wygaśnięcia. Zastosowanie art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. w okolicznościach niniejszej sprawy uzależnione jest jednak od uprzedniego stwierdzenia, że w październiku 2014 r., a więc w okresie, którego dotyczy ukaranie, Spółka nie posiadała ważnego zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych. W ocenie organu odwoławczego, Spółka w tym okresie nie legitymowała się takim zezwoleniem, gdyż doszło do skutecznego cofnięcia koncesji decyzją z dnia 2 września 2014 r. Zdaniem organu wydanie decyzji cofającej zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych skutkuje wstrzymaniem tej działalności, zaś podmiot który pomimo cofnięcia urządza te gry czyni to wbrew przepisom ustawy o grach hazardowych. Uzasadnienia prawnego dla tego stanowiska organ odwoławczy upatruje w brzmieniu art. 239a o.p., w świetle którego, decyzja nieostateczna, nakładająca na stronę obowiązek podlegający wykonaniu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, nie podlega wykonaniu, chyba że decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Tego poglądu organu odwoławczego Sąd orzekający w niniejszej sprawie nie podziela. Mając na uwadze okoliczność, że decyzja nakładająca karę za prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych podjęta zastała po cofnięciu wydanych zezwoleń przez organ I instancji i przed rozpoznaniem odwołania Spółki, podkreślić przede wszystkim należy, że na mocy art. 8 u.g.h., do postępowań w sprawach określonych w tej ustawie przepisy o.p. stosuje się odpowiednio, chyba że ustawa stanowi inaczej. Odpowiednie, a nie wprost, stosowanie przepisów o.p. w tych postępowaniach wymaga uwzględnienia, przy wykładni przepisów o.p., specyfiki spraw związanych z działalnością w zakresie gier hazardowych w porównaniu z typowymi decyzjami podatkowymi. Należy wskazać, że do decyzji podatkowych przepisy o.p. znajdują bowiem zastosowanie wprost, a decyzje te, jako nakładające obowiązki podatkowe, co do zasady podlegają wykonaniu w trybie egzekucji administracyjnej. Z tego powodu, zasadą w odniesieniu do tych decyzji jest ich wykonalność dopiero po uzyskaniu przez decyzję cechy ostateczności. Natomiast odpowiednie zastosowanie przepisów o.p. do decyzji cofających zezwolenie na prowadzenie działalności w zakresie gier hazardowych powinno, zatem prowadzić do osiągnięcia wobec tych decyzji takiego samego skutku. Należy więc uznać, że decyzje cofające zezwolenie podlegają normie z art. 239a o.p., gdyż nakładają na stronę stosowne obowiązki wynikające z wprowadzonego decyzją zakazu w miejsce uprzedniego zezwolenia, których niewykonanie jest sankcjonowane prawnie W rozpatrywanej sprawie, co jest bezsporne, na przestrzeni października 2014 r. decyzja o cofnięciu spółce koncesji nie było ostateczna i nie nadano jej rygoru natychmiastowej wykonalności. Ponadto w okresie, którego ukaranie dotyczy nadal trwało postępowanie odwoławcze, niezakończone do chwili ukarania spółki. W chwili ukarania nie upłynął również 6 letni okres ważności koncesji. W okresie tym zezwolenie wydane spółce funkcjonowało więc w obrocie prawnym i umożliwiało spółce realizację uprawnień wynikających z ich treści. Podnieść również należy, że decyzja Ministra Finansów z dnia 2 września 2014 r. o cofnięciu koncesji na prowadzenie kasyna doręczona została spółce w dniu 8 września 2014 r., a już 14 października 2014 r. (a więc w trakcie trwania procedury odwoławczej) spółka zaprzestała prowadzenia kasyna. Stwierdzić więc należy, że w okolicznościach niniejszej sprawie nie było podstaw do wymierzenia spółce kary pieniężnej w oparciu o przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. Na przestrzeni października 2014 r. (w okresie kontroli) spółka legitymowała się bowiem ważną koncesją. Ponadto decyzja Ministra finansów nr [...] na podstawie, której udzielono spółce koncesji na prowadzenie kasyna gry miała charakter decyzji ostatecznej i prawomocnej. Ponieważ przepis art. 89 ust. 1 pkt 1 u.g.h. nie znajduje zastosowania w okolicznościach niniejszej sprawy, to zbędne jest dokonywanie przez Sąd oceny, czy przepis ten ma charakter przepisu technicznego, którego uchwalenie wymagało uprzedniej notyfikacji Komisji Europejskiej. Rozpoznając sprawę ponownie organ powinien wziąć pod uwagę powyższe i rozważyć konieczność stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r. nr [...] wymierzającej spółce karę pieniężną. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w zw. z art. 135 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego rozstrzygnięto stosownie do art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 6 pkt 7 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. a) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 461) i § 21 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015r. poz. 1800), mając na względzie wysokość uiszczonego przez skarżącą wpisu, wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem, oraz wysokość opłaty skarbowej za złożenie dokumentu stwierdzającego udzielenie pełnomocnictwa.