III SA/Kr 146/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Renata Czeluśniak, Sędziowie: WSA Kazimierz Bandarzewski, WSA Janusz Bociąga (spr.), Protokolant, po rozpoznaniu w dniu 19 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi [...] S.A. w O. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 14 listopada 2016 r. nr [...] w przedmiocie nałożenie opłaty za czynności kontrolne oddala skargę Powiatowy Inspektor Sanitarny w T decyzja z dnia [...] 2016 r. nr [...] działając na podstawie art. 104 § 1 i § 2 K.p.a., art. 4 i art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku z art. 75 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia, § 2 ust. 1 pkt 2 b, c § 5 ust. 1 pkt 2 b i 3 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności 1/ ustalił opłatę w kwocie 60 zł za czynności kontrolne związane z poborem do badania laboratoryjnego próbki suplementu diety pn. "A-X" oraz oceną prawidłowości znakowania; 2/ obciążył powyższa opłatą A S.A. w O. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu 23 lutego 2016 r. przedstawiciele PIS w T pobrali do badań laboratoryjnych w sklepie F.H. U. "A" Sp. c. w T próbkę suplementu diety pn.: " A-X", importer: A S.A. W wyniku oceny znakowania próbki - sprawozdanie z badań Nr [...] z dnia 13 maja 2016 r. stwierdzono następujące nieprawidłowości: 1/ data minimalnej trwałości określona w kolejności miesiąc i rok: NOV 2016 oznakowana w języku angielskim są niezgodnie z art. 48 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia; 2/ w wykazie składników - składnik "aromat" niepotrzebnie poprzedzony sformułowaniem "aromat"; 3/ nadruk na etykiecie nietrwały, przy delikatnym potarciu ściera się - niezgodne z art. 13 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Radu (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. w sprawie przekazywania konsumentom informacji na temat żywności (...); 4/ brak informacji zawartości witamin i aminokwasów w przeliczeniu na zalecaną przez producenta do spożycia dzienną porcję produktu (dwie porcje) – niezgodne z § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety; 5/ zawarte w tabeli informacje mogą wprowadzać konsumenta w błąd: zadeklarowano zawartość witamin i aminokwasów w przeliczeniu na: porcję 14,5 g oraz na 27 g, produkt nie zawiera składników mineralnych deklarowana zawartość L-waliny w porcji 14,5 g(12g) jest znacząco wyższa niż podana po przeliczeniu na 27 g (2 g) co jest niezgodnie z art. ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1169/2011 z dnia 25 października 2011 r. Wysokość opłaty ustalono na podstawie przepisów § 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności. Ustalona opłata w kwocie 60 zł obejmuje czynności związane z pobraniem próbki do badań (15 zł), ocenę prawidłowości oznakowania próbki suplementu diety (45 zł). Odwołanie od tej decyzji wniosła A S.A. w O domagając się jej uchylenia i umorzenia postępowania administracyjnego. Decyzji zarzucono naruszenie: 1/ art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności przez nałożenie opłaty za czynności kontrolne, chociaż w dniu 23 lutego 2016 r. nie były podejmowane żadne czynności kontrolne potwierdzające nieprawidłowości, za które w świetle przywołanych przepisów dopuszczalne byłoby obciążenie strony opłatami, 2/ art. 19, art. 20 oraz art. 21 § 1 pkt 3 K.p.a, polegające na rozstrzygnięciu niniejszej sprawy decyzją administracyjną, chociaż zgodnie z przywołanymi przepisami, w niniejszej sprawie właściwość miejscową organu administracji publicznej należało ustalić według miejsca siedziby w kraju strony, w związku z czym konieczne było przekazanie niniejszej sprawy do rozpoznania i rozstrzygnięcia PIS w O. Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z dnia 14 listopada 2016 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ podniósł, że w dowodach znajdujących się w aktach sprawy tj. protokole kontroli sanitarnej tematycznej z dnia 23 lutego 2016 r. oraz w protokole pobrania próbek z dnia 23 lutego 2016 r. zawarte są identyczne zapisy o treści: "badanie przeprowadzone zostanie przez WSSE w ramach urzędowej kontroli oraz monitoringu zakres badań znakowanie + analityka. Towar, z którego pobrano próbki pobrano z partii towaru dostarczonej z A Sp. Akcyjna, ul. G, O". Oba dokumenty jednoznacznie wskazują, iż przedmiotowa próbka została pobrana w ramach urzędowej kontroli żywności w celu nie tylko, jak twierdzi strona, wykonania badania analitycznego zawartości witaminy D, co do której laboratorium badające nie wniosło uwag ale również badania w kierunku znakowania, co do którego liczne uwagi zostały wniesione. Ocenie znakowania podlegało opakowanie producenta wraz z etykietą suplementu diety "A - K", gdzie wskazano jako importera firmę A SA. Strona poprzez zapisy niezgodne z obowiązującymi przepisami prawa żywnościowego w sposób nierzetelny informowała konsumentów co do deklarowanego składu naruszając art. 7 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Nr [...] tj. zadeklarowanie zawartości składników mineralnych przy braku wymienienia ich w składzie, zadeklarowanie zawartości witamin i aminokwasów w przeliczeniu na porcje 14,5 g i 27 g, wprowadzająca w błąd zawartość L-waliny dla porcji 14,5 g wynosząca 12 g, a dla 27 g wynosząca 2 g oraz nietrwałe naniesienie nadruku mogące skutkować nieprawidłowym zastosowaniem przedmiotowego suplementu diety, brak podania daty minimalnej trwałości w języku polskim (art. 48 ust. 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia) czy też nieprawidłowy, bo niezgodny z zapisem § 5 ust. 4 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 9 października 2007 r. w sprawie składu oraz oznakowania suplementów diety sposób podania zawartości i aminokwasów - brak przeliczenia na dzienną porcję produktu. W świetle powyższego organ stwierdził, iż spółka w sposób istotny naruszyła wymagania określone w powyższych przepisach prawa żywnościowego. Organ stwierdził, iż zgodnie z art. 3 ust. 1 Rozporządzenia nr [...], podawanie informacji na temat żywności służy wysokiemu poziomowi ochrony zdrowia i interesów konsumentów poprzez zapewnienie konsumentom finalnym podstaw do dokonywania świadomych wyborów oraz bezpiecznego stosowania żywności, ze szczególnym uwzględnieniem uwarunkowań zdrowotnych, ekonomicznych, środowiskowych, społecznych i etycznych. Oznacza to, iż przed dokonaniem zakupu żywności klient powinien otrzymać rzetelną, jasną i czytelną (przekazaną mu w sposób trwały do odczytu), łatwą do zrozumienia dla konsumenta informację co do m. in. jego zastosowania, składu, dawkowania, trwałości. W związku z powyższym organ nie podzielił stanowiska spółki, iż nie zaszły przesłanki z art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia, ponieważ w dniu 23 lutego 2016 r. były podejmowane urzędowe czynności kontrolne potwierdzające spełnienie wymogów prawa żywnościowego zarówno w zakresie znakowania jak i analityki (zawartość wit. D), w wyniku których stwierdzono nieprawidłowości, za które w świetle przywołanych przepisów dopuszczalne było obciążenie strony opłatami. Zgodnie bowiem z treścią art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia podmioty działające na rynku spożywczym są obowiązane do pokrywania opłat za czynności kontrolne, jednak wyłącznie uwzględniających koszty związane z czynnościami wykonywanymi w ramach urzędowych kontroli żywności jeżeli w wyniku tych czynności zostaną stwierdzone przez kontrolujących niezgodności z przepisami prawa żywnościowego, w tym jeżeli zachodzi konieczność pobrania próbek żywności albo materiałów lub wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością do badań i wykonania badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia niezgodności. Zgodnie natomiast z zapisem art. 75 ust. 1 pkt 2 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia opłatami, o których mowa w ust. 1 pkt 1 wskazanego powyżej art. 75 jest obciążany producent środka spożywczego lub inny podmiot działający na rynku spożywczym odpowiedzialny za towar w obrocie. W opinii organu odwoławczego niezasadny jest też zarzut dotyczący właściwości miejscowej organu rozstrzygającego niniejszą sprawę. Przedmiotem niniejszej sprawy jest ustalenie opłaty za podjęte czynności urzędowej kontroli w sklepie "A" w T, który to sklep ze względu na miejsce jego położenia jest pod nadzorem sanitarnym PIS. Wysokość opłaty organ ustalił prawidłowo na podstawie § 5 ust. 1 pkt 2 b rozporządzenia Ministra Zdrowia (prawidłowość oznakowania suplementów diety, środków specjalnego przeznaczenia żywieniowego i środków spożywczych wzbogacanych witaminami lub składnikami mineralnymi) oraz na podstawie § 5 ust. 1 pkt 3 ww. rozporządzenia Ministra Zdrowia (proste pobieranie próbek). Reasumując organ stwierdził, że zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia podmioty działające na rynku spożywczym są zobowiązane do pokrywania opłat uwzględniających koszty związane z czynnościami wykonywanymi w ramach urzędowych kontroli żywności, jeżeli w wyniku tych czynności zostaną stwierdzone przez kontrolujących niezgodności z przepisami prawa żywnościowego. Jak wykazano powyżej w niniejszej sprawie doszło w sposób bezsporny do naruszenia przepisów prawa żywnościowego, stąd też zasadne było nałożenie opłaty przez organ, który poniósł koszty związane z czynnościami prowadzącymi do stwierdzenia wskazanych naruszeń. Na tą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A S.A. w O zarzucając naruszenie: 1/ art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy o bezpieczeństwie żywności i żywienia oraz § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywości przez nieuchylenie decyzji nakładającej na stronę opłatę za czynności kontrolne, chociaż w dniu 23 lutego 2016 r. nie były podejmowane żadne czynności kontrolne potwierdzające nieprawidłowości, za które w świetle przywołanych przepisów dopuszczalne byłoby obciążenie strony opłatami; 2/ art. 7, art. 77 § 1, art. 84 § 1 oraz art. 107 § 1 i § 3 K.p.a. przez dokonanie dowolnych ustaleń faktycznych nieznajdujące potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym, którego nie można uznać za kompletny, jakoby w dniu 23 lutego 2016 r. były podejmowane czynności, które uzasadniałyby obciążenie strony opłatami; 3/ art. 19, art. 20 oraz art. 21 § 1 pkt 3 K.p.a. polegające na rozstrzygnięciu niniejszej sprawy decyzją administracyjną, chociaż zgodnie z przywołanymi przepisami, w niniejszej sprawie właściwość miejscowa organu administracji publicznej należało ustalić według miejsca siedziby strony w kraju, w związku z czym do rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy w pierwszej instancji właściwy był Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. W uzasadnieniu spółka podniosła, że z opinii Wojewódzkiej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej z dnia 13 maja 2016 r. wynika jednoznacznie, że przeprowadzono jedynie badania fizykochemiczne, które nie ujawniły jakichkolwiek niezgodności z przepisami prawa żywieniowego. Pobranie próbek jak i ich badania fizykochemiczne pozostają bez jakiegokolwiek związku z oceną samej etykiety. Zatem zaskarżona decyzja obciąża stronę kosztami badań, które jednoznacznie potwierdziły brak niezgodności z przepisami prawa żywnościowego. Natomiast wskazane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wątpliwości organu dotyczące znakowania produktu w żadnym razie nie wymagały pobierania próbki produktu ani dokonywania analiz. Wydając zaskarżoną decyzję organ naruszył również art. 19 K.p.a. który stanowi, że organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej. Mając na uwadze, że zarówno siedziba strony jak i jedyne zakłady pracy znajdują się w O organ administracji publicznej właściwy miejscowo do prowadzenia niniejszej sprawy należało ustalić na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 3 K.p.a. Zatem organem administracji publicznej właściwym miejscowo i rzeczowo do wydania decyzji w pierwszej instancji był Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w O. W konkluzji wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz poprzedzającej ją decyzji Państwowego Inspektora Sanitarnego w T. W odpowiedzi na skargę Wojewódzki Inspektor Sanitarny wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Skarga okazała się bezzasadna, albowiem zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane zgodnie z prawem. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2 art. 1 tej ustawy). Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016 poz. 718 ze zm., dalej: P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przedmiotem skargi A S.A. w O w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 14 listopada 2016 r. utrzymująca w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Sanitarnego w T, którą zobowiązano stronę skarżącą do uiszczenia opłaty za czynności kontrolne związane z poborem do badania laboratoryjnego próbki suplementu diety "A -X" w łącznej kwocie 60 zł. Zgodnie z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2015 r., poz.1412). za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania (ust. 1). Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. Opłat takich nie pobiera się jedynie wtedy, gdy w wyniku badań lub czynności wykonanych w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego nie stwierdzono naruszenia tych wymagań (ust.2). Opłaty za badania laboratoryjne i inne czynności, o których mowa w ust. 1, związane z czynnościami wykonywanymi w ramach urzędowych kontroli żywności oraz materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością określają przepisy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (ust. 3a). W świetle zatem art. 75 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 sierpnia 2006 r. o bezpieczeństwie żywności i żywienia (Dz.U. z 2015 r., poz. 594 ze zm.) podmioty działające na rynku spożywczym podlegające urzędowym kontrolom organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej są obowiązane do pokrywania opłat uwzględniających koszty związane z czynnościami wykonywanymi w ramach urzędowych kontroli żywności m.in. jeżeli w wyniku tych czynności zostaną stwierdzone przez kontrolujących niezgodności z przepisami prawa żywnościowego, w tym jeżeli zachodzi konieczność pobrania próbek żywności albo materiałów lub wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością do badań i wykonania badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia niezgodności (pkt 1). Opłatami, o których mowa w ust. 1, jest obciążany producent środka spożywczego lub inny podmiot działający na rynku spożywczym odpowiedzialny za towar w obrocie (ust.2). Opłaty nakładane są przede wszystkim w przypadku wykrycia niezgodności. Ustawodawca w żaden sposób nie odniósł się do charakteru wykrytej niezgodności, co pozwala uznać, iż wykrycie jakiejkolwiek niezgodności z przepisami prawa żywnościowego stanowi podstawę do nałożenia opłaty. Jednocześnie z brzmienia art. 75 ust. 1 pkt 1 wnioskować należy, że opłaty powinny być nałożone wyłącznie za te konkretne czynności, w wyniku których zostaną stwierdzone przez kontrolujących niezgodności z przepisami prawa żywnościowego. Wysokość opłaty w niniejszej sprawie ustalono na podstawie § 4 rozporządzenia Ministra zdrowia z dnia 8 maja 2009 r. w sprawie opłat za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności, gdyż zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia opłaty za czynności wykonywane przez pracowników Państwowej Inspekcji Sanitarnej w ramach urzędowych kontroli żywności obejmują koszty wykonania czynności kontrolnych w zakresie spełniania przez podmiot działający na rynku spożywczym obowiązujących wymagań higienicznych. Prawidłowo organy obu instancji rozpatrujące niniejszą sprawę uznały, że do urzędowych kontroli organów PIS należy również kontrolowanie w ramach prawidłowości znakowania dopuszczonego do sprzedaży suplementu diety. Z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy jednoznacznie wynika, że w dniu 23 lutego 2016 r. przeprowadzona została kontrola (protokół kontroli sanitarnej tematycznej) z partii towaru dostarczonej przez A S.A. w O. Z protokołu pobrania próbek wynika, że badanie zostało przeprowadzone przez WSSE w ramach urzędowej kontroli oraz monitoringu zakres badań znakowanie + analityka. Oba dokumenty jednoznacznie wskazują, iż przedmiotowa próbka została pobrana w ramach urzędowej kontroli żywności w celu nie tylko wykonania badania analitycznego zawartości witaminy D, ale również badania w kierunku znakowania. Ocenie znakowania podlegało opakowanie producenta wraz z etykietą suplementu diety "A - K", gdzie wskazano jako importera firmę A SA. Wyniki badań potwierdziły, że etykieta produktu w sposób nierzetelny informowała konsumentów co do deklarowanego składu naruszając przy tym art. 7 ust. 1, 2 i 4 rozporządzenia Nr [...]. Strona skarżąca próbując podważyć ustalenia organów podniosła, że w dniu 23 lutego 2016 r. nie były wykonywane żadne czynności kontrolne. Stwierdzić jednak należy, że zgromadzony materiał w aktach sprawy jednoznacznie wskazuje, ze taka kontrola się odbyła. Tymczasem strona skarżąca nie przedłożyła żadnych dokumentów, które w jakikolwiek sposób miałyby uwiarygodnić jej twierdzenia. Przedmiotem sporu jest również to, czy w ogóle dopuszczalne było nałożenie na skarżącą spółkę opłaty za wykonane przez WSSE badania pomimo zakwestionowania wyników tych badań przez skarżącą. Z przytoczonych wyżej przepisów art. 75 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwa żywności i żywienia wynika, że podmioty działające na rynku spożywczym obowiązane są do pokrywania opłat za czynności wykonane w ramach urzędowych kontroli żywności wtedy, gdy w wyniku tych czynności zostaną stwierdzone przez kontrolujących niezgodności z przepisami prawa żywnościowego, w tym jeżeli zachodzi konieczność pobrania próbek żywności albo materiałów lub wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością do badań i wykonania badań laboratoryjnych w celu potwierdzenia niezgodności. Niezgodność z przepisami prawa żywnościowego jest stwierdzana wyłącznie przez ściśle określone laboratoria. Wynika to z art. 78 ust. 1 ustawy o bezpieczeństwa żywności, zgodnie z którym badania laboratoryjne dla celów urzędowych kontroli żywności i żywienia w zakresie bezpieczeństwa żywności wykonują akredytowane: 1) laboratoria Państwowej Inspekcji Sanitarnej, funkcjonujące w zintegrowanym systemie badań laboratoryjnych żywności określonym w art. 15a ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej; 2) laboratoria Inspekcji Weterynaryjnej określone w art. 25 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. o Inspekcji Weterynaryjnej; 3) laboratoria organów, o których mowa w art. 73 ust. 1 pkt 5 (tj. innych organów posiadających określone kompetencje w zakresie bezpieczeństwa żywności), 4) laboratoria referencyjne realizujące zadania określone w art. 33 rozporządzenia nr 882/2004. Laboratoria, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 4, wykonują badania laboratoryjne dla celów urzędowych kontroli materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością (ust.2). Zadania realizowane przez laboratoria referencyjne są finansowane z budżetu państwa, z części, której dysponentem są minister właściwy do spraw zdrowia oraz minister właściwy do spraw rolnictwa, każdy w zakresie swoich kompetencji (ust.3). Minister właściwy do spraw zdrowia wyznacza, w drodze rozporządzenia, laboratoria referencyjne wykonujące badania środków spożywczych podlegających urzędowym kontrolom organów Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością dla celów urzędowych kontroli żywności i żywienia, mając na względzie zapewnienie bezpieczeństwa żywności oraz realizację zadań określonych w art. 33 rozporządzenia nr 882/2004 (ust.4). W niniejszej sprawie badania zostały przeprowadzone przez laboratorium WSSE (art. 78 ust. 1 pkt 3 jako laboratoria organów, o których mowa w art. 73 ust. 1 pkt 5 tj. innych organów posiadających określone kompetencje w zakresie bezpieczeństwa żywności). Badania te jednoznacznie potwierdziły wskazane wyżej naruszenia znakowania. Usprawiedliwione więc było obciążenie opłatą za te badania producenta tj. A S.A. w O. W dalszej części odnieść się należy do kwestii właściwości miejscowej organu. Przypomnieć należy, że decyzje jako organ i instancji wydał Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. Właściwość miejscowa wskazanego organu do dokonania wskazanych czynności wynikała z załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 22 maja 2010 r. w sprawie wykazu stacji sanitarno-epidemiologicznych wykonujących badania laboratoryjne i pomiary ze wskazaniem obszaru (Dz. U. z 2010 r., Nr 55, poz. 336). Zauważyć przy tym należy, iż państwowy inspektor sanitarny wykonuje zadania przy pomocy podległej mu stacji sanitarno-epidemiologicznej, która to wykonuje badania laboratoryjne w zakresie nadzoru sanitarnego (art. 15 ust. 1 i art. 15a ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej). Z załącznika do ww. rozporządzenia (wydanego na podstawie delegacji zawartej w art. 15a ust. 2 wskazanej ustawy) bezspornie wynika zaś, że jako właściwa dla obszaru - miasto T i powiat t określona została Państwowa Stacja Sanitarno-Epidemiologiczna w T. Zatem wskazany organ, tj. PPIS w T był uprawniony do przeprowadzenia kontroli w sklepie F.H.U. "A" Sp.c. w T i pobrania próbek do badań laboratoryjnych. Był też, jako konsekwencja powyższego, właściwy do wydania decyzji obciążającej określony podmiot za wykonanie czynności kontrolnych, a dokładnie. Stąd też nie można zarzucić, iż kwestionowana decyzja płatnicza zapadła z naruszeniem przepisów o właściwości miejscowej. O właściwości miejscowej decydowało w tym przypadku miejsce położenia sklepu, w którym zabezpieczono próbki poddane dalszym badaniom. Kwestionowana decyzja płatnicza jest zaś wynikiem tych czynności. Jak wskazał natomiast NSA w wyroku z dnia 13 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2953/12, przepisy dotyczące właściwości organów sformułowane w K.p.a. nie podlegały na przestrzeni obowiązywania Kodeksu znaczącym zmianom. "Tymczasem od roku 1960 zmianom uległy formy i sposoby prowadzenia działalności, co powoduje, że nie zawsze możliwym będzie ustalenie właściwości miejscowej organów w oparciu o reguły wynikające z art. 21 K.p.a." NSA wskazał przy tym, iż zastosowanie wykładni literalnej w ww. art. 21 K.p.a., doprowadzić może do absurdalnych wyników. (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 8 maja 2015 r., w sprawie VII SA/Wa 111/15, publ: www.cbois.orzeczenia.nsa.gov.pl). Organy nie naruszyły więc przepisów postępowania w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także nie naruszono przepisów prawa materialnego. Skarga jest więc nieuzasadniona i podlega oddaleniu na podstawie art. 151 P.p.s.a.