III SA/Kr 1464/17

|Sygn. akt III SA/Kr 1464/17 | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 24 lipca 2018 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, w składzie następującym:, Przewodniczący Sędzia: WSA Bożenna Blitek, Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki (spr.), WSA Ewa Michna, Protokolant: Tomasz Famulski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 lipca 2018 r., sprawy ze skargi D. S. na decyzję Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia 21 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie opłaty za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego oraz za badania chemiczno-toksykologiczne I. skargę oddala; II. przyznaje od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie - na rzecz adwokata A. K. kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu podwyższoną o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Zaskarżoną przez D. S. (dalej skarżący) decyzją z dnia 21 września 2017 r., znak: [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) w zw. z art. 44b, art. 44c ust. 1, 6, 7, 8, 9 i art. 4 pkt 11a, pkt 27, pkt 34 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 783 ze zm., zwanej dalej ustawą o przeciwdziałaniu narkomanii), art. 4 ust. 1 pkt 9a, art. 12 ust. 1, art. 36 ust. 1 i 2, art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. jedn., Dz. U. z 2015 r., poz. 1412 ze zm., zwanej dalej ustawą o Państwowej Inspekcji Sanitarnej), Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] 2017 r., znak: [...], nr [...], o nałożeniu na skarżącego opłaty w łącznej kwocie 2 454,40 zł w postaci: 1) opłaty w kwocie 388,00 zł za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego, 2) opłaty w kwocie 2066,40 zł za badania chemiczno-toksykologiczne. Powyższa decyzja została wydana w następujących okolicznościach stanu faktycznego i prawnego: W dniu 1 lipca 2016 r. pracownicy organu I instancji - Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego - przy udziale funkcjonariuszy Komendy Powiatowej Policji przeprowadzili w sklepie "A" w Z przy ul. N kontrolę w zakresie przestrzegania przez przedsiębiorcę przepisów regulujących zakaz wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych. Organ I instancji, mając na względzie uzasadnione podejrzenie, że sprzedawane w przedmiotowym sklepie produkty mogą stwarzać bezpośrednie zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi skorzystał z uprawnień wskazanych w art. 10 § 2 k.p.a. i odstąpił od zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Z kontroli został sporządzony w dniu 1 lipca 2016 r. protokół, który podpisał skarżący wnosząc jednocześnie uwagi i zastrzeżenia do opisanego w nim stanu faktycznego: "oświadczam, że jestem osobą zatrudnioną w tym sklepie. Nie prowadzę działalności gospodarczej w tym ani w innym lokalu, wszelkie punkty tj. 1.4 - kierujący zakładem i 1.5 - przedstawiciel zakładu nie zostały w pełni zmienione na moją prośbę i zgodnie ze stanem faktycznym. D. S.". Podczas wskazanej kontroli stwierdzono, że w obrocie znajdują się produkty w opakowaniach jednostkowych o nazwach: "THT" - 3 szt., "ASA" - 3 szt., "SDA" - 5 szt., "KA" - 1 szt., "CT" - 1 szt., "MC" - 1 szt., "AB" - 2 szt. Z uwagi na fakt, że oferowane w sprzedaży ww. produkty posiadały znamiona środków zastępczych, za czym przemawiała forma handlowa tych produktów, brak prawidłowego oznakowania (składu, przeznaczenia i pochodzenia produktu, brak opisu w języku polskim), w trakcie kontroli zabezpieczono te produkty, zgodnie z protokołem poboru prób nr [...] z dnia 1 lipca 2016 r. oraz postanowieniem o zabezpieczeniu produktu [...] z dnia 1 lipca 2016 r. Decyzją z dnia [...] 2016 r., znak: [...], Powiatowy Inspektor Sanitarny wycofał z obrotu oraz zatrzymał poprzez przejęcie i przechowanie zabezpieczone produkty, na czas niezbędny do przeprowadzenia oceny i badań ich bezpieczeństwa, tj. na okres nieprzekraczający 18 miesięcy, wstrzymał wprowadzanie do obrotu ww. produktów, co do których zachodziło podejrzenie, że są środkami zastępczymi oraz nakazał zaprzestania prowadzenia działalności na okres 3 miesięcy licząc od dnia przeprowadzenia kontroli. W dniu 4 lipca 2016 r. przedstawiciele organu I instancji udali się ponownie do przedmiotowego sklepu celem dostarczenia ww. decyzji skarżącemu i zaplombowania sklepu w związku zarządzeniami wynikającymi z tej decyzji. Skarżący osobiście odebrał decyzję nanosząc adnotację "otrzymałem i zrozumiałem", potwierdzając własnoręcznym podpisem. Zaznaczyć przy tym należy, że skarżący był traktowany przez organ jako strona, a mimo tego odesłał wskazaną decyzję do organu I instancji twierdząc, że nie jest jej adresatem. Przedmiotowa decyzja została również wysłana skarżącemu za pośrednictwem Poczty Polskiej na adres zamieszkania skarżącego. Przesyłka została odebrana w dniu 7 lipca 2016 r. Na decyzję z dnia [...] 2016 r., znak: [...], skarżący złożył odwołanie, a Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał ją mocy decyzją z dnia [...] 2016 r., znak: [...]. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z kolei, rozpoznając skargę na tę decyzję, oddalił ją wyrokiem z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1519/16. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd podkreślił, że "w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że skarżący D. S. nie tylko wyłącznie był obecny w kontrolowanym punkcie sprzedaży, ale osobiście sprzedawał, czyli wprowadzał do obrotu odpłatnie, osobom trzecim produkty w postaci saszetek zawierających środki o niewiadomym składzie, pochodzeniu i przeznaczeniu, zwane potocznie "dopalaczami". Co prawda, D. S. twierdzi zarówno w odwołaniu jak i skardze, że sprzedaży tych środków dokonywał nie w swoim imieniu, jednak nie wskazał w czyim, a nawet poprzestał na twierdzeniu, że nie wie w czyim imieniu tego dokonywał. Twierdzenia takie są nie tylko pozbawione zwykłego zdrowego rozsądku, ale wskazują na lekceważący stosunek skarżącego do organów państwowych, w tym organów kontroli. Sąd podkreśla, że rację ma organ odwoławczy podnosząc, że ,,Nie może być tak, aby ktoś kto utrudnia postępowanie następnie zarzucał jego wadliwe prowadzenie organowi, któremu prowadzenie tego postępowania utrudnia wręcz uniemożliwia". Skarżący wniósł od tego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W dniu 20 lipca 2016 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny przekazał zabezpieczone podczas kontroli przeprowadzonej w dniu 1 lipca 2016 r. postanowieniem o zabezpieczeniu produktu [...] z tej samej daty próbki w celu przeprowadzenia badań na obecność substancji zawartych w podejrzanej próbce i jej oceny. W dniu 19 maja 2017 r. organ I instancji otrzymał sprawozdanie sądowo - lekarskie z przeprowadzonych badań toksykologicznych z dnia 21 listopada 2016 r., znak: [...]. Identyfikacyjne badania toksykologiczne zabezpieczonych dowodów rzeczowych wykazały: 1. THT -> PV8, a-PVT, 3-dezoksy-3,4-MDPV 2. ASA -> PV8, a-PVT, 3-dezoksy-3,4-MDPV 3. SDA -> MDMB-CHMICA 4. KA -> AB-CHMINACA 5. CT -> 4-CMC, a-PVT, lidokaina 6. MC -> 3-CMC 7. AB -> MDMB-CHMICA, NM-2201. Związek PV8 -> 1-fenylo-2-(1-pirolidyno)heptan-1-on, a-pirolidynoheksafenonu) – to związek z grupy pochodnych pirolidynofenonów o nieznanej farmakologii i toksykologii. Biorąc pod uwagę fakt, że psychoaktywny a-pirolidynofenon (a-PVP) strukturalnie należy do tej grupy związków, nie można wykluczyć podobnego działania PV8. W rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii PV8 spełnia definicję środka zastępczego. Związek a-PVT -> a-pirolidynotiopentofenon, 2-(pyrolidyno-1-yl)-1-(tiofen-2-yl) pentan-1-on pochodnej N-pirolidynokatynonów, to związek o nieznanym mechanizmie działania farmakologicznego. Strukturalne podobieństwo a-PVT do pirowaleronu, który to stanowi inhibitor wychwytu zwrotnego neuroprzekaźników takich jak noradrenalina i dopamina, może przemawiać za jego zbliżonym działaniem stymulującym na ośrodkowy układ nerwowy. W rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii g-PVT spełnia definicję środka zastępczego. Związek 3-dezoksy-3,4-MDPV->(3-dezoksy-3,4-metylenodioksypirowaleron, -(2,3 dihydrobenzofuran-5-ylo)-2-(pirolidyn-1-ylo)pentan-1-on) - analogu strukturalnego 3,4-MDPV, to związek o nieznanych właściwościach farmakologicznych i toksykologicznych. Mechanizm działania 3,4-MDPV polega na inhibicji wychwytu zwrotnego dopaminy i noradrenaliny, w mniejszym stopniu serotoniny. Biorąc pod uwagę podobieństwo strukturalne 3,4-MDPV do 3-dezoksy-3,4-MDPV można spodziewać się jego zbliżonych właściwości farmakologicznych. W rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii 3-dezoksy-3,4-MDPV spełnia definicję środka zastępczego. Związek MDMB-CHMICA -> (eter metylowy kwasu 2-(1-(cykloheksylometylo)-1/-/-indol-3-karboksyamido)-3,3-dimetylbutanowego) – to związek syntetycznego, egzogennego kannabinoidu, antagonisty receptorów kannabinoidowych CB1 i CB2 zlokalizowanych w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym. Może wykazywać profil działania farmakologicznego zbliżony do A9-tetrahydrokannabinolu (A9-THC), stanowiącego główny psychoaktywny składnik konopi. A9-THC wykazuje działanie psychotropowe (kannabinomimetyczne) prowadząc do wywołania tzw. euforycznego samopoczucia. W przypadku stosowania dużych dawek może wywołać objawy zbliżone do objawów obserwowanych przy klasycznych halucynogenach typu LSD. Ze względu na notowane przypadki zgonów po przyjęciu MDMB-CHMICA, w stanie Luizjana, ponadto w Niemczech, Austrii, Szwecji, Szwajcarii i Chinach został objęty kontrolą prawną. W rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii MDMB-CHMICA spełnia definicję nowel substancji psychoaktywnej. Związek AB-CHMINACA -> N-(l-amino-3-metylo-1-oksobutan-2-ylo)-1 (cycloheksylometylo)-1/-/- indazolo-3-karboksyamid) – to związek syntetycznego, egzogennego kannabinoidu, antagonisty receptorów kannabinoidowych CB1 i CB2 zlokalizowanych w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym. Może wykazywać profil działania farmakologicznego zbliżony do A9-tetrahydrokannabinolu (A9 -THC), stanowiącego główny psychoaktywny składnik konopi. A9-THC wykazuje działanie psychotropowe (kannabinomimetyczne) prowadząc do wywołania tzw. euforycznego samopoczucia. W przypadku stosowania dużych dawek może wywołać objawy zbliżone do objawów obserwowanych przy klasycznych halucynogenach typu LSD. Ze względu na notowane przypadki zgonów po przyjęciu AB-CHMNIACA w 2015 r. związek ten został objęty kontrolą prawną w Stanach Zjednoczonych, Niemczech, Szwajcarii, jak również w Chinach. W rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wykazu nowych substancji psychoaktywnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1393) AB-CHMINACA spełnia definicję nowej substancji psychoaktywnej. Związek 4-CMC -> 1-(4-chlorofenylo)-2-(metyloamino)propan-1-on, 4-chlorometkantynon) – to związek pochodnej metkatynonu z obecnym w pozycji 4 atomem chloru w pierścieniu fenolowym. Podczas gdy fizjologicznie i toksykologicznie właściwości tego związku są nieznane, podobny związek - 4-bromometkantynon (4-BMC) hamuje wychwyt zwrotny noradrenaliny. Podobieństwo w zakresie strukturalnym 4-BMC i 4-CMC może również wpływać na ich zbliżony profil działania. W rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wykazu nowych substancji psychoaktywnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1393) AB-CHMINACA spełnia definicję nowej substancji psychoaktywnej. Związek 3-CMC -> 3-chlorometkatynon, 1-(3-chlorofenylo)-2-(metyloamino) propan-1-on – to związek pochodnej metkatynonu z obecnym w pozycji 3 atomem chloru, w pierścieniu fenolowym. Podczas, gdy fizjologicznie i leksykologicznie własności tego związku są nieznane, podobny związek 4-bromometkatynon (4-BMC) hamuje wychwyt zwrotny noradrenaliny. Podobieństwo w zakresie strukturalnym 4-BMC i 3-CMC może również wpływać na ich zbliżony profil działania. W rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wykazu nowych substancji psychoaktywnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1393) 3-CMC spełnia definicję nowej substancji psychoaktywnej. Związek NM-2201 -> ester 1-naftylowy kwasu 1-(5-fluoropentylo-)l/findolo-3-karboksylowego) – to związek syntetycznego, egzogennego kannabinoidu, antagonisty receptorów kannabinoidowych CB1 i CB2 zlokalizowanych w ośrodkowym i obwodowym układzie nerwowym. Może wykazywać profil działania farmakologicznego zbliżony do A9 - tetrahydrokannabinolu (A9 -THC), stanowiącego główny psychoaktywny składnik konopi. A9 -THC wykazuje działanie psychotropowe (kannabinomimetyczne) prowadząc do wywołania tzw. euforycznego samopoczucia. W przypadku stosowania dużych dawek może wywołać objawy zbliżone do objawów obserwowanych przy klasycznych halucynogenach typu LSD. NM-2201 stanowi analog strukturalny AM-2201, syntetycznego kannabinoidu obecnie objętego kontrolą prawną w Polsce. Ze względu na notowane przypadki zatruć NM-2201, związek ten został objęty kontrolą prawną w Niemczech i Szwecji. W rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii i rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie wykazu nowych substancji psychoaktywnych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1393) NM-2201 spełnia definicję nowej substancji psychoaktywnej. Lidokaina -> to substancja leku przeciwbólowego stosowanego w medycynie do miejscowego znieczulania i przeciwarytmicznego. Lidokaina jest dodawana jako rozcieńczacz przy produkcji dopalaczy, bądź jako składnik modyfikujący ich działanie. Lidokaina jest składnikiem produktów leczniczych, które podlegają kontroli przez ustawę z dnia 6 września 2001 r. Prawo farmaceutyczne (t. jedn., Dz. U. z 2016 r., poz. 2142 ze zm.). Mając na uwadze wyniki badań toksykologicznych zabezpieczonych produktów, zawarte w sprawozdaniu sądowo - lekarskim z dnia 21 listopada 2016 r., znak: [...], wykonanym przez Pracownię Ekspertyz Sądowo - Lekarskich Uniwersytetu, Katedra i Zakład Medycyny Sądowej, a w szczególności okoliczności, że wskazane związki obecne w składzie tych produktów wyczerpują pojęcie środka zastępczego oraz nowej substancji psychoaktywnej w rozumieniu art. 4 pkt. 11a i pkt 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii organ I instancji wydał decyzję administracyjną w dniu 29 czerwca 2017 r., znak: [...], i nałożył mocą niej na skarżącego karę pieniężną w wysokości 30 000 zł za naruszenie ustawowego zakazu wprowadzania do obrotu środków zastępczych i nowych substancji psychoaktywnych, zgodnie z art. 52a ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Następnie w tym samym dniu, tj. w dniu 29 czerwca 2017 r., organ I instancji wydał decyzję, znak: [...], nr [...], o nałożeniu na skarżącego opłaty w łącznej kwocie 2 454,40 zł w postaci: 1) opłaty w kwocie 388,00 zł za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego, 2) opłaty w kwocie 2066,40 zł za badania chemiczno-toksykologiczne. W jej uzasadnieniu organ I instancji wskazał na wyniki otrzymanych badań toksykologicznych, które potwierdziły, że zabezpieczone produkty zawierały w swoim składzie substancje o nazwach a-PVT, PV8, 3-dezoksy-3,4-MDPV, MDMB-CHMICA, AB-CHMINACA, 3-CMC, 4-CMC, NM-2201 wykazujące działanie psychoaktywne i stwarzające zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzi. Wobec tego organ inspekcji sanitarnej, w świetle treści art. 44b, art.44c ust. 4, 5, 6, i art. 4 pkt 11a, pkt 27, pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zobowiązany był po pierwsze, orzec o opłacie za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego. W tym zakresie organ I instancji wskazał, że z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz z art. 44c ust. 6 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wynika, że organy inspekcji sanitarnej za czynności wykonywane w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego pobierają opłaty w wysokości kosztów ich wykonania, jeżeli w ich wyniku stwierdzone zostały uchybienia wymagań higienicznych i zdrowotnych. Opłaty te ponosi osoba lub jednostka organizacyjna zobowiązana do przestrzegania tych wymagań. Wysokość tej opłaty organ ustalił na podstawie § 2-6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 36, poz. 203 ze zm.) oraz zarządzenia nr [...] z dnia 27 marca 2017 r. Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno – Epidemiologicznej w sprawie opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. Przedstawił następnie matematyczny sposób wyliczenia wskazanej opłaty. Po drugie, jak wskazał organ I instancji zobowiązany był orzec o opłacie za przeprowadzenie badań laboratoryjnych zabezpieczonych produktów. Wysokość tej opłaty organ ustalił na podstawie przedłożonej faktury VAT. Skarżący nie zgodził się z tą decyzją i złożył od niej odwołanie. Zarzucił w nim, że jest z niej niezadowolony, "...ponieważ te pisma powinny być zaadresowane do podmiotu, który prowadził tam działalność a nie do mnie. Z góry dziękuję za pozytywne rozpatrzenie mojej prośby". Opisaną na wstępie decyzją Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia z dnia [...] 2017 r., znak: [...], nr [...]. W uzasadnieniu tak podjętego rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że wniesione przez skarżącego odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Zdaniem organu odwoławczego zarzut w nim podniesiony jest nieuzasadniony i ogólnikowy. Odnosząc się do tego zarzutu organ podniósł, że w części dotyczącej strony podmiotowej nie został on uznany za trafny już w innych postępowaniach nie tylko w decyzjach I i II instancji ale również w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 11 kwietnia 2017 r, sygn. akt III SA/Kr 1519/16. Organ wskazał, że w uzasadnieniu tego wyroku sąd podkreślił, iż "w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność, że skarżący D. S. nie tylko wyłącznie był obecny w kontrolowanym punkcie sprzedaży, ale osobiście sprzedawał, czyli wprowadzał do obrotu odpłatnie, osobom trzecim produkty w postaci saszetek zawierających środki o niewiadomym składzie, pochodzeniu i przeznaczeniu, zwane potocznie "dopalaczami". Co prawda, D. S. twierdzi zarówno w odwołaniu jak i skardze, że sprzedaży tych środków dokonywał nie w swoim imieniu, jednak nie wskazał w czyim, a nawet poprzestał na twierdzeniu, że nie wie w czyim imieniu tego dokonywał. Twierdzenia takie są nie tylko pozbawione zwykłego zdrowego rozsądku, ale wskazują na lekceważący stosunek skarżącego do organów państwowych, w tym organów kontroli. Sąd podkreśla, że rację ma organ odwoławczy podnosząc, że "nie może być, tak aby ktoś kto utrudnia postępowanie następnie zarzucał jego wadliwe prowadzenie organowi, któremu prowadzenie tego postępowania utrudnia wręcz uniemożliwia". Zdaniem więc organu odwoławczego w ww. wyroku sąd wyraźnie wskazał, iż to skarżący był osobą wprowadzającą do obrotu środki zastępcze i nowe substancje psychoaktywne w rozumieniu art. 44b, art.44c i art. 52a oraz art. 4 pkt 1a, pkt 27, pkt 34 ustawy w dniu 1 lipca 2016 r. w przedmiotowym sklepie. Powtarzanie po raz kolejny, że to nie on wprowadzał do obrotu na tym etapie wydaje się jedynie chęcią spowodowania przewłoki postępowania. Organ odwoławczy podkreślił więc, że zgodnie z art. 4 ust. 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wprowadzanie do obrotu oznacza udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów lub środków zastępczych. Definicja ta, w zw. z art. 52 a ust. 1 tej ustawy, obejmuje zatem każdą postać udostępniania środków zastępczych innej osobie - niezależnie zatem od tego czy odbiorca tych środków jest ich konsumentem czy też wyłącznie pośrednikiem w drodze do konsumenta; niezależnie również od tego czy chodzi o pierwotne udostępnianie produktu innym osobom, czy też o następcze (wtórne) jego udostępnianie. Zatem, "kto wytwarza lub wprowadza na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej środek zastępczy, podlega karze pieniężnej w wysokości od 20 000 zł do 1 000 000 zł". Zgodnie z art. 52a ust. 2 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii karę taką wymierza w drodze decyzji właściwy państwowy inspektor sanitarny, a decyzji tej nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. Organ podniósł, że zgodnie z wykładnią przepisów art. 52a w związku z art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, dokonaną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 2 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2684/13, pojęcie "wprowadzania do obrotu" środków zastępczych, o których mowa w art. 4 pkt 34 ustawy, oznacza każde udostępnianie ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim zarówno niebędącym jak i będącym ich konsumentami tj. nabywającymi je w celu własnego spożycia. Ustawodawca w hipotezie i dyspozycji normy art. 52a ust. 1-3 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii wyraźnie wskazuje, że odpowiedzialności administracyjnej podlega obiektywnie każdy, kto wprowadza do obrotu środki zastępcze, zatem każdy podmiot prawa, który nie stosuje się do obowiązków wynikających z art. 44b ustawy. Z brzmienia art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, który stanowi, że "wprowadzanie do obrotu jest to udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych'' oraz z przytoczonej powyżej wykładni dokonanej przez Naczelny Sąd Administracyjny oraz Wojewódzki Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 11 kwietnia 2017 r, sygn. akt III SA/Kr 1519/16, wyraźnie wynika, że zarzut skarżącego odnośnie naruszenia tego przepisu jest chybiony. Prowadząc postępowanie w celu wymierzenia kary pieniężnej, organ I instancji ustala i ocenia, czy doszło do udostępnienia w jakimkolwiek celu, osobie trzeciej odpłatnie lub nieodpłatnie środka zastępczego. Odnosząc się do kwestii trafności ustaleń faktycznych organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji trafnie przyjął, iż to skarżący wprowadzał do obrotu odpłatnie, osobom trzecim produkty w postaci saszetek zawierających w swoim składzie środki zastępcze i nowe substancje psychoaktywne, co zostało potwierdzone w sprawozdaniu sądowo - lekarskim z dnia 21 listopada 2016 r., zwane potocznie "dopalaczami". Wojewódzki Inspektor Sanitarny po analizie sprawy stwierdził zatem, że fakt wprowadzania do obrotu środków zastępczych znalazł potwierdzenie w okolicznościach faktycznych i dowodach zgromadzonych w sprawie. Organ wskazał następnie, że w dniu 19 maja 2017 r. Powiatowy Inspektor Sanitarny otrzymał sprawozdanie sądowo-lekarskie z przeprowadzonych badań toksykologicznych z dnia 21 listopada 2016 r. znak: [...]. Badania te potwierdziły, że zabezpieczone produkty w dniu kontroli, tj. 1 lipca 2016 r. zgodnie z art. 4 pkt. 27 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii stanowią środki zastępcze, tj. PV8, a-PVT, 3-dezoksy-3,4-MDPV oraz zgodnie z art. 4 pkt. 11a ww. ustawy stanowią nową substancje psychoaktywną: MDMB-CHMICA, 4-CMC, 3-CMC, AB-CHMINACA, NM-2201. Powyższe stanowi naruszenie art. 44b w związku z art. 4 pkt 11a, pkt 27, pkt 34 w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, który zakazuje wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych i nowych substancji psychoaktywnych. Biorąc pod uwagę powyższe fakty, brak danych dotyczących właściciela sklepu, udzielanie wymijających odpowiedzi osobom kontrolującym, zabezpieczenie produktów, które po badaniu okazały się środkami zastępczymi, potwierdzenie zakupu tzw. "dopalaczy" przez wylegitymowanych podczas kontroli klientów, ilość zabezpieczonych produktów, uznano skarżącego za osobę wprowadzająca do obrotu środki zastępcze i nowe substancje psychoaktywne w miejscu ogólnodostępnym, w tym dla nieletnich, co wskazuje na brak odpowiedzialności za bezpieczeństwo zdrowotne osób, którym oferował ww. środki. Dlatego wymierzona skarżącemu, na podstawie art. 52a ustawy, odrębną decyzją kara pieniężna w kwocie 30 000 zł jest adekwatna do zakresu prowadzonej działalności (wprowadzania do obrotu), ilości wprowadzonych do obrotu środków zastępczych, stopnia zawinienia i stopnia szkodliwości czynu. Na podstawie art. 52a ustawy decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Nadmienić bowiem należy, iż z dyspozycji przepisu art. 52a ust. ust. 2 ustawy wynika bowiem obowiązek natychmiastowego wykonania decyzji wydanej w oparciu o ten przepis. Istotą natychmiastowej wykonalności decyzji administracyjnej jest to, że staje się ona wykonalna i stanowi tytuł egzekucyjny, mimo że nie jest ostateczna. Zagrożenie dla zdrowia stwarzane przez środki zastępcze jest bowiem zjawiskiem powszechnie znanym, mającym potwierdzenie w szeroko podawanych do publicznej wiadomości przypadkach zatruć po zażyciu produktów stanowiących środki zastępcze. W świetle powyższego podniesione przez skarżącego argumenty są bezzasadne i nie mogą stanowić podstawy do uchylenia kwestionowanej przez niego decyzji. Organ z całą mocą podkreślił jak niebezpiecznymi substancjami są związki: PV8, a-PVT, 3-dezoksy-3,4-MDPV, MDMB-CHMICA, 4-CMC, 3-CMC, AB-CHMINACA, NM-2201. Są to substancje, które posiadają duży potencjał uzależniający, działają na ośrodkowy układ nerwowy, powodują zaburzenia psychiczne, zaburzenia zachowania oraz stwarzają zagrożenie dla życia i zdrowia osób przyjmujących te substancje. Oznacza to, że zatrzymane produkty mogą być używane zamiast lub w takich samych celach, jak środek odurzający lub substancja psychotropowa, której istotą, zgodnie z art. 4 pkt 25 i 26 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii jest działanie na ośrodkowy układ nerwowy. Organ odwoławczy wskazał, że obowiązek pobierania opłaty za czynności wykonywane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego, orzeczonej przez organ I instancji w decyzji z dnia [...] 2017 r., znak: [...], nr [...], wynika z art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej oraz art. 44c ust. 6 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Stosownie do wskazanego przepisu, za czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania, jeżeli w ich wyniku stwierdzone zostały uchybienia wymagań higienicznych i zdrowotnych. Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania tych wymagań. Wysokość opłaty ustalono na podstawie przepisów § 2-6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 36, poz. 203 ze zm.) oraz zarządzenia Nr [...] z dnia 27 marca 2017 r. Dyrektora Powiatowej Stacji Sanitarno-Epidemiologicznej w sprawie opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego. Stosownie do § 2 cyt. wyżej rozporządzenia wysokość opłaty za badania laboratoryjne oraz inne czynności ustala się na podstawie bezpośrednich i pośrednich kosztów ich wykonania. Obowiązek pobierania opłaty za prowadzone postępowanie oraz przeprowadzone badania laboratoryjne, mające na celu ustalenie, czy wprowadzany do obrotu produkt jest środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną, wynika z art. 44c ust. 6 i 7 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Stosownie do wskazanego przepisu, koszty prowadzonego postępowania i badań, o których mowa w ust. 1 ww. ustawy, orzeczone przez organ I instancji także w ww. decyzji, w wyniku których stwierdzono, że badany produkt jest środkiem zastępczym albo nową substancja psychoaktywną ponosi strona postępowania. Za badania oraz inne czynności kontrolne wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem nadzoru nad zakazem przestrzegania wprowadzania do obrotu/wytwarzania środków zastępczych, pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania. W ocenie organu II instancji postępowanie prowadzone przez Powiatowego Inspektora Sanitarnego zostało przeprowadzone zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej wyrażoną w m.in. w art. 7 k.p.a. Zasada ta bowiem wymaga, by organ administracji publicznej dokonał ustaleń zgodnych z rzeczywistym stanem rzeczy. Zaskarżona decyzja została wydana w sposób prawidłowy pod względem prawnym i merytorycznym, nienaruszający zasady pogłębienia zaufania obywateli do organów państwa, wynikającej z art. 8 k.p.a. Dokonana ocena stanu faktycznego sprawy znajduje potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym zgodnie z zasadami wyrażonymi w art. 7 i 77 k.p.a. Została ona w sposób spójny, logiczny i zgodny z wiedzą wywiedziona w uzasadnieniu decyzji organu I instancji. Dokonana ocena mieści się również w granicach swobodnej oceny dowodów. Wobec powyższego wydana przez organ I instancji decyzja w przedmiocie nałożenia opłaty w kwocie 388,00 zł za czynności wykonane w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego polegające na przeprowadzeniu kontroli interwencyjnej w dniu 1 lipca 2016 r. w przedmiotowym punkcie sprzedażny, w którym skarżący wprowadzał do obrotu produkty, co do których zachodziło uzasadnione podejrzenie, że są środkami zastępczymi lub nowymi substancjami psychoaktywnymi oraz opłaty w kwocie 2066,40 zł za badania chemiczno-toksykologiczne substancji chemicznej w celu jej zidentyfikowania, przeprowadzone przez Pracownię Toksykologii Katedry i Zakładu Medycyny Sądowej Uniwersytetu, jest merytorycznie i prawnie uzasadniona. Wojewódzki Inspektor Sanitarny nie znalazł zatem podstaw do uchylenia decyzji organu I instancji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na powyższą decyzję skarżący zarzucił naruszenie: I. przepisów postępowania: - art. 7, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art 136 oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niepodjęcie przez organy I oraz II instancji niezbędnych czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co skutkowało brakiem jego prawidłowego ustalenia i błędnym ustaleniem, że w dniu 4 lipca 2016 r. skarżący prowadził działalność gospodarczą w przedmiotowym punkcie sprzedaży i wprowadzał w nim do obrotu środki zastępcze, a także poprzez brak właściwego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanych w sprawie decyzji oraz brak wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi organy obu instancji kierowały się załatwiając przedmiotową sprawę, - art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej w zw. z art. 6 oraz 8 k.p.a., poprzez niedziałanie przez organy I oraz II instancji w granicach prawa i w formach wskazanych przez prawo oraz w sposób budzący zaufanie uczestników postępowania do władzy publicznej, w tym nie podjęcie czynności zmierzających do dokładnego ustalenia, jaki podmiot prowadził działalność handlową w przedmiotowym punkcie sprzedaży, - art. 9 k.p.a. poprzez nieinformowanie mnie o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalanie moich praw i obowiązków, w tym o możliwości przypisania mojej osobie odpowiedzialności za wprowadzanie do obrotu środków zastępczych oraz nowych substancji psychotropowych, - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy decyzji organu I instancji, pomimo że wydana została ona z naruszeniem przepisów prawa zarówno procesowego, jak i materialnego, II. przepisów prawa materialnego: - art. 44c ust. 1 w zw. z art. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii poprzez dokonanie przez organy obu instancji błędnej wykładni pojęcia "wprowadzanie do obrotu środków zastępczych", tj. przyjmującej, iż dotyczy ono udostępnienia ich odpłatnie lub nieodpłatnie osobom trzecim, zarówno będącym, jak i niebędącym ich konsumentami, podczas gdy prawidłowa wykładnia tego pojęcia nakazuje przyjąć, ze nie będzie wprowadzaniem do obrotu, sprzedaż środków zastępczych klientom nabywającym je na własny użytek. Mając powyższe na uwadze wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 2188) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (t. jedn., Dz. U. z 2017 r., poz. 1261 ze zm., zwanej dalej ustawą o Państwowej Inspekcji Sanitarnej) do zakresu działania tej Inspekcji w dziedzinie bieżącego nadzoru sanitarnego należy kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne, w szczególności dotyczących, jak z kolei stanowi pkt 9a ust. 1 tego artykułu zakazu wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. Stosownie do treści art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego i zapobiegawczego nadzoru sanitarnego pobiera się opłaty w wysokości kosztów ich wykonania (ust. 1). Opłaty ponosi osoba lub jednostka organizacyjna obowiązana do przestrzegania wymagań higienicznych i zdrowotnych. Opłat takich nie pobiera się jedynie wtedy, gdy w wyniku badań lub czynności wykonanych w ramach bieżącego nadzoru sanitarnego nie stwierdzono naruszenia tych wymagań (ust. 2). Opłaty za badania laboratoryjne i inne czynności, o których mowa w ust. 1, związane z czynnościami wykonywanymi w ramach urzędowych kontroli żywności oraz materiałów i wyrobów przeznaczonych do kontaktu z żywnością określają przepisy o bezpieczeństwie żywności i żywienia (ust. 3a). Z brzmienia powyższych przepisów jednoznacznie zatem wynika, że konieczną przesłanką pobrania opłaty, o jakiej mowa w art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, jest naruszenie wymagań higienicznych i zdrowotnych i to niezależnie od tego, czy opłata ta dotyczy wykonanych badań laboratoryjnych czy też innych czynności podjętych organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem bieżącego (art. 3 tej ustawy), bądź zapobiegawczego (art. 4 ustawy) nadzoru sanitarnego. W judykaturze podkreśla się, że zawarte w ww. art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej sformułowanie "badania laboratoryjne oraz inne czynności" należy traktować rozdzielnie, gdyż "inne czynności" nie muszą być wykonywane tylko w związku z badaniami laboratoryjnymi. Czynności te dotyczą szeroko rozumianego postępowania kontrolnego, obejmującego czynności pozostające w "merytorycznym związku", czyli stanowiące przejaw nadzoru sanitarnego (por. m. in. wyrok NSA z 30 maja 2016 r., sygn. akt II OSK 2281/14 i powołane tam orzecznictwo). Nie jest możliwe sprecyzowanie wszystkich czynności, wykonywanych przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej w związku ze sprawowaniem nadzoru sanitarnego, zarówno zapobiegawczego, jak i bieżącego. Dla zastosowania tego przepisu istotne jest natomiast to, czy dane czynności służą celowi kontroli, a więc zmierzają do ustalenia okoliczności faktycznych sprawy. Czynnością kontrolną może być zatem w zasadzie wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem. Z podanych wyżej przyczyn ustawodawca, określając w art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej czynności, za jakie pobierane są opłaty, posłużył się pojęciem "inne czynności". Jak słusznie zauważył NSA w wyroku z 18 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1071/15 " na podstawie art. 36 ust. 1 u.p.i.s. można pobierać opłaty za "inne czynności", które nie są badaniami laboratoryjnymi", I tak np. opłaty pobierane za "inne czynności", wykonywane w związku ze sprawowaniem zapobiegawczego nadzoru sanitarnego, na podstawie art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, mogą obejmować również koszty postępowania administracyjnego, rozumiane, jako wydatki poniesione przez organy, związane z wydaniem postanowienia, czy też decyzji administracyjnej (np. wyrok NSA z 4 kwietnia 2008 r., sygn. II OSK 366/07). W związku z powyższym, oraz treścią art. 44c ust. 6 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, stanowiącego, że koszty prowadzonego postępowania i badań, o których mowa w ust. 1 w wyniku których stwierdzono, że badany produkt jest środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną oraz koszty zniszczenia tego produktu ponosi strona postępowania, uznać należało za prawidłowe decyzje organów obydwu instancji. Wskazać bowiem należy, że zgodnie z art. 44b ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii zakazuje się wytwarzania, przywozu i wprowadzania do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej: 1) środków zastępczych; 2) nowych substancji psychoaktywnych. W myśl natomiast z art. 44c ust. 1 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, w przypadku stwierdzenia wytwarzania lub wprowadzania do obrotu produktu, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną właściwy ze względu na miejsce wytwarzania lub wprowadzania do obrotu państwowy inspektor sanitarny nakazuje, w drodze decyzji, wstrzymanie wytwarzania tego produktu lub wycofanie go z obrotu, na czas niezbędny do przeprowadzenia badań mających na celu ustalenie, czy jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną, nie dłuższy jednak niż 18 miesięcy. Stosownie natomiast do treści art. 44c ust. 3 pkt 1 ustawy, w przypadku wydania decyzji, o której mowa w art. 44c ust. 1, właściwy państwowy inspektor sanitarny dokonuje zabezpieczenia produktu, co do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że jest on środkiem zastępczym lub nową substancją psychoaktywną oraz nakazuje zaprzestanie prowadzenia działalności w pomieszczeniach lub obiektach służących wytwarzaniu lub wprowadzeniu tego produktu do obrotu, na czas niezbędny do usunięcia zagrożenia, nie dłuższy niż 3 miesiące. Skoro bowiem w odrębnym postępowaniu administracyjnym, dotyczącym wprowadzania produktów do obrotu zostało potwierdzone, że to skarżący był podmiotem wprowadzającym produkty, które w wyniku przeprowadzonych badań toksykologicznych, a więc laboratoryjnych zostały uznane za środki zastępcze lub nowe substancje psychoaktywne, to w ocenie Sądu zaszły przesłanki do ustalenia przez organy inspekcji sanitarnej opłaty zarówno za badania laboratoryjne, jak i za czynności związane z bieżącym nadzorem sanitarnym. Z treści art. 4 ust. 1 pkt 9a ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej niewątpliwie bowiem wynika, że kontrola przestrzegania przepisów określających wymagania higieniczne i zdrowotne obejmuje m. in zakaz wytwarzania i wprowadzania do obrotu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych w rozumieniu ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii. W obrocie prawnym znajdowała się ostateczna decyzja administracyjna stwierdzająca naruszenie przepisów zakazujących wprowadzania do obrotu tego typu środków (vide: wyrok WSA w Krakowie z dnia 11 kwietnia 2017 r., sygn. akt III SA/Kr 1519/16). W takim razie zaszły podstawy do ustalenia opłaty, o której mowa w art. 36 ust. 1 ustawy o Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a decyzję tę należało skierować do skarżącego, jako osoby uznanej za podmiot wprowadzający tego rodzaju środki. Powtórzyć bowiem należy, że w świetle regulacji art. 4 pkt 34 i art. 44c ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii na każdym podmiocie prawa ciąży obowiązek powstrzymywania się od dokonywania czynności "wprowadzania do obrotu", rozumianych jako udostępnienie osobom trzecim, odpłatnie lub nieodpłatnie, środków odurzających, substancji psychotropowych, prekursorów, środków zastępczych lub nowych substancji psychoaktywnych, to decyzja ustalająca opłatę powinna być także skierowana do takiego podmiotu. Nie jest nim tylko osoba bezpośrednio wprowadzająca tego rodzaju środki. "Udostępnianie" w rozumieniu srt. 4 pkt 34 ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii, to "pozostawanie do dyspozycji", nie musi nawet wiązać się z żadną aktywnością, ale może polegać na przyzwoleniu, na biernej postawie. Analiza systemowa i funkcjonalna przepisów ustawy prowadzi do wniosku, że przez udostępnianie należy rozumieć więc także samo "stwarzanie możliwości" nabycia takich środków w danym miejscu np. w lokalu. W pełni podzielić więc należy stanowisko WSA w Lublinie, zaprezentowane w wyroku tegoż Sądu z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt II SA/Lu 276/16. W sposób przekonywujący organy przedstawiły też wyliczenie wielkości opłaty, za badania laboratoryjne i za czynności kontrolne stosownie do postanowień § 2-6 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 5 marca 2010 r. w sprawie sposobu ustalania wysokości opłat za badania laboratoryjne oraz inne czynności wykonywane przez organy Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz. U. z 2010 r. Nr 36, poz. 203 ze zm.) wykazując, że ich wysokość ustala się na podstawie bezpośrednich i pośrednich kosztów ich wykonania, o których mowa w §§ 3 i 4 tego rozporządzenia. Wobec tego zarzuty skargi nie znalazły oparcia w przepisach prawa. Organy zebrały wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia w tym zakresie materiał dowodowy, prawidłowo go też w całości oceniły. W sposób właściwy zinterpretowały i zastosowały przepisy prawa materialnego. Biorąc więc dodatkowo pod uwagę, że nie zostały dostrzeżone takie naruszenia przepisów prawa procesowego lub materialnego, poza wskazanymi w skardze, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy - skargę należało oddalić. W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku. Na podstawie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), Sąd przyznał wyznaczonemu z urzędu pełnomocnikowi skarżącej – koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości wynikającej z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r., poz. 1715 ze zm.), orzekając, jak w punkcie II sentencji postanowienia.