III SA/Kr 1490/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Kasprzycki (spr.) Sędziowie WSA Janusz Bociąga WSA Barbara Pasternak Protokolant Sylwia Piwowarska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi D. K. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 19 września 2013 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej skargę oddala. Zaskarżoną decyzją z dnia 19 września 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.), art. 4 pkt 7 i 22, art. 18 ust. 1, art. 18b ust. 1 pkt 2 i 7, art. 20 ust. 1a, art. 22 ust. 1 pkt 1, art. 87 ust. 1 pkt 2a, art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 1414) i lp. 2.1 i 2.3 załącznika do ustawy o transporcie drogowym, uchylił w całości decyzję Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] 2013 r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł i nałożył na D. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Firma "A" D. K., karę pieniężną w wysokości 8.000 zł. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 4 lipca 2012 r. w miejscowości Ł - P miała miejsce kontrola drogowa pojazdu marki IVECO o nr rej. [...] przeprowadzona przez Inspekcję Transportu Drogowego. Kontrolowanym pojazdem kierował Ł. K. Ustalenia z kontroli zostały zawarte w protokole nr [...]. W trakcie toczącego się postępowania strona złożyła wyjaśnienia pismem z dnia 20 lipca 2012 r. oraz przesłała wymagane dokumenty, w tym kserokopię faktury VAT nr [...] wystawionej przez B Spółka jawna (dalej B Sp. j.). na rzecz strony oraz wypisu z licencji nr [...] dotyczącej międzynarodowego autobusowego i autokarowego zarobkowego przewozu osób wystawionej na rzecz skarżącego. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego, jako organu I instancji, decyzji administracyjnej dnia [...] 2013 r. nr [...] nakładającej na D. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Firma "A" D. K. w Z, karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. W uzasadnieniu wskazano, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły następujące naruszenia: - wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie drogowym, - wykonywanie przewozu regularnego bez obowiązującego rozkładu jazdy. Powyższe naruszenia ustalono w świetle faktu, że w trakcie kontroli ujawniono, iż przewóz na linii regularnej wykonuje – według raportu fiskalnego – Firma "A" D. K., a kierowca nie posiadał w pojeździe wypisu z licencji wystawionej na ww. podmiot, lecz okazał do wglądu licencję wystawioną na B Sp. j. Ponadto kierowca nie posiadał wypisu z zezwolenia ani rozkładu jazdy na trasę Z – P. W odwołaniu od decyzji D. K. wskazał, że przewóz wykonywany był przez przedsiębiorstwo B Sp. j., na okoliczność czego kierowca został wyposażony w wymagane dokumenty w postaci licencji, zezwolenia i rozkładu jazdy. Skarżący stwierdził, że przewoźnik powierzył mu wykonywanie czynności pobierania opłat za przejazd zgodnie z obowiązującymi przepisami skarbowymi, natomiast odpowiedzialność wobec pasażerów ponosił przewoźnik, tj. B Sp. j. Opisaną na wstępie, kwestionowaną skargą, decyzją z dnia 19 września 2013 r. nr [...] Główny Inspektor Transportu Drogowego orzekł jak na wstępie. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał na treści znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów ustawy o transporcie drogowym oraz rozporządzenia, dotyczących obowiązków podmiotu wykonującego przewóz regularny. Następnie stwierdził, że biorąc pod uwagę materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, zaskarżoną decyzję należało uchylić i nałożyć na stronę karę pieniężną w wysokości 8.000 zł tytułem naruszenia z lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W ocenie organu odwoławczego, z zeznań kierowcy Ł. K., jak i z treści paragonu fiskalnego wydrukowanego z kasy fiskalnej zamontowanej w kontrolowanym pojeździe wynika bezspornie, że wykonawcą przewozu był skarżący. Nie sposób w omawianym przypadku mówić o powierzeniu wykonania przewozu stronie, gdyż w ocenie organu organizacja przewozu leżała po stronie D. K. Wykonanie przewozu, dystrybucja biletów oraz rozliczenia finansowe to obowiązki, jakie spoczywają na stronie niniejszego postępowania w związku z realizacją przewozu z dnia kontroli. Nadto organ zważył, że przesłuchiwany w charakterze świadka Ł.K. nie wspomniał o konieczności zaewidencjonowania przychodu na kasie fiskalnej zarejestrowanej na stronę w związku z awarią kasy należącej do przedsiębiorstwa B Sp. j., lecz zeznał, że wykonawcą przewozu był D. K., który zlecił mu wykonywanie pracy w charakterze kierowcy. Z raportu fiskalnego dobowego za dzień 4 lipca 2012 r., wydrukowanego z kasy fiskalnej zamontowanej w kontrolowanym pojeździe, wynika, że usługa w odbiorze pasażerów - stron umowy przewozu - realizowana była przez D. K., na którego zarejestrowana była kasa fiskalna. Według informacji uzyskanych przez organ I instancji w Wydziale Komunikacji i Transportu Starostwa Powiatowego, strona na dzień kontroli nie posiadała zezwolenia na wykonywanie regularnych przewozów osób w krajowym transporcie drogowym na linię regularną Z – P. W odniesieniu do naruszenia z Ip. 2.3 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym organ odwoławczy stwierdził, że niezasadne jest w omawianym przypadku karanie strony z tego tytułu. Warunkiem niezbędnym, aby nałożyć sankcje za wykonywanie przewozu regularnego bez obowiązującego rozkładu jazdy, jest dysponowanie przez podmiot wykonujący przewozy regularne zezwoleniem na ich wykonywanie. W skardze na powyższą decyzję do WSA w Krakowie, D. K. podniósł zarzut naruszenia art. 7, art. 77 ust. 1, art. 80 k.p.a. poprzez nieustalenie stanu faktycznego sprawy i błędne określenie strony postępowania. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że przewóz wykonywała B Sp. j., której jest wspólnikiem i stąd wywodzi uprawnienie do wydania polecenia kierowcy Ł. K. wyjazdu na trasę Z – P. Jedynym powodem, dla którego organy wskazały go jako stronę postępowania był fakt, że użyczył B Spółce jawnej – ze względu na awarię – swoją kasę fiskalną i widnieje na raporcie fiskalnym jako przewoźnik. Jednak ze znajdującej się w aktach sprawy faktury VAT nr [...] wynika, że cała należność za bilety z tego przewozu została przekazana przewoźnikowi, tj. B Sp. j. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 P.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 92a ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 1265 ze zm., zwanej dalej ustawą o transporcie drogowym), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydawania zaskarżonej decyzji, "Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie." Przy czym, jak stanowi ust. 2 powyższego przepisu suma kar pieniężnych nałożonych podczas jednej kontroli nie może przekroczyć kwoty 10.000 zł - w odniesieniu do kontroli drogowej. Jak stanowił ust. 6 art. 92a ustawy o transporcie drogowym, wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust. 1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy. W myśl lp. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wykonywanie przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym obwarowane zostało karą w wysokości 8 000 zł. Natomiast pod pozycją lp. 2.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wskazano, że wykonywanie przewozu regularnego bez obowiązującego rozkładu jazdy usankcjonowane jest karą w wysokości 2 000 zł. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie całkowicie bezpodstawne są zarzuty skarżącego, że organy orzekające w niniejszej sprawie nie ustaliły w sposób właściwy stanu faktycznego sprawy i błędnie określiły strony tego postępowania, czym w ocenie skarżącego, naruszyły przepisy artykułów: 7, 77 § 1, 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn., Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., zwanej dalej w skrócie – k.p.a.) w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew twierdzeniom skarżącego organy zebrały wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia co do istoty sprawy, rozpatrzyły go w całości i we wzajemnej łączności, zgodnie z przywoływanymi postanowieniami artykułów: 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. Prawidłowo organ odwoławczy uznał, że w tym konkretnym przypadku udowodnione jedynie zostało naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym w postaci wykonywania przewozu regularnego bez wymaganego zezwolenia, bez wymaganego zaświadczenia na wykonywanie publicznego transportu zbiorowego albo potwierdzenia zgłoszenia przewozu w publicznym transporcie zbiorowym, wskazane pod l.p. 2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W myśl definicji legalnej, zawartej w art. 4 ustawy o transporcie przez przewóz regularny należy rozumieć publiczny przewóz osób i ich bagażu w określonych odstępach czasu i określonymi trasami, na zasadach określonych w ustawie i w ustawie z dnia 15 listopada 1984 r. - Prawo przewozowe (Dz. U. z 2012 r. poz. 1173, zwanej dalej ustawą Prawo przewozowe). Zgodnie z art. 18 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, wykonywanie przewozów regularnych i przewozów regularnych specjalnych wymaga zezwolenia: 1) w krajowym transporcie drogowym - wydanego, w zależności od zasięgu tych przewozów odpowiednio przez: a) wójta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gminy, b) burmistrza albo prezydenta miasta - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej, c) burmistrza albo prezydenta miasta, któremu powierzono to zadanie na mocy porozumienia, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych w komunikacji miejskiej w granicach określonych w art. 4 pkt 7a lit. a albo lit. b , d) burmistrza albo prezydenta miasta, będącego siedzibą związku międzygminnego, o którym mowa w art. 4 pkt 7a - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze gmin, które utworzyły związek międzygminny, d1) prezydenta miasta na prawach powiatu, w uzgodnieniu z właściwym starostą ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych przebiegających na obszarze miasta i sąsiedniego powiatu, e) starostę, w uzgodnieniu z wójtami, burmistrzami lub prezydentami miast właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych na obszarze powiatu, z wyłączeniem linii komunikacyjnych określonych w lit. a-d1, f) marszałka województwa, w uzgodnieniu ze starostami właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego powiatu, jednakże niewykraczających poza obszar województwa, g) marszałka województwa właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania przedsiębiorcy, w uzgodnieniu z marszałkami województw właściwymi ze względu na planowany przebieg linii komunikacyjnej - na wykonywanie przewozów na liniach komunikacyjnych wykraczających poza obszar co najmniej jednego województwa; 2) w międzynarodowym transporcie drogowym: a) wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego - dla linii komunikacyjnych wykraczających poza obszar państw członkowskich Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, b) wydanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub organ innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej, Konfederacji Szwajcarskiej lub państw członkowskich Europejskiego Porozumienia o Wolnym Handlu (EFTA) - stron umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym - dla linii komunikacyjnych niewykraczających poza obszar tych państw. Z powyższego wynika, że przewoźnik drogowy, który ma wykonywać przewozy regularne i regularne specjalne, musi uprzednio uzyskać na taką działalność zezwolenie. W ust. 3. ww. przepisu ustawodawca wskazał, że nie wymaga zezwolenia wykonywanie przewozu okazjonalnego, jeżeli: 1) tym samym pojazdem samochodowym na całej trasie przejazdu przewozi się tę samą grupę osób i dowozi się ją do miejsca początkowego albo 2) polega on na przewozie osób do miejsca docelowego, natomiast jazda powrotna jest jazdą bez osób (podróżnych), albo 3) polega on na jeździe bez osób do miejsca docelowego i odebraniu oraz przewiezieniu do miejsca początkowego grupy osób, która przez tego samego przewoźnika drogowego została przewieziona na zasadzie określonej w pkt 2. Analiza art. 18, w tym ust. 3 tego artykułu wskazuje, że katalog przypadków zwolnienia z wymogu posiadania zezwolenia jest zamknięty, co oznacza, że przepis ten należy wykładać ścieśniająco, a nie rozszerzająco. W kontekście powyższego w żaden więc sposób nie będzie uzasadnione twierdzenie, że na wykonywanie w chwili kontroli de facto przez skarżącego – D. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Firma "A" D. K. w Z - przewozu na linii regularnej Z – P – nie było wymagane zezwolenie, skoro bezsprzecznie nie wykonywał on w tym dniu przewozu okazjonalnego, tj. nie stanowiącego przewozu regularnego, regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego (pkt 11 art. 4 ustawy). Nie ulega bowiem wątpliwości, że mimo podnoszonych przez skarżącego argumentów, iż przewóz ten nie wykonywał on, lecz przewoźnik - B Sp. j., - to nie tylko cykliczność, powtarzalność z i do określonych miejsc, wprowadzone stałe zasady tego przewozu w zakresie jego częstotliwości, podane do wiadomości pasażerom, ale przede wszystkim odpowiedzialność skarżącego za organizację tego konkretnego przewozu przemawiają za stanowiskiem, że był to przewóz regularny. Ustalenie zaś, że skarżący na tego rodzaju przewóz nie uzyskał zezwolenia uzasadnia w pełni stanowisko, że wykonywał on przewóz regularny bez wymaganego przepisami ustawy o transporcie drogowym zezwolenia (vide: k. 49 akt administracyjnych). Bezpodstawne są więc w tym względzie zarzuty skarżącego, że organy nie ustaliły tej okoliczności. Zwrócić należy uwagę, że udzielonego zezwolenia nie można odstępować, pod rygorem jego cofnięcia. Zezwolenie jest więc dokumentem wydawanym dla konkretnego przewoźnika w celu umożliwienia mu wykonywania transportu drogowego i określonego rodzaju świadczonych usług. Nie można z treści art. 24 ust,. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym, który to odnosi się do sytuacji cofnięcia zezwolenia, a w którym określono jakie działanie nie stanowi odstąpienia zezwolenia, wywodzić w powiązaniu z art. 5 ustawy Prawo przewozowe, możliwości wykonywania przewozu regularnego, na podstawie zezwolenia wydanego innemu przewoźnikowi tylko dlatego, że zawarło się z nim umowę powierzenia wykonywania przewozu. Istotnie, w myśl art. 5 ustawy Prawo przewozowe przewoźnik może powierzyć wykonywanie przewozu innym przewoźnikom na całej przestrzeni przewozu lub jej części, jednakże ponosi odpowiedzialność za ich czynności jak za swoje własne. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że art. 24 ust. 4 pkt 4 ustawy o transporcie drogowym w powiązaniu z art. 5 ustawy Prawo przewozowe dopuszcza wielokrotne nawet powierzanie przewozu innemu przewoźnikowi, jednakże okoliczności tej nie można utożsamiać ze stałym powierzeniem przewozów. Odróżnić należy bowiem wykonywanie powierzonego przewozu w ramach danego zezwolenia na podstawie odrębnego zlecenia od prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie regularnych przewozów. To ostanie pojęcie jest dużo szersze i obejmuje nie tylko wykonywanie samego przewozu, lecz również wszelkie czynności z tym związane, takie jak organizacja przewozów regularnych, dystrybucja biletów, czy rozliczenia finansowe. Skoro w tej sprawie kierowca zeznał, że przewóz wykonywał w dniu kontroli przewoźnik – Firma "A" D. K. w Z, wydawał on bilety "... na przystanku końcowym...", to świadczy to, podobnie jak raport fiskalny, na którym widnieje firma skarżącego, że organizatorem tego przewozu w dniu kontroli, wbrew twierdzeniom skargi, była firma skarżącego, a nie firma B Sp. j. Zarzuty więc skarżącego, że organy orzekające dokonały błędnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego pod kątem art. 5 ustawy Prawo przewozowe są pozbawione racji. Organy jedynie stwierdziły i to trafnie, że w ogóle w tym stanie faktycznym, w kontekście zeznań kierowcy i pozostałych dowodów nie można w ogóle mówić o powierzeniu skarżącemu przewozu i to stanowisko jest prawidłowe. Argumentacja organów o tyle była konieczna i zasadna, że skarżący próbuje argumentować, że skoro jako wspólnik może wydawać polecenia oraz dokonywać czynności w imieniu spółki B Sp. j., to zeznanie przez kierowcę, że on wydał mu polecenie należy rozumieć, że wydał mu polecenie jako współwłaściciel spółki B Sp. j., a nie jako przedsiębiorca D. K. Firma "A" D. K. w Z. Twierdzenia te są niczym nie uzasadnione. Nie rozstrzygając nawet, że taka prawna możliwość istniała, to w sytuacji, gdy kierowca wykonywał w dniu kontroli, jak twierdzi skarżący, przewóz na rzecz spółki B Sp. j., to wszelka organizacja tego przewozu musiałaby by być po stronie tej spółki, a nie spółki skarżącego - Firmy "A" D. K. w Z. W konsekwencji musiało by to znaleźć odzwierciedlenie w dokumentacji finansowej – raporcie fiskalnym, czy fakturze VAT. Żadne jednakże dokumenty, znajdujące się w aktach sprawy tego nie potwierdzają, a wręcz przeciwnie, przeczą tym twierdzeniom. Również i te argumenty skarżącego, że tylko ze względu na, jak to podniósł "awarię" kasy fiskalnej, użyczył on spółce B Sp. j., swojej kasy, nie zasługują na danie im wiary wobec zapisów § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z 14 marca 2013 r. w sprawie kas rejestrujących (Dz. U. z 2013 r., poz. 363), wydanego na podstawie art. 111 ust. 7a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm., zwanej dalej ustawą o VAT). Przepis ten stanowi bowiem, że podatnik, który ma obowiązek prowadzenia ewidencji, zlecając wykonywanie sprzedaży innemu podmiotowi (a z takim stanem rzeczy mieliśmy do czynienia w świetle samych twierdzeń skarżącego) przekazuje kasę powierzoną lub zobowiązuje go do prowadzenia ewidencji na swoją rzecz lub w swoim imieniu przy zastosowaniu kasy własnej tego podmiotu (ust. 1). Jednakże ust. 33 tego paragrafu stanowi, co istne w tej sprawie, że przekazanie innemu podmiotowi kasy powierzonej w celu prowadzenia ewidencji lub zobowiązanie innego podmiotu do prowadzenia tej ewidencji przy zastosowaniu kasy własnej (a więc tak jak to miało miejsce w tej sprawie), następuje na podstawie umowy zawartej w formie pisemnej. Nie wystarczą zatem twierdzenia. Skarżący w żaden sposób nie wykazał, że dysponuje taką umową. Dodać także należy, że § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 28 listopada 2008 r, w sprawie kryteriów i warunków technicznych, którym muszą odpowiadać kasy rejestrujące oraz warunków ich stosowania (Dz. U. z 2008 r. Nr 212, poz. 1338 ze zm.) wynika, że podatnik musi spełniać szereg warunków przy prowadzeniu ewidencji przy zastosowaniu kas, w tym sporządzać dobowy raport fiskalny, ale także ewidencjonować sprzedaż przy użyciu kasy rezerwowej lub zaprzestać sprzedaży, w przypadkach określonych w art. 111 ust. 3 ustawy o VAT Zgodnie z treścią art. 111 ustawy o VAT jeżeli z przyczyn niezależnych od podatnika nie może być prowadzona ewidencja obrotu i kwot podatku należnego przy zastosowaniu kas rejestrujących podatnik jest zobowiązany ewidencjonować obroty i kwoty podatku należnego przy zastosowaniu kasy rezerwowej, a gdy to niemożliwe, podatnik nie może dokonywać sprzedaży. Wobec tego całkowicie niezasadne są argumenty skarżącego, które w dodatku mogą świadczyć o wystawieniu tzw. pustej faktury VAT. Nie można zatem zarzucić organowi, że błędnie przyjął, iż to skarżący był właściwym podmiotem odpowiedzialnym za organizację przewozu w chwili kontroli. Trafnie w ocenie Sądu organ odwoławczy uznał, że w tym stanie faktycznym nie można zarzucić skarżącemu natomiast wykonywania przewozu bez rozkładu jazdy skoro wykonywał go w ogóle bez zezwolenia. Prawidłowo bowiem organ podnosi, że naruszenie to może się bowiem odnosić do tego podmiotu, który wykonuje przewóz na podstawie zezwolenia, lecz niezgodnie z jego warunkami. Rozkład jazdy dołącza się bowiem do wniosku o wydanie zezwolenia, co jasno wynika z art. 22 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Zasadnie zatem organ odwoławczy poprawił błąd oceny i subsumpcji ustalonego stanu faktycznego pod odpowiedni przepis prawny organu I instancji, korzystając ze swych kompetencji merytoryczno – reformatoryjnych przyznanych mu przepisem art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. "Kompetencje organu odwoławczego obejmują zarówno korygowanie wad prawnych decyzji organu I instancji, polegających na niewłaściwie zastosowanym przepisie prawa materialnego, jak wad polegających na niewłaściwej ocenie okoliczności faktycznych" (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 lipca 2010 r., sygn. akt VI SA/Wa 771/10, LEX nr 675960). Zgodzić się należy bowiem z organem, że w tym konkretnym przypadku ustalony stan faktyczny nie dawał podstaw do stwierdzenia, że spełnione zostały przesłanki naruszenia określonego pod pozycją lp. 2.3 załącznika nr 3 do ustawy, za które przewidział ustawodawca karę w wysokości 2 000 zł. Słusznie więc i zgodnie z przepisami organ odwoławczy uchylił ustaloną karę przez organ I instancji w wysokości 10 000 zł, i orzekł jedynie karę w wysokości 8 000 zł za naruszenie art. 92a ust. 1, ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. .2.1 załącznika nr 3 do ustawy. Nie może być więc mowy w tym względzie o naruszeniu art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., skoro organ odwoławczy nie kwestionował ustaleń stanu faktycznego sprawy, a jedynie jego ocenę i subsumpcję pod przepis prawny. Zarzuty zatem skarżącego - naruszenia przepisów postępowania – artykułów 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. - są nieuzasadnione. Przepis art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym ustanawia bowiem odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących transport drogowy, a odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Wystarczające jest więc stwierdzenie samego naruszenia. Skoro wyniki przeprowadzonej na drodze kontroli oraz pozostałe dowody ujawniły przypadek wykonywania transportu drogowego z naruszeniem przepisów o obowiązku wykonywania przewozu regularnego na podstawie zezwolenia (lp. 2.1 załącznika nr 3), to nie można mówić o błędnym zastosowaniu art. 92a ust. 1, ustawy o transporcie drogowym w związku z lp. 2.1 załącznika nr 3 do tej ustawy, a zatem nie można mówić także i w tym zakresie o naruszeniu prawa materialnego w stopniu, który miał wpływ na wynik sprawy. Przedsiębiorca wykonujący transport drogowy zawsze ponosi odpowiedzialność za przedsiębiorstwo i na nim spoczywa ciężar odpowiedzialności za ewentualne skutki działań osób, którymi w wykonaniu działalności gospodarczej się posługuje i to niezależnie od charakteru stosunku prawnego łączącego przedsiębiorcę z taką osobą (tak Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie m. in. w wyroku z 6 lipca 2011 r., sygn. akt II GSK 716/10; LEX nr 920618). W tym stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), orzekł jak sentencji wyroku.