III SA/Kr 15/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Dorota Dąbek Sędziowie: WSA Halina Jakubiec spr. WSA Elżbieta Kremer Protokolant: Urszula Ogrodzińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 września 2007 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Wojewody [...] z dnia 15 listopada 2006 r. Nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. WYROKU Z DNIA 04 WRZEŚNIA 2007 R. Decyzją z dnia [...].09.2006 r. ([...]) wydaną na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 9 ust. 1 pkt 14 lit a ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) Prezydent Miasta K. orzekł o uznaniu M. S. za osobę bezrobotną a na podstawie art. 71 oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit b, art. 10 ust. 4 pkt 1 tej samej ustawy decyzją również z dnia [...].09.2006 r. orzekł o odmowie przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania skarżąca nie spełniła warunków określonych w art. 71 ust. 1 i 2 w/w ustawy tj. nie udokumentowała przepracowania 365 dni ani też innego okresu wymienionego w ust. 2. W odwołaniu od powyższej decyzji M. S. wskazując na niezasadność rozstrzygnięcia organu I instancji podniosła, że przepracowała w wymaganym okresie 365 dni, co mają potwierdzać świadectwa pracy. Ponadto osiągnęła a nawet przekroczyła w tym okresie ogółem minimalne wynagrodzenie krajowe. Wskazała, że dokonany przez organ sposób wyliczenia wysokości wynagrodzenia za poszczególne miesiące nie jest prawidłowy bowiem organ brał pod uwagę to, że w poszczególnych miesiącach otrzymywała wyrównania i określał na tej podstawie sumę wynagrodzenia natomiast powinien wziąć pod uwagę, że poszczególne składniki pensji winny być wypłacane regularnie czyli przysługują jej comiesięcznie. Wojewoda [...] rozpoznając powyższe odwołanie jako organ orzekający w II instancji utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Wskazał, że podstawą do rozstrzygnięcia o prawie do zasiłku dla osób bezrobotnych jest art. 71 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, który jako przesłankę przyznania zasiłku określa wymóg by bezrobotny w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania łącznie przez okres co najmniej 365 dni był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy. Wskazał, że minimalne wynagrodzenie w okresie od 01.01.2005 do 31.12.2005 r. wynosiło 849 zł a od 01.01.2006 r. 899,10 zł. Na podstawie przedstawionych przez skarżącą świadectw pracy i zaświadczeń organ uznał, że nie posiada ona co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w wymaganym, okresie 365 dni, jak też brak podstaw do przyjęcia by w okresie 365 dni osiągnęła ona dochody z innych tytułów określonych w art. 71 ust. 1-4 w/w ustawy. Mianowicie w okresie od 31.03.2005 r. do 31.08.2006 r. była zatrudniona: w Gimnazjum Nr [...] Filia Nr [...] w K., os. [...] w okresie od 01.09.2003 r. do 31.08.2006, Samorządowym Przedszkolu nr [...] w K., os. [...] w okresie od 01.09.2005 r. do 31.08.2006 r., Samorządowym Przedszkolu nr [...] im. [...] w K. os. [...] w okresie od 01.09.2005 r. do 31.08.2006 r., Zespole [...] "[...]" w K., ul. [...] w okresie od 01.09.2005 r. do 31.08.2006 r. Jeśli chodzi o wynagrodzenia jakie skarżąca według organu orzekającego osiągnęła w okresie tych 18 miesięcy to kształtowało się w następujący sposób: w październiku 2005 r. - [...] zł, grudniu 2005 r. [...] zł, styczniu 2006 [...] zł, marcu 2006 r. [...] zł, kwietniu 2006 r. [...] zł, maju 2006 r. [...] zł, czerwcu 2006 r. [...] zł, lipcu 2006 r. [...] zł a w sierpniu [...] zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. S., wnosząc o uchylenie decyzji Wojewody [...], podniosła, że zarówno organ I i II instancji niezasadnie przyjęły, iż we wrześniu, listopadzie 2005 r. i w lutym 2006 r. nie osiągnęła co najmniej najniższego wynagrodzenia. Wyjaśniła, że wynagrodzenie za miesiąc wrzesień 2005 r. zostało jej wypłacone razem z wynagrodzeniem za miesiąc październik. Według skarżącej wypłacenie wynagrodzenia z opóźnieniem nie może skutkować uznaniem przez organ administracyjny, że wynagrodzenia za wrzesień w ogóle nie osiągnęła. Odnośnie miesiąca listopada i lutego wyjaśniła, iż w tych miesiącach była chora, co skutkowało wypłaceniem jej zasiłku chorobowego w wysokości 80% wynagrodzenia. Wynagrodzenie za pracę należne za te miesiące osiągnęło jednak kwotę najniższego wynagrodzenia, natomiast kwotę odpowiadającą 20% wynagrodzenia za te miesiące potrącono w miesiącu lutym 2006 r. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wnosząc o jej oddalenie ponownie podniósł - zestawiając stwierdzony na podstawie dokumentacji stan zatrudnienia i wynagrodzenia skarżącej - że M. S. nie posiada co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w okresie 365 dni przypadających w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania co oznacza, że nie spełniła warunków koniecznych do przyznania prawa do zasiłku dla. osób bezrobotnych. Ponadto w aktach sprawy brak jest innych dokumentów potwierdzających, że w rozpatrywanym okresie skarżąca przez wymagane 365 dni osiągała dochody z innych tytułów określonych w art. 71 ust. 1-4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga M. S. zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu zarówno organ orzekający w I instancji jak też organ II instancji uchybiły obowiązkowi określonemu w art. 77 ust. 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. Nr 30, poz. 168 ze zm.), który stanowi, że: organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Stwierdzenie to tyczy się zwłaszcza postępowania organu I instancji, który nie tylko nie wskazał w uzasadnieniu decyzji jakie okresy zatrudnienia skarżącej brał pod uwagę oraz w jaki sposób dokonał oceny kształtowania się wynagrodzenia skarżącej ale również w sposób nieadekwatny do meritum sprawy sformułował uzasadnienie decyzji. Mianowicie, odmawiając przyznania skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych uzasadnił to brakiem udokumentowania przez nią przepracowania 365 dni w wymaganym ustawą z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) okresie 18 miesięcy poprzedzającym dzień rejestracji oraz brakiem innego okresu wymienionym w art. 71 ust. 1 i 2 gdy tymczasem meritum sprawy było ustalenie czy skarżąca osiągnęła w wymaganym okresie wynagrodzenie, które kształtowało się powyżej najniższego wynagrodzenia. Co do oceny postępowania organu II instancji należy stwierdzić, że odniesiono się do kwestii wynagrodzenia skarżącej niemniej jednak postępowanie dowodowe w tej kwestii przeprowadzone zostało w sposób niepełny, pomimo, iż jak wskazuje art. 136 kpa organ odwoławczy może na żądanie strony lub z urzędu przeprowadzić dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. . Mający w przedmiotowej sprawie zastosowanie art. 71 w/w ustawy stanowi bowiem, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy po upływie 7 dni od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, (z zastrzeżeniem art. 75), jeżeli nie ma dla niego propozycji odpowiedniej pracy, propozycji szkolenia, stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, prac interwencyjnych lub robót publicznych oraz w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni: m.in. był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy przy czym w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni. Przepis stanowi wyraźnie w zakresie przesłanki dotyczącej wynagrodzenia, że należy wziąć pod uwagę jaki pułap wynagrodzenia osiągał bezrobotny na podstawie umowy o pracę i innych przepisów prawa pracy będących podstawą do określenia wysokości wynagrodzenia, przy czym biorąc pod uwagę przepis art. 85 § 1 Kodeksu pracy stanowiący, że wypłaty wynagrodzenia za pracę dokonuje się co najmniej raz w miesiącu, w stałym i ustalonym z góry terminie, należy w przedmiotowej sprawie dokonać szczegółowego ustalenia jakie miesięcznie skarżąca osiągała wynagrodzenie. Organy natomiast, ustalając przesłanki do nabycia prawa M. S. do zasiłku dla bezrobotnych wzięły pod uwagę jakiej wysokości w danym miesiącu skarżącej zostało wypłacone wynagrodzenie a następnie dokonały zsumowania tych zarobków. Dotyczy to miesiąca wrzesień i październik 2005. Zaświadczenie z dnia [...].08.2006r. wydane przez pracodawcę stwierdza, że wynagrodzenie za miesiąc wrzesień uzyskane przez skarżącą w Przedszkolu Nr [...] i w Przedszkolu Nr [...] zostało wypłacone w miesiącu październiku pomimo osiągnięcia tego wynagrodzenia w miesiącu wrześniu. Należy ustalić jakie rzeczywiście kwoty wynagrodzenia zostały osiągnięte przez skarżącą we wskazanych miesiącach. Ta sama uwaga tyczy się ustalenia wysokości wynagrodzenia za miesiąc listopad 2005 r. oraz luty 2006 r., w których to miesiącach dokonano potrącenia kwot z wynagrodzenia z tytułu pozostawania przez skarżącą na zwolnieniu chorobowym. Należy również ustalić rzeczywistą kwotę osiągniętego a nie wypłaconego skarżącej po potrąceniu dochodu.. Ustalenia powyższe mogą stanowić dopiero właściwy materiał dowodowy przydatny do stwierdzenia czy M. S. spełniła warunki by przyznać jej zasiłek dla bezrobotnych. Wobec powyższego, przy przyjęciu, że organy orzekające dopuściły się naruszenia przepisów postępowania mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy poprzez niewyjaśnienie istotnych dla sprawy okoliczności (czyli wysokości osiąganego przez skarżącą miesięcznie wynagrodzenia w okresie 365 wymaganych dni) Sąd na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji.