III SA/Kr 1541/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie: WSA Paweł Dąbek WSA Inga Gołowska Protokolant: Specjalista Katarzyna Zbylut po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2026 r. sprawy ze skargi M. I. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 4 września 2025 r., nr SKO.Dr/4122/9/2025 w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie na rzecz skarżącego kwotę 320 zł (trzysta dwadzieścia złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie decyzją z 4.09.2025 r., nr SKO.Dr/4122/9/2025 utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy Dębno z dnia 23.06.2025 r., nr WRI.7230.2.2.2025.AK w przedmiocie wymierzenia M.I. (dalej jako skarżący) administracyjnej kary pieniężnej w wysokości 3 000 zł za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi gminnej nr [...] w miejscowości D. o powierzchni 15m2 poprzez umieszczenie ogrodzenia działki nr [...] w terminie od dnia 9.12.2024 r. do dnia 31.03.2025 r. Kolegium wyjaśniło, że istotny w niniejszej sprawie jest termin ustalenia zajęcia pasa drogowego bez zezwolenia oraz powierzchnia zajęcia. Informacje te wynikają z protokołu wznowienia znaków granicznych przez uprawnionego geodetę X.Y. z dnia 9.12.2024 r. Na tej podstawie organ zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania "w sprawie zajęcia pasa drogowego drogi publicznej nr [...] w miejscowości D. poprzez umieszczenie w pasie drogowym ogrodzenia działki nr [...] w D." (zawiadomienie z 16.01.2025 r.). Następnie do akt sprawy załączono sporządzony przez ww. uprawnionego geodetę szkic polowy nr 3, w którym zakreślono teren pasa drogowego zajętego przez ogrodzenie wskazując na zajętą powierzchnię 15m2. W dniu 4.02.2025 roku przeprowadzono oględziny w terenie z udziałem skarżącego. W toku oględzin ustalono umieszczenie ogrodzenia w postaci siatki na drewnianych słupkach. Według przedłożonego protokołu wznowienia znaków granicznych i wyznaczenia punktów granicznych i załączonego szkicu polowego, potwierdzono, że ogrodzenie w części znajduje się w pasie drogowym. Protokół wznowienia granic kwestionuje skarżący, wskazując, że ogrodzenie naniesiono na nim długopisem. Z oględzin wykonano dokumentację fotograficzną. W toku dalszego postępowania uzupełniono materiał dowodowy o podpisany przez geodetę szkic polowy nr 3. W dniu 7.03.2025 r. geodeta X.Y. przedstawił ww. dokument wyjaśniając, że w związku z przeprowadzoną przez niego czynnością wyznaczenia punktów granicznych i wznowienia znaków granicznych w obrębie D. na dzień pomiaru w terenie, czyli na dzień 9.12.2024 r. pas drogowy drogi gminnej nr [...] został zajęty przez umieszczenie w nim części ogrodzenia działki nr [...]. Powierzchnia działki nr [...] wchodzącej w skład drogi gminnej zajętej przez ww. ogrodzenie wynosi 15m2. Powyższe ustalenia są zgodne z ustaleniami wynikającymi ze szkicu polowego nr 3 załączonego do akt sprawy. Na podstawie powyższego organ w dniu 31.03.2025 r. wymierzył skarżącemu karę pieniężną za zajęcie powierzchni 15m2 pasa drogowego drogi gminnej w okresie od dnia 9.12.2024 r. to jest od dnia ustalenia tego faktu przez geodetę w toku wznowienia znaków granicznych do dnia 31.03.2025 r., to jest do dnia wydania decyzji. Ustalenia powyższe są prawidłowe, a uchybienie polegające na niezawiadomieniu strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie wymierzenia kary zostało przez organ naprawione w toku ponownego rozpatrzenia. Nadto począwszy od dnia 16.01.2025 r. strona wiedziała, że ustalenia dokonane przez geodetę są między innymi takie, że została zajęta powierzchnia pasa drogowego drogi gminnej poprzez umieszczenie ogrodzenia działki numer [...] w D. Strona wiedziała o tym fakcie w toku oględzin prowadzonych w dniu 4.02.2025 roku, a ponadto w toku całego postępowania miała możliwość zapoznania z aktami sprawy, co skutkowało kwestionowaniem protokołu z dnia 9.12.2024 r. W żadnym jednak z pism skarżący nie poinformował, że zaprzestał zajmowania pasa drogowego i przesunął ogrodzenie zgodnie z przebiegiem granicy ustalonym zgodnie z ww. protokołem. Terminu zajęcia pasa drogowego skarżący de facto zatem nie kwestionuje. Brak jest podstaw do stwierdzenia, że protokół z 9.12.2024 r. został sfałszowany, nie jest bowiem rzeczą organów administracji oceniać czy miało miejsce przestępstwo podrobienia dokumentu. Ustalenia swoje geodeta potwierdził w piśmie z dnia 7.03.2025 r. w którym wyjaśnił, że zajęcie pasa drogowego stwierdził w dniu 9.12.2024 r., a powierzchnia zajętej działki nr [...] stanowiącej drogę gminną to 15m2. Prawidłowo zatem termin zajęcia pasa drogowego należało ustalić od dnia 9.12.2024 r. Prawidłowe jest też ustalenie terminu zajęcia pasa drogowego do dnia 31.03.2025 r. a więc do dnia wydania decyzji Wójta Gminy Dębno nr WRI.7230.2.2.2025.AK, nakazującej skarżącemu przywrócenie pasa drogowego do stanu poprzedniego, utrzymanej w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie ostateczną decyzją z dnia 4.06.2025 r., nr SKO.Dr/4122/7/2025), gdyż w dniu tym pas drogowym nadal był zajmowany, a faktu tego nie kwestionuje skarżący. Wysokość stawki opłaty została ustalona uchwałą Rady Gminy Dębno z dnia 29.11.2019 r. nr Xlll/135/2019 w sprawie określenia wysokości stawek za zajęcie pasa drogowego dróg, których zarządcą jest Gmina Dębno. Organ przyjął że zastosowanie ma § 3 ust. 3 tej uchwały, zgodnie z którym za zajęcie pasa drogowego w celu umieszczenia w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami zarządzania drogami lub ruchu drogowego określonych w § 1 pkt 3 – bez reklam - ustala się roczne stawki opłat za 1 m2 powierzchni pasa drogowego drogi gminnej przez rzut poziomy umieszczanego urządzenia w wysokości 60,00 zł, a w wysokości 200,00 zł. za 1 m2 powierzchni pasa drogowego drogi gminnej na drogowym obiekcie inżynieryjnym. Powyższe ustalenie jest jednak błędne, albowiem zajęcie terenu pasa drogowego poprzez ustawienie ogrodzenia stanowi de facto zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności, o którym mowa wart. 40 ust. 2 pkt 4 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z tym przepisem zezwolenie, o którym mowa w ust. 1, dotyczy zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3 (to jest innych niż prowadzenia robót w pasie drogowym, umieszczania w pasie drogowym liniowych urządzeń obcych, umieszczania w pasie drogowym urządzeń obcych innych niż wymienione w pkt 2 oraz reklam). Stosownie zatem do § 1 ust. 1 uchwały określa się stawki opłat pobieranych przez Gminę Dębno za zajęcie pasa drogowego dróg gminnych na cele nie związane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg, dotyczące: 1) prowadzenia robót w pasie drogowym, 2) umieszczania w pasie drogowym urządzeń infrastruktury technicznej nie związanych z potrzebami zarządzania drogami lub ruchu drogowego, 3) umieszczania w pasie drogowym obiektów budowlanych niezwiązanych z potrzebami określonymi w pkt 2 oraz reklam, 4) zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności w celach innych niż wymienione w pkt 1-3. Prawidłowo zatem w niniejszej sprawie powinno znaleźć zastosowanie postanowienie ww. uchwały zawarte w § 4 ust. 1 pkt 1, zgodnie z którym za każdy dzień zajęcia pasa drogowego na cele określone w § 1 pkt 3 i 4 ustala się następujące opłaty za.1 m zajętej powierzchni: 1) przez rzut poziomy obiektu handlowego, usługowego, lub innego obiektu - 0,50 zł, 2) wydzielonego miejsca parkingowego (koperty) za każdą dobę - 0,50 zł, 3) tymczasowego stoiska handlowego, za każdą dobę - 2,50 zł. Z uwagi na brak innych postanowień cytowanej uchwały w ocenie Kolegium należałoby bowiem przyjąć powierzchnię wydzielonego na prawach wyłączności pasa drogowego jako "innego obiektu" albo miejsca parkingowego dla których przyjęto stawkę 0,50zł/1m2 na dobę. W konsekwencji przyjmując 15m2 powierzchni pasa drogowego zajętego na prawach wyłączności, w terminie od 9.12.2024 r. do 31.03.2025 r. to jest przez 111 dni i stawkę 0,50 zł opłata powinna wynosić 832,50 zł, zatem dziesięciokrotność opłaty, która zgodnie z art. 40 ust. 12 u.d.p. stanowi karę administracyjną wynosi 8325 zł. Trzeba mieć jednak na względzie zakaz reformationis in peius sformułowany w art. 139 k.p.a., zgodnie z którym organ odwoławczy nie może wydać decyzji na niekorzyść strony odwołującej się, chyba że zaskarżona decyzja rażąco narusza prawo lub rażąco narusza interes społeczny. Uwzględniając fakt, iż ustalenia uchwały nie zostały w sposób jasny i jednoznaczny skonstruowane w zakresie zajęcia pasa drogowego na prawach wyłączności, co powoduje wątpliwości w zakresie przyjęcia stawki za zajęcie pasa drogowego na prawach wyłączności, należy przyjąć korzystne dla odwołującego rozstrzygnięcie organu I instancji. Odnosząc się do zarzutów odwołania. Kolegium wyjaśniło, że są one chybione. Po pierwsze bowiem powołanie biegłego geodety w niniejszej sprawie jest bezprzedmiotowe, albowiem okoliczności i fakty mające istotne znaczenie dla sprawy, to jest termin zajęcia pasa drogowego oraz powierzchnia zostały już ustalone przez geodetę. Ustalenia te nie zostały skutecznie podważone przez odwołującego, który jedynie kieruje przeciwko tym ustaleniom gołosłowne zarzuty, nie przedstawiając własnych dowodów, chociażby z prywatnej opinii innego geodety. Słuszne jest zatem stanowisko, że podnoszone przez odwołującego wnioski dowodowe nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Z decyzją tą nie zgodził się ukarany wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucił naruszenie: 1) art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. poprzez zaniechanie wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego w przedmiocie powołania niezależnego i kompetentnego geodety do oceny stanu faktycznego, co skutkowało wydaniem decyzji sprzecznej z zasadą prawdy obiektywnej i zasadą pogłębiania zaufania obywatela do organów władzy publicznej, 2) art. 8 i 10 k.p.a. poprzez ograniczenie prawa do czynnego udziału w postępowaniu i nieuwzględnienie zgłaszanych zastrzeżeń, wniosków dowodowych oraz uniemożliwienie pozyskania alternatywnej opinii geodezyjnej, co naruszyło zasadę jawności i kontradyktoryjności 3) art. 36 ust. 1 i 2 ustawy o drogach publicznych poprzez błędne przyjęcie, że stan ogrodzenia kwalifikuje się jako zajęcie pasa drogowego mimo, że brak jest jakichkolwiek obiektywnych i precyzyjnych i zweryfikowanych danych potwierdzających jego położenie względem działki drogowej. W uzasadnieniu podkreślono, że organ odwoławczy oparł się na materiale dowodowym nierzetelnym, niepełnym i budzącym wątpliwości co do autentyczności. Ponadto w dniu 4 lutego 2025 r. przeprowadzono oględziny w terenie. SKO wskazuje w swojej decyzji, iż wykonano dokumentację fotograficzną, jednak w protokole brak jakiejkolwiek wzmianki o sporządzeniu zdjęć. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał w całości dotychczas zajmowane w sprawie stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Natomiast w przypadku nieuwzględnienia skargi, sąd w myśl art. 151 p.p.s.a., oddala skargę. Skarga jest uzasadniona, a to wobec uchylenia przez tutejszy Sąd wyrokiem z 17 lutego 2026 r., sygn. akt III SA/Kr 1081/25 mającej prejudycjalne znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy decyzji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie z dnia 4.06.2025 r., nr SKO.Dr/4122/7/2025, oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy Dębno z 31.03.2025 r., nr WRI.7230.2.2.2025.AK, nakazującej skarżącemu przywrócenie spornego pasa drogowego do stanu poprzedniego. W uzasadnieniu przywołanego wyroku wskazano, że niesporną okolicznością było, iż skarżący nie występował o zgodę na zajęcie pasa drogowego, ani taką zgodą nie dysponował. Sporne było natomiast, czy ogrodzenie skarżącego zostało umieszczone w pasie drogowym. Utalenia przyjęte w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, że zajęcie pasa drogowego przez skarżącego nie budzi wątpliwości, nie znajdują potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym. Należy bowiem wskazać, że ani z dołączonej do akt dokumentacji zdjęciowej, ani z dokumentacji geodezyjnej, nie wynika w sposób niebudzący wątpliwości, że ogrodzenie działki skarżącego wchodzi w pas drogowy drogi gminnej nr [...] w D. W rezultacie, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie sposób potwierdzić, że ogrodzenie działki skarżącego zostało umieszczone na działce drogowej wskazanej w zaskarżonej decyzji, a tym bardziej nie sposób stwierdzić, że zostało umieszczone w granicy pasa drogowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Tarnowie w zaskarżonej decyzji nie odniosło się w ogóle do zawartych w odwołaniu zarzutów skarżącego dotyczących ustaleń stanu faktycznego, wskazując jedynie, że ustalenia te nie budzą wątpliwości. Dla uzasadnienia tego stanowiska organ II instancji odwołał się do protokołu oględzin. Należy jednak zaznaczyć, że w treści protokołu odwołano się nie do ustaleń dokonanych w terenie, ale do ustaleń zawartych w sporządzonych przez geodetę szkicach - kwestionowanych przez skarżącego. Organ II instancji pominął również zgłaszany przez skarżącego wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Tymczasem zalegające w aktach sprawy dokumenty - nie wskazują w sposób niebudzący wątpliwości, że ogrodzenie działki skarżącego było umieszczone na działce wskazanej w zaskarżonej decyzji, a tym bardziej nie potwierdzają, aby było umieszczone w pasie drogowym. Nałożenie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego musi zostać poprzedzone niebudzącym wątpliwości ustaleniem, że urządzenie reklamowe zostało umieszczone w pasie drogowym. Za niewystarczające należy uznać powołanie się przez organy, że w ewidencji gruntów i budynków dany obszar został oznaczony symbolem "dr". Aby udowodnić, że dany obiekt znajdował się w pasie drogi publicznej, należy w pierwszej kolejności na mapie geodezyjnej wykazać - opierając się na treści książki drogowej - jaki jest przebieg granic pasa drogowego. Na tak przygotowanej mapie winna zostać przeprowadzona kolizja umieszczonego w pasie obiektu z liniami granicznymi pasa (...)" (wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 lutego 2019 r" sygn. VIII SA/Wa 885/18). Okoliczność zajęcia pasa drogowego powinna być wykazana dokumentem o prawnym charakterze. Dowód na okoliczność zajęcia pasa drogowego nie będzie bowiem pełny, jeżeli w materiałach dowodowych sprawy nie zostanie przedstawiony urzędowy dokument geodezyjny określający, z jednej strony linie graniczne pasa drogowego, o którym mowa w art. 4 pkt 1 u.d.p., z drugiej zaś - kolizję umieszczonej w pasie drogowym urządzenia z tymi liniami, pozwalającą stwierdzić przypadek zajęcia tego pasa drogowego. W celu wykazania granic pasa drogowego niezbędnym jest więc przedłożenie planu (mapy geodezyjnej) gruntu z wyraźnie zaznaczonymi liniami granicznymi tego gruntu określający przebieg pasa drogowego oraz usytuowanie reklamy (por. wyrok NSA z 23 lutego 2022r. II GSK2680/21). Skarżący od początku kwestionował okoliczność umieszczenia ogrodzenia w pasie drogi oraz na działce Gminy. Podkreślenia wymaga, że w toku oględzin nie stwierdzono naruszenia pasa drogowego spornym ogrodzeniem - wskazano bowiem, że okoliczność zajęcia pasa drogowego wynika z szkiców sporządzonych przez geodetę. Równocześnie, skarżący podnosił, że w toku oględzin pracownicy nie odnaleźli znaków granicznych. W aktach sprawy brak jest podstawowych dla postępowania w przedmiocie zajęcia pasa drogowego dokumentów - wypisu z rejestru gruntów wskazującego na właściciela nieruchomości, potwierdzenia, że jest ona drogą, a także kto jest zarządcą drogi. Przede wszystkim jednak, w aktach sprawy brak jest dokumentu geodezyjnego z naniesionymi granicami pasa drogowego, a także umiejscowienia ogrodzenia skarżącego w odniesieniu do granic pasa drogowego. Organy administracji publicznej nie mogą ignorować aktywności stron w dążeniu do ustalenia stanu faktycznego, szczególnie gdy strony przedstawiają dowody, które w ich ocenie podważają dotychczasowe ustalenia poczynione w toku postępowania. Obowiązkiem organu jest ustosunkowanie się do przedstawionych przez stronę dowodów i wyczerpujące wyjaśnienie pojawiających się na tym tle wątpliwości (por. wyrok NSA z 25 listopada 2025 r., III OSK 1642/24). Sąd podzielił stanowisko wyrażone w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. wyrok z 7 sierpnia 2024 r., sygn. akt I GSK 662/24), zgodnie z którym z przepisów art. 78 § 1 i art. 81 k.p.a. nie wynika obowiązek weryfikowania dowodu dopuszczonego przez organ z urzędu w każdym przypadku kwestionowania go przez stronę. Przeciwnie, przeprowadzanie kolejnych dowodów jest pożądane wówczas, gdy zgromadzone dowody budzą wątpliwości bądź nie są wystarczające do wydania decyzji. Jednakże organ nie może pomijać milczeniem wniosków dowodowych strony, tym bardziej tych, które dotyczą kluczowych dla sprawy kwestii niewykazanych w postępowaniu dowodami. Zdaniem Organ I instancji powinien był wezwać skarżącego o wyjaśnienie treści wniosku zawartego w protokole oględzin, natomiast organ II instancji powinien był-zgodnie z art. 136 k.p.a. - przeprowadzić na żądanie strony lub z urzędu dodatkowe postępowanie w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który wydał decyzję. Podnieść należy, że skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w przedmiocie umiejscowienia ogrodzenia w stosunku do granicy pasa drogowego. Równocześnie, zakwestionował - dokonane bez udziału skarżącego i poza postępowaniem administracyjnym - szkice sporządzone przez geodetę powołanego do wznowienia znaków granicznych, a nie prowadzenia postępowania w przedmiocie zajęcia pasa drogowego. Ustalenie miejsca, w którym umieszczono ogrodzenie - czy znajduje się ono w granicy działki skarżącego, czy poza nią, czy znajduje się w pasie drogowym dotyka de facto sporu o granice pomiędzy działką skarżącego a działką Gminy, jest zatem sporem o zasięg prawa własności. Tym bardziej wymagało wnikliwego i wszechstronnego ustalenia przez organ administracji publicznej. Zdaniem Sądu za dowolne należy uznać ustalenia poczynione przez organ I i II instancji, w świetle których okoliczność zajęcia pasa drogowego przez ogrodzenie skarżącego nie budzi wątpliwości. Dokumenty stanowiące podstawę dokonanych ustaleń nie pozwalają na zweryfikowanie poprawności twierdzenia organów, co do umiejscowienia ogrodzenia, przebiegu granicy pasa drogowego, a w konsekwencji zajęcia tego pasa przez ogrodzenie. Nie wiadomo w oparciu o jakie dokumenty, został ustalony przebieg pasa drogowego, a przede wszystkim fakt, że w jego obrębie znalazło się ogrodzenie skarżącego. W tym zakresie postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone w sposób wadliwy, czym naruszono art. 7 k.p.a. i 77 § 1 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela i przyjmuje za własne przedstawione wyżej wywody, tudzież argumentację prawną. Konstatuje także tożsamość wskazań, co do dalszego przebiegu postępowania, tj. ponownie rozpoznając sprawę organy będą miały na uwadze powyższe wskazania dotyczące konieczności prawidłowego ustalenia miejsca umieszczenia ogrodzenia skarżącego - w szczególności przebiegu granicy pasa drogowego, a także miejsca usytuowania spornego ogrodzenia wobec tego pasa - celem ustalenia, czy ogrodzenie zostało usytuowana w pasie drogowym. Dopiero w razie pozytywnego zweryfikowania przesłanek zajęcia pasa drogowego przez skarżącego będzie możliwe rozstrzygnięcie kwestii kary pieniężnej za zajęcie bez zezwolenia zarządcy drogi pasa drogowego drogi gminnej nr [...] w miejscowości D. o powierzchni 15m2 poprzez umieszczenie ogrodzenia działki nr [...] w terminie od dnia 9.12.2024 r. do dnia 31.03.2025 r. Mając na względzie powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, art. 205 § 1 p.p.s.a