III SA/Kr 1614/15

Kraków, dnia 12 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janusz Kasprzycki po rozpoznaniu w dniu 12 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata K. S-T. działającej przez substytuta adwokata M. M. o przyznanie wynagrodzenia w sprawie ze skarg G. P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 23 października 2015 r. nr [...], z dnia 23 października 2015 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego p o s t a n a w i a przyznać ze środków Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie adwokatowi K. S-T. wykonującej zawód w Kancelarii Adwokackiej ul. [...] w K. kwotę 180,00 zł (słownie: sto osiemdziesiąt złotych 00/100) tytułem wynagrodzenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu, podwyższoną o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług. Zarządzeniami Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej z dnia 26 kwietnia 2016 r. adwokat K. S. – T. została wyznaczona do pełnienia czynności przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie w postępowaniu wszczętym na skutek skarg G. P. w sprawach o sygn. akt III SA/Kr 1614/15 i 1615/15. Sąd na rozprawie w dniu 7 lipca 2016 r. połączył sprawy o podanych wyżej sygnaturach do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą III SA/Kr 1614/15. W dniu 7 lipca 2016 r. Sąd wydał wyrok oddalający skargi G. P., przyznając adwokat K. S.-T. wynagrodzenie w kwocie 480 zł tytułem nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu. Pismem z dnia 27 września 2016 r., adwokat M. M., działający z upoważnienia substytucyjnego adwokat K. S.-T., wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego skargę kasacyjną od ww. wyroku, zrzekając się rozprawy oraz wnosząc o zasądzenie kosztów pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu, które nie zostały opłacone w całości ani w części. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 24 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 2914/16 oddalił skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, zwanej dalej P.p.s.a.), wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego adwokatem ustala się na podstawie rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.). Stosowanie tego rozporządzenia uzasadnione jest brzmieniem § 22 obecnie obowiązującego rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2016 r. poz. 1714), który do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie tego rozporządzenia nakazuje stosowanie przepisów dotychczasowych do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Sąd Najwyższy, analizując treść przepisu art. 149 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych, który stanowi, że w sprawach wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się, do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, dotychczasowe przepisy o kosztach sądowych – w postanowieniu z dnia 28 czerwca 2006 r. sygn. akt III CZ 36/06 stwierdził, że przez pojęcie "zakończenie postępowania w (danej) instancji" trzeba rozumieć wydanie orzeczenia kończącego postępowanie w danej instancji, a więc wydanie wyroku (postanowienia, co do istoty sprawy) lub innego orzeczenia trwale zamykającego drogę do wydania wyroku (np. postanowienia o umorzeniu postępowania, odrzucenia pozwu itd.). Sąd Najwyższy podkreślił przy tym, że "czas zakończenia postępowania w danej instancji", o którym mowa w art. 149 ust. 1 ustawy o kosztach sądowych, nie może być utożsamiany z "z czasem wszczęcia postępowania w kolejnej (wyższej) instancji". Skoro więc ustawodawca w § 22 rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. wskazał, że w sprawach wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie nowego rozporządzenia należy stosować przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji, to w niniejszej sprawie, w której Sąd l instancji wydał wyrok w dniu 7 lipca 2016 r., a więc przed wejściem w życie tego rozporządzenia (2 listopada 2016 r.) należy stosować do rozpoczętego postępowania w kolejnej instancji, toczącego się od momentu wydania tego wyroku, aż do czasu zakończenia postępowania w tej kolejnej (drugiej) instancji przepisy dotychczasowego rozporządzenia. Postępowanie sądowe w II instancji rozpoczęło się więc przed dniem wejścia w życie rozporządzenia z dnia 3 października 2016 r. i nie zostało zakończone przed tym dniem (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie ze skargi kasacyjnej G. P. został wydany w dniu 24 maja 2017 r.), a więc do wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej należy stosować przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r. poz. 461 ze zm.). Zgodnie z § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b ww. rozporządzenia stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej - 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam adwokat w drugiej instancji - 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. Ponadto zgodnie z § 2 ust. 1 tego rozporządzenia, zasądzając opłatę za czynności adwokata z tytułu zastępstwa prawnego, sąd bierze pod uwagę niezbędny nakład pracy adwokata, a także charakter sprawy i wkład pracy adwokata w przyczynienie się do jej wyjaśnienia i rozstrzygnięcia. Pełnomocnik skarżącego reprezentowała go w postępowaniu przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie, za co przyznano jej już wynagrodzenie w kwocie 480 zł. Do rozważenia została zatem kwestia przyznania wynagrodzenia za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Określając kwotę należnego wynagrodzenia Sąd miał na uwadze, że wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 7 lipca 2016 r. dotyczył dwóch spraw, a połączenie spraw do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia nie pozbawia ich odrębności oraz nie zmienia faktu, że łącznie rozpoznawane i rozstrzygane sprawy te są nadal samodzielnymi sprawami (por. H. Knysiak - Molczyk komentarz do art. 111 Lex Polonica oraz wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2010 r., sygn. akt II OSK 2060/09, a także postanowienie NSA z dnia 10 czerwca 2008 r., sygn. akt II FZ 231/08). Oznacza to, że w każdej z tych spraw należałoby przyznać pełnomocnikowi skarżącego wynagrodzenie za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej. Należy jednak zauważyć, że w dniu 15 sierpnia 2015 r. wszedł w życie przepis art. 250 § 2 P.p.s.a, zgodnie z którym w uzasadnionych przypadkach sąd może obniżyć wynagrodzenie pełnomocnikom przyznanych w drodze pomocy prawnej. Zdaniem Sądu, w niniejszej sprawie obniżenie wynagrodzenia pełnomocnikowi skarżącego jest uzasadnione, gdyż pomimo tego, że ww. wyrokiem zostały objęte dwie sprawy skarżącego, jego pełnomocnik sporządził tylko jedną skargę kasacyjną. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny – na podstawie art. 250 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz.U z 2017 r., poz. 1369) oraz § 18 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2013 r., poz. 461) – orzekł jak w sentencji postanowienia.