III SA/Kr 1655/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mariusz Kotulski Sędziowie: WSA Janusz Kasprzycki WSA Hanna Knysiak-Sudyka (spr.) Protokolant: specjalista Anna Chwalibóg po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 maja 2023 r. sprawy ze skargi S. Ż. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu z dnia 8 sierpnia 2022 r. znak: SKO-TS-4123-4/22 w przedmiocie utraty dobrej reputacji i zawieszenia zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego skargę oddala. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu decyzją z dnia 8 sierpnia 2022 r., znak: SKO-TS-4123-4/22, wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 z późn. zm.; powoływanej dalej jako "k.p.a.") oraz art. 7d, art 7e pkt 6 i art. 94b ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 180 z późn. zm.; powoływanej dalej jako "u.t.d."), po rozpatrzeniu odwołania S. Ż. (dalej jako: skarżący) od decyzji Starosty [...] z dnia 21 czerwca 2022 r., znak: [...] orzekającej o stwierdzeniu, że skarżący utracił dobrą reputację jako przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego oraz zawieszającej zezwolenie na wykonanie zawodu przewoźnika drogowego nr [...] (uprawnienie wynikające z licencji na wykonywanie krajowego transportu drogowego osób) do 14 lutego 2023 r., utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Opisaną wyżej decyzją organ I instancji orzekł o stwierdzeniu, że skarżący utracił dobrą reputację jako przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego oraz zawiesił mu ww. zezwolenie na wykonanie zawodu przewoźnika drogowego do 14 lutego 2023 r. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji stwierdził, że w stanie faktycznym sprawy doszło do popełnienia przez skarżącego, jako przewoźnika drogowego, naruszenia polegającego na posługiwaniu się przez kierowcę zatrudnionego przez skarżącego kartą kierowcy, która nie była jego własną kartą, a naruszenie to zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L Nr 74 z 19.03.2016 r., str. 8) jest klasyfikowane jako najpoważniejsze. Jednocześnie po przeprowadzeniu postępowania organ I instancji wskazał, że zebrany materiał dowodowy pozwalał na jednoznaczne stwierdzenie, iż skarżący utracił dobrą reputację, co wypełniało normę zawartą w art. 7d ust. 5 pkt 1 u.t.d. i zobowiązywało organ I instancji do stwierdzenia tego faktu w drodze decyzji oraz zawieszenia udzielonego skarżącemu zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego określonego w art. 7e pkt 6 i art. 94b u.t.d. Odwołanie od ww. decyzji wniósł skarżący, nie godząc się z takim rozstrzygnięciem organu I instancji. W uzasadnieniu odwołania skarżący podkreślił m.in., że po uzyskaniu informacji o naruszeniu polegającym na posługiwaniu się przez jego kierowcę kartą kierowcy, która nie była jego własną kartą, zwolnił go dyscyplinarnie z pracy. Ponadto skarżący wskazał, że zaistniała sytuacja spowodowała u niego problemy zdrowotne, na skutek których przekazał czasowo członkom rodziny prowadzenie spraw przewozowych, którzy to z braku doświadczenia nie udzielili odpowiedzi na pismo organu I instancji z dnia 24 lutego 2022 r. Dodatkowo skarżący podkreślił, że wdrożył w przedsiębiorstwie program naprawczy polegający na comiesięcznej analizie danych z kart kierowców, wprowadzeniu płacowego systemu motywacyjnego zależnego od stopnia przestrzegania przepisów oraz wdrożeniu planu szkoleń kierowców na najbliższy okres. Zaznaczył również, że zmianie uległy też zasady związane z rejestracją aktywności kierowców zawodowych i konsekwencjami niestosowania się do prawa wewnątrzzakładowego. Wobec powyższego skarżący wniósł o umorzenie decyzji. Po zapoznaniu się z materiałem dowodowym zgromadzonym w przedmiotowej sprawie Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu uznało, iż odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie i utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy na wstępie przedstawił stan faktyczny niniejszej sprawy wskazując, że w dniu 22 listopada 2021 r. do organu I instancji wpłynęła informacja od Głównego Inspektora Transportu Drogowego o naruszeniach mających stanowić podstawę do wszczęcia postępowania w sprawie zbadania dobrej reputacji. Następnie wskazano, że w dniu 21 lutego 2022 r. organ I instancji wydał zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz wezwanie do przedstawienia informacji, które doręczył skarżącemu. Zaznaczono przy tym, że załącznik do ww. wezwania stanowiła ankieta weryfikująca warunki wykonywania zawodu przewoźnika drogowego. W dalszej kolejności podano, że w dniu 21 lutego 2022 r. organ I instancji zwrócił się także do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] o wydanie potwierdzonej kopii decyzji z dnia 29 września 2021 r., nr [...], której potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię wraz z potwierdzeniem jej odbioru otrzymał w dniu 28 lutego 2022 r. oraz o przekazanie informacji o dacie uregulowania nałożonej w drodze decyzji kary pieniężnej, którą to informację o uiszczeniu przez skarżącego w całości w dniu 14 lutego 2022 r. nałożonej kary pieniężnej otrzymał również w dniu 28 lutego 2022 r. Kolejno podniesiono, że organ I instancji pozyskał informację, iż skarżący nie figuruje w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego. Dodano też, że w dniu 25 maja 2022 r. organ I instancji wydał zawiadomienie o zakończeniu postępowania, które doręczył skarżącemu, a następnie w dniu 21 czerwca 2022 r. wydał kwestionowaną decyzję. Mając na uwadze powyższe, organ II instancji powołując się na treść przepisów art. 7d, art. 7e pkt 6 i art. 94b u.t.d. wskazał, że w jego ocenie, w stanie faktycznym sprawy było bezsporne, iż w dniu 22 lipca 2021 r. podczas kontroli prowadzonej przez Inspekcję Transportu Drogowego doszło do naruszenia przez pracownika skarżącego, polegającego na posługiwaniu się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie była jego własną kartą. Wyjaśniono przy tym, że z treści uzasadnienia ww. decyzji o nałożeniu kary pieniężnej z dnia 29 września 2021 r. wynikało, iż kierowca skarżącego A. N. symulował wykonywanie przewozu w załodze dwuosobowej, gdyż jego karta kierowcy była umieszczona w slocie drugim tachografu, a on sam wykonywał przejazd na karcie kierowcy D. Ż. W związku z powyższym organ odwoławczy zaznaczył, że na skarżącego nałożono karę pieniężną w wysokości 3000 zł, która została zapłacona w całości w dniu 14 lutego 2022 r. Organ II instancji podkreślił przy tym, że powyższe naruszenie miało charakter najpoważniejszego naruszenia (NN) wymienionego w grupie 2 pod nr 5 załącznika nr 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego, oraz zmieniające załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L Nr 74 z 19.03.2016 r., str. 8), a zatem organ l instancji działając na podstawie art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b u.t.d. był zobowiązany do wszczęcia postępowania w sprawie. Jednocześnie organ odwoławczy zaznaczył, że w toku postępowania organ I instancji podjął prawidłowe działania mające na celu dokonanie oceny dobrej reputacji w oparciu o przepis art. 7d ust. 4 u.t.d. poprzez wezwanie skarżącego do przedstawienia informacji, a to wypełnienie ankiety weryfikującej warunki wykonywania zawodu przewoźnika drogowego, których to ankiety czy innych informacji – pomimo prawidłowego doręczenia wezwania – skarżący nie przedłożył do organu I instancji oraz do końca postępowania dowodowego nie wykazał jakiegokolwiek zainteresowania przedmiotową sprawą. Dlatego też organ odwoławczy podkreślił, że organ I instancji był zobowiązany do poczynienia ustaleń własnych w zakresie oceny dobrej reputacji w oparciu o otwarty katalog okoliczności wynikający z art. 7d ust. 4 u.t.d. Wobec powyższego, zdaniem organu odwoławczego, ustalenia faktyczne poczynione przez organ I instancji w zakresie oceny dobrej reputacji skarżącego należało uznać za prawidłowe. Jednocześnie organ II instancji odnosząc się do twierdzeń przedstawionych przez skarżącego w uzasadnieniu odwołania podkreślił, że fakt dokonania zwolnienia dyscyplinarnego kierowcy oraz pogorszenia stanu zdrowia skarżącego, a w konsekwencji przekazanie prowadzenia przedsiębiorstwa innym członkom rodziny, którzy odebrali korespondencję w sprawie, lecz nie zajęli żadnego stanowiska na piśmie, nie mogło stanowić skutecznych zarzutów w przedmiotowym postępowaniu. Ponadto w odniesieniu do twierdzenia skarżącego dotyczącego wdrożenia w przedsiębiorstwie programu naprawczego polegającego na comiesięcznej analizie danych z kart kierowców, wprowadzeniu płacowego systemu motywacyjnego zależnego od stopnia przestrzegania przepisów oraz wdrożeniu planu szkoleń kierowców na najbliższy okres organ odwoławczy podniósł, że twierdzenia te nie mogły być w żaden sposób zweryfikowane przez organ II instancji, gdyż nie zostały poparte jakimkolwiek materiałem dowodowym, a ponadto wskazano, że nawet w przypadku ich przedłożenia, okoliczności te nie mogłyby stanowić samodzielnej podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji. Dodatkowo, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji prawidłowo ustalił termin zawieszenia ww. zezwolenia na wykonanie zawodu przewoźnika drogowego, tj. do dnia 14 lutego 2023 r., z uwagi na fakt, iż kara pieniężna została uiszczona przez skarżącego w dniu 14 lutego 2022 r., a stosownie do treści art. 94b w zw. z art. 7d ust. 6 pkt 2 i art. 7e pkt 6 u.t.d. organ zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, a w stanie faktycznym sprawy termin zawieszenia wynosi rok od dnia wykonania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej. Tym samym, w ocenie organu odwoławczego, organ I instancji poczynił prawidłowe ustalenia faktyczne i przeprowadził postępowanie w sposób prawidłowy, a zatem zasadne było wydanie decyzji orzekającej o stwierdzeniu, że skarżący utracił dobrą reputację jako przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego oraz zawieszającej ww. zezwolenie na wykonanie zawodu przewoźnika drogowego do 14 lutego 2023 r. Skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Nowym Sączu wniósł skarżący – S. Ż., domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości oraz zasądzenia na rzecz skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, a także przeprowadzenia dowodu uzupełniającego z załączonych dokumentów na udowodnienie faktu, iż skarżący nie utracił dobrej reputacji oraz że zaistniały przesłanki do stwierdzenia, iż skarżący posiada dobrą reputację. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, tj.: a) art. 6, art. 7, art. 7a k.p.a., poprzez nierozstrzygnięcie wątpliwości na korzyść strony, jak również złamanie zasady słuszności i sprawiedliwości, a w konsekwencji wydanie decyzji sprzecznej z prawem, zaś przede wszystkim poważne naruszenie zasady zaufania do organów administracji oraz brak oceny proporcjonalności działania, b) art. 8 k.p.a., poprzez prowadzenie postępowania w sposób budzący wątpliwości, w tym pominięcie argumentów skarżącego uzasadniających jego bezczynność w postępowaniu przed organem I instancji, c) art. 77 k.p.a., poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, w szczególności poprzez brak ustalenia innymi środkami sposobu wykonywania przez skarżącego działalności transportowej, d) art. 107 k.p.a., poprzez brak uzasadnienia faktycznego decyzji. Ponadto skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji także naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 7d, art. 7e pkt 6 i art. 94b u.t.d., m.in. poprzez nieustalenie przesłanek mających wpływ na ocenę dobrej reputacji wskutek naruszenia przepisów postępowania. W uzasadnieniu skargi, skarżący przytoczył dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie rozwinął podniesione zarzuty, przywołując na poparcie swojej argumentacji orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Nowym Sączu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w tym zakresie stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Ponadto organ podniósł, że w dalszym ciągu twierdzenia skarżącego odnośnie wdrożenia w jego przedsiębiorstwie programu naprawczego nie mogą zostać zweryfikowane, ponieważ nie zostały nadal poparte jakimkolwiek materiałem dowodowym, w szczególności zaś nie potwierdzają tego przedłożone załączniki do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej powoływanej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia jego nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd nie rozstrzyga sprawy administracyjnej merytorycznie, lecz ocenia zgodność aktu z prawem. Kontrolując zaskarżoną decyzję zgodnie ze wskazanymi wyżej kryteriami, należało uznać, że nie zachodzą podstawy do pozbawienia jej mocy wiążącej. W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący nie kwestionował ustalonych przez organy okoliczności faktycznych niniejszej sprawy. W postępowaniu administracyjnym zostało ustalone, iż doszło do popełnienia przez skarżącego, jako przewoźnika drogowego, naruszenia polegającego na posługiwaniu się przez kierowcę zatrudnionego przez skarżącego kartą kierowcy, która nie była jego własną kartą, a naruszenie to zgodnie z załącznikiem nr 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 z dnia 18 marca 2016 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 w odniesieniu do klasyfikacji poważnych naruszeń przepisów unijnych, które mogą prowadzić do utraty dobrej reputacji przez przewoźnika drogowego oraz zmieniającego załącznik III do dyrektywy 2006/22/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L Nr 74 z 19.03.2016 r., str. 8) jest klasyfikowane jako najpoważniejsze. Organy ustaliły termin zawieszenia zezwolenia na wykonanie zawodu przewoźnika drogowego do dnia 14 lutego 2023 r., z uwagi na fakt, iż kara pieniężna została uiszczona przez skarżącego w dniu 14 lutego 2022 r., a zgodnie z art. 94b w zw. z art. 7d ust. 6 pkt 2 i art. 7e pkt 6 u.t.d. organ zawiesza zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego do czasu zastosowania środka rehabilitacyjnego, a w stanie faktycznym sprawy termin zawieszenia wynosi rok od dnia wykonania decyzji administracyjnej o nałożeniu kary pieniężnej. Zgodnie z art. 7d ust. 1 pkt 2 lit. b ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2201, powoływanej dalej jako "u.t.d.") organ w szczególności wszczyna postępowanie administracyjne w zakresie spełniania wymogu dobrej reputacji przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c, jeżeli wobec przewoźnika drogowego, zarządzającego transportem lub osoby fizycznej, o której mowa w art. 7c wydano wykonalną decyzję administracyjną o nałożeniu kary pieniężnej za naruszenie określone w załączniku nr 3 lub 4 do niniejszej ustawy lub załączniku nr 1 do ustawy z dnia 19 sierpnia 2011 r. o przewozie towarów niebezpiecznych, które zgodnie z załącznikiem I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 zostało zakwalifikowane jako najpoważniejsze naruszenie. Zgodnie z art. 7d ust. 2 u.t.d. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego w przypadku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji. Zgodnie z art. 7d ust. 4 u.t.d. przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji, organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2, bierze pod uwagę w szczególności: 1) czy liczba stwierdzonych naruszeń jest nieznaczna w stosunku do liczby kierowców zatrudnionych przez przedsiębiorcę bądź będących w jego dyspozycji oraz skali prowadzonych operacji transportowych; 2) czy istnieje możliwość poprawy sytuacji w przedsiębiorstwie, w tym czy w przedsiębiorstwie podjęto działania mające na celu wdrożenie prawidłowej dyscypliny pracy lub wdrożono procedury zapobiegające powstawaniu naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego; 3) interes społeczny kontynuacji działalności gospodarczej przez przedsiębiorcę, w szczególności jeżeli cofnięcie zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego spowodowałoby w znaczący sposób wzrost poziomu bezrobocia w miejscowości, gminie lub regionie; 4) opinię polskiej organizacji o zasięgu ogólnokrajowym zrzeszającej przewoźników drogowych, działającej od co najmniej 3 lat, której przedsiębiorca jest członkiem. Zgodnie z art. 7d ust. 5 u.t.d. po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego organ, o którym mowa w art. 7 ust. 2: 1) wydaje decyzję stwierdzającą utratę dobrej reputacji - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła proporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia, albo 2) wydaje decyzję stwierdzającą, że dobra reputacja pozostaje nienaruszona - w przypadku uznania, że utrata dobrej reputacji będzie stanowiła nieproporcjonalną reakcję za popełnione naruszenia. W przedmiotowej sprawie nie budzi wątpliwości okoliczność popełnienia przez zatrudnianego przez skarżącego kierowcę najpoważniejszego naruszenia polegającego na posługiwaniu się przez kierowcę kartą kierowcy, która nie była jego własną kartą, wymienionego w grupie 2 pod nr 5 w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403. Z akt sprawy postępowania administracyjnego wynika, że dniu 21 lutego 2022 r. organ I instancji wydał zawiadomienie o wszczęciu postępowania oraz wystosował do skarżącego wezwanie do przedstawienia informacji, które zostało prawidłowo doręczone skarżącemu. Załącznik do powyższego wezwania stanowiła ankieta weryfikująca warunki wykonywania zawodu przewoźnika drogowego. W dniu 21 lutego 2022 r. organ I instancji zwrócił się do Wojewódzkiego Inspektoratu Transportu Drogowego w [...] o wydanie potwierdzonej kopii decyzji z dnia 29 września 2021 r., nr [...], której potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopię wraz z potwierdzeniem jej odbioru otrzymał w dniu 28 lutego 2022 r. oraz o przekazanie informacji o dacie uregulowania nałożonej w drodze decyzji kary pieniężnej, którą to informację o uiszczeniu przez skarżącego w całości w dniu 14 lutego 2022 r. nałożonej kary pieniężnej organ otrzymał również w dniu 28 lutego 2022 r. Organ I instancji pozyskał również informację, iż skarżący nie figuruje w Kartotece Karnej Krajowego Rejestru Karnego. W dniu 25 maja 2022 r. organ I instancji wydał zawiadomienie o zakończeniu postępowania. Skarżący w toku postępowania administracyjnego w żaden sposób nie zareagował na wezwanie, nie skorzystał także z prawa wypowiedzenia się co do zgormadzonego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji administracyjnej. Podnoszonych w odwołaniu i skardze do sądu administracyjnego twierdzeń skarżący w żaden sposób nie wykazał. Należy podnieść, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada prawdy obiektywnej, która została skonstruowana w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego, zgodnie z którym w toku postępowania organy administracji publicznej z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ administracji publicznej ma obowiązek zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w taki sposób, aby ustalić stan faktyczny sprawy zgodny z rzeczywistością. Zasada prawdy obiektywnej została skonkretyzowana w art. 77 § 1 k.p.a., zgodnie z którym organ administracji publicznej jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Natomiast zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Biorąc pod uwagę treść przytoczonych wyżej przepisów, należy uznać, że w postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada oficjalności postępowania dowodowego. Okoliczność, w której strona również ma prawo wykazywania inicjatywy dowodowej, nie zwalnia organu administracji publicznej z obowiązku podejmowania z urzędu czynności zmierzających do pełnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy. Organ administracji publicznej jest obowiązany z urzędu: 1. ustalić, jakie okoliczności faktyczne mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy; 2. ustalić, jakie dowody powinny zostać przeprowadzone w celu ustalenia powyższych okoliczności, 3. przeprowadzić dowody, które uznał za niezbędne dla dokonania prawidłowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego sprawy; 4. dokonać oceny przeprowadzonych dowodów zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów. Realizacja przez organ administracji publicznej powyższych obowiązków nie pozbawia strony prawa do czynnego udziału w czynnościach postępowania dowodowego związanych z realizacją zasady czynnego udziału strony w postępowaniu. Prawo strony do czynnego udziału w każdym stadium postępowania jest realizowane w szczególności przez prawo do inicjatywy dowodowej, ukształtowane w art. 78 k.p.a., prawo do brania czynnego udziału w czynnościach postępowania dowodowego (art. 79 k.p.a.), jak również prawo do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów, wynikające z art. 10 § 1 i art. 81 k.pa. W wyroku z 4.07.2013 r., II SA/Kr 455/13, LEX nr 1343018, WSA w Krakowie trafnie przyjął, że "aktywna postawa podczas całego postępowania wyjaśniającego winna być rozumiana jako obowiązek organu wykorzystania w sprawie wszystkich dowodów znanych mu z urzędu, poszukiwania innych dowodów na potwierdzenie określonych faktów z wykorzystaniem dostępnych źródeł dowodowych, a także dopuszczenia wszystkich środków dowodowych zgłaszanych przez stronę lub innych uczestników postępowania, o ile mają one istotne znaczenie dla sprawy" (por. też wyrok WSA w Warszawie z 27.01.2010 r., I SA/Wa 1433/09, LEX nr 600029). Z omawianą zasadą ogólną wiąże się kwestia rozłożenia ciężaru dowodu (onus probandi) w postępowaniu administracyjnym. Zasada prawdy obiektywnej przenosi ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym na organ administracji publicznej prowadzący postępowanie w sprawie. W postępowaniu tym nie znajduje zastosowania zasada kontradyktoryjności ani zasady inicjatywy i dyspozycji dowodami przez strony. Organ administracji publicznej ma obowiązek z urzędu zmierzać do pełnego wyświetlenia stanu faktycznego sprawy w zakresie potrzebnym do jej załatwienia i nie jest pod tym względem związany wnioskami stron. Co do zasady gospodarzem postępowania administracyjnego jest zatem organ administracji publicznej, który powinien je prowadzić zgodnie z zasadą oficjalności, jednak strona ma prawo czynnego uczestniczenia w postępowaniu wyjaśniającym, a w szczególności prawo inicjatywy dowodowej, z którego powinna korzystać, chcąc uniknąć negatywnych konsekwencji związanych z poczynionymi przez organ ustaleniami w zakresie stanu faktycznego sprawy na podstawie znanych organowi środków dowodowych. Powyższe stanowisko dobrze ilustruje wyrok z 8.11.2013 r., II OSK 1291/12, LEX nr 1421792, w którym NSA stwierdził, że "organ jest wprawdzie zobowiązany do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, jednakże strona nie jest zwolniona od lojalnego współdziałania w wyjaśnianiu okoliczności faktycznych. Powinna ona bowiem przedstawić wszystkie informacje niezbędne do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak również udostępnić dowody znajdujące się w jej posiadaniu lub które tylko ona może przedstawić, potwierdzające okoliczności wskazane w uzasadnieniu wniosku wszczynającego postępowanie. Obowiązki te w żaden sposób nie wyłączają wymogu dążenia przez organ administracji do wyjaśnienia prawdy materialnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.), niemniej jednak oznaczają, że składający wniosek powinien aktywnie współdziałać z organem w celu ustalenia wszystkich okoliczności sprawy. Należy zatem uznać, że "obowiązki organów administracji publicznej w zakresie przeprowadzenia dowodów z urzędu celem odtworzenia prawdy obiektywnej nie sięgają tak daleko, by zwalniały stronę ze współudziału w zebraniu materiału dowodowego" (wyrok NSA z 17.02.2011 r., II GSK 273/10, LEX nr 992347; por. też wyrok NSA z 7.12.2010 r., II OSK 1677/10, LEX nr 746724). W szczególności wówczas, gdy organ administracji publicznej dokonał pewnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego na podstawie przeprowadzonych dowodów, a strona kwestionuje te dowody i ustalenia, przeciwdowód może być przeprowadzony z jej inicjatywy, organ nie ma natomiast obowiązku poszukiwania dowodów dla wykazania słuszności stanowiska strony (por. wyrok NSA z 10.12.2009 r., II OSK 1933/08, LEX nr 582865). Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie ciężar dowodu spoczywał na skarżącym, który winien był przedstawić dowody na okoliczności istotne przy dokonywaniu oceny dobrej reputacji. Istotne znaczenie miała w tym zakresie ankieta weryfikująca warunki wykonywania zawodu przewoźnika drogowego, która nie została przez skarżącego wypełniona, mimo wezwania organu w tym zakresie. Sąd Administracyjny nie mógł dokonać merytorycznej oceny tejże ankiety, przedstawionej na etapie postępowania sądowoadministracyjnego, gdyż sąd administracyjny ocenia legalność działania organów administracji, a zatem nie może prowadzić własnego postępowania dowodowego w celu ustalenia stanu faktycznego sprawy administracyjnej. Zdaniem Sądu organy nie naruszyły art. 6, art. 7, art. 7a k.p.a. W sprawie nie zaistniały wątpliwości, które należałoby rozstrzygnąć na korzyść strony. Nie doszło także do naruszenia pozostałych zasad postępowania administracyjnego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone prawidłowo, z uwzględnieniem przedstawionych wyżej zasad rozkładu ciężaru dowodu w postępowaniu administracyjnym. Zaskarżona decyzja zawiera uzasadnienie przedstawiające motywy rozstrzygnięcia. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną.