III SA/Kr 1670/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kazimierz Bandarzewski (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Barbara Pasternak Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 lutego 2017 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Limanowej na uchwałę Rady Miasta Mszana Dolna z dnia 7 sierpnia 2008 r. nr XXVIII/185/2008 w przedmiocie ustalenia stref płatnego parkowania i pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie Miasta Mszana Dolna stwierdza nieważność § 3 zaskarżonej uchwały obejmującego słowa: "we wszystkie dni z wyłączeniem niedziel i świąt" Rada Miasta Mszana Dolna uchwałą z dnia 7 sierpnia 2008 r. nr XVIII/185/2008 w sprawie ustalenia stref płatnego parkowania i pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na terenie Miasta Mszana Dolna nałożyła w § 3 zaskarżonej uchwały obowiązek pobierania opłat w dzień wolny od pracy czyli w soboty i użycia sformułowania "we wszystkie dni z wyłączeniem niedziel i świąt". Prokurator Rejonowy w Limanowej zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie § 3 ww. uchwały Rady Miasta Mszana Dolna z dnia 7 sierpnia 2008 r. nr XVIII/185/2008 w sprawie zmiany w sprawie ustalenia stref płatnego parkowania i pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na terenie Miasta Mszana Dolna argumentując, że zaskarżony § 3 jest niezgodny z art. 13b ust, 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. 2015 r. poz. 460, z późn. zm.) poprzez nałożenie na użytkowników pojazdu obowiązku ponoszenia opłat parkingowych w dniu wolnym od pracy w sobotę. Wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej w § 3 zaskarżonej uchwały poprzez nałożenie obowiązku pobierania opłat w dzień wolny od pracy czyli w soboty i użycia sformułowania "we wszystkie dni z wyłączeniem niedziel i świąt". Prokurator podniósł, że zaskarżona uchwała jest aktem prawa miejscowego. Wskazał, że w orzecznictwie sądów administracyjnych szeroko akceptowany jest pogląd, że sobota nie jest dniem roboczym w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych (np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Po 98/16; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 2 czerwca 2015 r. sygn. akt II SA/Op 143/15; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 października 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 356/13; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 24 września 2013 r. sygn. akt III SA/Kr 198/13). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z dnia 20 kwietnia 2016 r. sygn. akt III SA/Po 98/16 wyraził pogląd, że wprowadzenie takich opłat narusza w sposób istotny art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych, który stwierdza, że opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowaniu, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze. W jego ocenie "dniami roboczymi" nie są wszystkie dni i choć w ustawodawstwie brak jest legalnej definicji "dni roboczych" to owe pojęcie rozumieć należy w nawiązaniu do ustawowej kategorii dni wolnych od pracy. Katalog tych dni został zawarty w ustawie z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 90) i obejmuje niedziele i święta wymienione w tej ustawie. Z ustawy tej wynika, że sobota nie jest dniem ustawowa wolnym od pracy. Sąd wskazał, że charakter soboty w rozważanym kontekście był przyczyną wielu wątpliwości zarówno na gruncie prawa cywilnego, jak i prawa administracyjnego co spowodowało, że problem ten stanowił przedmiot rozważań Sądu Najwyższego w odniesieniu do przepisów Kodeksu postępowania cywilnego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 11 lutego 2009 r. sygn. akt V CZ 5/09) i Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie w odniesieniu do przepisów postępowania administracyjnego (uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OPS 1/11). Sąd administracyjny posiłkował się stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie wyrażonym we wskazanej uchwale na tle stosowania art 57 § 4 K.p.a., który stanowi, że jeżeli koniec terminu przypada na dzień ustawowo wolny od pracy, za ostatni dzień terminu uważa się najbliższy dzień powszedni. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził w niej, że sobota jest dniem równorzędnym z dniem ustawowo wolnym od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 K.p.a. Sąd dodał w tym orzeczeniu, że z dniem 1 maja 2001 r. został wprowadzony w Polsce pięciodniowy tydzień pracy. W związku z tym powszechnie przyjęto, że sobota przestała być dniem powszednim i stała się dniem wolnym od pracy. O ile jednak dni ustawowo wolne od pracy są jednoznaczne i sobota do nich nie należy, to w wielu obszarach prawa ustawodawca posługuje się niejednolitymi określeniami, gdyż oprócz dni ustawowo wolnych od pracy, są jeszcze dni dodatkowe wolne od pracy (soboty), dni powszednie oraz dni robocze. W powołanych orzeczeniach wojewódzkie sądy administracyjne uznały, że skoro zgodnie z uchwałą 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt 1 OPS 1/11 sobota powinna być traktowana na równi z dniami ustawowo wolnymi od pracy w rozumieniu art, 57 § 4 K.p.a, to mając na względzie zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez niego prawa, należy sobotę w ten sam sposób traktować na gruncie tej samej gałęzi prawa - prawa administracyjnego, w tym razem na gruncie ustawy o drogach publicznych. Nadto wskazał, że wykładnia przepisu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych, wobec braku legalnej definicji "dni roboczych", powinna uwzględniać ten sposób jego rozumienia, który zapewnia tzw. bezpieczeństwo prawne, a zatem aby przepis nie stanowił swoistego rodzaju pułapki wobec jego niejednolitej wykładni związanej z wątpliwościami interpretacyjnymi, obowiązki nakładane na obywateli muszą wynikać z jednoznacznych przepisów prawa i niedopuszczalna przy tym jest rozszerzająca interpretacja tego rodzaju przepisów Przyjęcie powyższego stanowiska mogłoby prowadź do nakładania na obywateli obowiązków w większym zakresie, niż było to zamierzeniem ustawodawcy, z naruszeniem ustawowej delegacji do ustalania zakresu obowiązków ciążących na adresatach działań administracji publicznej, W skardze wskazano nadto, że w orzecznictwie sądów administracyjnych spotkać można także odmienny pogląd zaprezentowany w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 października 2015 r. sygn. akt II SA/Gl 354/15 i w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 3 września 2015 r. sygn. akt II SA/Bk 397/15. Sądy uznał w nich, że wobec braku definicji legalnej dni roboczych pojęcie to należy wykładać w nawiązaniu do ustawowej kategorii dni wolnych od pracy. Kodeks pracy nie definiuje wprost dni roboczych, to jednak czyni to a contrario wskazując w art. 151 K.p. jakie dni są, stosownie do ustawy, "wolne od pracy". Stwierdza, że dniami takimi są jedynie niedziele i święta określone w przepisach o dniach wolnych od pracy. Katalog tych dni został zawarty w ustawie o dniach wolnych od pracy i obejmuje niedziele i święta wymieniane w tej ustawie. Z ustawy tej wynika, że sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Rozróżnienie dni tygodnia na robocze i pozostałe należy przeprowadzić poprzez zastosowanie wnioskowania a contrario, które prowadzi do tezy, że każdy dzień, który (nie jest uznany za wolny od pracy jest dniem roboczym, stąd też za taki dzień uznać należy sobotę. Jako dzień wolny od pracy. Mając na uwadze podniesione powyżej argumenty Prokurator wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 3 zaskarżonej uchwały poprzez nałożenie obowiązku pobierania opłat w dzień wolny od pracy czyli w soboty i użycia sformułowania "we wszystkie dni z wyłączeniem niedziel i świąt". W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Mszana Dolna wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. Organ stwierdził, że należy podzielić stanowisko zawarte w skardze odnośnie tego, że art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie stanowi delegacji ustawowej dla rad gmin do wprowadzania opłat za parkowanie w soboty. Można tutaj mówić o ostatecznie ugruntowanej linii orzecznictwa (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 7/15). Jednakże należy w niniejszej sprawie wziąć pod uwagę to, że Rada Miasta Mszana DoIna, stosując się do tej linii orzeczniczej w dniu 26 września 2016 r. uchwałą nr 198/2016 dokonała zmiany zaskarżonego paragrafu. Przedmiotowa zmiana została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego w dniu 4 października 2016 r. pod poz. 5579 i weszła w życie 19 października 2016 r. Zgodnie z uchwałą zmieniającą, § 3 zaskarżonej uchwały otrzymał następujące brzmienie: "Opłaty za parkowanie w wyznaczonych miejscach pobiera się we wszystkie dni robocze w godzinach od 7.00 do 18.00". Tym samym Rada Miasta Mszana Dolna usunęła w ramach kontroli naruszenie prawa. Burmistrz podniósł, że skarga dotyczy stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie § 3. Co prawda, ze skargi jednoznacznie wynika, że żądanie dotyczy stanu istniejącego przed zmianą uchwały z dnia 26 września 2016 r., niemniej jednak zdaniem organu, uwzględnienie skargi według żądania skarżącego poprzez stwierdzenie jej nieważności, będzie miało skutek dla obecnie obowiązującej treści zaskarżonego paragrafu. Tymczasem obecnie obowiązująca treść tego paragrafu 3 nie wychodzi poza zakres delegacji ustawowej wynikającej z art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Tym samym stwierdzenie nieważności tego przepisu prawa miejscowego, zgodnie z tak sformułowanym żądaniem skarżącego byłoby niezasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." uprawniony jest do badania, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu lub jego fragmentu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 P.p.s.a.). Sąd administracyjny ocenia jedynie legalność działania organu administracji co oznacza, że zobowiązany jest zbadać, czy w czasie podejmowania danego aktu (danej uchwały), organ nie naruszył prawo. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 P.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego. Takim aktem prawa miejscowego jest uchwała w sprawie ustalenia strefy płatnego parkowania. Zgodnie z art. 147 § 1 P.p.s.a. Sąd uwzględniając skargę na uchwałę będącą aktem prawa miejscowego, stwierdza nieważność tej uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że została wydana z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Zgodnie z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446), zwanej dalej w skrócie "u.s.g." uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. W tej sprawie skargę wniósł Prokurator Rejonowy w Limanowej na podstawie art. 50 § 1 P.p.s.a. oraz art. 52 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 8 P.p.s.a. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie Prokurator Rejonowy w Limanowej uczynił § 3 uchwały Rady Miasta Mszana Dolna z dnia 7 sierpnia 2008 r. nr XVIII/185/2008 w sprawie ustalenia stref płatnego parkowania i pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na terenie Miasta Mszana Dolna w zakresie słów: "we wszystkie dni z wyłączeniem niedziel i świąt". Zakwestionowanemu przepisowi ww. uchwały Prokurator zarzucił naruszenie art. 13b ust. 1 i 2 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r. poz. 460, z późn. zm.). Badając legalność zaskarżonej uchwały Sąd doszedł do przekonania, że w zakwestionowanej przez Prokuratora części (§ 3 wyrazy "we wszystkie dni z wyłączeniem niedziel i świąt") zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa. Zakwestionowana część uchwały jest sprzeczna z art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z art. 94 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483 z późn. zm.) organy samorządu terytorialnego na podstawie i w granicach upoważnienia zawartego w ustawie ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Uprawnione do stanowienia tych aktów organy samorządu nie mogą przekraczać upoważnień ustawowych. Sankcją za naruszenie upoważnienia ustawowego będące wynikiem wadliwej wykładni jest nieważność tej części aktu prawa miejscowego, w której przekroczone zostało upoważnienie ustawowe. Art. 13b ust. 1 i ust. 2 ustawy o drogach publicznych upoważnia do ustalenia zasad pobierania opłaty za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo oraz do określenia strefy płatnego parkowania na obszarach charakteryzujących się znacznym deficytem miejsc postojowych, jeżeli uzasadniają to potrzeby organizacji ruchu, w celu zwiększenia rotacji parkujących pojazdów samochodowych lub realizacji lokalnej polityki transportowej, w szczególności w celu ograniczenia dostępności tego obszaru dla pojazdów samochodowych lub wprowadzenia preferencji dla komunikacji zbiorowej. Zgodnie z art. 13b ust. 4 ustawy o drogach publicznych rada gminy ustalając strefę płatnego parkowania: 1) ustala wysokość opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych z tym, że opłata za pierwszą godzinę postoju pojazdu samochodowego nie może przekraczać 3 zł; 2) może wprowadzić opłaty abonamentowe lub zryczałtowane oraz zerową stawkę opłaty dla niektórych użytkowników drogi; 3) określa sposób pobierania opłaty, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych. Analiza treści zakwestionowanej w skardze części jednostki redakcyjnej § 3 uchwały obejmującej słowa o treści "we wszystkie dni z wyłączeniem niedziel i świąt" wprost wskazuje, że w strefie (płatnego parkowania) pobiera się opłaty za parkowanie pojazdów także w soboty. W ocenie Prokuratora termin "dni robocze", o którym mowa w art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie obejmuje sobót i nie daje podstaw do przyjęcia regulacji o zakwestionowanej treści. W ocenie strony skarżącej granice władztwa organów gminy są określone normami ustawowymi, które w rozpatrywanym przypadku przekroczono. W ocenie Sądu, stanowisko Prokuratora jest zasadne. Rację ma Prokurator w którego ocenie z art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie wynika prawo do ustanowienia opłat za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania w soboty. W art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych zapisano, że opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1 tej ustawy, pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. W ocenie Sądu ustawowy zwrot "w określone dni robocze" determinuje uznanie, że dni robocze, w których pobiera się opłatę powinny być wskazane w stosownej uchwale organu uchwałodawczego jednostki samorządu terytorialnego z nazwy. Świadczy o tym użycie przez ustawodawcę w treści art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych przymiotnika "określone" w zestawieniu z pojęciem "dni robocze". Określone dni robocze to dni sprecyzowane, wiadome i pewne. Skoro ustawodawca wyróżnia w tej ustawie ogólnie kategorię "dni roboczych", to zapewne istnieje kategoria dni, które za takie nie mogą być uznane (dni inne niż robocze). Za dzień roboczy w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie może być uznana sobota. Katalog "dni wolnych od pracy" jest określony w ustawie z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy (Dz. U. z 2015 r. poz. 90) i obejmuje niedzielę i święta wymienione w tej ustawie. Z ustawy tej wynika, że sobota nie jest dniem ustawowo wolnym od pracy. Na gruncie ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz. U. z 2016 r. poz. 1666) za dni wolne od pracy uważa się niedziele i święta określone w przepisach o dniach wolnych od pracy (art. 1519 § 1 K.p.). Skoro Kodeks pracy dopuszcza pracę w niedziele i święta jednocześnie posługując się kategorią "dnia wolnego od pracy", to zasadne jest stanowisko, że kryterium dopuszczalności wykonywania w określonym dniu pracy nie jest kryterium wyróżniania "dnia wolnego od pracy". Niedziela i święta są dniami, w których zasadą jest niewykonywanie pracy poza wyjątkowymi sytuacjami dozwolenia wynikającymi z art. 15110 Kodeksu pracy. Mając na uwadze powyższe zapatrywania należy wskazać, że dopuszczenie możliwości uznania soboty za "dzień roboczy" w rozumieniu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych jedynie na podstawie wykładni a contrario przepisu art. 1 ustawy z dnia 18 stycznia 1951 r. o dniach wolnych od pracy jest nieuzasadnione. Upoważnienie ustawowe do ustanowienia regulacji zawartej w akcie prawa miejscowego musi być wyraźnie określone przez akt prawny rangi ustawowej, co oznacza, że nie może opierać się na domniemaniu. Wnioskowanie a contrario (z przeciwieństwa) jest zasadniczo dopuszczalne jedynie w tych przypadkach, w których dana regulacja ma charakter zamknięty i wyczerpujący tak, że można założyć, że dany przepis reguluje wszystkie sytuacje, z którymi ustawodawca chciał powiązać skutek prawny. Ustawa o dniach wolnych od pracy zawiera jedynie regulację odnoszącą się do "dni wolnych od pracy". Natomiast ustawa o drogach publicznych nie zawiera regulacji związanych z czasem pracy, organizacją dni dodatkowo wolnych od pracy oraz zasadami udzielania takich dni przez pracodawców wobec pracowników. Wyklucza to możliwość przyjęcia domniemania, że z samego faktu braku ujęcia sobót w ustawie o dniach wolnych od pracy, ustawa o drogach publicznych wprowadza zasadę, że wszystkie soboty są z założenia dniami roboczymi. Wnioskowanie takie prowadziłoby do sprzeczności z innymi aktami prawnymi regulującymi czas pracy pracowników zatrudnionych na podstawie umowy o pracę, a w szczególności z przepisami działu VI rozdział II Kodeksu pracy. W tym zakresie Sąd w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 26 kwietnia 2016 r. sygn. akt I OSK 3507/15. Uwzględniając z kolei treść uchwały składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 czerwca 2011 r. sygn. akt I OPS 1/11, Sąd w tej sprawie uznał, że wykładnia przepisu art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych, wobec braku legalnej definicji pojęcia "dni robocze" powinna uwzględniać taki sposób rozumienia tego pojęcia, który zapewnia tzw. bezpieczeństwo prawne. Skoro sobota, zgodnie z powyższą uchwałą, powinna być traktowana na równi z dniami ustawowo wolnymi od pracy w rozumieniu art. 57 § 4 K.p.a., to mając na względzie zasadę zaufania do państwa i stanowionego przez niego prawa, należy sobotę w ten sam sposób traktować na gruncie tej samej gałęzi prawa (w danym wypadku prawa administracyjnego), w tym na gruncie stosowania przepisów zawartych w ustawie o drogach publicznych. W przypadku upoważnienia ustawowego do ustalania zakresu obowiązków ciążących na adresatach działań administracji (w realiach sprawy ustalenie obowiązku ponoszenia opłat) nie jest dopuszczalna wykładnia rozszerzająca pojęć ustawowych, tj. taka wykładnia, która ewentualne wątpliwości rozstrzyga na niekorzyść adresatów działań organów administracji publicznej poszerzając zakres zobowiązań tych adresatów. Uzasadnieniem dla zasadności takiej wykładni nie może być charakterystyka miejscowości na obszarze której ustala się zakres danych obowiązków. W ocenie Sądu w niedozwolonym poszerzeniu zakresu zobowiązań określonych aktem prawa miejscowego należy również umiejscowić - tak jak w rozpatrywanym przypadku - rozszerzanie ram czasowych pobierania opłat za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania. Skoro tak wykładnia językowa, jak i systemowa pojęcia "dzień roboczy" dokonywana w oparciu o art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych nie pozwala zaliczyć soboty do dnia roboczego, to zakwestionowaną część uchwały (§ 3 uchwały) należy w ocenie Sądu uznać za wydaną z istotnym naruszeniem prawa. Tym samym celem zapewnienia zgodności uchwały z prawem Sąd uznał, że zasadnym jest stwierdzenie nieważności § 3 zaskarżonej uchwały tylko w zakresie słów: "we wszystkie dni z wyłączeniem niedziel i świąt" uchwały Rady Miasta Mszana Dolna z dnia 7 sierpnia 2008 r. nr XVIII/185/2008 w sprawie ustalenia stref płatnego parkowania i pobierania opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na terenie Miasta Mszana Dolna. W ocenie Sądu podniesione w odpowiedzi na skargę argumenty nie są zasadne. Fakt podjęcia przez Radę Miasta Mszana Dolna w dniu 26 września 2016 r. uchwały nowelizującej zaskarżona uchwałę w zakresie wykluczenia sobót jako dni, kiedy pobiera się opłaty za postój pojazdów, nie stanowiło żadnej przeszkody przed rozpoznaniem skargi. Zaskarżona uchwała wywoływała bowiem skutki prawne wobec podmiotów pozostających poza sferą administracji samorządu gminnego i tym samym nawet uchylenie takiej uchwały nie zniosło skutków jej obowiązywania przed datą nowelizacji. Unieważnienie zaś uchwały powoduje skutek ex tunc, czyli od dnia jej podjęcia. Sąd nie podziela także i tego stanowiska Gminy Miasto Mszana Dolna, zgodnie z którym stwierdzenie nieważności § 3 zaskarżonej uchwały będzie miało skutek w stosunku do obecnej treści tego paragrafu, która nie budzi już wątpliwości co do zgodności z prawem. W tej sprawie Sąd ocenia zgodność z prawem § 3 ww. uchwały sprzed zmiany z dnia 26 września 2016 r., a nie obecnej treści tego paragrafu. Wynika to nie tylko z zakresu zaskarżenia skargi, ale także i samego wyrzeczenia Sądu. Sąd stwierdza nieważność § 3 ww. uchwały obejmującej słowa "we wszystkie dni z wyłączeniem niedziel i świąt", które obowiązywały do dnia 19 października 2016 r. kiedy to weszła w życie zmiana § 3 dokonaną uchwałą Rady Miasta Mszana Dolna z 26 września 2016 r. W żadnej mierze nie dotyczy to obecnej treści (po dniu 19 października 2016 r.) § 3 zaskarżonej uchwały. W tym stanie rzeczy Sąd, działając na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.