III SA/Kr 1672/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jakub Makuch Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Marasek-Zybura Asesor WSA Magdalena Gawlikowska (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi B. M. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 19 sierpnia 2024 r., nr SKO.EA/418/12/2024 w przedmiocie stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszenia zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej oddala skargę Postanowieniem z 19 sierpnia 2024 r., sygn. akt: SKO.EA/418/12/2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie - po rozpatrzeniu zażalenia złożonego przez B. M. (dalej: "skarżąca") utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z 18 stycznia 2024 r. nr 24/2024 - stanowisko wierzyciela w zakresie zgłoszonego zarzutu, którym oddalono zarzut nieistnienia obowiązku w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułu wykonawczego. Zaskarżone postanowienie zapadło w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. W związku z nieopłaconym postojem pojazdu samochodowego marki [...] o nr rej. [...], który miał miejsce 18 stycznia 2023 r. na drodze publicznej – ul. J., w strefie płatnego parkowania w Krakowie, 9 czerwca 2023 r. Prezydent Miasta Krakowa wystawił tytuł wykonawczy nr [...]. Pismem z 29 czerwca 2023 r. skarżąca, na podstawie art. 33 § 1 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, wniosła zarzut nieistnienia obowiązku. Zdaniem skarżącej pojazd nie był zaparkowany w wyznaczonym miejscu i postój nie podlegał opłacie. Skarżąca podniosła, że brak było jakichkolwiek znaków poziomych, które wskazywałoby wyznaczone miejsca parkingowe. Skarżąca zaznaczyła, że w odpowiedzi na złożoną przez siebie reklamację otrzymała informację, że ulica była tuż po remoncie i znaki poziome nie zostały odtworzone. Postanowieniem z 27 lipca 2023 r., nr 291/2023 Prezydent Miasta Krakowa oddalił zarzut skarżącej w sprawie egzekucji administracyjnej. Na skutek zażalenia skarżącej Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie postanowieniem z 21 października 2023 r., nr SKO.EA/418/111/2023 uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W motywach rozstrzygnięcia wskazano, że niesporne jest, że skarżąca we wskazanym dniu zaparkowała swój pojazd na ul. J., w strefie płatnego parkowania i nie uiściła z tego tytułu opłaty. Sporne jest natomiast istnienie obowiązku uiszczenia tej opłaty z uwagi na kwestionowanie przez skarżącą właściwego oznakowania miejsca parkingowego znakami poziomymi. Wobec podnoszonych zarzutów Kolegium uznało, że wierzyciel nie wykazał w sposób dostateczny prawidłowego oznaczenia miejsc do parkowania w strefie płatnego parkowania przy ul. J. w Krakowie. Zdaniem Kolegium zalegająca w aktach sprawy dokumentacja nie pozwala na jednoznaczne przesądzenie okoliczności zaistnienia obowiązku opłaty za postój w trefie płatnego parkowania, co powinno zostać w ponownie przeprowadzonym postępowaniu jednoznacznie wyjaśnione. W toku ponownego rozpoznania sprawy uzupełniono materiał dowodowy, w tym zdjęciowy ze zdarzeń innych pojazdów na tej samej ulicy, w zbliżonym okresie. Postanowieniem z 18 stycznia 2024 r., nr 24/2024 Prezydent Miasta Krakowa oddalił zarzut skarżącej w sprawie egzekucji administracyjnej. W motywach rozstrzygnięcia organ pierwszej instancji wskazał, że po ponownym rozpoznaniu sprawy i uzupełnieniu materiału dowodowego ustalono, że wskazanego dnia nieopłacony postój pojazdu skarżącej odbywał się w miejscu ogólnodostępnym, wyznaczonym do postoju znakiem pionowym D-18 "Parking płatny", tj. za znakiem pionowym początku parkingu D-18 "parking płatny" z tabliczką T-30 wskazującą ukośny sposób parkowania na jezdni oraz przed znakiem końca parkingu D-18 "Parking-płatny-koniec". Postój miał miejsce na początkowym odcinku jezdni (przed skrzyżowaniem z ul. K., na przeciw posesji nr 14), na którym widoczne było oznakowanie poziome. Natomiast na pozostałej części jezdni oznakowanie poziome było niewidoczne z uwagi na wykonaną w ramach prac remontowych nakładkę asfaltową. Organ podniósł, że dołączone przez skarżącą do zarzutu i zażalenia zdjęcie miejsca postoju pojazdu skarżącej z dnia zdarzenia wskazuje, że pojazd znajdował się w innym miejscu niż podczas kontroli, by zobrazować brak oznakowania poziomego, którego nie było dopiero w dalszej części ul. J. Dalej, organ pierwszej instancji przywołał mające zastosowanie przepisy prawa oraz treść uchwały 7 sędziów NSA z 9 października 2017 r., sygn. akt II GPS 2/17, z czego wywiedziono, że znakom informacyjnym pionowym należy nadawać decydującą rolę. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła zażalenie. Podniosła w nim, że organ pierwszej instancji nie zastosował się do wytycznych SKO zawartych w postanowieniu z 21 października 2023 r. Zarzucono, że dokumentacja zdjęciowa na której oparł się organ nie może mieć znaczenia dla sprawy z uwagi na nieadekwatny czas, z którego pochodzi. Zdaniem skarżącej organ nie przedstawił dowodu, że 18 stycznia 2023 r. w miejscu postoju było wykonane prawidłowe oznakowanie poziome. Następnie skarżąca przedstawiła polemikę z oceną zdjęcia dołączonego przez nią do zarzutu i zażalenia. Finalnie zarzuciła, że organ nie poinformował jej o możliwości zapoznania się z aktami sprawy i wypowiedzenia się co do ich treści przed wydaniem zaskarżonego postanowienia. Postanowieniem z 9 sierpnia 2024 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie utrzymało w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu postanowienia Kolegium w pełni zaaprobowało ustalenia i ocenę prawną organu pierwszej instancji. Stwierdzono też, że w sposób wyczerpujący uzupełniono materiał dowodowy sprawy. W kwestii ustalenia prawidłowego rozumienia "wyznaczenia" miejsca postoju w strefie płatnego parkowania, stanowiącego w świetle art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych przesłankę poboru opłaty w za parkowanie w takim miejscu powołano się na treść uchwały siedmiu sędziów NSA z 9 października 2017 r., sygn. akt II GPS 2/17. Wywiedziono z tego, że jakkolwiek miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady miejsca podwójnie oznakowane, to jednak znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom należałoby przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Z kolei kluczowym zadaniem znaków poziomych jest zapewnienie bezpiecznego przejazdu ulicą bez kolizji z zaparkowanymi pojazdami, odgrodzonymi liniami oznakowania poziomego. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 k.p.a. organ odwoławczy uznał, że nie miało to wypływu na wynik sprawy i nie uniemożliwiło dokonanie konkretnych czynności procesowych, a przynajmniej nie zostało to przez skarżącą wykazane. Na powyższe postanowienie skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. W skardze zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie prawa procesowego, tj.: 1) art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez nieuzasadnione odejście przez organ w takiej samej sprawie prawnej i faktycznej od ustalonej wcześniej linii orzecznictwa i wydanie decyzji bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu strony a także pominięcie milczeniem niektórych twierdzeń lub nie odniesienie się do faktów istotnych dla sprawy i w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżąca była zobowiązana do wniesienia opłaty za postój pojazdu; 2) art. 7, art. 7a, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. oraz art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia bez uwzględnienia interesu społecznego i słusznego interesu skarżącej i z przekroczeniem swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji błędne przyjęcie, że skarżąca była zobowiązana do wniesienia opłaty za postój pojazdu; 3) 10 k.p.a., tj. wydanie postanowienia bez zawiadomienia strony o zebraniu materiału dowodowego i pozbawienie strony możliwości składania wniosków dowodowych co miało istotny wpływ na wynik sprawy; zdaniem skarżącej została ona pozbawiona możliwości dokonania czynności procesowej polegającej na zawnioskowaniu do organu o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie fotogrametrii w celu ustalenia położenia samochodu na przedłożonych przez stronę i organ fotografiach. 4) naruszenie prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację art. 13b ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych co doprowadziło do wydania wadliwego postanowienia; 5) błąd w ustaleniach faktycznych poprzez niewłaściwe przyjęcie, że skarżąca była zobowiązana do wniesienia opłaty za postój pojazdu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Stosownie do art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uwzględnienie skargi następuje w przypadku a) naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dającą podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W wypadku niestwierdzenia takich wad, sąd skargę oddala, co wynika z art. 151 p.p.s.a. W myśl art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 3 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy stronie zażalenie albo kończące postępowanie w sprawie, a także postanowienie, które rozstrzyga sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Podstawę prawną rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r., poz. 479), dalej: "u.p.e.a.". Zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego są podstawowym środkiem służącym ochronie interesów zobowiązanego w postępowaniu egzekucyjnym. Zgodnie z art. 33 § 2 u.p.e.a., podstawą zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej jest: 1) nieistnienie obowiązku; 2) określenie obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z: a) orzeczenia, o którym mowa w art.3 i art. 4, b) dokumentu, o którym mowa w art. 3 a § 1, c) przepisu prawa, jeżeli obowiązek wynika bezpośrednio z tego przepisu; 3) błąd co do zobowiązanego; 4) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, jeżeli jest wymagane; 5) wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części; 6) brak wymagalności obowiązku w przypadku: a) odroczenia terminu wykonania obowiązku, b) rozłożenia na raty spłaty należności pieniężnej, c) wystąpienia innej przyczyny niż określona w lit. a i b. Skarżąca w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego zgłosiła zarzut nieistnienia obowiązku (art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a.). Sąd zwraca uwagę, że zgodnie z art. 34 § 1 i 2 u.p.e.a., organ egzekucyjny niezwłocznie przekazuje wierzycielowi zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej. Wierzyciel wydaje postanowienie, w którym: 1) oddala zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej; 2) uznaje zarzut w sprawie egzekucji administracyjnej: a) w całości, b) w części i w pozostałym zakresie oddala ten zarzut; 3) stwierdza niedopuszczalność zarzutu w sprawie egzekucji administracyjnej, jeżeli: a) zarzut jest albo był przedmiotem rozpatrzenia w odrębnym postępowaniu podatkowym, administracyjnym lub sądowym, b) zobowiązany kwestionuje w całości albo w części wymagalność należności pieniężnej z uwagi na jej wysokość ustaloną lub określoną w orzeczeniu, od którego przysługuje środek zaskarżenia. Z akt sprawy wynika, że wobec skarżącej prowadzone jest postępowanie egzekucyjne na podstawie tytułu wykonawczego z 9 czerwca 2023 r., obejmującego należności pieniężne z tytułu opłaty dodatkowej za postój pojazdu w krakowskiej strefie płatnego parkowania. Skarżąca podważała zasadność wystawienia tytułu wykonawczego, z uwagi na nieistnienie obowiązku z powodu braku oznakowania poziomego miejsca parkingowego. Sąd wskazuje, przez nieistnienie obowiązku należy rozumieć sytuację, kiedy wskazano w tytule wykonawczym obowiązek, który nie ciąży na zobowiązanym podmiocie. Zatem istota sprawy sprowadzała się do rozstrzygnięcia czy na tle ustalonego stanu faktycznego oraz obowiązujących regulacji prawnych w miejscu, w którym skarżąca zaparkowała samochód i nie uiściła opłaty za parkowanie był obowiązek uiszczenia opłaty parkingowej. Wskazać należy, że obowiązek ponoszenia opłaty za parkowanie w strefie płatnego parkowania wynika z art. 13 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 13b ust. 1 ustawy z 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 1693 ze zm.), dalej: "u.d.p." i nie wymaga wydania decyzji w tym przedmiocie. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 pkt 1 u.d.p. korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłaty za postój pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Z kolei art. 13b ust. 1 ww. ustawy stanowi, że opłatę, o której mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się za postój pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. Na podstawie art. 13 f ust.1 u.d.p. za nieuiszczenie opłat, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 1, pobiera się opłatę dodatkową. Miejsca i stanowiska postojowe wyznacza się za pomocą odpowiednich znaków drogowych, określonych w przepisach wykonawczych do ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 988 ze zm.), dalej: p.r.d., tj.: w rozporządzeniu Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. w sprawie znaków i sygnałów drogowych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2310) i rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach (Dz. U. z 2019 r., poz. 2311). Znaki dotyczące strefy płatnego parkowania i miejsc postojowych w tej strefie mają charakter znaków informacyjnych (art. 7 ust. 1 p.r.d.). Nie kreują one zatem obowiązku uiszczenia opłaty za postój w miejscach wyznaczonych tymi znakami, lecz informują, że w tych miejscach taki obowiązek istnieje z mocy prawa. Z § 58 ust. 4 rozporządzenia Ministrów Infrastruktury oraz Spraw Wewnętrznych i Administracji z 31 lipca 2002 r. wynika, że wjazd do strefy płatnego postoju oznacza się znakiem D-44 "strefa płatnego parkowania". Natomiast wyjazd ze strefy płatnego parkowania jest oznaczony znakiem D-45 "koniec strefy płatnego parkowania". Znak D-44 umieszcza się na wszystkich ulicach doprowadzających ruch do obszaru, na którym została ustalona strefa płatnego parkowania. Na tym znaku obok napisu "Postój płatny" wskazuje się sposób wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego przez umieszczenie napisu lub symbolu parkometru, karty zegarowej lub biletu. Jeżeli obowiązek wnoszenia opłaty za postój pojazdu samochodowego dotyczy określonych dni roboczych lub godzin, pod napisem "Postój płatny" umieszcza się informację określającą zakres stosowania znaku D-44 (pkt 5.2.50. załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r.). Natomiast w strefie płatnego parkowania określonej znakami D-44 i D-55 miejsca do postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi D-18 "parking" oraz znakami poziomymi - liniami: znakiem P-18 "stanowisko postojowe", P-19 " linia wyznaczająca pas postojowy", P-20 "stanowisko postojowe zastrzeżone "koperta" i P-24 "miejsce dla pojazdu osoby niepełnosprawnej" (pkt 5.2.50, załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r.). Umieszczona pod znakiem D-18 tabliczka T-3a wskazuje koniec miejsca przeznaczonego na postój (§ 52 ust. 3 rozporządzenia z 31 lipca 2002 r.). Na tle tych przepisów prawnych pojawiała się kwestia ustalenia prawidłowego rozumienia "wyznaczenia" miejsca postoju w strefie płatnego parkowania, stanowiącego, świetle art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych przesłankę poboru opłaty za parkowanie w takim miejscu. W szczególności chodzi o to, czy prawidłowe wyznaczenie miejsca płatnego postoju wymaga zastosowania dwóch znaków: pionowego D-18 i jednego ze znaków poziomych, np. P-18, czy też wystarczający jest tylko jeden znak - pionowy lub poziomy. Spór ten rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 9 października 2017 r., sygn. II GPS 2/17. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, wpierw, że spójnik "oraz" w zdaniu mówiącym, że "w strefie płatnego parkowania oznaczonej znakiem D-44 miejsca postoju pojazdu samochodowego wyznacza się znakami pionowymi oraz znakami poziomymi" wydaje się mieć znaczenie koniunktywne, a nie enumeratywne. W tej interpretacji należałoby jednak również uwzględnić funkcje przypisane tym dwóm rodzajom znaków informacyjnych. Według omawianych załączników do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 3 lipca 2003 r. znaki informacyjne pionowe mają na celu poinformowanie kierujących pojazdami o rodzaju drogi i sposobie korzystania oraz obiektach znajdujących się przy drodze lub w jej pobliżu przeznaczonych dla użytkowników dróg (pkt 5 załącznika nr 1). Znaki poziome dróg służą zaś zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr 2). Jak wskazał NSA, w świetle omawianych przepisów prawnych miejsca płatnego postoju wyznaczone w strefie płatnego parkowania to, co do zasady, miejsca podwójnie oznakowane: znakami pionowymi i znakami poziomymi. Niemniej jednak to znaki pionowe informują o sposobie korzystania z drogi i dlatego tym znakom, co trzeba podkreślić, należały przypisać rolę decydującą w wyznaczeniu miejsca płatnego postoju. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą skargę w pełni podzielił stanowisko zajęte w przytoczonej uchwale NSA. Sąd uznał więc, że to oznakowanie pionowe przesądza o spełnieniu przez miejsce postojowe wymogu miejsca wyznaczonego, do którego odnosi się art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych. W realiach kontrolowanej sprawy, nie było sporne między stronami, czas i sposób zaparkowania pojazdu uwidoczniony na zdjęciach kontrolera oraz brak uiszczenia należnej opłaty. Spór dotyczył tego, czy miejsce postoju pojazdu było należycie wyznaczone z czym skarżąca wiązała istnienie obowiązku. Akta sprawy wskazują, że miejsca parkingowe w strefie płatnego parkowania wzdłuż ul. J. w Krakowie w momencie parkowania były oznaczone znakami pionowymi D-18 i T- 30 "Parking płatny" i D-18 i T-3a "Parking koniec" parkingu (por. k. 22 i k. 23 t. I a.a.), a pojazd skarżącej znajdował się między tymi znakami. Okoliczności te nie były kwestionowane przez skarżącą w toku postępowania. Położenie pojazdu na ul. J., także w odniesieniu do budynku znajdującego się na przeciwnej stronie ulicy, potwierdzają zdjęcia z momentu kontroli. Skarżąca zaparkowała więc swój pojazd w centralnej części miasta, w miejscu wyznaczonym do tego znakiem pionowym, ukośnie – tak jak pozostali parkujący, zgodnie z widniejącą na znaku pionowym tabliczką T-30. W toku postępowania organ przyznał, że oznakowanie poziome znakiem P-19 na ul. J. od strony skrzyżowania z ul. K. było widoczne jedynie do pewnego momentu z uwagi na remont nawierzchni. Stan oznakowania na drodze, przyznany przez organ, obrazuje zdjęcie zalegające na k. 16 t. I i k. 15 t. II zrobione podczas wizji lokalnej z 10 lutego 2023 r., tj. 23 dni po dniu zdarzenia. Natomiast na zdjęciach kontrolera wykonanych 18 stycznia 2023 r. (k. 2 i k. 3 t.I a.a.) wyraźnie widać za prawym tylnym kołem pojazdu skarżącej fragment poziomego oznaczenia P-19. Sąd zauważa, że zdjęcie widniejące na k. 16 t. II a.a. wyraźnie wskazuje, że miejsca postoju od strony skrzyżowania ul. K. z ul. J., tuż za znakiem pionowym, były widocznie oznaczone znakiem poziomym aż do momentu odcięcia zmienianej powierzchni asfaltowej. Zatem w ocenie Sądu nie było wątpliwości co do tego, że miejsca za znakiem pionowym, w szeregu częściowo oznaczonym znakiem poziomym P-19 są miejscami płatnego parkingu, zwłaszcza, że znak pionowy D-18 i T-3a "Parking koniec" znajdował się dalej na ul. J. przed skrzyżowaniem z ul. J. (k. 23 t. I i k. 15 t. II). Tym samym, na podstawie dokumentacji fotograficznej znajdującej się w aktach sprawy, istniejące oznaczenia nie mogły być dla skarżącej przeszkodą do prawidłowej identyfikacji miejsc postojowych. Ta identyfikacja nie byłaby możliwa bez prawidłowego oznaczenia znakami pionowymi miejsc postojowych i bez oznaczenia strefy płatnego parkowania, których istnienia skarżąca nie podważyła. Znaki poziome dróg – jak wcześniej wyjaśniono (vide: powołana uchwała NSA) – służą jedynie zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg (pkt 1.2. załącznika nr 2). W przypadku oznaczenia miejsc postojowych pomagają w uporządkowanym i bezpiecznym z nich korzystaniu (por. wyrok NSA z 20 lutego 2025 r., sygn. akt I GSK 1357/21, wyrok NSA z 29 stycznia 2025 r. sygn. akt I GSK 484/21). W ocenie Sądu za wiarygodne i miarodajne dla sprawy można było uznać zdjęcie wykonane podczas wizji lokalnej z 10 lutego 2023 r. Stan oznaczenia istniejący w dniu kontroli obrazują też zdjęcia z innego zdarzenia, z 20 stycznia 2023 r., czyli 2 dni po kontroli zaparkowania pojazdu skarżącej (k. 16-18 t. II a.a.). Materiał ten koresponduje ze zdjęciami z kontroli zaparkowania pojazdu skarżącej w zakresie widocznego za prawym tylnym kołem pojazdu oznaczenia poziomego P-19 (k. 2 i k. 3 t. I a.a.). Odnośnie zdjęcia, które skarżąca dołączyła do zarzutu oraz zażalenia (k. 8 t. I) Sąd nie uznał za dowolną oceny organu wyrażającej się w braku pewności, że samochód stał w tym samym miejscu, co podczas kontroli. Na zdjęciu przedstawionym przez skarżącą ujęcie zostało zrobione o innej godzinie, z innej perspektywy niż zdjęcie zrobione podczas kontroli, a dodatkowo znaczna część powierzchni jezdni, na której stoi pojazd została zacieniona. Sąd nie dopatrzył się zarzucanego w skardze naruszenia zasady określonej w art. 8 k.p.a. Stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu oraz poprzedzającym go postanowieniu organu I instancji jest następstwem analizy uzupełnionego materiału dowodowego, zatem różniło się od tego zawartego w kasatoryjnym postanowieniu SKO, gdzie uznano, że dokumentacja sprawy jest niewystarczająca i wymaga uzupełnienia. Odnosząc się z kolei do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 k.p.a., w ocenie Sądu, w sprawie zebrano i uzupełniono materiał dowodowy oraz rozpatrzono go w sposób wyczerpujący. Konkluzje, do jakich doszedł organ odwoławczy znalazły natomiast odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Odnośnie naruszenia art. 10 k.p.a. poprzez brak poinformowania strony o zebranym materialne dowodowym i umożliwienia jej wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, w ocenie Sądu, uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu dla rozstrzygnięcia. Po pierwsze już w zażaleniu od postanowienia organu I instancji z 18 stycznia 2024 r. skarżąca polemizowała ze stanowiskiem organu odnośnie przedstawionego przez skarżącą zdjęcia (k. 8 t. I a.a.), a zatem nie było przeszkód aby zgłosiła wtedy wniosek o przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie fotogrametrii. Po drugie położenie pojazdu skarżącej za linią poziomego znaku P-19 od jego prawej strony uwidocznione jest na zdjęciu z kontroli parkowania z 18 stycznia 2023 r. (k. 2 i 3 t. I). Po trzecie ww. ustalenia w odniesieniu do stanowiska NSA zawartego w cyt. wyż. uchwale 7 sędziów z dnia 9 października 2017 r., sygn. II GPS 2/17, że decydujące jest oznaczenie pionowe, sprawia, że zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do uznania istnienia obowiązku. Tym samym prawidłowym jest stanowisko organów obu instancji, iż zgłoszony zarzut naruszenia art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. dotyczący nieistnienia obowiązku jest nieuzasadniony. Mając na uwadze przytoczone wyżej względy Sąd skargę oddalił jako nieuzasadnioną na zasadzie art. 151 p.p.s.a.