I GSK 1357/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Małgorzata Grzelak (spr.) Sędzia NSA Joanna Salachna Sędzia NSA Beata Sobocha-Holc Protokolant starszy asystent sędziego Anna Witczak po rozpoznaniu w dniu 20 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 22/21 w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 21 października 2020 r. nr SKO Gd/2783/20 w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku (dalej zwany: WSA lub sądem I instancji) wyrokiem z 26 maja 2021 r. sygn. akt I SA/Gd 22/21, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej: p.p.s.a.) oddalił skargę A. K. (dalej zwanej: skarżącą) na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej zwanego: SKO lub organem II instancji) z 21 października 2020 r. w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. W skardze kasacyjnej na powyższy wyrok, A. K., reprezentowana przez adwokata wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Zarzuciła zaskarżonemu postanowieniu naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie w sprawie przepisów art. 13b ust. 1 w związku z art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1440, z późn. zm.). W skardze kasacyjnej złożono także wniosek o zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu podano argumenty na poparcie postawionego zarzutu kasacyjnego. Organ nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 – 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej. Rozpoznając w tak zakreślonych granicach skargę kasacyjną stwierdzić należy, że nie zawiera ona usprawiedliwionych podstaw. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należy wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a. uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok, w przypadku gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w zw. z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku sądu I instancji. W ramach wykonywanej sądowoadministracyjnej kontroli instancyjnej należy także przypomnieć, że przytaczane w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz jedynie weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. W tym miejscu wskazania wymaga, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem zaskarżenia i musi odpowiadać wymogom określonym w art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Skarga kasacyjna sporządzona w niniejszej sprawie nie spełnia w pełni warunki, jakie stawia przed tym środkiem zaskarżenia ustawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zarówno sam zarzut, jak i jego uzasadnienie odnosi się bowiem wprost do zaskarżonego postanowienia a nie do zaskarżonego wyroku Sądu I instancji. Strona tylko w jednym miejscu uzasadnienia zarzutu podniesionego wobec postanowienia organu (a nie wyroku WSA) wskazuje, że "zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem prawa". W istocie więc, już to tylko to skutkuje oddaleniem skargi kasacyjnej na podstawie art. 184 p.p.s.a. W myśl bowiem, art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie może zastępować strony w wyrażaniu i precyzowaniu zarzutów skargi kasacyjnej. Zarzuty, jak i ich uzasadnienie, powinny zatem być ujęte precyzyjnie i zrozumiale, zwłaszcza jeśli weźmie się pod uwagę wymóg sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (art. 176 § 1 p.p.s.a.). Wymagania stawiane skardze kasacyjnej, a w szczególności obwarowanie przymusem adwokacko-radcowskim (art. 175 § 1 – 3 p.p.s.a.) opierają się na założeniu, że powierzenie tej czynności wykwalifikowanym prawnikom zapewni skardze kasacyjnej odpowiedni poziom merytoryczny i formalny, umożliwiający pełną i właściwą kontrolę zaskarżonego orzeczenia. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest zatem takie zredagowanie podstaw kasacyjnych skargi, a także ich uzasadnienie, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (zob. wyrok NSA z 20 października 2017 r. sygn. akt II OSK 283/16). Jak wiadomo, skarga kasacyjna jest środkiem prawnym skierowanym przeciwko wyrokowi sądu I instancji, a zatem obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest wskazanie jej podstawy/-aw oraz zarzutów, zawierających precyzyjne oznaczenie przepisów, w tym konkretnych jednostek redakcyjnych aktu normatywnego, które zostały naruszone przez sąd, gdyż jak wyjaśniono wyżej, Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną w granicach zakreślonych podstawami i zarzutami wyraźnie określonymi w jej treści (zob. wyrok NSA z 2 grudnia 2021 r. sygn. akt II GSK 2187/21; por. J. Drachal, A. Wiktorowska, R. Stankiewicz, Komentarz, (w]: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Red. R. Hauser i M. Wierzbowski, Warszawa 2021, s. 837 – 862). Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Pierwszą podstawę kasacyjną, której dotyczy art. 174 pkt 1 p.p.s.a., stanowi naruszenie prawa materialnego. Właściwe sformułowanie tej podstawy kasacyjnej w przypadku zaskarżania wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego powinno się sprowadzać do powołania jako naruszonego art. 145 § 1 pkt 1 lit. a (ewentualnie w powiązaniu z art. 145a bądź art. 146) p.p.s.a. w zw. z odpowiednimi przepisami prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 30 września 2014 r. sygn. akt II GSK 1211/13), a także wskazania, w jakiej formie i dlaczego te przepisy zostały naruszone. W art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zawarta została druga podstawa kasacyjna dotycząca naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ta podstawa kasacyjna służy przede wszystkim zakwestionowaniu ustaleń faktycznych dokonanych w sprawie będącej przedmiotem sądowej kontroli (zob. wyrok NSA z 13 lutego 2024 r. sygn. akt I OSK 2652/20). Niezależnie od powyższego Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że Sąd I instancji prawidłowo uznał, że w tej sprawie brak było podstaw do umorzenia postępowania egzekucyjnego, czego ostatecznie domagała się skarżąca kasacyjnie w toku postępowania przed organem a uchwała NSA z 9 października 2017 r. sygn. akt II GPS 2/17 została przez Sąd I instancji prawidłowo zinterpretowana. Z uchwały NSA z dnia 9 października 2017 r., sygn. akt II GPS 2/17, jednoznacznie wynika, że znaki poziome dróg służą zwiększeniu bezpieczeństwa uczestników ruchu i innych osób znajdujących się na drodze, usprawnieniu ruchu pojazdów i ułatwieniu korzystania z dróg. Tym samym nieoznaczenie miejsc postojowych nimi, w strefie płatnego parkowania, nie ma decydującego znaczenia, jeżeli chodzi o zasadność naliczania opłaty za parkowanie. Istotne z tego punktu widzenia jest przede wszystkim oznaczenie miejsc parkingowych znakami pionowymi ( v. np. wyrok NSA z 29 stycznia 2025 r. sygn. akt I GSK 484/21). Powyżej przedstawione stanowisko jest już ugruntowane w orzecznictwie sądów administracyjnych. Nie można zgodzić się z argumentem (zarzutem) podanym w uzasadnieniu niniejszej skargi kasacyjnej, że skarżącej nigdy nie była doręczona decyzja o opłacie dodatkowej za parkowanie w strefie płatnego parkowania co - zdaniem strony – również świadczy o tym, że brak jest podstaw do egzekucji opłaty, która została bezpodstawnie nałożona. Odnosząc się do tego argumentu należy wyjaśnić, że już niejednokrotnie Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie wypowiadał się jednolicie w tym zakresie, mianowicie, że obowiązek zapłaty opłaty dodatkowej za parkowanie pojazdu nie wymaga konkretyzacji w decyzji (przykładowo w wyroku sygn. akt II GSK 1262/21). Z kolei powołanie się przez autora skargi kasacyjnej na prawomocny wyrok WSA w Gliwicach w sprawie sygn. akt I SA/GL 324/17 jest nietrafne z tego względu, że wyrok ten został wydany 28 czerwca 2017 r. a więc zanim zapadła uchwała II GPS 2/17, co nastąpiło 9 października 2017r. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a.