III SA/Kr 1720/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Halina Jakubiec po rozpoznaniu w dniu 10 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G. G. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi G. G. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 20 listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. G. G. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 20 listopada 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r. nr [...] wymierzającą skarżącemu karę pieniężną w wysokości 12.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący wskazał w uzasadnieniu wniosku, że zakończył prowadzenie działalności gospodarczej, które w ostatnim roku prowadzenia i tak przyniosły stratę, i obecnie nie posiada źródła dochodu. Jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku, pozostaje na utrzymaniu matki. Wobec swych dzieci posiada zadłużenie alimentacyjne. Prowadzone jest przeciwko niemu kilkadziesiąt postępowań w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a postępowania egzekucyjne dotyczą już kwoty 500 000 zł. Wartość zajętych automatów przez organy celne szacuje na kwotę 400 000 zł – 500 000 zł. Konieczność zapłaty kary może zatem mieć wpływ na jego płynność finansową. Wskazano też, że stan prawny i okoliczności sprawy są niejasne. Dodał, że nie ma możliwości podjęcia zatrudnienia poza miejsce zamieszkania tj. R, gdyż pozostaje pod nadzorem instytucji dozoru elektronicznego, w ramach której odbywa karę pozbawienia wolności. Ponadto pozostaje w ciągłym leczeniu przeciwalkoholowym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) dalej zwanej: "P.p.s.a", po przekazaniu sądowi skargi Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Istotne jest, że nie chodzi tutaj o zwykłe konsekwencje wykonania decyzji, lecz dodatkowe skutki, jakie mogą z niej wyniknąć, jeżeli mogą wywołać zdarzenia określone w powołanym przepisie. Na stronie, która wnosi o udzielenie jej ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji spoczywa obowiązek przedstawienia Sądowi tez, twierdzeń oraz dokumentów, które uprawdopodobnią zasadność uwzględnienia wniosku. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. został bowiem tak skonstruowany, że ciężar wykazania, iż okoliczności w nim wskazane istotnie zaistniały, spoczywa na osobie wnioskującej o ochronę tymczasową. Wnioskodawca powinien zatem wykazać, że w sytuacji faktycznej, w jakiej się znajduje, wykonanie decyzji powodować będzie znaczną szkodę bądź trudne do odwrócenia skutki (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., o sygn. akt II FZ 460/10, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Sąd, niemniej, zgodnie z zaleceniami postanowienia składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 lutego 2014 r. sygn. II FPS 9/13 poddał analizie znajdujące się w aktach sprawy dokumenty dotyczące sytuacji majątkowej skarżącego załączone do wniosku o przyznanie prawa pomocy. Zaznaczyć przy tym należy, że rozpoznanie wniosku odbywa się bez oceny zasadności skargi. Faktem pozostaje, że decyzja nakładająca na skarżącego karę pieniężną w wysokości 12.000 zł stanowi akt administracyjny podlegający wykonaniu, w tym egzekucji. Skarżący nie uprawdopodobnił jednak, że wykonanie decyzji przed zakończeniem postępowania sądowego może wywołać dla niego skutki określone w powołanym przepisie. Przedstawił obraz rzeczy zmierzający do wykazania, że pozostaje osobą bez dochodu, bez majątku, z zobowiązaniami finansowymi i brakiem jakichkolwiek perspektyw zarobku na przyszłość. W tym świetle trudno przyjąć, że zapłata wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty spowoduje w jego sytuacji trudnoodwracalne skutki czy znaczną szkodę, skoro jak twierdzi i tak żadną kwotą nie dysponuje. Należy zwrócić uwagę, że zapłacona kwota jako świadczenie pieniężne będzie mogła być mu być ewentualnie zwrócona. Sama zapłata takiej należności to zwykła konsekwencja wykonania ostatecznej decyzji. Nie świadczy sama przez się o możliwości wystąpienia skutków dodatkowych, które powinny być przez skarżącego uprawdopodobnione. Zdaniem Sądu niebezpieczeństwo utraty płynności finansowej nie zostało w żaden sposób wykazane, a analiza miedzy innymi oświadczenia o braku dochodu i oszczędności (treść wniosku PPF o przyznanie prawa pomocy) podaje je w uzasadnioną wątpliwość. Brak było zatem podstawy, także na podstawie materiałów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego i ocenianych przez Sąd z urzędu, do przyjęcia, że wykonanie decyzji przed zakończeniem postępowania sądowego może grozić skarżącemu zdarzeniami określonymi w art. 61 § 3 P.p.s.a. W związku z powyższym orzeczono jak w sentencji postanowienia zgodnie z przepisem art. 61 § 3 P.p.s.a.