III SA/Kr 1740/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga (spr.) Sędziowie WSA Janusz Kasprzycki WSA Ewa Michna Protokolant sekretarz sądowy Renata Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 marca 2017 r. sprawy ze skargi A. K. na akt Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu z dnia 1 września 2016 r. nr [....] w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu według projektu nr [....] na ul. [....] w K. postanawia: I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącemu A. K. kwotę 200 ( dwieście ) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu w dniu 1 września 2016 r. znak: [...] działając na podstawie art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012 r., poz. 1137), rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2003 r. nr 177, poz. 1729) oraz statutu Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu, zatwierdził stałą organizację ruchu według projektu nr [...] na ul. Z. Termin wprowadzenia zatwierdzonej organizacji ruchu ustalono z dniem realizacji projektu. Pismem z dnia 8 września 2016 r. A. K. wniósł wezwanie do usunięcia naruszenia prawa stwierdzając, że w nocy z 6 na 7 września 2016 r. organ dokonał zamalowania znakami poziomymi p-20 "kopertami" drogi przy ul. Z na odcinku wzdłuż prywatnej kamienicy i parceli budowlanej Z [...] – [...]. Niniejsza czynność została dokonana bez jakichkolwiek konsultacji z mieszkańcami w tym mieszkańcami i właścicielami domu przy ul. Z [...] i parceli nr [...]. Pismem z dnia 12 października 2016 r. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu poinformował, że zaskarżony projekt organizacji ruchu został zatwierdzony na podstawie i w granicach upoważnienia ustawowego wynikającego z art. 10 ust. 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem i tym samym nie można uznać, że zaskarżony akt z zakresu administracji publicznej narusza prawo. Powyższy akt zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie A. K. Skarga została poprzedzona wezwaniem organu do usunięcia naruszenia prawa. Skarżący wskazał, że jest jednym ze współwłaścicieli i mieszkańców nieruchomości przy ul. Z [...] oraz wymienionych na wstępie działek. Począwszy od roku 2015, Zarząd Infrastruktury i Transportu ustawił wzdłuż ww. działek znaki drogowe pionowe i poziome zakazujące parkowania oraz zatrzymywania się samochodów. Uprzednio była możliwość parkowania 14 samochodów na tym terenie. Zdaniem skarżącego działania Zarządu praktycznie uniemożliwiły korzystanie z ww. nieruchomości przeznaczonych uchwałą Rady Miasta z dnia 6 listopada 2013 r. Nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru S – K pod zabudowę mieszkaniową wielorodzinną, zabudowę usługową i zabudowę mieszkaniową wielorodzinną wraz z usługami (teren zabudowy mieszkaniowo – usługowej, symbol MW/U.6). Opisane działania są zamierzonym zdaniem skarżącego stopniowym wyłączaniu możliwości parkowania dla mieszkańców budynku nr [...] ze względu na potrzeby parkowania samochodów należących do Komisariatu Policji, ulokowanego na ul. Z [...] i [...]. Ponadto w ocenie skarżącego Zarząd podjętymi działaniami próbuje zachęcić mieszkańców do korzystania z nowobudowanego parkingu po przeciwnej stronie Komisariatu, w ten sposób interes spółki "M Sp. z o.o. przedkładając nad interes mieszkańców. Skarżący dostrzega w tym zakresie naruszenie zasady równości wobec prawa. Wskazał też na codzienne uciążliwości związane z parkowaniem wozów policyjnych wzdłuż jego posesji: przeprowadzenie czynności służbowych pod oknami czy niemożność wystawienia kubłów na śmieci. Skarżący wskazał na jego zdaniem, na naruszenie art. 64 Konstytucji. Powiązał to z ograniczeniem korzystania z prawa własności nieruchomości. Kwestionowane działania ZIKIT- u doprowadziły do uniemożliwienia dostępu do drogi publicznej dla pojazdów należących do mieszkańców budynku nr [...]. Konieczna zabudowa frontowa na tej ulicy wymusza konieczność parkowania wzdłuż ulicy. Skarżący odniósł się do wymogów stawianych przez § 11 ust. 4 planu zagospodarowania przestrzennego przeznaczenia dla nowopowstającego budynku 1 miejsca parkingowego na 1 mieszkanie i zasugerował by zasada ta obowiązywała do istniejących już budynków. W budynku nr [...] znajduje się osiem mieszkań. Skarżący podkreślił, że opiera interes prawny w zaskarżeniu opisanych na wstępie działań ZIKIT-u na wymienionych przepisach Konstytucji. Co prawda ulica wzdłuż budynku nr [...] nie jest własnością mieszkańców, jednak stanowi drogę publiczną, która ma służyć zaspokojeniu potrzeb tych mieszkańców. Czynności urzędu doprowadziła do ograniczenia a wręcz pozbawiania zainteresowanych mieszkańców i właścicieli ich praw. Zostały one dokonane bez uwzględnienia ich interesów, pozbawiając m. in. możliwości korzystania ze swoich nieruchomości poprzez parkowanie samochodów w ich pobliżu. Co więcej, w obecnej sytuacji, kiedy większa część miejsc parkingowych komisariatu policji (komisariat kryminalne- prewencyjny) została przeniesiona przed budynek nr [...], mieszkańcy na co dzień narażeni są na widok i mijanie wyprowadzanych przed wejściem do kamienicy przestępców. Wpływa to negatywnie na ich odczucia psychiczne w tym poczucie bezpieczeństwa. Dodatkowo przytłaczający ciąg znaków poziomych, a dalej przeniesiony w to miejsce ciąg dużych radiowozów policyjnych negatywnie wpłynął na wizerunek jednego z najstarszych w S zabytków kultury i architektury - budynku nr [...] - tzw. "Dworku [...]". W konkluzji skargi wniósł o usunięcie znaków poziomych i odwołanie zakazu parkowania w tym miejscu. Zaproponował, aby miejsca na potrzeby policji wyznaczyć w sposób bardziej zrównoważony, korzystając np. z wolnej przestrzeni przed nowo wybudowanym parkingiem, w sposób bardziej "rozsiany" w bezpośredniej bliskości komisariatu policji np. przy ul. K, W, i Z po stronie zachodniej. Zaproponował zwrócenie się do operatora parkingu "S"- M, o możliwość udostępnienia na potrzeby policji części niewykorzystanych miejsc parkingowych. W niniejszej sprawie zaangażowane są organy administracji, policja pełniąca służbę dla obywateli i mieszkańcy, a wyważenie wskazanych interesów dla zachowania wzajemnego zaufania powinno być dokonane przez tut Urząd z tym większym taktem i ostrożnością. W odpowiedzi na skargę Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. Uzasadniając wniosek o odrzucenie skargi organ podał, że skarżący nie wykazał naruszenia prawem chronionego jego interesu prawnego lub uprawnienia. W ocenie organu świadczą o tym podnoszone przez skarżącego w skardze argumenty tj. prawo własności, prawo dostępu do drogi publicznej rozumianego jako prawo indywidualne skarżącego przysługujące mu jako mieszkańcowi nieruchomości położonej w bezpośrednim sąsiedztwie dotkniętego zmianami organizacji ruchu odcinka drogi publicznej, który na co dzień zmuszony jest mierzyć się z wykreowanymi przez organ władzy publicznej wyzwaniami. W związku z podnoszoną przez skarżącego argumentacją, strona przeciwna ma uzasadnione wątpliwości posiadania przez skarżącego legitymacji do wniesienia skargi w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym. W odpowiedzi na zarzuty skargi podano, że Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu na podstawie uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie zmiany uchwały Nr [...] Rady Miasta z dnia 9 lipca 2008 r. w sprawie reorganizacji jednostki budżetowej Zarząd Komunalny, zmiany jej nazwy i nadania statutu oraz upoważnienia Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu do załatwiania indywidualnych spraw z zakresu administracji publicznej pełni funkcję zarządu dróg publicznych wszystkich kategorii na terenie miasta wynikających z ustawy o drogach publicznych, a także funkcję zarządzającego ruchem na drogach w rozumieniu ustawy Prawo o ruchu drogowym na terenie miasta K. W ramach posiadanych kompetencji Dyrektor Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu dokonał zatwierdzenia stałej organizacji ruchu według projektu nr [...] na ul. Z. Stosownie do treści § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. z 2003 r. Nr 177 poz. 1729) wydanym na podstawie art. 10 ust. 12 Prawa o ruchu drogowym działania w zakresie zarządzania ruchem podejmowane są przez podejmowanie czynności organizacyjno-technicznych, w szczególności: sporządzanie projektów organizacji ruchu, przedstawianie projektów organizacji ruchu do zatwierdzenia, etc. Kompetencje organu zarządzającego ruchem szczegółowo określa § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia. Projekt organizacji ruchu opracowany został przez pracowników Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu, jednostkę organizacyjną Gminy pełniącą funkcję zarządu drogi i organ zarządzający ruchem. Każdy z tych przymiotów stanowi samodzielną podstawę do opracowania i przedstawienia projektu do zatwierdzenia (§ 4 ust. 3 pkt 1 i 2 rozporządzenia). § 6 ust. 1 ww. rozporządzenia stanowi, że organizację ruchu zatwierdza na podstawie projektu organizacji ruchu organ zarządzający ruchem właściwy dla danej drogi. Podnieść należy, iż ulica Z ma status drogi gminnej i zgodnie z § 7 ust. 3 ww. rozporządzenia opinia policji nie jest wymagana, niemniej jednak Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu wystąpił o taką opinię, lecz policja powołując się na przedmiotowy przepis odmówiła jej wydania. W związku z tym procedura dotycząca wprowadzenia organizacji ruchu została zachowana. Wprowadzona zmiana podyktowana była przede wszystkim stosowanie do postanowień § 8 rozporządzenia takimi okolicznościami jak: bezpieczeństwo ruchu drogowego (ust. 5 pkt 1), zgodność projektowanej organizacji ruchu z potrzebami mieszkańców (ust. 6 pkt 1). Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego zarzut że organizacja ruchu jest niezgodna z potrzebami lokalnej społeczności uznano również za chybiony. Przedmiotowa organizacja ruchu zmieniona została wskutek . Odnosząc się do pozostałych zarzutów naruszenia § 7 ust. 4 pkt. 1 lit. b oraz § 8 ust. 1 podniesiono, że realizowanie zadań związanych z zarządzaniem ruchem odbywa się na podstawie uznania, determinowanego wiedzą i doświadczeniem pracowników organu zarządzającego ruchem (Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu), ponadto przepisy rozporządzenia nie wymagają od organu zarządzającego ruchem sporządzania specjalistycznych ekspertyz, o których mowa w § 8 ust. 1 rozporządzenia. Odnosząc się również do zarzutu naruszenia § 5 ust. 1 pkt. 1, 2 i 5 to podniesiono, że nie znajduje on uzasadnienia, organ stoi na stanowisku, że wszystkie wymogi formalne określone § 5 rozporządzenia zostały spełnione. Zarzuty skargi wskazujące na brak wyjaśnienia (uzasadnienia) wprowadzenia określonej organizacji ruchu są niezrozumiałe, gdyż akt ten nie jest decyzją administracyjną ani postanowieniem podobnie zresztą jak zarzuty naruszenia art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, które uznać należy za chybione. Mając na uwadze powyższe, zdaniem strony przeciwnej do skarżącej, w zakresie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu na ul. Z w K według projektu nr [...] nie doszło do naruszenia prawa. Rekapitulując skarżący wbrew obowiązkowi wykazania indywidualnego interesu lub uprawnienia nie wykazał, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją a zaskarżonym aktem, polegający na tym, że akt ten narusza jego interes lub uprawnienie. Skarżący powinien był w skardze wykazać, w jaki sposób doszło do naruszenia prawem chronionego jego interesu lub uprawnienia. Powinien był wykazać naruszenie przez organ konkretnego przepisu prawa materialnego, wpływającego negatywnie na sytuację prawną skarżącego, przy czym interes ten powinien być bezpośredni i realny a nie faktyczny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej jedynie pod względem zgodności z prawem, stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647). Kontrola ta obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego, skarg na inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej oraz zarządzenia i uchwały podjęte przez organy gminy i powiatu w sprawie z zakresu administracji publicznej - art. 3 § 2 pkt 5 i 6 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", art. 87 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2016 r., poz. 814) oraz art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446). W tej sprawie zarządzenie zatwierdzające stałą organizację ruchu niewątpliwie stanowi akt z zakresu administracji publicznej. Zgodnie ze stanowiskiem wyrażonym w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 czerwca 2014r. (sygn. akt I OPS 14/13,) zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2012r., poz. 1137 ze zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 P.p.s.a. W uzasadnieniu uchwały NSA stwierdził, że: "prawo do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika odpowiednio z przepisów: - art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz - art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Przy czym przyjmuje się, że przepis art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym upoważnia do zaskarżenia również zarządzeń starosty. Stąd wniesienie skargi do sądu administracyjnego na przedmiotowy akt wydany przez te organy winno być poprzedzone bezskutecznym wezwaniem do usunięcia naruszenia wynikającym z przywołanych przepisów. Wprawdzie powołany art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym wskazuje, że przedmiotem skargi mogą być tylko uchwały organów powiatu, to jednak w okolicznościach tej sprawy niewątpliwie zarządzenie Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu także może zostać zaskarżone. Zarząd Infrastruktury Komunalnej i Transportu stanowi jednostkę organizacyjną powołana uchwałą Rady Miasta do wykonywania funkcji zarządu drogami publicznymi na terenie Gminy. Miasto K jest miastem na prawach powiatu, co oznacza, że obszar tej gminy nie wchodzi w skład żadnego powiatu, a organy Gminy pełnią jednocześnie funkcje organów Gminy i organów powiatu. W związku z tym Prezydent Miasta jest nie tylko organem wykonawczym Gminy, ale także pełni funkcje organu wykonawczego powiatu. Skoro więc w powiecie zadania zarządcy drogi wykonuje zarząd powiatu, to w mieście na prawach powiatu funkcje zarządcy tak dróg gminnych, jak i powiatowym pełni prezydent takiego miasta. Potwierdza to art. 19 ust. 5 ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2015 r., poz. 460). Zgodnie z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2016 r., poz. 446) każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może - po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia - zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Zatwierdzanie organizacji ruchu na drodze publicznej stanowi kompetencję zarządcy drogi publicznej, która jednak może być przekazana dyrektorowi zarządu drogi publicznej. W związku z tym Sąd uznał, że gdyby nie przekazano kompetencji do zatwierdzania organizacji ruchu zarządowi dróg publicznych dla obszaru Gminy (Zarządowi Infrastruktury Komunalnej i Transportu), to wówczas taką organizację w drodze zarządzenia regulowałby Prezydent Miasta (wynika to wprost z art. 20 pkt 5 ustawy o drogach publicznych) i taki akt wprost został przewidziany w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym – tym samym w pełni podlega procedurze zaskarżenia także zarządzenie Dyrektora Zarządu Infrastruktury Komunalnej i Transportu obejmującego organizację ruchu na drodze publicznej. Zarządzenie to zostało bowiem wydane w istocie z upoważnienia Prezydenta Miasta przekazującego kompetencje dyrektorowi zarządu stosownie do art. 21 ust. 1a ustawy o drogach publicznych. Zgodnie z powołanym już art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, warunkiem skutecznego wniesienia skargi na zarządzenie jest wykazanie przez skarżącego, że dane zarządzenie naruszyło jego interes prawny. W ocenie Sądu zatwierdzone zarządzeniem (mimo braku takiej nazwy tego aktu) stała organizacja ruchu według projektu nr [....] na ul. Z nie naruszyła interesu prawnego skarżącego. Przyjęta w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym konstrukcja określa legitymację strony skarżącej. Inaczej niż w postępowaniu regulowanym przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, według którego stroną może być każdy, czyjego interesu prawnego lub uprawnienia dotyczy postępowanie (art. 28 K.p.a.) uprawnionym, do wniesienia skargi z art. 101 ustawy o samorządzie gminnym może być jedynie ten podmiot, którego interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone. Ze sformułowania powyższego wynika, że nie jest to skarga powszechna służąca każdemu, kto zarzuca wyłącznie naruszenie obiektywnego porządku prawnego. Do jej wniesienia nie legitymuje stan zagrożenia naruszeniem prawa, ani nawet samo naruszenie prawa, bez wykazania związku tego naruszenia z sytuacją prawną skarżącego. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego (przykładowo, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 września 2003 r., sygn. akt II SA 2637/02, opub. w LEX nr 80699; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 maja 2002 r. sygn. akt , IV SA 1486/01; wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 3 listopada 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 994/15, opub. w LEX nr 1947803; wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 2349/14, opub. w LEX nr 1657653). Naruszenie interesu prawnego musi powodować dla strony skarżącej negatywne konsekwencje prawne. Brak ochrony w obowiązujących przepisach prawa powoduje, że strona ma wyłącznie interes faktyczny to znaczy, że jest jedynie zainteresowana, aby zapadło korzystne dla niej rozstrzygnięcie w sprawie. Skarżący wywodzi swój interes prawny z faktu zamieszkiwania i korzystania z możliwości parkowania na ulicy Z. Wskazał, że na podstawie zaskarżonego aktu organ kształtuje jego sytuację prawną. Sąd oceniając zaistnienie przesłanki naruszenia interesu prawnego skarżącego uznał, że skarżący nie wykazał naruszenia interesu prawnego, ani też z powołanej przez skarżącego argumentacji nie wynika, aby ten interes prawny został zaskarżonym zarządzeniem naruszony. W odniesieniu do tego przyjdzie dostrzec, że skarżący nie wykazał, że zaskarżony akt narusza konkretny przepis prawa materialnego, który wpływa negatywnie na jego sytuację prawną. Zaskarżone zarządzenie zatwierdziło jedynie stałą organizację ruchu na ulicy Z w związku z wyznaczeniem miejsc postojowych zastrzeżonych dla pojazdów Policji. To, że zdaniem skarżącego miejsca parkowania pojazdów policji należy wyznaczyć w sposób bardziej zrównoważony nie przesądza w żadnej mierze o naruszeniu jego interesu prawnego. Wskazać również należy, że z akt sprawy wynika, że miejsca postojowe dla policji zostały ograniczone z czternastu miejsc do sześciu, zatem skarżący nie może się uważać za podmiot poszkodowany skoro ograniczenia dotknęły wszystkich i podyktowane były koniecznością zmiany organizacji ruchu. Nadto legitymacji skargowej nie można wykazać poprzez ogólne odwołanie się, tak jak to uczyniono w skardze, do zasady równości wobec prawa wynikającej z art. 32 Konstytucji i innych przepisów Konstytucji. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że prawa do wniesienia skargi nie można wywodzić z ogólnych przepisów ustaw ani też z zasad Konstytucji RP (por. wyrok NSA z dnia 23 maja 2002 r. sygn. akt IV SA 1486/01). Niewątpliwie wprowadzona zaskarżonym zarządzeniem organizacja ruchu może powodować uciążliwości dla skarżącego (np. z uwagi na niemożność parkowania w wybranym miejscu), jednakże powyższe wskazuje wyłącznie na posiadanie przez skarżącego interesu faktycznego, z którym mamy do czynienia gdy strona jest zainteresowana przyjętymi w akcie ustaleniami, ale tego zainteresowania nie może poprzeć przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Skoro, zatem w skardze nie wykazano, że zaskarżone zarządzenie narusza konkretny, aktualny i realny interes prawny lub uprawnienie skarżącego, który wniósł skargę, należało ją odrzucić jako pochodzącą od nieuprawnionego podmiotu. Oznacza to, że Sąd nie rozpatrywał kwestii zgodności zaskarżonego zarządzenia z obowiązującymi przepisami prawa. Dopiero wykazanie przez skarżącego naruszenia jego własnego interesu prawnego lub uprawnienia otwierałoby drogę do merytorycznego rozpoznania skargi przez sąd administracyjny. Mając na uwadze powyższe i kierując się dyspozycją art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. który stanowi, że jeżeli interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 nie zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego sąd odrzuca skargę - orzeczono jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 P.p.s.a.