I SA/Gd 994/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Kwarcińska (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Zawiślińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 3 listopada 2015 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. na uchwałę Rady Miasta z dnia 29 października 2009 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji 1. stwierdza nieważność uchwały Rady Miasta z 29 października 2009 r., nr [...] w części dotyczącej § 4 ust. 2; 2. w pozostałym zakresie skargę oddala; 3. zasądza od Rady Miasta na rzecz strony skarżącej kwotę 557 zł (pięćset pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. I SA/Gd 994/15 UZASADNIENIE I. Rada Miasta, na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), art. 12 pkt 11, art. 92 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1592 ze zm.) w związku z art. 80 ust. 3c-3g i 4 oraz art. art. 90 ust. 3c-3g i 4 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (t.j. Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572 ze zm.; dalej jako: u.s.o.) i art. 190 ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2009 r. Nr 157, poz. 1240 ze zm.; dalej jako: u.f.p.), 29 października 2009 r. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie ustalenia trybu udzielania i rozliczania dotacji z budżetu Gminy Miasta dla przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół oraz placówek publicznych i niepublicznych prowadzonych przez osoby prawne inne niż jednostka samorządu terytorialnego lub osoby fizyczne na terenie G. oraz trybu i zakresu kontroli prawidłowości ich wykorzystania. Pismem z 23 kwietnia 2013 r. "A" Sp. z o.o. z siedzibą w Ł. (dalej jako: spółka lub skarżąca) wezwała Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa polegającego na niezgodności wszystkich zapisów uchwały, a w szczególności § 3 ust. 2, § 4 ust. 2-6, § 5 ust. 1 oraz ust. 4-8 z ustawą o systemie oświaty oraz ustawą o finansach publicznych. Rada Miasta nie udzieliła odpowiedzi na powyższe wezwanie. II. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniosła spółka, żądając stwierdzenia nieważności w całości uchwały Nr [...], w szczególności w zakresie § 3 ust. 2, § 4 ust. 2-6, § 5 ust. 1 i ust. 4-8 oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesoweg o według norm przepisanych. Zaskarżonej uchwale zarzuciła naruszenie art. 90 ust. 3, ust. 3e, ust. 3f i ust. 4 u.s.o. oraz art. 94 Konstytucji RP. W obszernym uzasadnieniu skargi spółka podniosła, że skarżoną uchwałą Rada Miasta wprowadziła uregulowania, które nie znajdują potwierdzenia w przepisach rangi ustawowej. Za takie skarżąca uznała i wskazała: 1/ § 3 ust. 2 w zakresie, w jakim roczne stawki dotacji na jednego ucznia określane są zarządzeniem Prezydenta Miasta na dany rok kalendarzowy zgodnie z podstawami obliczania wysokości dotacji wskazanymi w uchwale; 2/ § 4 ust. 2 w zakresie, w jakim dotacje mogą być wykorzystywane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących dotowanych placówek, ponoszonych na wynagrodzenia pracowników i pochodne od wynagrodzeń, wydatki na utrzymanie obiektów szkół i placówek, w tym wydatki na wynajem pomieszczeń dydaktycznych potrzebnych na prowadzenie działalności dotowanej placówki oraz wydatki na remonty i modernizację, zakup wyposażenia dla szkół i placówek, zakup pomocy dydaktycznych; 3/ § 4 ust. 3 w zakresie, w jakim na dokumentach finansowych potwierdzających wydatki, które zostały sfinansowane ze środków dotacji z budżetu gminy należy zamieścić opis: "Wydatek sfinansowany ze środków dotacji otrzymanej z budżetu Gminy Miasta, w kwocie ... zł dotyczący ... (nazwa dotowanej placówki) ..." oraz pieczęć i podpis dyrektora lub osoby prowadzącej; 4/ § 4 ust. 4 w zakresie, w jakim dotowana placówka zobowiązana jest do sporządzenia w systemie informatycznym, comiesięcznego rozliczenia wykorzystania dotacji za miesiąc poprzedni w terminie do piątego danego miesiąca zgodnie z załącznikiem nr 3, w którym należy wskazać m.in. wysokość poniesionych wydatków w ramach otrzymanej dotacji na poszczególne rodzaje wydatków finansowanych w ramach otrzymanej dotacji; 5/ § 4 ust. 5 w zakresie, w jakim w przypadku stwierdzenia w toku czynności kontrolnych wydatkowania dotacji niezgodnie z przeznaczeniem, pobrania dotacji w nadmiernej wysokości lub nienależnego pobrania dotacji, dotowana placówka zwróci do budżetu gminy kwotę dotacji wraz z odsetkami na zasadach określonych przepisami ustawy o finansach publicznych; 6/ § 4 ust. 6 w zakresie, w jakim w przypadku zakończenia prowadzenia działalności przez dotowaną placówkę w trakcie trwania roku budżetowego, dotowana placówka zobowiązana jest przedłożyć rozliczenie wykorzystania dotacji oraz zwrócić wykorzystane dotacje niezgodnie z przeznaczeniem, pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości środki z dotacji udzielonej z budżetu gminy w terminie 30 dni od zakończenia działalności na konto gminy; 7/ § 5 ust. 1 w zakresie, w jakim gminie przysługuje prawo do przeprowadzenia kontroli w placówkach dotowanych pod względem prawidłowości wykorzystania dotacji przyznanej placówkom z budżetu gminy, na cele określone w § 4 ust. 1 i 2 uchwały, oraz zgodności liczby uczniów wykazanych w informacji miesięcznej, która stanowi podstawę do przekazania dotacji oraz danych przekazanych w formie elektronicznej do Wydziału Edukacji; 8/ § 5 ust. 4 w zakresie, w jakim kontrolujący dokonuje ustaleń stanu faktycznego w zakresie objętym przedmiotem kontroli na podstawie dokumentów, pism wyjaśniających, pisemnych oświadczeń oraz opinii rzeczoznawców zebranych w toku postępowania kontrolnego; 9/ § 5 ust. 5 w zakresie, w jakim kontrolujący może żądać od kontrolowanej dotowanej placówki sporządzenia niezbędnych do kontroli odpisów lub wyciągów z dokumentów, jak również zestawień i obliczeń opartych na tych dokumentach; 10/ § 5 ust. 6, 7 i 8 w zakresie, w jakim wyniki przeprowadzonej kontroli kontrolujący przedstawia w protokole, który podpisuje osoba prowadząca dotowaną placówkę lub osoba upoważniona przez ten podmiot (ust. 6); na podstawie protokołu kontroli kontrolujący sporządza wystąpienie pokontrolne, w którym zawarte są wnioski i/lub zalecenia do wykonania przez osobę prowadzącą dotowaną placówkę (ust. 7); dotowana placówka do której zostało skierowane wystąpienie pokontrolne jest obowiązana zawiadomić kontrolującego o sposobie realizacji zaleceń pokontrolnych (ust. 8). W odpowiedzi na skargę Rada Miasta wniosła o oddalenie skargi oraz umorzenie postępowania w części dotyczącej uregulowań zawartych w § 2 ust. 8 i ust. 13, § 3 ust. 6 i ust. 9 zaskarżonej uchwały, których nieważność stwierdził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 9 marca 2011 r., I SA/Gd 1269/10, zaś w odniesieniu do jej postanowień zawartych w § 4 ust. 3 i 4 oraz § 5 ust. 5 Sąd uznał, że są one zgodne z delegacją ustawową zawartą w art. 90 ust. 4 u.s.o. oraz nie naruszają postanowień art. 94 Konstytucji RP. Organ wskazał, że skoro ww. zapisy uchwały były już przedmiotem rozstrzygnięcia Sądu, to mają powagę rzeczy osądzonej, o której mowa w art. 171 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, dalej jako: p.p.s.a.). Organ wskazał także, że § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały został zmieniony uchwałą Nr [...] Rady Miasta z 25 marca 2010 r., zgodnie z którą pojęcie "wydatków bieżących" odnosi się do pojęcia określonego w przepisach ustawy o finansach publicznych. III. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 18 września 2013 r., I SA/Gd 933/13 umorzył postępowanie w zakresie żądania stwierdzenia nieważności § 2 ust. 8 i ust. 13, § 3 ust. 2, ust. 6 i ust. 9 oraz § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały a w pozostałym zakresie oddalił skargę. Sąd wskazał, że zaskarżona uchwała była już przedmiotem rozstrzygnięcia tut. Sądu, który wyrokiem z 9 marca 2011 r., I SA/Gd 1269/10 stwierdził nieważność jej zapisów zawartych w § 2 ust. 8 i ust. 13 oraz § 3 ust. 6 i ust. 9. Sąd za bezprzedmiotowe uznał zatem procedowanie w przedmiocie oceny legalności zaskarżonej uchwały tym zakresie. Następnie zwrócił uwagę, że przepisy § 3 ust. 2 i § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały uległy zmianie. Uchwałą Nr [...] z 25 marca 2010 r. nowe brzmienie otrzymał § 4 ust. 2, zaś § 3 ust. 2 został zmieniony uchwałą Nr [...] z 31 marca 2011 r. W tym stanie rzeczy Sąd stwierdził, że przestał istnieć przedmiot zaskarżenia. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. umorzył jako bezprzedmiotowe postępowanie w zakresie żądania stwierdzenia nieważności § 2 ust. 8 i ust. 13, § 3 ust. 2, ust. 6 i ust. 9 oraz § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały. W dalszej kolejności Sąd wyjaśnił, że w wyroku z 9 marca 2011 r., I SA/Gd 1269/10, Sąd nie odniósł się w żaden sposób do pozostałej części zaskarżonej uchwały. Tym samym nie można mówić o powadze rzeczy osądzonej w zakresie dotyczącym uregulowań uchwały, które nie były przedmiotem rozstrzygnięcia. Sąd nie dopatrzył się naruszenia prawa skutkującego stwierdzeniem nieważności § 4 ust. 3-6 oraz § 5 ust. 1 i ust. 4-8 zaskarżonej uchwały. W ocenie Sądu zapisy te są zgodne z art. 90 ust. 2a, ust. 3, ust. 3c-3f i ust. 4 u.s.o. oraz art. 252 i art. 254 pkt 3 u.f.p. Uzasadniając swoje stanowisko w tym zakresie Sąd wskazał, że: regulacja zawarta w § 4 ust. 3 uchwały jest naturalną konsekwencją przyznanych organom stanowiącym jednostek samorządu terytorialnego uprawnień do kontrolowania wykorzystania dotacji i nie stanowi wyjścia poza ustawowe upoważnienie. Umożliwia faktyczne skontrolowanie wydatkowania przez podmioty korzystające z dotacji sposobu ich wydatkowania. Mieści się to w pełni w regulacji umożliwiającej Radzie Miasta określenie terminu i sposobu rozliczenia dotacji. Ustanowiony w § 4 ust. 4 uchwały obowiązek składania comiesięcznego rozliczenia wykorzystania dotacji mieści się w granicach ustawowego upoważnienia wynikającego z art. 90 ust. 4 u.s.o. Prowadzenie odrębnej ewidencji stanowi element kontroli prawidłowości wykorzystania środków pieniężnych przekazanych beneficjentowi z tytułu udzielonej dotacji. Wprowadzenie tego obowiązku mieści się w zakresie uprawnienia do określenia trybu przeprowadzania kontroli, a więc wskazania procedury, sposobu postępowania, który służyć ma temu celowi. Obowiązek ten daje bowiem możliwość porównania, czy poniesienie konkretnego wydatku pozostaje w zgodzie z realizacją celów, o jakich mowa w art. 90 ust. 3d u.s.o., i sprawdzenia, czy udzielona dotacja jest wykorzystywana w sposób prawidłowy (por. wyrok WSA w Gdańsku z 21 marca 2012 r., akt I SA/Gd 1321/11, www.orzeczenia.nsa.gov.pl, oraz wyrok WSA w Gliwicach z 1 sierpnia 2013 r., I SA/Gl 523/13, LEX nr 1363763). Sąd podkreślił, że ww. przepisy były przedmiotem oceny zawartej w uzasadnieniu wyroku WSA w Gdańsku z 9 marca 2011 r., I SA/Gd 1269/10, który uznał, że zarzuty Spółki nie zasługują na uwzględnienie a wskazane przepisy nie są niezgodne z delegacją ustawową zawartą w art. 90 ust. 4 u.s.o. Mając na uwadze zadania i zasady obowiązujące w toku wykonywania budżetu dla jednostek samorządu terytorialnego obowiązujące w toku wykonywania budżetu dla jednostek samorządu terytorialnego, określone przez ustawę o finansach publicznych, które mają także zastosowanie przy dysponowaniu środkami dotacyjnymi, Sąd uznał, że kwestionowane przepisy § 4 ust. 5 i ust. 6 uchwały nie naruszają prawa. Organy mają bowiem obowiązek dokonywania wydatków w przyjętych limitach, przy respektowaniu zasady gospodarności i uwzględnianiu kryteriów ekonomicznych przy realizacji zadań finansowanych z budżetu i reguły celowości, nakazującej takie wydatkowanie środków, które są zasadne pod względem społecznym i gospodarczym. Odnosząc się do zarzutów dotyczących przepisów § 5 ust. 1 i 4-8 uchwały, które regulują uprawnienie gminy do przeprowadzenia kontroli pod względem prawidłowości wykorzystania przyznanej dotacji oraz tryb i zakres tej kontroli, Sąd podkreślił, że przyznane dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły. Organy samorządu terytorialnego na podstawie przepisu art. 90 ust. 3e u.s.o., mogą natomiast kontrolować prawidłowość wykorzystania dotacji przyznanych szkołom z budżetów tych jednostek. Sąd, odwołując się na do art. 90 ust. 3d u.s.o., nie podzielił argumentów skarżącej, że dotacja ma wyłącznie podmiotowy charakter, a zakres kontroli w praktyce może ograniczać się do ustalenia liczby uczniów uczęszczających do szkoły. W tym zakresie Sąd stanął na stanowisku, że pojęcie kontroli winno być rozumiane jako działanie mające na celu sprawdzenie, zestawienie zastanego stanu faktycznego ze stanem wymaganym. Uprawnienie do określenia trybu kontroli to z kolei ustalenie zasad, na jakich będzie się ona odbywać, sposobu postępowania, procedury przeprowadzania kontroli. Oznaczenie zakresu kontroli należy natomiast pojmować jako wskazanie jej granic, rozmiaru, wskazanie elementów poddanych kontroli. W ocenie Sądu zakwestionowane zapisy uchwały wpisują się w tak określone ustawowe ramy delegacji. Podkreślił przy tym, że poprzez uchwalenie zaskarżonej uchwały Rada Miasta nie pozbawiła skarżącej drogi sądowej w jakimkolwiek zakresie. W żadnym przypadku tryb przeprowadzania kontroli, ani też zalecenia pokontrolne nie mogą być podstawą cofnięcia przyznanej dotacji. Podstawę taką stanowią przepisy ustawy o finansach publicznych i w tym postępowaniu mogą być podważane również wyniki kontroli i zalecenia pokontrolne. Od ewentualnej decyzji w sprawie zwrotu dotacji pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości skarżąca może złożyć odwołanie w trybie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U z 2013 r., poz. 267), a po wyczerpaniu toku instancyjnego skargę do Sądu. W ocenie Sądu do dotacji oświatowych nie należy stosować innych zasad niż wobec pozostałych dotacji; w pełni powinna mieć tu zastosowanie zasada jawności i przejrzystości gospodarowania środkami publicznymi wynikająca z art. 33 i 34 u.f.p.. Zasady te, w odniesieniu do dotacji oświatowych, są realizowane właśnie poprzez stanowienie aktów prawa miejscowego określających szczegółowo reguły, procedury i granice kontroli, zgodnie z ustawową delegacją zawartą w 90 ust. 4 u.s.o. Dalej Sąd wskazał, że mimo iż skarżąca zaskarżyła uchwałę w całości, to nie wskazała swojego interesu prawnego w stwierdzeniu nieważności pozostałych jej przepisów. Nie uzasadniła także w żaden sposób naruszenia prawa, co uzasadnia – stosownie do poglądów wypracowanych w orzecznictwie na gruncie art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym – stwierdzenie, że skarżąca nie wykazała naruszenia swojego interesu prawnego w stosunku do przepisów uchwały, które nie odnoszą się do szkół niepublicznych, gdyż przepisy te jej nie dotyczą. Sąd nie stwierdził, aby przepisy wspólne, wyrażone w § 1 pkt 1-5, które zawierają definicje legalne pojęć użytych w uchwale, naruszały prawo. Trudno bowiem uznać, że Rada Miasta naruszyła prawo poprzez wskazanie, że np. dla potrzeb uchwały przez ustawę rozumie się ustawę z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty, czy że przez gminę rozumie się Gminę G. oraz Miasto G.. Również przepis § 1 ust. 2 pkt 3 przyznający szkołom niepublicznym o uprawnieniach szkół publicznych możliwość uzyskania dotacji nie narusza przepisów ustawy o systemie oświaty i nie wykracza poza ustawową delegację. W ocenie Sądu także przepisy przejściowe i końcowe zaskarżonej uchwały (§ 6 i § 7) odpowiadają prawu określając w prawidłowy sposób kwestie jej wykonania, wejścia w życie i publikacji oraz deregulacji poprzednio obowiązujących aktów prawa miejscowego. IV. Spółka wniosła skargę kasacyjną od powyższego wyroku, powołując się na art. 173 § 1, art. 176 i art. 177 § 1 p.p.s.a. zaskarżając go w zakresie rozstrzygnięcia w punkcie 1 o umorzeniu postępowania w zakresie żądania stwierdzenia nieważności § 3 ust. 2 i § 4 ust. 2 uchwały Rady Miasta z 29 października 2009 r. Skarżąca podniosła następujące zarzuty: 1) naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 90 ust. 3 i 3e oraz ust. 3f u.s.o. w związku z § 3 ust. 2 i § 4 ust. 2 uchwały, poprzez wydanie uchwały z naruszeniem zasad przyznawania i rozliczania dotacji; 2) naruszenie art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 90 ust. 4 u.s.o. w związku z § 3 ustęp 2 i § 4 ust. 2 uchwały w związku z art. 94 Konstytucji RP, poprzez wydanie uchwały z przekroczeniem zakresu delegacji ustawowej; 3) naruszenie art. 147 § 2 p.p.s.a. w związku z art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. i art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, poprzez umorzenie postępowania we wskazanym zakresie w sytuacji, gdy nie istniały ku temu żadne przesłanki, a tym samym nie rozstrzygnięcie w sposób merytoryczny co do istoty sprawy. Jednocześnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku we wskazanej części i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku do ponownego rozpoznania, a także zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania. V. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 20 lutego 2015 r., II GSK 45/14 uchylił punkt 1 zaskarżonego wyroku w części dotyczącej § 3 ust. 2 i § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały i w tym zakresie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WSA w Gdańsku. Naczelny Sąd Administracyjny zauważył, że kwestia dopuszczalności kontroli przez Sąd w trybie przewidzianym przez art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, uchwał podjętych przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, które zostały uchylone lub zmienione rozstrzygana była w orzecznictwie w zróżnicowany sposób. Od momentu podjęcia przez Trybunał Konstytucyjny uchwały z 14 września 1994 r., W 5/04 (OTK 1994, nr 2, poz. 44), w której dokonano wykładni przepisów ustawy o samorządzie gminnym, w szczególności art. 101 ust. 1, utrwaliła się linia orzecznicza sądów administracyjnych, w myśl której uchylenie lub zmiana uchwały organu jednostki samorządu terytorialnego nie powoduje automatycznie bezprzedmiotowości postępowania sądowoadministracyjnego wywołanego skargą na tę uchwałę (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: 4 marca 2005 r., OSK 1290/04, Lex nr 189170; z 7 czerwca 2011 r., I OSK 407/11, Lex nr 990428; z 7 marca 2013 r. II GSK 2357/11, Lex nr 1558674; z 10 kwietnia 2014 r., I OSK 780/14, Lex nr 1541338; z 16 marca 2012 r., I OSK 16/12, Lex nr 1129869, postanowienie z 27 września 2013 r., I OSK 2231/13, LEX nr 1401384). Przywołując stanowisko Trybunału Konstytucyjnego, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że jeżeli uchwała stanowiąca akt prawa miejscowego nie przestała, mimo jej uchylenia lub zmiany, kształtować stosunków prawnych, bądź wywołała trwające nadal skutki prawne albo może znaleźć nadal zastosowanie po utracie przez nią mocy obowiązującej, to jej zaskarżenie do sądu jest dopuszczalne, a prowadzone postępowanie nie jest bezprzedmiotowe. Innymi słowy, jeżeli nadal możliwe jest zastosowanie uchylonego przepisu do jakiejkolwiek sytuacji z przeszłości, teraźniejszości lub przyszłości, to przepis taki nie utracił mocy obowiązującej i nie ma podstaw do umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego. Sąd administracyjny badając dopuszczalność skargi, ma również obowiązek ustalić treść normy prawnej, na mocy której uchwała została uchylona lub ustalić treść przepisów przejściowych uchwały zmieniającej. W związku z powyższym, że w kwestii dopuszczalności dokonywania przez sąd administracyjny kontroli aktów prawa miejscowego, które utraciły moc obowiązującą (lub uległy zmianie), nie można zająć stanowiska generalnie wykluczającego możliwość takiej kontroli, albo bez wyjątku ją dopuszczającego. Kryterium istotnym w takich przypadkach jest właśnie kwestia, czy kontrola taka jest wymagana ze względu na skutki wywołane aktem lub mogące powstać w przyszłości, w związku z możliwością jego zastosowania. NSA wskazał, że kwestia ta w ogóle nie była oceniona przez Sąd I instancji, który uznał, że nie może orzec o nieważności aktu lub niezgodności z prawem § 3 ust. 2 i § 4 ust. 2 uchwały organu, gdyż w tym zakresie uchwała ta została zmieniona przed wydaniem wyroku. Zdaniem NSA Sąd I instancji umarzając postępowanie w tym zakresie nie wykazał, iż w sprawie istotnie zachodzi bezprzedmiotowość postępowania. Samo wyeliminowanie określonego zapisu z obrotu prawnego w drodze jego uchylenia lub zmiany uchwałą zmieniającą, nie zmienia faktu, że do dnia wydania aktu nowelizującego, przepis ten wywoływał określone skutki prawne, mógł stanowić podstawę orzekania o prawach i obowiązkach. NSA uznał, że bez analizy na ile przepisy te stanowić mogły podstawę kształtowania praw i obowiązków adresatów uchwały, nie jest możliwym orzeczenie o bezprzedmiotowości postępowania sądowego w zakresie badanie ich legalności. Wyjaśnienia wymaga, czy po zmianie zaskarżonych przepisów uchwały w obrocie prawnym nadal znajdują się rozstrzygnięcia podjęte na podstawie nieobowiązującego aktu prawnego. Konieczna jest szczegółowa analiza powyższego zagadnienia, gdyż od niej uzależnione jest, czy sąd administracyjny w niniejszej sprawie może orzekać co do istoty sprawy. Z tych względów, NSA zobowiązał Sąd I instancji do dokonania oceny skutków zmiany zaskarżonej uchwały w części dotyczącej § 3 ust. 2 i § 4 ust. 2, czy uchwała w tym zakresie może być stosowana do sytuacji z okresu poprzedzającego jej podjęcie. Ocena powyższego jest o tyle istotna, że decyduje o tym, czy w niniejszej kwestii Sąd może orzekać co do istoty sprawy. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej NSA stwierdził, że zostały one skonstruowane w sposób nieprawidłowy; w istocie skierowane powinny być do organu uchwałodawczego. WSA nie mógł naruszyć art. 90 ust. 3 i 3e oraz ust. 3f oraz ust. 4 u.s.o., gdyż na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w odniesieniu do § 3 ust. 2 i § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały, a więc w ogóle nie badał sprawy merytorycznie i nie zastosował ww. przepisów u.s.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: VI. Na wstępie należy wskazać, że w wyroku z 20 lutego 2015 r. Naczelny Sąd Administracyjny, przekazując niniejszą sprawę do ponownego rozpoznania sądowi pierwszej instancji w zakresie oceny legalności § 3 ust. 2 i § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały, zobowiązał sąd pierwszej instancji do merytorycznego zbadania sprawy pod względem zgodności ww. zapisów z art. 90 ust. 3, ust. 3e i ust. 3f oraz ust. 4 u.s.o. W uzasadnieniu wyroku NSA nie dokonał wykładni tych przepisów prawa materialnego, którą Sąd I instancji byłby związany. Stąd też w sprawie nie ma zastosowania art. 190 zdanie pierwsze p.p.s.a. VII. W tym miejscu zauważyć należy, że co prawda skarżąca konsekwentnie wskazuje, że wnosi o stwierdzenie nieważności § 3 ust. 2 uchwały z 29 października 2009 r., to jednak z treści zarzutów oraz argumentacji skargi należało wywieść, że skarżąca faktycznie wnosi o stwierdzenie nieważności § 3 ust. 3. Z tego względu, oraz mając na uwadze, że spółka zaskarżyła uchwałę w całości, zaś Sąd rozpoznając niniejszą sprawę wyrokiem z 18 września 2013 r. nie dokonał oceny legalności § 3 ust. 3, Sąd postanowił objąć zakresem kontroli nie tylko regulacje zawarte w § 3 ust. 2 i § 4 ust. 2 uchwały, ale także jej zapis zawarty w § 3 ust. 3. Wprawdzie przepis § 4 ust. 2 został zmieniony uchwałą Rady Miasta Nr [...] z dnia 25 marca 2010 r., to jednak należy zwrócić uwagę, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do zmiany przedmiotu zaskarżenia określonego przez stronę w skardze. Wskazanie przez stronę zaskarżonego aktu i organu, działania którego skarga dotyczy, wobec obowiązującej w postępowaniu sądowoadministracyjnym zasady skargowości, jest dla sądu wiążące. Skarżąca zaś nie kwestionuje zgodności z prawem § 1 ust. 1 uchwały zmieniającej § 4 ust. 2 skarżonej uchwały. VIII. W pierwszej kolejności należy odnieść się do kwestii legitymacji skargowej skarżącej spółki. Skarga została wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.; dalej jako: u.s.g.), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może – po bezskutecznym wezwaniu do usunięcia naruszenia – zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego. Zaskarżona uchwała dotyczy udzielania, rozliczania i kontroli prawidłowości dotacji dla przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół oraz placówek publicznych i niepublicznych prowadzonych na terenie G. przez podmioty inne niż jednostka samorządu terytorialnego. Skarżąca spółka jest podmiotem prowadzącym szkoły niepubliczne ponadgimnazjalne o uprawnieniach szkół publicznych na terenie Miasta. Zgodnie z art. 90 ust. 2 u.s.o. niepubliczne szkoły podstawowe specjalne i gimnazja specjalne oraz szkoły ponadgimnazjalne o uprawnieniach szkół publicznych, w tym z oddziałami integracyjnymi, otrzymują dotacje z budżetu powiatu. Tym samym ma ukształtowane przepisem prawa materialnego uprawnienie do korzystania z dotacji oświatowych. Jest więc podmiotem, którego interesy prawne lub uprawnienia mogły zostać naruszone tymi zapisami kwestionowanej uchwały, które mają zastosowanie do szkół ponadgimnazjalnych, wobec czego należało uznać, że spółka ma legitymację skargową do zaskarżenia § 3 ust. 3 i § 4 ust. 2 kwestionowanej uchwały. Zdaniem Sądu spółka nie wykazała natomiast naruszenia swojego interesu prawnego w stosunku do przepisu § 3 ust. 2 skarżonej uchwały. Interes prawny skarżącego musi wynikać z normy prawa materialnego, która kształtuje sytuację prawną wnoszącego skargę. W orzecznictwie i doktrynie wskazuje się, że musi to być interes o charakterze osobistym, czyli własny, zindywidualizowany i skonkretyzowany; musi odnosić się do wprost do podmiotu kwestionującego akt prawa miejscowego i dotyczyć bezpośrednio tego podmiotu (por. wyroki NSA z 18 września 2003 r., II SA 2637/02, LEX nr 80699 oraz z 23 maja 2002 r., IV SA 1486/01, niepubl.). Kwestionowany przez skarżącą § 3 ust. 2 uchwały nie dotyczy jej bezpośrednio. Odnosi się bowiem do podmiotów (osób fizycznych i prawnych), które rozpoczęły prowadzenie przedszkola lub szkoły podstawowej wymienionych w § 1 ust. 2 uchwały. Skarżąca zaś prowadzi niepubliczne szkoły ponadgimnazjalne – licea oraz szkoły policealne dla dorosłych (system zaoczny) o uprawnieniach szkół publicznych, co wynika z zaświadczeń o wpisie skarżącej do ewidencji szkół niepublicznych (k. 47-69 akt sądowych). IX. Przechodząc do oceny legalności zaskarżonego aktu prawa miejscowego Sąd za uzasadniony uznał zarzut podważający zgodność z prawem § 4 ust. 2 skarżonej uchwały. Skarżąca celnie zauważa, że przepis ten został ustanowiony z naruszeniem zakresu delegacji ustawowej, o której mowa w art. 90 ust. 40 u.s.o. Sąd podziela stanowisko skarżącej, że enumeratywne określenie wydatków, na które beneficjent może przeznaczyć dotację jest sprzeczne z art. 90 ust. 3d u.s.o. Nie ulega wątpliwości, że rada gminy, stanowiąc akty prawa miejscowego, związana jest granicami upoważnień zawartych w ustawach stanowiących podstawę działalności prawotwórczej tych organów. Zgodnie bowiem z art. 94 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, organy samorządu terytorialnego ustanawiają akty prawa miejscowego na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie. Treść art. 94 Konstytucji wskazuje, że podstawą prawną stanowienia aktów prawa miejscowego jest wyraźne upoważnienie zawarte w ustawie, czyli tzw. delegacja. Zasada ta znajduje potwierdzenie w przepisie art. 40 ust. 1 u.s.g., który stanowi, że na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Akty prawa miejscowego, jako akty podustawowe, muszą być niesprzeczne zarówno z ustawą, w której zawarta jest delegacja i na podstawie której zostały wydane, ale także z Konstytucją i innymi aktami ustawodawczymi, które bezpośrednio lub pośrednio dotyczą tej samej materii (zob. D. Dąbek, Prawo miejscowe, wydawnictwo Wolters Kluwer Polska Sp. z o.o. 2007, s. 72,). W ujęciu funkcjonalnym moc uchwały organów samorządu terytorialnego o charakterze prawa miejscowego została zrównana z rozporządzeniem wykonawczym (por. wyrok NSA z 10 lipca 2001 r., SA/Wr 2729/00, OSS 2002/1/19). Podobnie jak w przypadku upoważnienia ustawowego do wydania rozporządzenia, przepis ustawy ustanawiający upoważnienie do wydania aktu prawa miejscowego podlega ścisłej wykładni językowej i nie może prowadzić do objęcia zakresem upoważnienia materii w nim niewymienionych w drodze wykładni celowościowej (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 25 maja 1998 r., K 19/97, publ. OTK ZU nr 4/1998 r., poz. 48, s. 262). Organ władzy wykonawczej wykonujący kompetencję prawodawczą zawartą w upoważnieniu ustawowym jest zatem obowiązany działać ściśle w granicach tego upoważnienia. Nie jest upoważniony ani do regulowania tego, co zostało już ustawowo uregulowane, ani też do wychodzenia poza zakres upoważnienia ustawowego. Delegacja ustawowa do wydania uchwały dotyczącej dotacji dla szkół niepublicznych, została zawarta w art. 90 ust. 4 u.s.o. W brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały stanowiła ona, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ustala tryb udzielania i rozliczania dotacji, o których mowa w ust. 1a i 2a-3b, oraz tryb i zakres kontroli prawidłowości ich wykorzystywania, uwzględniając w szczególności podstawę obliczania dotacji, zakres danych, które powinny być zawarte we wniosku o udzielenie dotacji i w rozliczeniu jej wykorzystania, oraz termin i sposób rozliczenia dotacji. Uregulowania ustawowe dotyczące dotacji nie są rozbudowane. Nie zawierają szczegółowych rozwiązań ani w zakresie przyznawania dotacji ani w zakresie ich rozliczania i kontroli prawidłowości wykorzystania. W przypadku dotacji dla szkół niepublicznych o uprawnieniach szkół publicznych, niewymienionych w ust. 2a u.s.o. (czyli szkół, w których nie jest realizowany obowiązek szkolny lub obowiązek nauki), przepis art. 90 ust. 3 u.s.o. stanowił, że dotacje przysługują na każdego ucznia w wysokości nie niższej niż 50 % ustalonych w budżecie odpowiednio danej gminy lub powiatu wydatków bieżących ponoszonych w szkołach publicznych tego samego typu i rodzaju w przeliczeniu na jednego ucznia, pod warunkiem że osoba prowadząca niepubliczną szkołę poda organowi właściwemu do udzielania dotacji planowaną liczbę uczniów nie później niż do dnia 30 września roku poprzedzającego rok udzielania dotacji. W przypadku braku na terenie gminy lub powiatu szkoły publicznej danego typu i rodzaju podstawą do ustalenia wysokości dotacji są wydatki bieżące ponoszone przez najbliższą gminę lub powiat na prowadzenie szkoły publicznej danego typu lub rodzaju. Dotacje, o których mowa w ust. 1a-3a, są przekazywane w 12 częściach w terminie do ostatniego dnia każdego miesiąca na rachunek bankowy szkoły lub placówki (art. 90 ust. 3c u.s.o.). Zgodnie z art. 90 ust. 3d u.s.o. dotacje określone w ust. 1a-3b przeznaczone są na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Natomiast w myśl art. 90 ust. 3e u.s.o. organy jednostek samorządu terytorialnego, o których mowa w ust. 1a-3b, mogą kontrolować prawidłowość wykorzystania dotacji przyznanych szkołom i placówkom z budżetów tych jednostek. W nawiązaniu do tego uprawnienia przepis art. 90 ust. 3f u.s.o. przyznaje osobom upoważnionym do przeprowadzenia kontroli prawo wstępu do szkół i placówek oraz wglądu do prowadzonej przez nie dokumentacji organizacyjnej, finansowej i dokumentacji przebiegu nauczania, a przepis art. 90 ust. 3g u.s.o. upoważnia organy, o których mowa w ust. 3e, do przetwarzania danych osobowych uczniów szkół i placówek w związku z przeprowadzaniem kontroli prawidłowości wykorzystywania dotacji przez szkoły i placówki. Przytoczone przepisy określają tylko ogólne zasady przyznawania dotacji i przyznają organom jednostek samorządu terytorialnego prawo kontroli prawidłowości wykorzystania dotacji. Uszczegółowienie unormowań ustawowych pozostawione zostało organom stanowiącym jednostek samorządu terytorialnego. Przepis § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały stanowił, że dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących dotowanych placówek, ponoszonych na: wynagrodzenia pracowników i pochodne od wynagrodzeń (pkt 1); wydatki na utrzymanie obiektów szkół i placówek, w tym wydatki na wynajem pomieszczeń dydaktycznych potrzebnych na prowadzenie działalności dotowanej placówki oraz wydatki na remonty i modernizacje (pkt 2); zakup wyposażenia dla szkół i placówek (pkt 3) oraz zakup pomocy dydaktycznych (pkt 4). W ocenie Sądu unormowanie to wykracza poza zakres delegacji ustawowej. Zawiera ono bowiem zamknięty katalog wydatków, na które beneficjent może wykorzystać przyznaną dotację. Analizując zaś treść art. 90 ust. 3d u.s.o. należy zauważyć, że ustawodawca ograniczył wydatkowanie udzielonej dotacji poprzez wskazanie celów, którym ma ona służyć – dotacje mają być bowiem przeznaczane na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej, a przy tym mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki. Podkreślić przy tym należy, że ustawodawca nie zdefiniował ani pojęcia "wydatków bieżących szkoły (placówki)" ani też nie wskazał, nawet przykładowo, na jakie konkretnie wydatki beneficjent może wykorzystać dotację. Na marginesie Sąd zwraca uwagę, że omawiany przepis art. 90 ust. 3d u.s.o. został zmieniony na mocy art. 1 pkt 20 lit. e) ustawy z dnia 13 czerwca 2013 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2013 r. poz. 827 ze zm.). W znowelizowanym brzmieniu obowiązuje on od 1 stycznia 2014 r. Zgodnie z jego treścią dotacje, o których mowa w ust. 1a-3b, są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań m.in. szkoły w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej. Dotacje mogą być wykorzystane wyłącznie na: - pokrycie wydatków bieżących, obejmujących każdy wydatek poniesiony na cele działalności m.in. szkoły, w tym na wynagrodzenie osoby fizycznej prowadzącej szkołę, jeżeli odpowiednio pełni funkcję dyrektora szkoły, z wyjątkiem wydatków na inwestycje i zakupy inwestycyjne, zakup i objęcie akcji i udziałów lub wniesienie wkładów do spółek prawa handlowego; - zakup środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, obejmujących: książki i inne zbiory biblioteczne, środki dydaktyczne służące procesowi dydaktyczno-wychowawczemu realizowanemu w szkołach, sprzęt sportowy i rekreacyjny, meble, pozostałe środki trwałe oraz wartości niematerialne i prawne o wartości nieprzekraczającej wielkości ustalonej w przepisach o podatku dochodowym od osób prawnych, dla których odpisy amortyzacyjne są uznawane za koszt uzyskania przychodu w 100% ich wartości, w momencie oddania do używania. Podkreślić przy tym należy, że o ile przepis art. 90 ust. 3d u.s.o., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2014 r. doprecyzowuje kategorie charakteru ponoszonych przez beneficjentów wydatków poprzez wyraźne sprecyzowanie tych kategorii wydatków, które nie mogą zostać pokryte z dotacji, o tyle wciąż zawiera on katalog otwarty wydatków, na które środki z dotacji mogą zostać przeznaczone na co wskazują użyte przez ustawodawcę sformułowania "w tym na" i "pozostałe". W tym stanie sprawy Sąd uznał, że postanowienie § 4 ust. 2 skarżonej uchwały dotyczący kwestii rozliczania dotacji bezpośrednio wpływał na prawo do dotacji poprzez jego ograniczenie w sposób niezgodny z przepisami ustawy o systemie oświaty. Raz jeszcze podkreślić trzeba, że zaskarżona uchwała wydana została w oparciu o delegację ustawową zawartą w ustawie o systemie oświaty i musi mieścić się w granicach zakreślonych przez tę właśnie delegację. W delegacji ustawowej ustawodawca przenosi zaś prawo do wykonywania tylko wyraźnie określonej części swoich kompetencji na inny organ, nie zezwala zaś na powtórne lub odmienne uregulowanie kwestii należących do jego imperium. Orzecznictwo sądów administracyjnych jednomyślnie prezentuje, iż za niedopuszczalne należy uznać powtórzenie regulacji ustawowych bądź ich modyfikację (co miało miejsce w rozpoznawanej sprawie) przez przepisy prawa miejscowego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30 stycznia 2003 r., II SA/Ka 1831/02, niepubl.; z 9 sierpnia 2002 r., II SA/Ka 508/02 niepubl.; z 14 października 1999 r. SA/Wr 1179/98, publ. OSS 2000/1/17). Z tego względu uznać należało, że przepis § 4 ust. 2 skarżonej uchwały w sposób istotny narusza art. 90 ust. 4 u.s.o., wychodząc poza granice ustawowego upoważnienia. Sąd nie podziela natomiast stanowiska strony skarżącej, w świetle którego dotacje mają wyłącznie charakter podmiotowy, co oznacza możliwość ich rozliczania tylko i wyłącznie w oparciu o liczbę uczniów. Twierdzenie skarżącej jest całkowicie nieuzasadnione i wynika z pominięcia zmiany stanu prawnego. Wyjaśnić trzeba skarżącej, że przepis art. 90 ust. 3d u.s.o., obowiązujący w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały, został dodany na mocy art. 1 pkt 38 lit. e) ustawy z dnia 19 marca 2009 r. o zmianie ustawy o systemie oświaty oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 56, poz. 458 ze zm.) i obowiązywał od 22 kwietnia 2009 r. do 31 grudnia 2013 r. Z uwagi na to, że wprowadził on unormowanie, że dotacje są przeznaczone na dofinansowanie realizacji zadań szkoły lub placówki w zakresie kształcenia, wychowania i opieki, w tym profilaktyki społecznej i mogą być wykorzystane wyłącznie na pokrycie wydatków bieżących szkoły lub placówki, nie jest już uprawnione twierdzenie, że omawiane dotacje mają wyłącznie charakter podmiotowy, gdyż mają charakter podmiotowo-celowy (por. wyrok NSA z 28 maja 2014 r., II GSK 229/13, Lex nr 1479237, M. Pilich, Komentarz do art. 80 (teza 12) i 90 (teza 16) ustawy o systemie oświaty, LEX, 2013). Wspomniana nowelizacja jednoznacznie wskazała cel, na jaki mogą być przeznaczone omawiane dotacje dla szkół, przedszkoli niepublicznych. Wobec tego beneficjent może dotację przeznaczyć tylko na cele wskazane w art. 90 ust. 3d u.s.o. (por. wyrok NSA w sprawie II GSK 229/13). Nie można z tej dotacji ponosić wydatków pośrednio związanych z działalnością dydaktyczną, wychowawczą i opiekuńczą (por. wyrok NSA z 19 marca 2014 r., II GSK 1858/12, Lex nr 1488069, M. Pilich, Komentarz do art. 90 ustawy o systemie oświaty, t. 16), ani tym bardziej twierdzić, że wystarczy dotacje przeznaczyć na bieżącą działalność szkoły bez wskazania konkretnego celu. W pozostałym zakresie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zarzut obejmujący naruszenie art. 90 ust. 4 u.s.o., oparty na poglądzie, że to organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego w drodze uchwały, a nie Prezydent Miasta na mocy zarządzenia, jest umocowany do określenia stawki dotacji na jednego ucznia jest nieuzasadniony. Zakwestionowany przez skarżącą zapis § 3 ust. 3 uchwały stanowi, że roczne stawki dotacji na jednego ucznia określane są zarządzeniem Prezydenta Miasta na dany rok kalendarzowy zgodnie z podstawami obliczania wysokości dotacji wskazanymi w § 2 uchwały. Na mocy § 6 ust. 2 skarżonej uchwały jej wykonanie powierzone zostało Prezydentowi Gminy Miasta. Przy czym zapisy § 6 skarżonej uchwały były już przedmiotem kontroli legalności – WSA w Gdańsku wyrokiem z 18 września 2013 r., I SA/Gd 933/13 orzekł, że odpowiadają one prawu. Wyrok w tej części jest prawomocny. Zaskarżona uchwała została wydana na podstawie art. 80 ust. 4 i art. 90 ust. 4 u.s.o. Z przepisów tych w żaden sposób nie można wywieść, że organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego ma obowiązek określić w akcie normatywnym ustalającym tryb udzielania i rozliczania dotacji również samą kwotę (stawki) dotacji na jednego ucznia/wychowanka szkół i placówek, o których mowa w poszczególnych jednostkach redakcyjnych art. 90 u.s.o. Tak jak niewątpliwie do organu stanowiącego jednostki samorządu terytorialnego należy m.in. określenie podstaw obliczania dotacji i zakresu danych, które powinny zostać uwzględnione we wniosku o dotację, tak nie ma przeszkód, aby sama kwota dotacji na jednego ucznia dla określonego rodzaju szkół i placówek została określona aktem wykonawczym, zgodnie z zasadami przewidzianymi w art. 80 ust. 3d i art. 90 ust. 3d u.s.o. (zob. wyroki NSA z dnia 26 sierpnia 2014 r., II GSK 1007/13 i z 20 stycznia 2015 r., II GSK 2119/13, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Również w ustawie o systemie oświaty nie określono wysokości (stawki) dotacji na każdego ucznia, lecz jedynie minimalny jej próg, stanowiąc m.in., że "nie może ona być niższa niż kwota przewidziana na ucznia, wychowanka" w części oświatowej subwencji ogólnej otrzymywanej przez jednostkę samorządu terytorialnego (art. 80 ust. 2, ust. 2c, ust. 3 i 3a, 90 ust. 1a, ust. 2a, ust. 3a u.s.o.) lub, że nie może być niższa niż określony procent wydatków przewidzianych lub ustalonych na jednego ucznia w tożsamej placówce, szkole prowadzonej przez gminę lub ponoszonych w placówce publicznej (art. 80 ust. 2b, art. 90 ust. 2b, ust. 2d, ust. 3 u.s.o.). Podkreślenia także wymaga, że Prezydent Miasta, będąc organem wykonawczym Miasta, zobowiązany jest, na zasadzie określonej w art. 30 ust. 1 u.s.g., wykonywać uchwały podejmowane przez organ stanowiący tej jednostki samorządu terytorialnego. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. stwierdził nieważność § 4 ust. 2 zaskarżonej uchwały a w pozostałym zakresie skargę oddalił. O kosztach należnych stronie orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. EK/MH