III SA/Kr 1763/23

| | [pic] W Y R O K W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 5 marca 2024 r., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: SWSA Elżbieta Czarny-Drożdżejko Sędziowie: SWSA Katarzyna Marasek-Zybura (spr.) ASR WSA Ewelina Dziuban po rozpoznaniu w dniu 5 marca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. G. i K. G. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Krakowie z dnia 21 września 2023 r., znak SKO.GiK/4161/52/2023 w przedmiocie ustalenia kosztów postępowania rozgraniczeniowego oddala skargę Postanowieniem z dnia 21 września 2023 r. znak: SKO.GiK/4161/52/2023, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 i art. 262 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm., dalej: k.p.a.), utrzymało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 maja 2023r. nr GD-05.6830.2.1.2022 orzekające o ustaleniu kosztów postępowania w sprawie rozgraniczenia nieruchomości stanowiącej działkę nr 1, o powierzchni 0,0546 ha, położonej w obrębie nr [...], jedn. ewid. K. – K., objętej księgą wieczystą [...], będącej własnością K. P. od nieruchomości sąsiednich, stanowiącej działki: nr 2 o powierzchni 0,0654 ha, położonej w obrębie nr [...], jedn. ewid. K. – K., objętej księgą wieczystą [...], będącej współwłasnością K. G. oraz A. G. (dalej: skarżący) na prawach wspólności ustawowej majątkowej małżeńskiej; nr 3 (jednopunktowo) o powierzchni 0,1213 ha, położonej w obrębie nr [...], jedn. ewid. K. – K., objętej księgą wieczystą [...] będącej własnością M. P. oraz nr 4 (jednopunktowo) o powierzchni 0,0384 ha, położonej w obrębie nr [...], jedn. ewid. K. – K., objętej księgą wieczystą [...] będącej współwłasnością: J. P. w ¼ cz. + 1/16 cz., M. P. w 1/16 cz., B. P. w 1/16 cz., A. P. w 1/16 cz., G. G. i M. G. w 1/4 cz. na prawach wspólnoty ustawowej majątkowej małżeńskiej oraz M. T. w 1/14 cz., zakończonego wydaniem decyzji z dnia 18 maja 2023r. nr [...], znak GD-05.6830.2.1.2022 w przedmiocie rozgraniczenia nieruchomości i zobowiązaniu do zapłaty kosztów postępowania rozgraniczeniowego: - K. P., właścicielki działki nr 1, położonej w obrębie [...], jedn. ewid. K. – K., w kwocie 1.600,00 zł; - K. G., współwłaścicielki działki nr 2 położonej w obrębie [...], jedn. ewid. K. – K., w kwocie 800,00 zł; - A. G., współwłaściciela działki nr 2, położonej w obrębie [...], jedn. ewid. K. – K., w kwocie 800,00 zł; oraz ustaleniu terminu uiszczenia ww. kosztów na konto Urzędu Miasta Krakowa na 30 dni od daty ostateczności niniejszego postanowienia. Powyższe postanowienia zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym. Postanowieniem z dnia 18 maja 2023 r. Prezydent Miasta Krakowa ustalił na kwotę 3200 zł koszty postępowania w sprawie rozgraniczenia wyżej opisanych nieruchomości, z tym, że do zapłaty tych kosztów zobowiązał K. P. w wysokości 1.600,00 zł, a po 800,00 zł zobowiązał skarżących - jako właścicieli rozgraniczanej nieruchomości, tj. działki nr 1 i nr 2, położonych w obrębie [...], jedn. ewid. K. - K. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia podano, że Prezydent Miasta Krakowa decyzją z dnia 18 maja 2023 r. umorzył postępowanie rozgraniczeniowe tych nieruchomości. Koszty wykonania czynności rozgraniczeniowych w kwocie 3200 zł wynikają z przedłożonej faktury nr [...] za wykonane czynności, która została opłacona przez Urząd Miasta Krakowa. Organ I instancji wyjaśnił, że koszty postępowania, których poniesienie nie jest ustawowym obowiązkiem organu, obciążają strony - na zasadzie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 264 k.p.a. Z kolei kwotę 3.200,00 zł tytułem kosztów postępowania rozdzielono na pół, tj. po 1.600,00 zł i zobowiązano do zapłaty wnioskodawczynię postępowania i właścicielkę działki nr 1 – K. P. oraz właścicieli działki nr 2 – tj. skarżących (po 800 zł). Prezydent Miasta Krakowa zaznaczył, że orzekając o kosztach przedmiotowego postępowania rozgraniczeniowego postanowił nie naliczać odpowiednich kosztów na właścicieli działek: nr 3 i nr 4, graniczących jednym punktem z rozgraniczaną nieruchomością (tj. z działkami: nr 1 i nr 2), ponieważ spór na gruncie wg. sporządzonego przez geodetę operatu nie wpływa na przebieg granic ich nieruchomości. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyli skarżący, zarzucając naruszenie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. art. 264 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie, polegające na niewzięciu pod uwagę, przy ustaleniu kręgu podmiotów zobowiązanych do uiszczenia kosztów postępowania faktu, że wszystkie koszty postępowania w niniejszej sprawie powstały wyłącznie na żądanie wnioskodawczyni. W konsekwencji skarżący wskazali, że przepisy art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. także zostały naruszone poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na nierozpatrzeniu w całości zgromadzonego materiału dowodowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie uznało wniesione zażalenie za nieuzasadnione i opisanym na wstępie postanowieniem z dnia 21 września 2023 r. orzekło o utrzymaniu w mocy postanowienia organu i instancji. Na wstępie Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. stronę obciążają te koszty postępowania, które wynikły z jej winy lub też zostały poniesione w interesie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się jednolicie, że co do samej zasady obowiązek pokrycia kosztów powstałych w toku postępowania rozgraniczeniowego, związanych między innymi z wynagrodzeniem geodety uprawnionego, nie obciąża organu prowadzącego to postępowanie, zaś organ administracji publicznej orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 152 Kodeksu cywilnego), a nie tylko stronę, która zażądała wszczęcia postępowania (por. uchwała 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 grudnia 2006 r. sygn. I OPS 5/06). Kolegium wskazało, że z uzasadnienia uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego wynika, że mająca zastosowanie w postępowaniu administracyjnym norma materialnoprawna wynikająca z art. 152 K.c. jest efektem zasady, że właściciele gruntów sąsiadujących mają obowiązek współdziałania przy rozgraniczaniu gruntów oraz przy utrzymywaniu stałych znaków granicznych. Pojęcie interesu, o którym mowa w art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., nie może być rozumiane wyłącznie w kategoriach subiektywnych. Interes ten to obiektywna korzyść prawna w postaci prawnej, stabilnej, należycie udokumentowanej granicy, której beneficjentem są w równym stopniu właściciele nieruchomości po obu stronach tak ustalonej granicy. Ustalenie interesu poszczególnych właścicieli nieruchomości objętych procedurą rozgraniczeniową odbywa się zatem nie na podstawie ich indywidualnego, subiektywnego podejścia do konieczności rozgraniczenia, ale jest oparte na okolicznościach obiektywnych towarzyszących rozgraniczeniu. W postępowaniu rozgraniczeniowym wszczętym na wniosek właściciela jednej nieruchomości, właściciel sąsiedniej nieruchomości nie może skutecznie wywodzić, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie leży w jego interesie, gdyż nie kwestionuje on przebiegu granic. Ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży bowiem w interesie prawnym wszystkich właścicieli. Bez znaczenia dla kwestii obciążenia stron postępowania kosztami postępowania rozgraniczeniowego pozostaje natomiast okoliczność, która ze stron to postępowanie zainicjowała, a nawet, czy podmiot inicjujący to postępowanie jest nadal jego stroną w chwili rozstrzygania. Ponieważ właściciele rozgraniczanych nieruchomości są stronami tego postępowania, to toczy się ono w ich interesie, a zagadnienie sporności granic jest tu bez znaczenia, bo dochodzi do ich ustalenia na wszystkich nieruchomościach. Taki sposób podziału kosztów postępowania jest również zgodny z treścią uchwały NSA z dnia 11 grudnia 2006 r., sygn. I OPS 5/06. Skoro zatem stronami postępowania rozgraniczeniowego działek: nr 1 i nr 2 położonych w Krakowie, w obrębie [...], jedn. ewid. K. – K.: są K. P. i skarżący, to podmioty te winny ponosić koszty tego postępowania. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że przedmiotowe rozgraniczenie nie wpływa na przebieg granic działek: nr 3 i nr 4, bowiem graniczą jednym punktem z rozgraniczaną nieruchomością i brak jest sporu granicznego. W rezultacie koszty rozgraniczeniowe zostały rozłożone pomiędzy właścicielkę działki nr 1, a właścicieli działki nr 2. Wysokość kosztów postępowania rozgraniczeniowego wynika natomiast z faktury VAT nr [...] z dnia 6 grudnia 2022 r. wystawionej przez Firmę "G." Pracownia Usług Geodezyjno-Kartograficznych A. P. z siedzibą w K., zgodnie z którą koszt związany z wykonaniem rozgraniczenia wyniósł 3.200,00 zł. Prawidłową jest też – w ocenie Kolegium - przyjęta przez organ I instancji metoda rozdziału tych kosztów. Kolegium podkreśliło, że przedmiotem niniejszego postępowania są jedynie koszty postępowania rozgraniczeniowego, a nie sama zasadność, celowość, czy prawidłowość przeprowadzenia rozgraniczenia. Oznacza to, że dla powstania kosztów postępowania rozgraniczeniowego decydującym jest to, czy rozgraniczenie zostało w ogóle przeprowadzone. Końcowo Kolegium nadmieniło, że na podstawie przepisu art. 267 k.p.a. w razie niewątpliwej niemożności poniesienia przez stronę opłat, kosztów i należności związanych z tokiem postępowania organ administracji publicznej (czyli organ I instancji) może ją zwolnić w całości lub w części od ponoszenia tych opłat, kosztów i należności. Jest to jednak postępowanie odrębne, które może być wszczęte po zakończeniu niniejszego postępowania i o ile zostanie złożony stosowny wniosek. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący zarzucili naruszenie przepisów prawa materialnego oraz przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 264 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i obciążenie kosztami postępowania w równej części wraz z wnioskodawczynią, i niewzięcie pod uwagę przy ustaleniu kręgu podmiotów zobowiązanych do uiszczenia kosztów postępowania faktu, że wszystkie koszty postępowania w niniejszej sprawie powstały wyłącznie na żądanie wnioskodawczyni, - art. 262 § 1 k.p.a. w zw. z art. 28 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie polegające na błędnym rozumieniu użytego w tych przepisach pojęcia interesu strony, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego obciążenia kosztami postępowania rozgraniczającego skarżących, podczas gdy kosztami tymi winna być obciążona tylko i wyłącznie wnioskodawczyni, - art. 6 w związku z art. 8 oraz art. 11 k.p.a., a to poprzez naruszenie zasady prawdy obiektywnej i praworządności, a także zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej oraz obowiązek wyjaśnienia przesłanek, którymi kierował się organ przy wydawaniu decyzji; - art. 7 w zw. z art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. poprzez nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy oraz niewyczerpujące zebranie i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, w wyniku czego wydano decyzję naruszającą słuszny interes skarżących; - art. 9 k.p.a. poprzez rezygnację z realizacji obowiązku należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; - art. 107 § 1 oraz § 3 k.p.a. poprzez zbyt skrótowe i niejasne sformułowanie uzasadnienia podjętego rozstrzygnięcia, tym bardziej, iż decyzja negatywna wymaga co do zasady obszernego i wyczerpującego uzasadnienia; - art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 18 maja 2023 r. podczas gdy postanowienie to podlegało uchyleniu i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania przez organ I instancji. W związku z powyższymi zarzutami na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia organu I instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący podnieśli, że postępowanie toczyło się z inicjatywy wnioskodawczyni i tylko ona w niniejszym postępowaniu kwestionowała istniejący - zgodny z granicą ujawnioną w ewidencji - przebieg granic. Tym samym skarżący nie kwestionowali przebiegu granicy ich nieruchomości z nieruchomością wnioskodawczyni. Skarżący potwierdził, że nie wnosi uwag do istniejącego stanu w ewidencji, podobnie jak uczynili to właściciele nieruchomości graniczącej jednopunktowo z nieruchomością wnioskodawczyni. W związku z powyższym brak jest podstaw do traktowania skarżących inaczej od pozostałych właścicieli, którzy nie wnosili uwag do przebiegu granic w trakcie czynności geodezyjnych. Skarżący nie zgodzili się z twierdzeniami organu I i II instancji, jakoby przebieg granicy pomiędzy nieruchomością wnioskodawczyni i skarżących był sporny dla stron. Przebieg tej granicy kwestionowała wyłącznie wnioskodawczyni. Skarżący podnieśli także, że przy rozdziale kosztów organ pominął kwestię konieczności dwukrotnego stawiennictwa na gruncie, tj. w dniu 7 października 2022 r., kiedy to do czynności na gruncie nie doszło ze względu na niestawiennictwo wnioskodawczyni, której nieobecność została zgłoszona w ostatniej chwili, co uniemożliwiło geodecie odwołanie czynności. Dlatego koniecznym stało się przeprowadzenie drugiej rozprawy w terenie w dniu 8 listopada 2022 r., co niewątpliwie przyczyniło się do wzrostu kosztów postępowania. Powołując orzecznictwo skarżący zwrócili także uwagę, że we wspomnianej uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. I OPS 5/06, Sąd dopuścił jedynie możliwość obciążenia wszystkich właścicieli sąsiadujących nieruchomości takimi kosztami w określonych okolicznościach, nie stwierdzając jednak kategorycznie, że tego rodzaju rozstrzygnięcie musi zawsze zapaść w takim postępowaniu. Przeciwne stanowisko ograniczałoby bowiem organowi swobodę stosowania w postępowaniu rozgraniczeniowym przepisu art. 262 § 1 k.p.a., a więc swobodę w ocenie, które z wygenerowanych w toku postępowania kosztów strona powinna ponieść w związku z tym, że albo wynikły one z jej winy albo zostały poniesione w jej interesie lub na jej żądanie. Tym samym stwierdzić należy, że organ jest w pełni uprawniony, by obciążyć strony kosztami postępowania rozgraniczeniowego, jednakże nie można obciążenia tego dokonywać automatycznie, bez rozważenia wszystkich istotnych okoliczności sprawy. W rezultacie, wydając orzeczenie w przedmiocie kosztów postępowania, organ musi zawsze brać pod uwagę, czy zachowanie strony (stron) uzasadnia obciążenie kosztami postępowania tylko jedną z nich, czy też niektóre z nich, bądź wszystkie, a w tych ostatnich przypadkach - w jakim stosunku. Innymi słowy, organ winien mieć na względzie rozeznanie, co do okoliczności faktycznych, jakimi kierowała się strona żądająca rozgraniczenia, a w szczególności zaś powinien zbadać, czy istniał rzeczywisty spór, co do przebiegu linii granicznej. Zdaniem skarżących w niniejszej sprawie organ prowadzący postępowanie powinien zatem obciążyć kosztami postępowania w całości i wyłącznie jedynie wnioskodawcę, co dopuszcza orzecznictwo sądowoadministracyjne. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Krakowie wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego w sposób, który miał wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także stosują środki określone w ustawie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a. Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 31 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1752, dalej: p.g.k.), czynności ustalania przebiegu granic wykonuje geodeta upoważniony przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta). Z przepisu tego wprost wynika obowiązek zaangażowania geodety przez organ administracji do każdego postępowania, którego przedmiotem jest rozgraniczenie nieruchomości, wobec czego wydatki związane z wynagrodzeniem geodety są bezpośrednio związane z tego typu postępowaniem. Powinność ta jest następstwem tego, iż czynności związana z rozgraniczeniem wymagają wiedzy specjalistycznej. Podkreślić przy tym należy, że włączenie geodety do wskazanych czynności nie zostało pozostawione uznaniu organu, lecz stanowi bezwzględny obowiązek. Zatem należy przyjąć, że wydatki związane z wynagrodzeniem geodety są bezpośrednio związane z tego typu postępowaniem. Ustawa Prawo geodezyjne i kartograficzne ani rozporządzenie Ministrów Spraw Wewnętrznych i Administracji oraz Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 14 kwietnia 1999 r. w sprawie rozgraniczania nieruchomości (Dz.U. Nr 45, poz. 453), nie zawierają norm dotyczących kosztów administracyjnego postępowania rozgraniczeniowego i sposobu ich rozliczenia. Dlatego też w sprawie znajdują zastosowanie uregulowania Kodeksu postępowania administracyjnego Działu IX "Opłaty i koszty postępowania", w tym art. 262 § 1 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem stronę obciążają te koszty postępowania, które: 1) wynikły z winy strony; 2) zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organów prowadzących postępowanie. Z kolei w myśl art. 263 § 1 k.p.a., do kosztów postępowania zalicza się koszty podróży i inne należności świadków i biegłych oraz stron w przypadkach przewidzianych w art. 56 k.p.a., koszty spowodowane oględzinami na miejscu, koszty doręczenia stronom pism urzędowych, a także koszty mediacji. Nie jest to jednak pełny katalog kosztów, jakie mogą obciążać stronę. Ustawodawca bowiem dał możliwość organowi administracji publicznej zaliczenia do kosztów postępowania także innych kosztów, które są bezpośrednio związane z rozstrzygnięciem sprawy (art. 263 § 2 k.p.a.). W niniejszej sprawie podstawą zaskarżonego rozstrzygnięcia jest art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a. (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 13 września 2022 r., sygn. III SA/Kr 407/22, opubl. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W uchwale z dnia 11 grudnia 2006 r., akt I OPS 5/06 (opubl. w CBOSA), Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że "organ administracji publicznej, orzekając o kosztach postępowania rozgraniczeniowego na podstawie art. 262 § 1 pkt 2 k.p.a., może obciążyć kosztami rozgraniczenia nieruchomości strony będące właścicielami sąsiadujących nieruchomości (art. 153 k.c.), a nie tylko stronę, która żądała wszczęcia postępowania". Sądy administracyjne będąc związane powyższą uchwałą na podstawie art. 269 § 1 p.p.s.a. podnoszą, że interes prawny jest kategorią obiektywną, a trudno uznać, że postępowanie zmierzające do wydania decyzji o rozgraniczeniu nie dotyczy interesu prawnego wszystkich właścicieli nieruchomości, skoro efektem takiego postępowania jest ustalenie granicy, czyli ustalenie zasięgu wykonywania prawa własności do wydzielonych tymi granicami terenów (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2022 r. sygn. I OSK 931/21, opubl. w CBOSA). Zatem choć w przypadku postępowania rozgraniczeniowego wszczętego na wniosek właściciela jednej nieruchomości, właściciel sąsiedniej nieruchomości może stać na stanowisku, że przeprowadzenie postępowania rozgraniczeniowego nie leży w jego interesie, gdyż nie kwestionuje on przebiegu granic, a co za tym idzie, nie powinien ponosić kosztów rozgraniczenia, które w jego ocenie zostało wszczęte zbyt pochopnie, to jednak ustalenie granic sąsiadujących nieruchomości leży w interesie prawnym wszystkich właścicieli, gdyż granice gruntów sąsiadujących stały się sporne. Nie może on zatem twierdzić, że rozgraniczenie nie jest przeprowadzane także w jego interesie (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 sierpnia 2019 r. sygn. I OSK 2688/18, opubl. w CBOSA). Przenosząc powyższe ustalenia na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że wydatki związane z wynagrodzeniem geodety są uzasadnione, wykazane i przynależą do kosztów postępowania, które zostały poniesione w interesie lub na żądanie strony, a nie wynikają z ustawowego obowiązku organu prowadzącego postępowanie. W ocenie Sądu, sposób podziału kosztów postępowania pomiędzy poszczególnych właścicieli jest uzasadniony. Koszty postępowania rozgraniczeniowego poniesione w kwocie 3600,00 zł podzielono na pół, to jest w kwocie 1600.00 zł, zobowiązano do zapłaty K. P., wnioskodawcę rozgraniczenia, zaś pozostałą kwotę 1600.00 zł rozliczono proporcjonalnie na skarżących po połowie. Granica pomiędzy działką K. P. z jednej strony i działką skarżących z drugiej strony – z istoty rzeczy stanowi tę samą długość (stąd wynika zasadność podziału kosztów na pół). Skoro koszty rozgraniczenia ponoszą właściciele sąsiadujących nieruchomości po połowie, to jest to reguła ich ponoszenia przez strony sporu bez względu na towarzyszące im zamiary w zainicjowaniu sporu granicznego i bez względu na sposób jego zakończenia decyzją rozgraniczeniową rozstrzygającą sprawę co do istoty, aktem ugody czy też decyzją o jego umorzeniu wydaną w trybie art. 34 ust. 2 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne i przekazującą sprawę do rozpoznania sądowi rejonowemu (tak Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2020 r., sygn. I OSK 1563/20, opubl. w CBOSA). Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę jako bezzasadną.