III SA/Kr 177/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym : Przewodniczący : Sędzia WSA Dorota Dąbek po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2014r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Zakładu [...] A sp. z .o.o. z siedzibą w R o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Zarządu Powiatu z dnia 21 maja 2013r. Nr [...] w sprawie ze skargi Zakładu [...] A sp. z .o.o. z siedzibą w R na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 listopada 2013r. Nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: 1. odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, 2. odmówić wstrzymania wykonania decyzji Zarządu Powiatu z dnia 21 maja 2013r. Nr [...]. Postanowieniem z dnia 14 listopada 2013r. Nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło uchybienie przez Zakład [...] A sp. z .o.o. z siedzibą w R terminowi do wniesienia odwołania od decyzji Zarządu Powiatu z dnia 21 maja 2013r. Nr [...] o wymierzeniu stronie kary pieniężnej w wysokości 72.168,00 zł za wybudowanie zjazdu z drogi powiatowej Nr [...] R – B (ul. T w miejscowości R) na działkę Nr [...] w miejscowości R, bez zezwolenia zarządcy drogi. W skardze na powyższe postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego Zakład [...] A sp. z .o.o. z siedzibą w R zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Zarządu Powiatu z dnia 21 maja 2013r. Nr [...]. W uzasadnieniu wniosku strona skarżąca podniosła, iż utrzymanie w obrocie prawnym zaskarżonego postanowienia może skutkować wykonaniem decyzji z dnia 21 maja 2013r. Z kolei wykonanie wadliwej, zdaniem strony skarżącej, decyzji o charakterze materialno karnym grozi w sposób ewidentny stronie niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody materialnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. poz. 270 z późn. zm., zwanej dalej p.p.s.a.), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonych decyzji (lub postanowień) dotyczy tylko takich aktów, którym można przypisać przymiot wykonalności. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub przymusowy zaistnienia takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie. Wykonalność dotyczy zatem aktów zobowiązujących, które ustalają dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Niewątpliwie akty administracyjne odmowne nie korzystają z przymiotu wykonalności (por. postanowienie NSA z dnia 23 lipca 2009r., sygn. akt II FZ 282/09, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, orzeczenia.nsa.gov.pl), podobnie jak postanowienie w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji jest orzeczeniem o charakterze procesowym, nie nadaje się więc do wykonania i nie wymaga wykonania, nie wywołuje też skutków o charakterze materialnoprawnym (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2009r., sygn. akt II GZ 149/09, publ. j.w.). Jeżeli natomiast chodzi o wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Zarządu Powiatu z dnia 21 maja 2013r. Nr [...] to również i on nie może zostać uwzględniony. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że w treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest mowa nie tylko o możliwości wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, ale także aktów wydanych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach danej sprawy. Oznacza to, że przedmiotem ochrony tymczasowej może być nie tylko zaskarżony akt, lecz także inne akty wydane wcześniej z tym jednak warunkiem, że mieszczą się one w granicach tej samej sprawy. W literaturze przyjmuje się, że w zwrocie "w granicach danej sprawy" chodzi o sprawę administracyjną w ujęciu materialnym (por. J.P. Tarno, Naczelny Sąd Administracyjny a wykładnia prawa administracyjnego..., s. 83). Należy w związku z tym wskazać, że zgodnie z ustaleniami doktryny - por. np. B. Adamiak, Glosa do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 stycznia 1998r., sygn. akt I SA/Gd 654/96, LexPolonica nr 332695, OSP 1999, nr 1, poz. 20, s. 53) - na sprawę administracyjną składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalania tożsamości tej sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków. Natomiast tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej - uchwała NSA z dnia 27 czerwca 2000r., sygn. akt FPS 12/99, LexPolonica nr 346982 (ONSA 2001, nr 1, poz. 7), por. także B. Dauter, w: P.p.s.a.Komentarz II, 2011, s. 230-231. Zdaniem Sądu, pomiędzy postępowaniem dotyczącym stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania a postępowaniem w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie zachodzi tożsamość przedmiotowa. Zakres przedmiotowy sprawy, w której Zarząd Powiatu wydał decyzję z dnia 21 maja 2013r. obejmował kwestię nałożenia kary pieniężnej za wybudowanie zjazdu z drogi powiatowej bez zezwolenia zarządcy drogi, zaś w sprawie, w której zapadło zaskarżone postanowienie SKO, zakres przedmiotowy obejmuje kwestię stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania od w/w decyzji. A zatem nie budzi wątpliwości, że wskazane sprawy są ze sobą w związku chronologicznym i podmiotowym, jednakże ze względu na odrębność zakresów przedmiotowych nie można uznać, że tworzą one tę samą sprawę w znaczeniu materialnym. W konsekwencji wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Zarządu Powiatu nie mógł zostać uwzględniony. W kontekście powyższego wskazać należy, że skoro przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest postanowienie stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia odwołania, to w granicach tej sprawy nie mieści się decyzja organu I instancji, dotycząca nałożenia kary pieniężnej, a której m.in. dotyczy wniosek strony skarżącej, gdyż kwestia będąca przedmiotem analizy w zakresie zaskarżonego postanowienia pozwala jedynie na ustalenie możliwości dalszego procedowania (lub nie) odnośnie decyzji pierwszoinstancyjnej. Nawet gdyby przyjąć, że Sąd może wstrzymać zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienie oraz decyzję Zarządu Powiatu z dnia 21 maja 2013r. to wniosek strony skarżącej i tak podlegałby oddaleniu. Warunkiem bowiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie można bowiem przyjąć, że w sytuacji, gdy skarżący nie wskazuje we wniosku ani na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków ani tych przesłanek w ogóle nie uzasadnia, to obowiązkiem sądu jest poszukiwanie tych okoliczności (postanowienie NSA z dnia 6 lutego 2009r., sygn. akt II FZ 39/09). Uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest uzasadnione. Wnioskujący musi dokładanie przytoczyć okoliczności, które przemawiają za wstrzymaniem wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, gdyż od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie sądu (postanowienie NSA z dnia 7 kwietnia 2005r., sygn. akt II OZ 201/05). Wywody zawarte we wniosku winny być połączone z niezbędnym odwołaniem się do materiałów źródłowych oraz skonkretyzowanych wystarczająco danych obrazujących sytuację strony (por. postanowienie NSA z dnia 16 kwietnia 2009r., sygn. akt II GSK 257/09, publ. LEX nr 575347). W niniejszej sprawie strona skarżąca nie podała żadnych argumentów uzasadniających wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia ograniczając się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że jego wykonanie może doprowadzić do wykonania decyzji Zarządu Powiatu z dnia 21 maja 2013r. a to z kolei doprowadzi do powstania u strony skarżącej znacznej szkody materialnej. Strona skarżąca nie poparła jednak swoich twierdzeń żadnymi dokumentami, które pozwoliłyby na zobrazowanie jej aktualnej kondycji finansowej. Podkreślenia wymaga, iż w przypadku przedsiębiorców, jakim jest również strona skarżąca – kondycję finansowa obrazują konkretne informacje dotyczące danych o zyskach i stratach przedsiębiorstwa, stanie kont, wysokości stałych kosztów utrzymania itp. Tymczasem strona skarżąca tego rodzaju informacji nie przedstawiła, uniemożliwiając Sądowi pełną ocenę jej sytuacji w kontekście wymogów stawianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Dodać również należy, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowej instytucji, jaką jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. post. NSA z dnia 18 października 2011r., sygn. akt II GSK 1799/11, publ. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skoro więc zaskarżone postanowienie nie ma przymiotu wykonalności, a ponadto strona skarżąca nie wykazała, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia jej przez zaskarżone postanowienie znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji.