III SA/Kr 1835/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Halina Jakubiec Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. sprawy ze skargi P. D. – R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania wypłaconego zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego za świadczenie nienależnie pobrane I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. określa, że uchylone decyzje nie mogą być wykonywane. P. D. – R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 października 2012 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia [...] 2012r., nr [...] uznającą, że kwota zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego przyznanego na dzieci W. i G. R. wypłacona za okres od 1 sierpnia 2010r. do 31 października 2010r. na mocy decyzji Burmistrza Miasta z dnia [...] 2009r nr [...], w wysokości 557 zł, jest świadczeniem nienależnie pobranym z odsetkami od tej kwoty - 139,07 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Decyzją z dnia [...] 2009 r. nr [...] Kierownik MOPS przyznał P. D. - R. na okres od dnia 1 listopada 2009 do dnia 31 października 2010 r. zasiłek rodzinny na córkę W w kwocie 91 zł miesięcznie oraz na córkę G w kwocie 68 zł miesięcznie oraz dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego na W w kwocie 100 zł. Prawo do przedmiotowych świadczeń ustalone zostało na podstawie ówczesnej sytuacji materialnej rodziny w 2008 r. P. D. – R. pobrała świadczenie rodzinne w łącznej kwocie 577 zł za miesiące, w których świadczenia te nie przysługiwały tj. od 1 sierpnia 2010r. do 31 października 2010r. Wobec powyższego, świadczenie w tej wysokości jest świadczeniem nienależnie pobranym przez skarżącą. Zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 133, poz. 992 ze zm.) osoba, która pobrała nienależnie świadczenie rodzinne, jest obowiązana do jego zwrotu. Za nienależnie pobrane świadczenie uważa się, między innymi: - świadczenie rodzinne wypłacone mimo istnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania świadczenia rodzinne przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych zeznań lub dokumentów, albo w innych 'przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą te świadczenia. Należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia uprawomocnienia się decyzji ustalającej te należności. Bieg przedawnienia przerywa: odroczenie terminu płatności należności, rozłożenie spłaty należności na raty i każda inna czynność zmierzająca do ściągnięcia należności, jeżeli o czynności tej dłużnik został zawiadomiony. Organ ustalił, że pierwszym pełnym miesiącem w którym strona pobrała zasiłek dla bezrobotnych był grudzień 2009r, zaś kwota zasiłku wyniosła 510,25 zł. P. D. – R. utraciła zatrudnienie wykonywane na podstawie umowy o pracę z 2008r., a następnie była zarejestrowana, jako osoba bezrobotna w PUP i pobierała zasiłek dla bezrobotnych w okresie od 27.11.2009r. do 26.05.2010r. Kwota zasiłku jak wyżej wskazano wynosiła 510,25 zł za pierwszy pełny miesiąc. Następnie P. D. – R. podjęła pracę na umowę zlecenie od 15.06.2010r. i pracowała do dnia 31.10.2010r. Dochód uzyskany za pierwszy pełny miesiąc tj. lipiec 2010r wyniósł 985,52 zł netto i miał wpływ na prawo do świadczeń rodzinnych od sierpnia 2010r. Dochód rodziny przeliczono ponownie z uwzględnieniem zmian. Miesięczny dochód rodziny uzyskany w 2008r (dochód z tego roku stanowił podstawę ustalenia prawa doświadczeń rodzinnych) wyniósł 1193,75 zł. Był to dochód otrzymywany z tytułu zatrudnienia oraz dochód z tytułu otrzymywanych alimentów. Ponieważ Strona utraciła zatrudnienie, miesięczny dochód rodziny - po odliczeniu dochodu utraconego -wyniósł 800 zł, (266,67zł na osobę w rodzinie). Od stycznia 2010r. do miesięcznego dochodu rodziny doliczony został dochód uzyskany przez P. D. – R. z tytułu pobieranego od 27.11.2009r. zasiłku dla bezrobotnych w kwocie 510,25 zł. netto (dochód za pierwszy pełny miesiąc tj. grudzień 2009r). Miesięczny dochód rodziny od stycznia 2010r., wyniósł 1310,25 zł netto tj.436,75 zł na osobę. Od czerwca 2010r miesięczny dochód rodziny wyniósł 800,00 zł tj. 266,67 zł na osobę w rodzinie (zasiłek dla bezrobotnych pobierany był do 26.05.2010r). Od sierpnia 2010r do dochodu tego doliczono dochód uzyskany z tytułu podjętej od 15.06.2010 r pracy, w kwocie 985,52 zł (dochód netto za lipiec 2010r). Miesięczny dochód rodziny wyniósł zatem od sierpnia 2010r - 1785,52zł tj. 595,17zł na osobę w rodzinie. P. D. – R. przekroczyła wiec kwotę dochodu uprawniająca do pobierania zasiłku rodzinnego. W ocenie Kolegium postępowanie w zakresie ustalenia dochodu uprawniającego do świadczeń, co do okresu zasiłkowego objętego powyższą decyzją zostało przeprowadzone prawidłowo, a organ prawidłowo obliczył wysokość świadczenia nienależnie pobranego. Ustawa określa warunki nabywania prawa do świadczeń rodzinnych oraz zasady ustalania, przyznawania i wypłacania tych świadczeń. Do świadczeń rodzinnych należy miedzy innymi zasiłek rodzinny, który ma na celu częściowe pokrycie wydatków na utrzymanie dziecka. Z tych to względów faktycznych i prawnych Kolegium uznało pobrane świadczenie za wskazany okres, jako nienależne. W skardze do Sądu P. D. – R. zarzuciła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, ale skarżąca nie sprecyzowała, jakie to przepisy naruszono, podniosła natomiast, że organ błędnie zastosował wyliczenia do obliczenia wysokości świadczeń. W konkluzji skargi skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zarzuty za nieuzasadnione i wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej p.p.s.a.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie zgodnie z art. 134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona w niniejszej sprawie, wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu i instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarga P. D. – R. zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organu l jak i II instancji stanowił przepis art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 133, poz. 992 ze zm.) zgodnie z którym osoba, która pobrała nienależne świadczenie rodzinne, jest obowiązana do ich zwrotu (art. 30 ust. 1). Za nienależne świadczenie rodzinne uważa się świadczenie rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania (art. 30 ust. 2 pkt 1). Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek rodzinny przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 (tj. rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka; opiekunowi faktycznemu dziecka) do ukończenia przez dziecko: 1)18 roku życia lub 2) nauki w szkole, jednak nie dłużej niż do ukończenia 21 roku życia, albo 3) 24 roku życia, jeżeli kontynuuje naukę w szkole lub w szkole wyższej i legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności. Zgodnie natomiast z art. 8 pkt 6 i 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych do zasiłku rodzinnego przysługuje m.in. dodatek z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego oraz dodatek z tytułu podjęcia przez dziecko nauki w szkole poza miejscem zamieszkania. W ocenie Sądu, błędne jest dokonane przez organy obydwu instancji ustalenie dochodu rodziny P. D. - R. Wysokość dochodu ze względu na kryterium dochodowe, którym operuje ustawa o świadczeniach rodzinnych, od okoliczności tej zależy w niniejszej sprawie przyznanie świadczenia rodzinnego i dodatków na okres zasiłkowy 2009/2010. Organ I instancji dokonując ustalenia dochodu w rodzinie wnioskodawczyni powołał się na przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych (przede wszystkim art. 5 ust. 1, 3, 4 i 4a) oraz na przepisy rozporządzenia wykonawczego z 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (§ 18 ust. 1 i § 17 ust. 1). Równocześnie Sąd zauważa, iż dla obliczenia tego dochodu organy posłużyły się danymi wynikającymi z zaświadczeń pochodzących od organów i pracodawców. Takie postępowanie organów jest całkowicie prawidłowe. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do rozważenia zagadnienia dochodu uzyskanego i utraconego w świetle art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Z treści tego przepisu wynika, że podstawą do wyliczenia dochodu rodziny jest przeciętny miesięczny dochód uzyskany w roku poprzedzającym okres zasiłkowy. Stosownie do treści art. 5 ust. 4 i 4a ustawy o świadczeniach rodzinnych przy obliczaniu dochodu uwzględnia się dochód utracony i dochód uzyskany. Natomiast definicję utraty i uzyskania dochodu zawierają odpowiednio przepisy art. 3 pkt 23 i 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wyliczając te rodzaje źródeł dochodu, których utrata bądź uzyskanie powodują skutki dla wnioskujących o świadczenie rodzinne i świadczeniobiorców. W świetle powyższych przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych dla ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku ustawodawca uznał za decydujący dochód rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy i od jego wysokości uzależnił prawo strony do wnioskowanego świadczenia (NSA w wyroku z dnia 22 grudnia 2009 r., I OSK 990/09, dostępne internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z § 18 ust. 1 powołanego rozporządzenia wykonawczego w przypadku uzyskania przez członka rodziny dochodu po roku, z którego dochody stanowią podstawę do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych, do dochodu rodziny dodaje się miesięczną kwotę dochodu uzyskanego przez członka rodziny, o ile dochód ten osoba otrzymuje w dniu ustalania prawa do świadczeń rodzinnych. Analogicznie rozporządzenie normuje kryteria odliczania dochodu utraconego. Sąd orzekający w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko wyrażone w dotychczasowym orzecznictwie, iż § 18 ust. 1 powyższego rozporządzenia pozostaje w sprzeczności z ustawową definicją normatywną dochodu, zawartą w art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Art. 3 tej ustawy zawiera słowniczek pojęć ustawowych, precyzuje i definiuje użyte w ustawie określenia. Oznacza to, iż pojęcia, którymi posługuje się w ustawie prawodawca, należy zawsze interpretować w zgodzie z podanymi w art. 3 definicjami. Skoro, zatem podstawą ustalenia prawa do świadczeń jest dochód rodziny w przeliczeniu na osobę (art. 5 ust. 1 ustawy), zaś dochodem rodziny jest dochód z roku poprzedzającego okres zasiłkowy i jego wysokość decyduje o uprawnieniu do świadczeń, to - przy braku innych rozwiązań ustawowych - wszelkie zmiany w dochodzie, o których stanowi art. 5 ustawy (utrata bądź uzyskanie dochodu) dokonywane powinny być w zgodzie z zapisami tej ustawy, a nie z przepisami wykonawczymi. Stanowiący delegację ustawową do wydania rozporządzenia wykonawczego z 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne przepis art. 23 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych upoważniał Ministra Polityki Społecznej jedynie do określenia (technicznego) sposobu ustalania dochodu uprawniającego do świadczeń rodzinnych, nie zaś do określania dodatkowych kryteriów dochodowych mających bezpośredni wpływ na wysokość "dochodu rodziny" w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Sposób ustalenia dochodu nie może oznaczać wprowadzenia nowych zasad jego obliczania, wykraczających poza regulacje ustawowe. Norma kompetencyjna z art. 23 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie mogła stanowić upoważnienia do regulowania materialnoprawnych aspektów ustalania kryterium dochodowego. Podejmując akty wykonawcze na podstawie normy ustawowej, należy ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły prowadzi do naruszenia prawa. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Z ukształtowanego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz Sądu Najwyższego (por. uzasadnienie wyroku TK z dnia 5 listopada 2001, sygn. U 1/01, OTK 2001/8/247 oraz postanowienie SN z dnia 8 sierpnia 2003 r., sygn. V CK 6/02, OSNC 2004/7-8/131) wynika, iż zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Rozporządzenie nie może, zatem bez wyraźnego upoważnienia ustawy wkraczać w sferę materii prawnych regulowanych innymi ustawami, nie może także zawartych w nich treści przekształcać, modyfikować, a nawet nie powinno ich powtarzać. Naruszenie tych warunków może stwarzać podstawę do postawienia zarzutu niezgodności rozporządzenia z ustawą. Rozporządzenia wydawane są na podstawie ustaw i w celu ich wykonania. Taki charakter rozporządzenia determinuje i ogranicza jego treść w tym znaczeniu, że w drodze delegacji ustawowej do prawotwórstwa administracyjnego nie może zostać przekazane uprawnienie do zmiany przepisów rangi ustawowej, jak też upoważnienia ustawowe nie mogą delegować prawa do wkraczania w materię zastrzeżoną wyłącznie dla regulacji ustawowej. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Należy, więc stwierdzić, iż art. 23 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie upoważniał właściwego ministra do określania w rozporządzeniu wykonawczym dodatkowych kryteriów dochodowych mających bezpośredni wpływ na wysokość dochodu rodziny, zdefiniowanego w art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skoro rolą rozporządzenia jest konkretyzacja ustawy, a nie jej uzupełnianie za pomocą regulacji materialnoprawnych, które swą treścią wykraczają poza charakter wykonawczy, to zapisy zawarte w § 18 ust. 1 przywołanego rozporządzenia wychodzą poza granice upoważnienia, co w konsekwencji przesądza o niezgodności tego zapisu rozporządzenia z ustawą. Określenie przez ustawodawcę w sposób precyzyjny pojęcia "dochodu rodziny" wyznacza materialnoprawny zakres tego terminu w stosunku do wszystkich aktów wykonawczych wydawanych w oparciu o normy kompetencyjne ustawy o świadczeniach rodzinnych (por. wyrok tutejszego Sądu z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. akty II SA/Po 91/09, LEX nr 553182 i powołane tam orzecznictwo NSA i WSA). Zasady korygowania tego dochodu na potrzeby ustalenia dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie - z uwzględnieniem utraty lub uzyskania dochodu po roku kalendarzowym, za który ustalono dochód rodziny - wyczerpująco określa art. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W tych warunkach § 18 ust. 1 rozporządzenia z dnia 2 czerwca 2005 r., zawierający regulację materialnoprawną, wykracza swą treścią poza zakres upoważnienia ustawowego, co przesądza o jego niezgodności z ustawą o świadczeniach rodzinnych. Przyjęcie powyższego stanowiska w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż dla ustalenia nienależnie pobranego zasiłku rodzinnego w niniejszej sprawie, w sytuacji uzyskania i utraty dochodu po roku, za który ustala się dochód rodziny (rok kalendarzowy poprzedzający okres zasiłkowy), należało prawidłowo zastosować art. 5 ust. 4 i 4a ustawy o świadczeniach rodzinnych, bez odwoływania się do literalnej treści § 18 ust. 1 powołanego rozporządzenia. W przypadku utraty dochodu prawo do zasiłku rodzinnego ustala się na wniosek osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2, na podstawie dochodu rodziny lub dochodu osoby uczącej się pomniejszonego o utracony dochód (ust. 4). W przypadku uzyskania przez członka rodziny, osobę uczącą się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego dochodu, o którym mowa w art. 3 pkt 24, prawo do zasiłku rodzinnego ustala się na podstawie dochodu rodziny, osoby uczącej się lub dziecka powiększonego o uzyskany dochód (ust. 4a). Na cele ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego w niniejszej sprawie przeciętny miesięczny dochód przypadający na jednego członka rodziny wnioskodawczyni winien być liczony w ten sposób, że do dochodu uzyskanego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy (z uwzględnieniem utraty dochodu, o jakiej mowa w art. 3 pkt 23 lit. a i c ustawy) należy doliczyć dochód uzyskany z tytułu podjęcia zatrudnienia przez wnioskodawczynię (art. 3 pkt 24 lit. c ustawy) i dopiero od tak zsumowanego dochodu liczyć dochód miesięczny rodziny, a następnie dochód przypadający na jednego członka rodziny. Taki sposób liczenia przeciętnego dochodu miesięcznego członka rodziny, uwzględniający uzyskanie dochodu po roku kalendarzowym, za który ustalono dochód rodziny, koresponduje ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawionym w wyroku z dnia 22 października 2009 r., sygn. akt I OSK 351/09, w którym Sąd ten przedstawił funkcjonalną wykładnię określenia "dodaje się miesięczną kwotę dochodu uzyskanego przez członka rodziny", użytego w § 18 ust. 1 powołanego rozporządzenia wykonawczego. W wyroku tym Sąd uznał, iż wyrażenie to należy rozumieć, jako obowiązek dodania wielkości przeciętnego miesięcznego dochodu członka rodziny obliczonego w skali rocznej, a uzyskanego po roku, z którego dochód stanowił podstawę do ustalenia prawa do świadczeń. W razie wątpliwości organu, co do technicznego, rachunkowego, sposobu dokonania obliczenia przeciętnego miesięcznego dochodu rodziny w przeliczeniu na członka rodziny, tutejszy Sąd odsyła do przykładu wskazanego w wyżej opisanym wyroku NSA z dnia 22 października 2009 r. Z powyższych względów należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję, jak i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] 2012 r. Nr [...] Burmistrza Miasta uznającą, że przyznana skarżącej P. D. – R. kwota zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego, na córki W. i G., za okres 1 sierpnia 2010r. do 31 października 2010r. jest świadczeniem pobranym nienależnie. Obydwie decyzje zostały wydane w sytuacji, gdy przy obliczeniu wysokości dochodu w rodzinie oparto się na § 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, który pozostaje w sprzeczności z ustawą, a nadto nieprawidłowo zastosowano art. 5 ust. 1, 4 i 4a w związku z art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do zawyżenia wysokości przeciętnego miesięcznego dochodu w rodzinie wnioskodawczyni, a w konsekwencji do uznania go za nienależne. Ponownie rozpatrując sprawę organy uwzględnią wyżej przedstawione poglądy i dokonają prawidłowego ustalenia przeciętnego dochodu miesięcznego członka rodziny celem rozstrzygnięcia, czy zachodzą podstawy do uznania prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku we wskazanym okresie za nienależne. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 152 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.