III SA/Kr 1836/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożenna Blitek Sędziowie WSA Janusz Bociąga (spr.) WSA Halina Jakubiec Protokolant Ewelina Knapczyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 października 2013 r. sprawy ze skargi P. D. – R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 października 2012 r. nr [...] w przedmiocie uznania wypłaconego zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego za świadczenie nienależnie pobrane I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji, II. określa, że uchylone decyzje nie mogą być wykonywane. P. D. – R. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z 18 października 2012 r. nr [...] w mocy decyzję Burmistrza Miasta z [...] 2012r. nr [...] którą organ stwierdził, że kwota zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego przyznanego na dzieci W. i G. R. wypłacona za okres od 1 czerwca 2009r. do 31 października 2009r. na mocy decyzji Burmistrza Miasta z [...] 2008r nr [...] w wysokości 660zł jest świadczeniem nienależnie pobranym. Samorządowe Kolegium Odwoławcze ustaliło następujący stan faktyczny i prawny w sprawie: Decyzją z dnia [...] 2008 r. Kierownik MOPS przyznał P. D. – R. na okres od dnia 1 września 2008 do dnia 31 sierpnia 2009 r. zasiłek rodzinny na córkę W. w kwocie 64 zł miesięcznie oraz na córkę G. w kwocie 48 zł miesięcznie oraz dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego na W. Następnie Kierownik MOPS decyzją z dnia [...] 2009r nr [...], w/w dodatek przyznał do 31 października 2009r. Prawo do przedmiotowych świadczeń ustalone zostało na podstawie ówczesnej sytuacji dochodowej rodziny w 2007 r. Dochód w rodzinie na jednego członka nie przekraczał 504 zł. Skarżąca 1 grudnia 2010 r. dostarczyła do organu dokumenty z których wynika, że sytuacja dochodowa rodziny uległa zmianie w roku zasiłkowym 2008/09, ponieważ P. D. – R. w 2008r utraciła zatrudnienie wykonywane na podstawie umowy o pracę. Skarżąca pracowała na podstawie umowy o pracę do 31 października 2008 r., a następnie od dnia 15 kwietnia 2009 r. podjęła pracę na podstawie umowy zlecenia i uzyskała z tego tytułu dochód w kwocie 928,96 zł netto. Dochód ten zdaniem organów miał wpływ na prawo skarżącej do świadczeń rodzinnych, gdyż od czerwca 2009 r. wyniósł 1728,96 zł, tj. 576,32 zł na osobę w rodzinie i przekroczył kwotę dochodu uprawniającą do pobierania zasiłku rodzinnego, przysługującego w okresie, na który zasiłek był ustalany. Zatem nie zostały spełnione przesłanki z art. 5 ust. 3 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Swoje wyliczenia organy oparły o przepis § 18 ust. 3 rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne. Zgodnie z § 18 ust. 3 tego rozporządzenia Ministra Polityki Społecznej w przypadku, gdy dochód rodziny jest powiększony o uzyskany dochód powoduje utratę do świadczeń rodzinnych, świadczenia nie przysługują od miesiąca następującego po pierwszym pełnym miesiącu od uzyskania dochodu. Zatem zdaniem organu, skarżącej od 1 czerwca 2009 r. nie przysługiwały świadczenia rodzinne, a pomimo tego skarżąca pobierała zasiłek rodzinny na dzieci W. w kwocie 64 zł, na G. w kwocie 48 zł wraz z dodatkiem z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego 2008/2009 na W. w kwocie 100 zł. Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podkreślił, że z akt przedmiotowej sprawy wynika, że postępowanie w zakresie ustalenia dochodu skarżącej co do okresu zasiłkowego zostało przeprowadzone prawidłowo i organ prawidłowo obliczył wysokość świadczenia nienależnie pobranego, bowiem z zaświadczenia wynika, że od 15 kwietnia 2009 r. skarżąca podjęła zatrudnienie na umowę zlecenie w firmie A w związku z czym dochody rodziny wzrosły, co nie uzasadniało wypłatę przedmiotowych świadczeń. Zgodnie z art. 30 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 133, poz. 992 ze zm.) osoba, która pobrała nienależnie świadczenie rodzinne jest obowiązana do jego zwrotu. Za nienależnie pobrane świadczenie uważa się, między innymi: - świadczenie rodzinne wypłacone mimo istnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania świadczenia rodzinne przyznane lub wypłacone na podstawie fałszywych zeznań lub dokumentów, albo w innych 'przypadkach świadomego wprowadzenia w błąd przez osobę pobierającą te świadczenia. Należności z tytułu nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych ulegają przedawnieniu z upływem 3 lat od dnia uprawomocnienia się decyzji ustalającej te należności. Bieg przedawnienia przerywa: odroczenie terminu płatności należności, rozłożenie spłaty należności na raty i każda inna czynność zmierzająca do ściągnięcia należności, jeżeli o czynności tej dłużnik został zawiadomiony. Z tych to względów faktycznych i prawnych Kolegium uznało pobrane świadczenie za wskazany okres, jako nienależne. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie P. D. –R. zarzuciła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie przepisów postępowania administracyjnego oraz prawa materialnego, ale nie sprecyzowała jakie to przepisy naruszono, podniosła natomiast, że organ błędnie zastosował wyliczenia do obliczenia wysokości świadczeń. W konkluzji skargi wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało zarzuty za nieuzasadnione i wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, rozstrzygając w granicach danej sprawy (art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 - dalej p.p.s.a.). Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 p.p.s.a. Jednocześnie zgodnie z art. 134 tej ustawy, sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona w niniejszej sprawie wykazała, że zarówno zaskarżona decyzja jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tym samym skarga P. D. – R. zasługiwała na uwzględnienie. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięć organu l jak i II instancji stanowił przepis art. 30 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2006 r. Nr 133, poz. 992 ze zm.) zgodnie z którym osoba, która pobrała nienależne świadczenie rodzinne jest obowiązana do ich zwrotu (art. 30 ust. 1). Za nienależne świadczenie rodzinne uważa się świadczenie rodzinne wypłacone mimo zaistnienia okoliczności powodujących ustanie lub zawieszenie prawa do świadczeń rodzinnych albo wstrzymanie wypłaty świadczeń rodzinnych w całości lub w części, jeżeli osoba pobierająca te świadczenia była pouczona o braku prawa do ich pobierania (art. 30 ust. 2 pkt 1). Zgodnie z art. 6 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych zasiłek rodzinny przysługuje osobom, o których mowa w art. 4 ust. 2 pkt 1 i 2 (tj. rodzicom, jednemu z rodziców albo opiekunowi prawnemu dziecka; opiekunowi faktycznemu dziecka) do ukończenia przez dziecko: 1)18 roku życia lub 2) nauki w szkole, jednak nie dłużej niż do ukończenia 21 roku życia, albo 3) 24 roku życia, jeżeli kontynuuje naukę w szkole lub w szkole wyższej i legitymuje się orzeczeniem o umiarkowanym albo znacznym stopniu niepełnosprawności. Zgodnie natomiast z art. 8 pkt 6 i 7 ustawy o świadczeniach rodzinnych do zasiłku rodzinnego przysługuje m.in. dodatek z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego oraz dodatek z tytułu podjęcia przez dziecko nauki w szkole poza miejscem zamieszkania. W przedmiotowej sprawie decyzją z dnia [...] 2008 r. Kierownik MOPS przyznał P. D. – R. zasiłek rodzinny na córkę W. w kwocie 64 zł oraz na córkę G. w kwocie 48 zł oraz dodatek do zasiłku rodzinnego z tytułu rozpoczęcia roku szkolnego na W za okres od dnia 1 września 2008 do dnia 31 sierpnia 2009 r. oraz. Kierownik MOPS decyzją z dnia [...] 2009r nr [...], ten dodatek przyznał do 31 października 2009r. Uprawnienie do zasiłku rodzinnego oraz do dodatków do zasiłku rodzinnego może nabyć i zachować tylko taka osoba, która spełnia wszystkie warunki przewidziane w ustawie. Natomiast w celu zapobiegania nieprawnie pobieranym świadczeniom ustawodawca wprowadził zasadę zwrotu nienależnie pobranych świadczeń -określoną w powołanym art. 30 ust. 2 pkt 1 ustawy, która ma zapobiegać pobieraniu świadczeń rodzinnych przez osoby do nich nieuprawnione. W ocenie Sądu, błędne jest ustalenie przez organy obydwu instancji dochodu rodziny P. D. - R. Wysokość dochodu ze względu na kryterium dochodowe, którym operuje ustawa o świadczeniach rodzinnych, od okoliczności tej zależy w niniejszej sprawie przyznanie świadczenia rodzinnego i dodatków na okres zasiłkowy 2008/2009. Organ I instancji dokonując ustalenia dochodu w rodzinie wnioskodawczyni powołał się na przepisy ustawy o świadczeniach rodzinnych (przede wszystkim art. 5 ust. 1, 3, 4 i 4a) oraz na przepisy rozporządzenia wykonawczego z 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne (§ 18 ust. 1 i § 17 ust. 1). Sąd zauważa, iż dla obliczenia tego dochodu organy posłużyły się danymi wynikającymi z zaświadczeń pochodzących od organów i pracodawców. Takie postępowanie organów jest całkowicie prawidłowe. Istota niniejszej sprawy sprowadza się do rozważenia zagadnienia dochodu uzyskanego i utraconego w świetle art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Z treści tego przepisu wynika, że podstawą do wyliczenia dochodu rodziny jest przeciętny miesięczny dochód uzyskany w roku poprzedzającym okres zasiłkowy. Stosownie do treści art. 5 ust. 4 i 4a ustawy o świadczeniach rodzinnych przy obliczaniu dochodu uwzględnia się dochód utracony i dochód uzyskany. Natomiast definicję utraty i uzyskania dochodu zawierają odpowiednio przepisy art. 3 pkt 23 i 24 ustawy o świadczeniach rodzinnych, wyliczając te rodzaje źródeł dochodu, których utrata bądź uzyskanie powodują skutki dla wnioskujących o świadczenie rodzinne i świadczeniobiorców. W świetle powyższych przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych dla ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku ustawodawca uznał za decydujący dochód rodziny uzyskany w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy i od jego wysokości uzależnił prawo strony do wnioskowanego świadczenia (NSA w wyroku z dnia 22 grudnia 2009 r., I OSK 990/09, dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z § 18 ust. 1 powołanego rozporządzenia wykonawczego w przypadku uzyskania przez członka rodziny dochodu po roku z którego dochody stanowią podstawę do ustalenia prawa do świadczeń rodzinnych, do dochodu rodziny dodaje się miesięczną kwotę dochodu uzyskanego przez członka rodziny, o ile dochód ten osoba otrzymuje w dniu ustalania prawa do świadczeń rodzinnych. Analogicznie rozporządzenie normuje kryteria odliczania dochodu utraconego. Sąd orzekający w niniejszym składzie w pełni podziela stanowisko wyrażone w dotychczasowym orzecznictwie, iż § 18 ust. 1 powyższego rozporządzenia pozostaje w sprzeczności z ustawową definicją normatywną dochodu, zawartą w art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Art. 3 tej ustawy zawiera słowniczek pojęć ustawowych, precyzuje i definiuje użyte w ustawie określenia. Oznacza to, iż pojęcia, którymi posługuje się w ustawie prawodawca należy zawsze interpretować w zgodzie z podanymi w art. 3 definicjami. Skoro zatem podstawą ustalenia prawa do świadczeń jest dochód rodziny w przeliczeniu na osobę (art. 5 ust. 1 ustawy), zaś dochodem rodziny jest dochód z roku poprzedzającego okres zasiłkowy i jego wysokość decyduje o uprawnieniu do świadczeń, to - przy braku innych rozwiązań ustawowych - wszelkie zmiany w dochodzie, o których stanowi art. 5 ustawy (utrata bądź uzyskanie dochodu) dokonywane powinny być w zgodzie z zapisami tej ustawy, a nie z przepisami wykonawczymi. Stanowiący delegację ustawową do wydania rozporządzenia wykonawczego z 2005 r. w sprawie sposobu i trybu postępowania w sprawach o świadczenia rodzinne przepis art. 23 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych upoważniał Ministra Polityki Społecznej jedynie do określenia (technicznego) sposobu ustalania dochodu uprawniającego do świadczeń rodzinnych, nie zaś do określania dodatkowych kryteriów dochodowych mających bezpośredni wpływ na wysokość "dochodu rodziny" w rozumieniu przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych. Sposób ustalenia dochodu nie może oznaczać wprowadzenia nowych zasad jego obliczania, wykraczających poza regulacje ustawowe. Norma kompetencyjna z art. 23 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie mogła stanowić upoważnienia do regulowania materialnoprawnych aspektów ustalania kryterium dochodowego. Podejmując akty wykonawcze na podstawie normy ustawowej, należy ściśle uwzględniać wytyczne zawarte w upoważnieniu. Odstąpienie od tej zasady narusza związek formalny i materialny pomiędzy aktem wykonawczym a ustawą, co z reguły prowadzi do naruszenia prawa. Naczelną zasadą prawa administracyjnego jest zakaz domniemania kompetencji. Z ukształtowanego orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego oraz Sądu Najwyższego (por. uzasadnienie wyroku TK z dnia 5 listopada 2001, sygn. U 1/01, OTK 2001/8/247 oraz postanowienie SN z dnia 8 sierpnia 2003 r., sygn. V CK 6/02, OSNC 2004/7-8/131) wynika, iż zgodnie z art. 92 ust. 1 Konstytucji rozporządzenia są wydawane przez organy wskazane w Konstytucji, na podstawie szczegółowego upoważnienia zawartego w ustawie i w celu jej wykonania. Upoważnienie powinno określać organ właściwy do wydania rozporządzenia i zakres spraw przekazanych do uregulowania oraz wytyczne dotyczące treści aktu. Rozporządzenie nie może, zatem bez wyraźnego upoważnienia ustawy wkraczać w sferę materii prawnych regulowanych innymi ustawami, nie może także zawartych w nich treści przekształcać, modyfikować, a nawet nie powinno ich powtarzać. Naruszenie tych warunków może stwarzać podstawę do postawienia zarzutu niezgodności rozporządzenia z ustawą. Pamiętać też należy, że rozporządzenia wydawane są na podstawie ustaw i w celu ich wykonania. Taki charakter rozporządzenia determinuje i ogranicza jego treść w tym znaczeniu, że w drodze delegacji ustawowej do prawotwórstwa administracyjnego nie może zostać przekazane uprawnienie do zmiany przepisów rangi ustawowej, jak też upoważnienia ustawowe nie mogą delegować prawa do wkraczania w materię zastrzeżoną wyłącznie dla regulacji ustawowej. Z taką właśnie sytuacją mamy do czynienia w rozpoznawanej sprawie. Art. 23 ust. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych nie upoważniał właściwego ministra do określania w rozporządzeniu wykonawczym dodatkowych kryteriów dochodowych mających bezpośredni wpływ na wysokość dochodu rodziny, zdefiniowanego w art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Skoro rolą rozporządzenia jest konkretyzacja ustawy, a nie jej uzupełnianie za pomocą regulacji materialnoprawnych, które swą treścią wykraczają poza charakter wykonawczy, to zapisy zawarte w § 18 ust. 1 przywołanego rozporządzenia wychodzą poza granice upoważnienia, co w konsekwencji przesądza o niezgodności tego zapisu rozporządzenia z ustawą. Określenie przez ustawodawcę w sposób precyzyjny pojęcia "dochodu rodziny" wyznacza materialnoprawny zakres tego terminu w stosunku do wszystkich aktów wykonawczych wydawanych w oparciu o normy kompetencyjne ustawy o świadczeniach rodzinnych (por. wyrok tutejszego Sądu z dnia 23 lipca 2009 r., sygn. akty II SA/Po 91/09, LEX nr 553182 i powołane tam orzecznictwo NSA i WSA). Zasady korygowania tego dochodu na potrzeby ustalenia dochodu rodziny w przeliczeniu na osobę w rodzinie - z uwzględnieniem utraty lub uzyskania dochodu po roku kalendarzowym, za który ustalono dochód rodziny - wyczerpująco określa art. 5 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Należy więc stwierdzić, że § 18 ust. 1 rozporządzenia z dnia 2 czerwca 2005 r., zawierający regulację materialnoprawną, wykracza swą treścią poza zakres upoważnienia ustawowego, co przesądza o jego niezgodności z ustawą o świadczeniach rodzinnych. Przyjęcie powyższego stanowiska w konsekwencji prowadzi do wniosku, iż dla ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego w niniejszej sprawie, w sytuacji uzyskania i utraty dochodu po roku, za który ustala się dochód rodziny (rok kalendarzowy poprzedzający okres zasiłkowy), należało prawidłowo zastosować art. 5 ust. 4 i 4a ustawy o świadczeniach rodzinnych, bez odwoływania się do literalnej treści § 18 ust. 1 powołanego rozporządzenia. W przypadku utraty dochodu prawo do zasiłku rodzinnego ustala się na wniosek osoby, o której mowa w art. 4 ust. 2, na podstawie dochodu rodziny lub dochodu osoby uczącej się pomniejszonego o utracony dochód (ust. 4). W przypadku uzyskania przez członka rodziny, osobę uczącą się lub dziecko pozostające pod opieką opiekuna prawnego dochodu, o którym mowa w art. 3 pkt 24, prawo do zasiłku rodzinnego ustala się na podstawie dochodu rodziny, osoby uczącej się lub dziecka powiększonego o uzyskany dochód (ust. 4a). Na cele ustalenia prawa do zasiłku rodzinnego w niniejszej sprawie przeciętny miesięczny dochód przypadający na jednego członka rodziny wnioskodawczyni winien być liczony w ten sposób, że do dochodu uzyskanego w roku kalendarzowym poprzedzającym okres zasiłkowy (z uwzględnieniem utraty dochodu, o jakiej mowa w art. 3 pkt 23 lit. a i c ustawy) należy doliczyć dochód uzyskany z tytułu podjęcia zatrudnienia przez wnioskodawczynię (art. 3 pkt 24 lit. c ustawy) i dopiero od tak zsumowanego dochodu liczyć dochód miesięczny rodziny, a następnie dochód przypadający na jednego członka rodziny. Taki sposób liczenia przeciętnego dochodu miesięcznego członka rodziny, uwzględniający uzyskanie dochodu po roku kalendarzowym, za który ustalono dochód rodziny, koresponduje ze stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawionym w wyroku z dnia 22 października 2009 r., sygn. akt I OSK 351/09, w którym Sąd ten przedstawił funkcjonalną wykładnię określenia "dodaje się miesięczną kwotę dochodu uzyskanego przez członka rodziny", użytego w § 18 ust. 1 powołanego rozporządzenia wykonawczego. W wyroku tym Sąd uznał, iż wyrażenie to należy rozumieć, jako obowiązek dodania wielkości przeciętnego miesięcznego dochodu członka rodziny obliczonego w skali rocznej, a uzyskanego po roku, z którego dochód stanowił podstawę do ustalenia prawa do świadczeń. W razie wątpliwości organu, co do technicznego, rachunkowego, sposobu dokonania obliczenia przeciętnego miesięcznego dochodu rodziny w przeliczeniu na członka rodziny, tutejszy Sąd odsyła do przykładu wskazanego w wyżej opisanym wyroku NSA z dnia 22 października 2009 r. Z powyższych względów należało uchylić zarówno zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] 2012 r., Nr [...] Burmistrza Miasta uznającą, że przyrzynana skarżącej P. D. – R. kwota zasiłku rodzinnego oraz dodatków do zasiłku rodzinnego na córki W. i G., za okres od dnia 1 czerwca do 31 października 2009 r. w wysokości 660 zł jest świadczeniem pobranym nienależnie wraz z odsetkami w kwocie 251,01 zł. Obydwie decyzje zostały wydane w sytuacji, gdy przy obliczeniu wysokości dochodu w rodzinie oparto się na § 18 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego, który pozostaje w sprzeczności z ustawą, a nadto nieprawidłowo zastosowano art. 5 ust. 1, 4 i 4a w związku z art. 3 pkt 2 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Naruszenie prawa materialnego miało wpływ na wynik sprawy, gdyż doprowadziło do zawyżenia wysokości przeciętnego miesięcznego dochodu w rodzinie wnioskodawczyni, a w konsekwencji do uznania go za nienależne. Ponownie rozpatrując sprawę organy uwzględnią wyżej przedstawione poglądy i dokonają prawidłowego ustalenia przeciętnego dochodu miesięcznego członka rodziny celem rozstrzygnięcia, czy zachodzą podstawy do uznania prawa do zasiłku rodzinnego i dodatków do zasiłku we wskazanym okresie za nienależne. Mając na uwadze powyższe Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. i art. 152 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.