III SA/Kr 1844/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Hanna Knysiak-Sudyka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi B. J. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 16 czerwca 2016 r. znak [...] w przedmiocie wyznaczenia Wójta Gminy jako właściwego do rozstrzygnięcia sprawy postanawia: skargę odrzucić. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia 16 czerwca 2016 r. znak [...], działając w oparciu o art. 123 § 1 w zw. z art. 24 § 1, art. 26 § 2 pkt 2 zd. 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 ze zm., dalej powoływany jako "k.p.a.") wskazało Wójta Gminy jako właściwego do rozstrzygnięcia sprawy dotyczącej ustalenia granic nieruchomości. W postanowieniu wskazano, iż jest ono ostateczne w toku instancji. Skargę na powyższe postanowienie złożyła skarżąca B. J. domagając się stwierdzenia jego nieważności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 ustawy). Jednakże wskazać należy, że nie wszystkie czynności i akty administracji z woli ustawodawcy takiej kontroli podlegają. W szczególności, spoza możliwości złożenia skargi wyłączone są akty podejmowane w zakresie rozstrzygnięcia sporu o właściwość pomiędzy organami administracji publicznej. W przedmiotowej sprawie skarga została złożona na postanowienie, na mocy którego Samorządowe Kolegium Odwoławcze wskazało organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy. W postanowieniu wskazano, iż jest ono ostateczne w toku instancji. Regulacja art. 26 § 2 zdanie drugie k.p.a. w przypadku wyłączenia organu pozwala organowi wyższego stopnia wyznaczyć do załatwienia sprawy inny podległy sobie organ. Przepis ten nie ogranicza takiej delegacji żadnymi dodatkowymi przesłankami. Wydanie postanowienia w powyższym zakresie przez organ wyższego stopnia nie jest równoznaczne z uznaniem się za organ niewłaściwy w sprawie, a podjęcie działania w trybie art. 26 § 2 k.p.a. jest wyłącznie skorzystaniem z uprawnienia organu wyższego stopnia do delegowania swoich kompetencji na organ niższego stopnia, albo bezpośrednio, albo pośrednio podległy (zob. postanowienie NSA z dnia 12 lutego 2008 r., I OW 100/07, LEX nr 537827). Postanowienie o wyznaczeniu organu właściwego do rozstrzygnięcia sprawy jest postanowieniem ostatecznym w toku instancji. Postanowienie to nie może być traktowane jak postanowienie, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Skoro od tego postanowienia nie przysługuje zażalenie, a także jako rozstrzygnięcie incydentalne wydawane w toku innego postępowania zmierzającego do rozstrzygnięcia wniosku strony, to nie kończy postępowania w sprawie i nie rozstrzyga jej co do istoty, wobec czego nie przysługuje na nie skarga do wojewódzkiego sądu administracyjnego (zob. postanowienie NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., II OSK 1900/09, LEX nr 582861). Skarga na postanowienie, w którym organ wyższego stopnia wskazał organ właściwy do rozstrzygnięcia sprawy, nie leży w kognicji sądu administracyjnego. W takim stanie rzeczy Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł o odrzuceniu skargi.