III SA/Kr 199/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Janusz Bociąga Sędziowie WSA Halina Jakubiec (spr.) WSA Barbara Pasternak Protokolant Monika Wójcik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2013 r. sprawy ze skargi J. P. na uchwałę Zarządu Województwa z dnia 4 grudnia 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa skargę oddala Zarząd Województwa uchwałą z dnia [...] 2012 r. wydaną na podstawie przepisu art. 41 ust. 2 pkt 6 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (Dz.U.2001.142.1590 ze zm.), art. 70 § 1 , § 1 1 i § 1 2, § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (Dz.U.1998.21.94 ze zm.) i art. 118 ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U.2005.108.908 ze zm.) odwołał J. P. ze stanowiska [...] Ośrodka Ruchu Drogowego z dniem 24 czerwca 2012 r., wskazując że odwołanie jest równoznaczne z wypowiedzeniem stosunku pracy a rozwiązanie stosunku pracy nastąpi po upływie 3 – miesięcznego okresu wypowiedzenia, z zastrzeżeniem, że bieg okresu wypowiedzenia rozpocznie się po upływie okresu usprawiedliwionej nieobecności w pracy. Pismem z dnia 5.10.2012 r. skarżący wniósł do Sądu Rejonowego Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych odwołanie od ww uchwały, wnioskując o jej uchylenie, wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W treści skarżący zarzucił uchwale naruszenie przepisu art. 66 § 1 kp poprzez odwołanie ze stanowiska pomimo braku upływu ustawowego co najmniej 3 miesięcy nieobecności w pracy z powodu zastosowania wobec skarżącego tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy, albowiem środek ten w stosunku do skarżącego uchylono przed upływem powyższego okresu. Zarzucił również organowi uniemożliwienie terminowego wniesienia odwołania poprzez nieuwzględnienie faktu, że pomimo udokumentowanych i potwierdzonych zaświadczeniami lekarskimi obiektywnych przesłanek w okresie, w którym biegł termin do wniesienia odwołania – znajdował się w tak poważnym stanie chorobowym ze względu na chorobę serca, że nie posiadał możliwości by wnieść w terminie odwołanie. Zarzucił także organowi naruszenie podstawowych praw konstytucyjnych art. 77 ust. 2 i 78 Konstytucji RP poprzez uniemożliwienie mu odwołania się do wyższej instancji. Uzasadniając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania skarżący wskazał, że przebywał w Areszcie Śledczym od dnia 18.01.2012 r. do 4.04.2012 r. Zarówno w chwili opuszczania zakładu, jak i już w czasie, gdy go tam osadzano, skarżący znajdował się w tak poważnym stanie zdrowia, wręcz zagrażającym życiu, że od razu umieszczono go w szpitalu więziennym. Poważny stan zdrowia utrzymywał się przez cały okres pobytu w więzieniu, w tym w dniu 23.01.2012 r. gdy zawiadomiono go o odwołaniu ze stanowiska [...] Ośrodka Ruchu Drogowego. Po wyjściu z aresztu ze względów zdrowotnych (przed upływem okresu obowiązywania tego środka zapobiegawczego) przeszedł operację kardiologiczną. Stan zdrowia uniemożliwił mu zatem odwołanie się od ww uchwały w terminie. Do odwołania skarżący załączył świadectwo zwolnienia z aresztu, uzasadnienie postanowienia o zastosowaniu tymczasowego aresztowania, zaświadczenie lekarskie z 23.04.2012 r. o stanie zdrowia wskazujące na problemy natury kardiologicznej, zwolnienia lekarskie z dnia 5.04.2012 r. na okres od dnia 5.04.2012 r. do 18.04.2012 r. oraz z dnia 12.04.2012 r. na okres od 19.04.2012 r. do 26.04.2012 r., książkę zdrowia osadzonego, świadectwo lekarskie o stanie zdrowia osoby pozbawionej wolności z 26.03.2012 r., kartę informacyjną z leczenia szpitalnego z 15.01.2010 r., konsultację neurologa z 9.2.2010r. oraz kartę informacyjną z leczenia szpitalnego z dnia 31.12.2009r. Sąd Rejonowy Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych postanowieniem z dnia 15.10.2012r. sygn. akt [...] przekazał sprawę według właściwości Zarządowi Województwa. Zarząd Województwa uchwałą z dnia 4 grudnia 2012 r. Nr [...] na podstawie przepisu art. 41 ust. 1 , 91 ust. 1 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (dz.U.2001.142.1590 ze zm.) w zw. z art. 53 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270 ze zm.) odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczącego uchwały z 20.01.2012 r. Nr [...] w sprawie odwołania skarżącego ze stanowiska [...] Ośrodka Ruchu Drogowego. Uzasadniając uchwałę organ zaznaczył, że pismo, które skarżący wystosował do Sądu Rejonowego Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych traktuje jako wezwanie do usunięcia naruszenia prawa złożone w trybie art. 52 § 3 p.,p.s.a. po terminie, w związku z czym organ rozpoznał niniejszą uchwałą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Organ ustalił, że po 26.04.2012 r. skarżący przebywał na zwolnieniach lekarskich aż do dnia 3.10.2012, ze wskazaniem, że może chodzić., w tym 3 dni przebywał w szpitalu a obecnie pobiera świadczenie rehabilitacyjne przyznane mu na okres od 4.10.2012 r. do 1.01.2013r. W ocenie organu skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, gdyż zwolnienia lekarskie nie są same w sobie potwierdzeniem braku winy. Jak organ zaznaczył nie wykluczyły one możliwości dokonania czynności procesowej przez skarżącego z zachowaniem terminu, osobiście lub za pośrednictwem innych osób. Organ zaznaczył, że uchwała w sprawie odwołania skarżącego ze stanowiska [...] ORD-u została doręczona skarżącemu w dniu 23.01.2012r. natomiast odwołanie zostało wniesione dopiero w dniu 5.10.2102r. , po blisko 9 miesiącach od otrzymania uchwały, a po 5 miesiącach od zwolnienia z aresztu. Poza sporem jest, że w okresie od 18.01.,2012 r. do 4.04.2012 r. skarżący przebywał w Areszcie Śledczym, co niewątpliwie utrudniało możność działania i złożenie wezwania do usunięcia naruszenia prawa, niemniej skarżący nie wykazał we wniosku o przywrócenie terminu, że podjął jakiekolwiek działania czy wysiłki mające na celu przezwyciężenie zaistniałej przeszkody poprzez przykładowo nawiązanie kontaktu z rodziną, lub pełnomocnikiem. Zdaniem organu osoba tymczasowo aresztowana nie jest pozbawiona prawa do korespondencji, widzeń czy ustanowienia pełnomocnika. Odnosząc się do twierdzeń wniosku, że ze względu na poważny stan chorobowy skarżący nie mógł w terminie wnieść wezwania do usunięcia naruszenia prawa - organ wskazał, że tego rodzaju twierdzenia nie znajdują poparcia w załączonej dokumentacji. Wynika, że mimo skierowania skarżącego do aresztu z zapleczem sanitarnym stan zdrowia skarżącego był stabilny i zadowalający. Stwierdzono także w dokumentacji z pobytu w areszcie, że nie wykonywano żadnych badań wysokospecjalistycznych, gdyż nie było takiej potrzeby. Odnosząc się z kolei do twierdzeń o stanie zdrowia po wyjściu z aresztu, organ wskazał, że skarżący wprawdzie przebywał na zwolnieniach lekarskich, ale ze wskazaniem, że może chodzić, a jedyne dokumenty stwierdzające problemy kardiologiczne pochodzą z roku 2009 i 2010. Podsumowując wnioski organ, uznał, że zarówno stan zdrowia skarżącego w czasie pobytu w areszcie jak i po wyjściu z niego nie uniemożliwił mu dochowania terminu do zaskarżenia uchwały z [...] 2012 r. Ponadto organ wskazał, że skarżący nie wykazał, by dochował 7 – dniowy termin do wniesienia winsoku o przywrócenie terminu. W szczególności nie jest jasne w jakiej dacie, w ocenie skarżącego, ustała przeszkoda uniemożliwiająca mu dotychczas terminowe zaskarżenie uchwały, skoro z przedłożonych dokumentów wynika, że skarżący nadal nie powrócił do zdrowia, gdyż przebywa na świadczeniu rehabilitacyjnym. Skarżąc się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie na ww uchwałę, J. P. objął zakresem zaskarżenia całość tej uchwały zarzucając jej rażące naruszenie przepisów materialnych art. 66 § 1 Kp poprzez odwołanie go ze stanowiska [...] Ośrodka Ruchu Drogowego pomimo braku upływu ustawowego okresu co najmniej 3 miesięcy nieobecności w pracy z powodu zastosowania tymczasowego aresztowania, następnie rażące naruszenie przepisów postępowania poprzez uniemożliwienie skarżącemu wniesienia odwołania od uchwały z [...] 2012r. poprzez nieuwzględnienie faktu, że pomimo udokumentowanych i potwierdzonych zaświadczeniami lekarskimi obiektywnych przesłanek wiążących się ze stanem zdrowia w okresie biegu terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa znajdował się w poważnym stanie chorobowym i nie posiadał możliwości faktycznych by z terminu skorzystać, naruszenie przepisu art. 58 1 kpa poprzez błędne przyjęcie, że skarżący nie uprawdopodobnił by uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy, art. 58 § 2 Kpa poprzez błędne przyjęcie , że wniosek o przywrócenie terminu nie został wniesiony z zachowaniem 7 dniowego terminu od ustania przyczyny uchybienia. Wobec powyższego skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej uchwały w całości. W uzasadnieniu skargi J. P. położył nacisk na względy natury zdrowotnej, które uniemożliwiły mu wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa w terminie. Odnosząc się do twierdzeń organu stwierdził, że faktycznie rzecz biorąc stan zdrowia podczas pobytu w areszcie był na tyle zły, że uchylono areszt ze względów zdrowotnych, celem kontynuacji leczenia poza murami aresztu, gdyż w areszcie nie było odpowiedniej opieki medycznej. Choroba uniemożliwiła mu prawidłowe działanie umysłowe i podjęcie czynności, wymagających pełnej sprawności fizycznej i umysłowej. Według skarżącego nie tylko uprawdopodobnił, ale też udowodnił, że w czasie biegu terminu do wniesienia wezwana do usunięcia naruszenia prawa, a także później nie był w stanie dokonać czynności procesowych i nie ma w tym jego winy. W sprawie zaistniały obiektywne przesłanki wpływające na niemożność terminowego wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa dotyczącego uchwały z [...] 2012r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał stanowisko w sprawie, wnosząc o oddalenie skargi, w szczególności podnosząc, że twierdzenia o złym stanie zdrowia skarżącego nie znajdują poparcia w dokumentacji lekarskiej zgromadzonej w prawie, co znaczy, że stan zdrowia skarżącego nie mógł mieć wpływ na możność działania w zakresie zaskarżenia chwały z [...] 2012r. o dowołaniu go ze stanowiska MORD-u. Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje: |Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2012 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 | |r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w | |sprawach skarg na: decyzje administracyjne; postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące | |postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawy co do istoty; postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i | |zabezpieczającym, na które służy zażalenie; inne niż określone wyżej akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące | |uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych | |sprawach; akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; akty organów | |jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone powyżej, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;| |akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Ponadto | |sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki | |określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.). | |W myśl art. 52 p.p.s.a., skargę do sądu administracyjnego można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu | |w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw | |Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki | |jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Jeżeli ustawa nie przewiduje środków | |zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po | |uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu - w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się | |dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności - do usunięcia naruszenia prawa. W przypadku innych aktów, jeżeli ustawa nie | |przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi i nie stanowi inaczej, należy również przed wniesieniem skargi do | |sądu wezwać na piśmie właściwy organ do usunięcia naruszenia prawa. | |W okolicznościach rozpoznawanego przypadku pismo z dnia 5 października 2012r., które skarżący wniósł do Sądu Rejonowego, jako odwołanie | |od skarżonej Uchwały wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, Zarząd Województwa potraktował, jako wezwanie do | |usunięcia naruszenia prawa złożone w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a, przyjmując, że zawarty w piśmie wniosek o przywrócenie terminu, stanowi | |wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, w związku z Uchwałą z dnia [...] 2012r. Nr [...] w | |sprawie odwołania skarżącego ze stanowiska [...] Ośrodka ruchu Drogowego. | |Na wstępie podkreślić należy, iż Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę w pełni podziela stanowisko wskazujące na możliwość | |przywrócenia terminu do złożenia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Pogląd taki wyrażony został| |przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 marca 2011 r. w składzie siedmiu sędziów (sygn. akt I FPS 5/10). Naczelny Sąd | |Administracyjny stwierdził, iż wskazany w art. 52 § 3 p.p.s.a. czternastodniowy termin, w którym skarżący zobowiązany jest wezwać organ | |do usunięcia naruszenia prawa, jest terminem procesowym, który może zostać przywrócony. W ocenie NSA nie ma przesłanek do tego, aby | |wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, stanowiące zgodnie z utrwalonym już orzecznictwem (np. postanowienie NSA z dnia 6 lipca 2010 r., | |sygn. akt II OSK 1199/10), surogat środka odwoławczego, którego zastosowanie jest niezbędne do uruchomienia sądowej kontroli w tych | |przypadkach, gdy prawo nie przewiduje zwykłych środków odwoławczych, traktować odmiennie od tych środków. W związku z tym brak jest | |podstaw do tego, aby uznawać terminy do wniesienia odwołania, wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy lub zażalenia za typowe terminy | |procesowe, zaś termin do dokonania czynności procesowej, analogicznej z punktu widzenia spełnienia warunków formalnych niezbędnych do | |skutecznego uruchomienia kontroli sądowej, jaką jest wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, jako termin prawa materialnego. Naczelny Sąd| |Administracyjny w powołanym wyroku (w składzie siedmiu sędziów) uznał, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa powinno być tak samo | |wykorzystywane jak środki zaskarżenia, wymienione w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. Ponadto Naczelny Sąd Administracyjny, wykluczając | |wielokrotne wykorzystanie tego nadzwyczajnego środka zaskarżenia, podkreślił, że byłoby to sprzeczne z konstytucyjną zasadą równości | |wszystkich podmiotów wobec prawa, wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji, jak i z art. 78 Konstytucji (por. postanowienie NSA z dnia 16 | |grudnia 2008 r., sygn. akt II OSK 552/08). Strony, którym przysługują tradycyjne środki odwoławcze (odwołania, zażalenia) nie mogą być w | |gorszej sytuacji prawnej niż podmioty, którym z uwagi na specyfikę postępowania przysługują środki prawne wskazane tylko w p.p.s.a. Takie| |rozumowanie NSA uznał za zasadne także w odniesieniu do skarżących, którzy z uwagi na swoją sytuację procesową muszą skorzystać z art. 52| |§ 3 p.p.s.a. Zdaniem NSA niezgodne zarówno z wymienionymi wyżej przepisami Konstytucji, jak i ograniczające wynikające z art. 45 § 1 | |Konstytucji prawo do sądu, byłoby pozbawienie ich możliwości do uruchomienia sądowej kontroli poprzez przyjęcie, że termin wskazany w | |art. 52 § 3 p.p.s.a. ma charakter terminu prawa materialnego, który nie może zostać przywrócony. | |Niewątpliwie zauważyć należy, iż przedstawiony wyżej pogląd został co prawda zaprezentowany na gruncie ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. | |Ordynacji podatkowej (wówczas Dz. U. z 2005 r., Nr 8, poz. 60 ze zm.), nie ulega jednakże wątpliwości, iż znajduje on analogiczne | |zastosowanie w innych postępowaniach, w tym w postępowaniu administracyjnym prowadzonym na podstawie ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. | |Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), na co zwraca się uwagę w orzecznictwie (por. postanowienie| |NSA z dnia 5 kwietnia 2011r., I OSK 515/11). | |Stwierdzić należy, iż skoro brak jest stosownej regulacji procesowej, a powołane wcześniej przepisy konstytucyjne, w tym art. 45 § 1 | |Konstytucji, wskazują na konieczność potraktowania podmiotów, korzystających ze środka w postaci wezwania do usunięcia naruszenia prawa, | |w sposób nie gorszy od skarżących, którym przysługują środki zaskarżenia wskazane w art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a., normatywną podstawą do | |działania organu powinny być te przepisy, które odnoszą się do najbliższych procesowo sytuacji załatwianych przez dany organ. | |W tym miejscu zauważyć należy, iż zgodnie z treścią art. 59 § 1 kpa o przywróceniu terminu postanawia właściwy w sprawie organ | |administracji publicznej. Od wydanego w tym trybie postanowienia przysługuje stronie zażalenie. Jednakże § 2 tego przepisu wskazuje na | |istotny wyjątek od generalnej zasady dotyczącej przywracania terminów, gdyż stwierdza, że o przywróceniu terminu do wniesienia odwołania | |lub zażalenia postanawia ostatecznie organ właściwy do rozpoznania odwołania lub zażalenia, czyli organ wyższego stopnia nad organem | |właściwym w sprawie, chyba, że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Zatem uznać należy, iż w przypadku, gdy postanowienie wydał organ| |właściwy do rozpatrzenia odwołania lub zażalenia, zażalenie nie służy. Takie postanowienie wydane przez organ, o którym mowa w art. 59 § | |2 kpa jest bowiem ostateczne (nie przysługuje na nie żaden środek zaskarżenia w administracyjnym toku postępowania) i jako orzeczenie | |kończące postępowanie w tym zakresie podlega zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. | |Wpadkowe rozstrzygnięcie, o którym mowa w art. 59 § 2 kpa ma zatem charakter jednoinstancyjny w tym tylko sensie, że nie może zostać w | |żaden sposób zaskarżone w administracyjnym toku instancji. | |W ocenie Sądu art. 59 § 2 kpa oraz związana z nim konstrukcja polegająca na tym, iż postanowienie organu jest ostateczne i odmowa | |przywrócenia terminu podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, znajduje zastosowanie również w przypadku, gdy odmowa przywrócenia | |terminu odnosiła się do wezwania do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 53 § 2 p.p.s.a. Stosując bowiem do wniosku o | |przywrócenie terminu do złożenia wezwania o usuniecie naruszenia prawa (uregulowanym w art. 52 § 3 p.p.s.a.) przepisy Kodeksu | |postępowania administracyjnego, należy uwzględniać charakter instytucji prawnej w/w wezwania. Istotne znaczenie w tym względzie ma | |interpretacja dokonana przez NSA na gruncie wyroku z dnia 14 marca 2011 r., I FPS 5/10, która została podtrzymana także w późniejszym | |orzecznictwie sądów administracyjnych m.in. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., I OSK 1859/12. Zgodnie ze stanowiskiem NSA wezwanie do| |usunięcia naruszenia prawa stanowi nadzwyczajny środek zaskarżenia, wprowadzony w art. 52 § 3 p.p.s.a,. w sytuacji gdy ustawa nie | |przewiduje środków zaskarżenia, stanowiący surogat środka zaskarżenia wynikający z przepisów ustaw procesowych, w tym kodeksu | |postępowania administracyjnego. Adresatem wezwania jest przy tym organ, który wydał akt lub dokonał czynności, przeciwko któremu ma być | |wniesiona skarga. Zauważyć należy, iż wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. jest zbliżone do | |innych środków odwoławczych tj. odwołania lub zażalenia oraz do wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy i tak jak te środki, ma na celu | |poddanie ponownej weryfikacji przez organ administracji publicznej wyrażonego w sprawie stanowiska organu, stanowiąc niezbędny etap | |umożliwiający skuteczne złożenie skargi do sądu administracyjnego. | |Wobec powyższego Sąd uznał, iż zgodnie z art. 59 § 2 kpa w przedmiotowej sprawie o przywróceniu terminu do złożenia wniosku o usunięcie | |naruszenia prawa winien ostatecznie rozstrzygnąć organ właściwy do rozpoznania wezwania do usunięcia naruszenia prawa, którym na gruncie | |rozpoznawanej sprawy jest organ kolegialny – Zarząd Województwa. | |Przechodząc do oceny kwestii zachowania siedmiodniowego terminu określonego przepisem art. 58 § 2 k.p.a., oraz kwestii | |uprawdopodobnienia, że uchybienie terminu nastąpiło bez winy ze strony skarżącego, Sąd podziela stanowisko morganu wyrażone w zaskarżonej| |Uchwale odmawiającej przywrócenia terminu. | |Nie stanowi o braku winy i niemożliwości dokonania czynności procesowej ani fakt przebywania w areszcie tymczasowym, ani też przebywania | |na zwolnieniu lekarskim. Osoby przebywające w areszcie tymczasowym mają możliwość ustanowienia pełnomocnika i kontaktu z nim, a także do | |korespondencji. Skarżący nie podjął żadnych działań w tym kierunku. Z dokumentacji pobytu w Areszcie Śledczym wynika, że wprawdzie | |skarżący został skierowany wnareszcie z zapleczem sanitarnym, jednakże jego stan ogólny został uznany za zadowalający i stabilny. | |Z kolei po opuszczeniu aresztu skarżący przebywał na długotrwałym zwolnieniu lekarskim, do 3 października 2012r., z czego przez okres 3 | |dni przebywał w szpitalu, przy czym nie wskazano na żadną dokumentację świadczącą o przebyciu poważnej operacji kardiologicznej. W | |okresie zwolnienia mógł chodzić, a co za tym idzie- komunikować się. | |Pobyt w areszcie i sam fakt choroby stanowią okoliczności utrudniające swobodę działania, ale nie sposób przyjąć, że od daty doręczenia | |Uchwały (23 stycznia 20012r.), do dnia wystąpienia do Sądu Rejonowego (15 października 2012r.) skarżący był pozbawiony możliwości | |działania w sprawie, doznając przeszkód uniemożliwiających zaskarżenie Uchwały. | Trafnie też organ zauważył, że skoro skarżący nadal jest niezdolny do pracy , to nie jest jasne, która z przeszkód uniemożliwiających działanie ustała, a w konsekwencji w jaki sposób ustalić dochowanie terminu , o jakim mowa w art.58 § 2 k.p.a. Z tych względów Sąd oddalił skargę na podstawie art.151 p.p.s.a.